Καλωσήρθατε στο Blog του Φαέθων!

Το Blog αυτό είναι αυστηρώς ακατάλληλο για πωρωμένους θρησκειόδουλους.
Ενδείκνυται μόνον για ελεύθερα ΕΛΛΗΝΙΚΑ  ή ΕΛΛΑΝΙΑ Πνεύματα
Το
Blog αυτό σχολιάζει

Το φαινόμενο της εβραϊκής αίρεσης του χριστού κάτω απ' το Φώς του ΗΛΙΟΥ


Η «διαθήκη» τού παπά

Η «διαθήκη» τού παπά

alt Σάββατο, 28 Μαΐου 2011 | Δημοσίευση από Π-Δ



alt«Η διαθήκη του Μεσλιέρ έπρεπε να βρίσκεται στην τσέπη κάθε έντιμου ανθρώπου· ένας έντιμος παπάς, γεμάτος ειλικρίνεια, που ζητάει συγγνώμη από τον Θεό επειδή είχε αυταπατηθεί, πρέπει να φωτίσει εκείνους που αυταπατώνται».

Βολταίρος

«Ο κόσμος θα φτιάξει, όταν κρεμαστεί ο τελευταίος βασιλιάς με τα άντερα του τελευταίου παπά». Αυτή η φράση, ειπώθηκε σαν σύνθημα κατά την περίοδο της Γαλλικής Επανάστασης και λέγεται πως ανήκει στον καθολικό ιερέα Μεσλιέρ ...;

Ο Ζαν Μεσλιέρ (Jean Meslier) ήταν Γάλλος καθολικός ιερέας, που γεννήθηκε σε ένα χωριό των Αρδενών το 1664 και πέθανε το 1729. Ήταν γιος ενός υφαντουργού, διατέλεσε κληρικός επί 40 χρόνια, σε όλη δε την διάρκεια της ιερατικής ζωής του, αγαθοεργούσε βοηθώντας τους φτωχούς, ενώ ο ίδιος διαβίωσε μια στερημένη και λιτή ζωή.

Ο ιερέας Μεσλιέρ, λίγο πριν τον θάνατό του, άφησε μια δαιδαλώδη διαθήκη, η οποία είχε σαν αποδέκτη τους χριστιανούς ενορίτες του. Η διαθήκη αυτή καταφερόταν σκληρά ενάντια στο εκκλησιαστικό ιερατείο και το μοναρχικό κατεστημένο της περιόδου εκείνης, ενώ εμπεριείχε συνάμα, και μια ολόκληρη θεωρία με την οποία θεμελίωνε μια ολόκληρη υλιστική φιλοσοφία, με οξύτατη κριτική στον μεταφυσική και την θρησκεία.

Έγραψε, ο Μεσλιέρ χαρακτηριστικά μέσα στην διαθήκη του, κατά του Χριστιανισμού:

Με την πρόφαση ότι βοηθούν τους ανθρώπους να πάνε στον Παράδεισο, οι ιερείς και οι επίσκοποι τους αναγκάζουν να περάσουν την επί γης ζωή τους με αξιολύπητο τρόπο ...;


Η Παλαιά Διαθήκη είναι γεμάτη από ανοησίες, τις οποίες μόνο ένας ηλίθιος θα πίστευε ...;

Ο Χριστιανισμός είναι ηθικά διεφθαρμένος, εκφυλισμένος και διανοητικά αστείος ...;


 Θα τελειώσω ζητώντας από τον Θεό, εάν είναι εξοργισμένος μ' αυτή τη σέκτα, να φροντίσει να μας επαναφέρει στη φυσική θρησκεία, της οποίας ο Χριστιανισμός είναι ορκισμένος εχθρός -σ' αυτή την άγια θρησκεία που ο Θεός έχει τοποθετήσει στην καρδιά κάθε ανθρώπου, η οποία απαιτεί από εμάς να μην κάνουμε στους άλλους τίποτε απ' όσα δεν θα θέλαμε να κάνουμε στον εαυτό μας. Τότε ο κόσμος θα γέμιζε από καλούς πολίτες, δίκαιους πατεράδες, υπάκουα παιδιά και συμπονετικούς φίλους ...;

Σε σχέση με τις φιλοσοφικές του αντιλήψεις, Ο Μεσλιέρ διατύπωνε τα εξής:

Βάση όλων των φυσικών φαινομένων είναι η αιώνια και ατελείωτη ύλη, που τα άτομά της με την κίνησή τους δημιουργούν πολλούς συνδυασμούς και σχηματίζουν έτσι όλη την πολυμορφία των φυσικών φαινομένων ...;

Εξηγούσε με φυσικό επιστημονικό τρόπο την ύλη, τον χώρο, τον χρόνο, την κίνηση. Αρνήθηκε ουσιαστικά την ύπαρξη του Θεού, και απέρριπτε κατηγορηματικά, την οποιασδήποτε ύπαρξη θεϊκής ή υπερδύναμης κινητήριας δύναμης ...;

Όλα όσα βλέπουμε, αισθανόμαστε, και γνωρίζουμε, είναι χωρίς αμφιβολία όλα ύλη ή προέρχονται από αυτή ...;

Πέραν όμως των φιλοσοφικών απόψεων στην διαθήκη του ο ιερέας, ανέπτυξε και μερικές πολιτικές ιδέες του πάνω σε έναν ουτοπικό κοινωνικό σοσιαλισμό, αντιτασσόταν στον Πάπα, την γαλλική μοναρχία και σε όλη συνάμα την διεφθαρμένη αριστοκρατία.

Αυτός ο «καλός παπάς», όπως τον αποκαλούσε ο Βολταίρος (που εξέδωσε και την πρώτη τυπωμένη έκδοση του έργου του Μεσλιέρ), επηρέασε τον Ντενί Ντιντερό (Denis Diderot) και τον Ζαν λε Ροντ ντ' Αλαμπέρ (Jean-Baptiste le Rond d'Alembert), και άσκησε μετά τον θάνατό του σημαντική επίδραση, στην κατοπινή ανάπτυξη του γαλλικού αθεϊσμού και στην Γαλλική Επανάσταση.

Μιχάλης Μανιάτης


Διαβάστε περισσότερα: http://www.pare-dose.net/?p=4310#ixzz1ZCLhz6BM

Ποιά ήταν η Θάμαρ και τί «εύχονται» οι παπάδες στις νύφες...

Ποιά ήταν η Θάμαρ και τί «εύχονται» οι παπάδες στις νύφες, στις λεχώνες και στις γυναίκες που αποβάλλουν;

alt Τρίτη, 22 Φεβρουαρίου 2011 | Δημοσίευση από Π-Δ

Θάμαρ και ΙούδαςΠόσοι άνθρωποι άραγες, που έχουν επικυρώσει τον δεσμό τους με θρησκευτικό γάμο, έχουν ίσως ακούσει, ανάμεσα στα λόγια που ψάλλει ο παπάς κατά την διάρκεια τού «μυστηρίου», το όνομα «Θάμαρ»; Μάλλον ελάχιστοι, καθώς ουσιαστικά, κανείς δεν καταλαβαίνει τί ψάλλεται εκείνη την ώρα μέσα στην εκκλησία, ούτε καν κι ο ίδιος ο παπάς. Αλλά κι απ' αυτούς που έχουν συγκρατήσει στην μνήμη τους αυτό το όνομα, πόσοι γνωρίζουν ποια ήταν η Θάμαρ;

Ας ανοίξουμε λοιπόν σ' αυτό το σημείο μια παρένθεση κι ας την γνωρίσουμε ...;

Παρ' ότι λοιπόν, στον πολύ κόσμο, το όνομα «Θάμαρ», δεν λέει απολύτως τίποτε, εν τούτοις το όνομα «Αυνάν» κάτι, ίσως, να λέει (βλέπε «αυνανισμός»).

Στην «θεόπνευστη» Βίβλο μαθαίνουμε, πως ο Αυνάν κλήθηκε, από τον πατέρα του, Ιούδα, να αντικαταστήσει τον νεκρό αδελφό του, Ηρ (τον σκότωσε ο Θεός, χωρίς να αναφέρεται ο λόγος), και να γονιμοποιήσει την -χήρα πλέον- νύφη του, έτσι ώστε να «αναστήσει» το σπέρμα τού αδελφού του. Η χήρα αυτή, είναι η Θάμαρ, η οποία μάς απασχολεί εδώ. Επειδή όμως, σύμφωνα με αυτό το εβραϊκό έθιμο, τα παιδιά που θα γεννιόταν, δεν θα θεωρούνταν παιδιά τού Αυνάν, αλλά παιδιά του νεκρού αδελφού του, Ηρ, ο Αυνάν αρνείται να εκσπερματώσει στον κόλπο της και προτιμά να «ξοδεύει» το σπέρμα του, χύνοντάς το στο έδαφος. Αυτή η άρνηση τού Αυνάν, εξοργίζει τον «πανάγαθο» Θεό και τον στέλνει στα «θυμαράκια» να κάνει «συντροφιά» στον νεκρό αδελφό του. Ίσως αξίζει να γίνει αναφορά εδώ, στην επιλεκτική οργή τού Κυρίου, καθώς στην περίπτωση τού «θεοσεβή» Λωτ, ο οποίος γκάστρωσε τις δυο του κόρες, δεν είδε και δεν άκουσε τίποτε ...;

Στον Ιούδα, απομένει ένας ακόμη γιος για να επιτελέσει το «ιερό καθήκον» τής «ανάστασης» τού σπέρματος τού Ηρ: Ο Σηλώμ. Είναι όμως ανήλικος και θα πρέπει πρώτα να ενηλικιωθεί για να αναλάβει αυτή την «αποστολή». Έτσι, μέχρις ότου γίνει αυτό, ο Ιούδας στέλνει την Θάμαρ να μείνει στο πατρικό της. Μετά από μερικές ημέρες, ο Ιούδας χάνει και την γυναίκα του, Σουά, και για να γεμίσει λίγο τη ζωή του, μεταβαίνει στην Θαμνά, για να επιβλέψει την κουρά τών προβάτων του. Η Θάμαρ πληροφορείται αυτή την μετάβαση τού πεθερού της και τότε ...;

Η συνέχεια στο ακόλουθο «θεϊκό» κείμενο: ...;

«καv περιελομένη τp 1μάτια τΖς χηρεύσεως


Περί ισλαμικής μπούρκας και…χριστιανικής μαντίλας

Περί ισλαμικής μπούρκας και ...;χριστιανικής μαντίλας

alt Πέμπτη, 10 Μαρτίου 2011 | Δημοσίευση από Π-Δ


ΓιαγιάΚαθώς, πολλές είναι οι φωνές ενάντια στην μπούρκα (ισλαμική μαντίλα) (κάθε μορφής) -και δικαίως-, καλό θα ήταν να θυμίσουμε στους διάφορους χριστιανοταλιμπάν, που επικαλούνται την προσβλητική, για την γυναίκα, αυτή παράδοση (ή όπως αλλιώς θέλετε πέστε την), για να τονίσουν την αντίθεση ανάμεσα στον σκοταδιστικό Ισλαμισμό και τον «φιλελεύθερο» Χριστιανισμό, πως η μαντίλα δεν είναι αποκλειστικό γνώρισμα των μουσουλμάνων γυναικών, αλλά και τών χριστιανών και δη τών Ελληνίδων.

Μήπως μπορεί να φανταστεί κάποιος, την γραφική -με την καλή έννοια- Ελληνίδα γιαγιά τής επαρχίας, χωρίς την μαντίλα της;

Μόνο κάποιος που δεν έχει βγει καθόλου από την Αθήνα, δεν θα έχει δει, ακόμη και σήμερα, αρκετές γυναίκες στα χωριά να φορούν μαντίλες (κι όχι μόνο στο χωράφι για να προστατευθούν από τον ήλιο). Προσωπικά, ακόμη θυμάμαι τις γυναίκες -και ιδίως τις γιαγιάδες- στο χωριό όπου μεγάλωσα, όχι μόνο να φορούν μαντίλα (αυστηρώς μαύρη αν ήταν χήρες), αλλά και να τις δένουν γύρω από το πρόσωπό τους, σχεδόν όπως και οι μουσουλμάνες, αφήνοντας ακάλυπτα μόνο τα μάτια, την μύτη. Και δεν μιλάμε για κάποιο μακρινό παρελθόν, αλλά για κάμποσα χρόνια πριν. Βεβαίως, στις μέρες μας, όλο και πιο λίγες γυναίκες βάζουν την μαντίλα στο κεφάλι τους κι αυτές συνήθως είναι οι γριές. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μέχρι τώρα, δεν υποχρέωναν τον εαυτό τους να φέρει αυτό το κάλυμμα, όχι τόσο για θρησκευτικούς λόγους, όσο για κοινωνικούς (προφανώς για λόγους σεμνότητας).

Δεν χρειάζεται όμως να έχει κάποιος πλούσια φαντασία, για να κατανοήσει πως και σ' αυτήν την περίπτωση πρόκειται για ένα θρησκευτικό κατάλοιπο (δεν χρειάζεται να υπενθυμίσουμε την θέση τού Χριστιανισμού για την γυναίκα και τις μισογυνικές απόψεις τών «πατέρων»).

Αλλά ας μην πάμε μακριά ...;

Θα μπορούσε κάποιος ευσεβής χριστιανός να μάς πει, σε τι διαφέρει -τουλάχιστον οπτικά- μια μουσουλμάνα με μπούρκα (μαντίλα) από μια καλόγρια;

Μουσουλμάνες και καλόγριες

Διαβάστε περισσότερα: http://www.pare-dose.net/?p=4132#ixzz1ZdKUMZjX

Το βιβλίο τού «προφήτη» Δανιήλ – Άλλο ένα χτυπητό παράδειγμα ψευδεπιγραφίας και παραμυθολογίας

Το βιβλίο τού «προφήτη» Δανιήλ - Άλλο ένα χτυπητό παράδειγμα ψευδεπιγραφίας και παραμυθολογίας

alt Τρίτη, 13 Σεπτεμβρίου 2011 | Δημοσίευση από Π-Δ



Προφήτης ΔανιήλΤο βιβλίο του Δανιήλ, προφητικό υποτίθεται, οι πιστοί των χριστιανικών και εβραϊκών αιρέσεων ισχυρίζονται και διαλαλούν ότι γράφτηκε στην Βαβυλώνα από τον Δανιήλ, συνετό και δίκαιο νεαρό επιλεγμένο προφήτη του Γιαχβέχ, κατά την Βα­βυλωνιακή αιχμα­λωσία της εβραϊκής ανωτέρας και άρχουσας κοινωνικής τάξεως.

Για να δούμε πολύ σύντομα πως είχε η ιστορία της μετοικεσίας ή ακριβέ­στε­ρον των 3 μετοικεσιών. Από την Ισ­το­ρία, και το Δ΄ Βασιλειών 21: 26, και κεφάλαια 22 και 23, ο βασιλιάς Ιωσίας ο υιός του Αμών (και της Ιεδιδά, βλέπε και Β΄ Παρα­λει­πομένων 33: 25, 34: 1-32, 35: 1-25, κλπ.), σκοτώ­θη­κε σε μάχη κατά των Αιγυπ­τί­ων το - 609 σε ηλικία 39 ετών. Άφησε τέσσερις γιους: τον Ιωάχαζ ή Ιωανάν, τον Ελι­ακίμ ή Ιωακίμ, τον Ματθανίαν ή Σε­δε­κίαν, και τον Σαλούμ, Δ΄ Βασιλειών 23: 30, 23: 34, 24: 17, Α΄ Παραλειπομέ­νων 3: 15. Η πρώτη σημαντι­κή μετοι­κε­σία έγινε μεταξύ - 604-602, επί βασι­λέως Ιωακίμ (και Ιωακείμ) δεύτερου γιου του Ιωσία, Δ΄ Βασιλειών 23: 34-37, 24: 1-5, Α΄ Παραλειπομέ­νων 3: 15, Δανιήλ 1: 1-2, κλπ. Ο Ιωακίμ δεν με­τα­φέρθηκε στην Βαβυλώνα μαζί με τους άλλους. Ο Ναβουχοδονόσορ τον έκανε υποτε­λή βασιλέα. Αλλά 3 χρόνια με­τά ο Ιωακίμ επανασ­τάτησε και μετ' ολίγον απέθανε. Περίπου 7 ή 8 χρόνια αργότερα και με­τά από ταραχές, μόλις που είχε αναλάβει ως βασιλεύς ο γιος του Ιωακίμ, ονόματι Ιωαχίμ κατά τους Ο΄(β΄) αλλά Ιωαχίν κατά την Μασόρα, την έκδοση του King James, κ. ά., ο Ναβουχοδο­νόσορ επα­νεκ­στ­ρατεύει κα­τά της Ιουδαίας και τιμωρεί σκληρά με νέα μετοικε­σία Δ΄ Βασιλειών 24: 6-16. Ο Ιω­α­χίμ-Ιωαχίν με όλη του την οι­κογένεια, δεν είχε την τύχη του πατέρα του, μεταφέρ­θη­κε στην Βαβυλώνα και αυτός πρέπει να είναι ο Ιε­χονίας του Α΄ Παρα­λει­πο­μένων 3: 16 και του Ματθαίου 1: 10-11. (Σημειώστε ότι με­ταξύ των βι­β­λ­ίων των Βα­σιλειών και των Παραλειπομένων πολλά ονόματα έχουν πα­ραλλαγές. Εδώ το «ν» της Μασόρας ταιριάζει με το «ν» του Ιε­χο­νία.). Η τελευ­ταία και χειρότερη­ μετοικεσία έλαβε χώρα μεταξύ -586-585, επί βα­σι­λέως Σε­δεκία, τρίτου γιου του Ιω­σία, ο οποίος είχε την τύ­χη να είναι ο τελευ­ταίος βασιλεύς του βα­σιλείου του Ιούδα. Αυτός και η οικογένεια του είχαν φρικιαστική τύ­χη στα χέρια του εξαγριωμένου πλέον βαβυλω­νί­ου βασιλιά. Αυτή την φορά ο Ναβουχοδονόσορ ετιμώρησε πολύ σκληρά την Ιουδαϊ­κή άρχουσα τάξη για την ανυπακοή, αναξιοπιστία και μπαμπεσιά της, Δ΄ Βα­σι­λει­ών 25: 1-26, Α΄ Παραλειπομέ­νων 3: 15, κ.λπ.

(Τα επεισόδια από τον Μανασσή, παππού του νε­αρού βασιλέως Ιωσία, τον θλιβερότατο Σε­δεκία, τρίτο γιο του Ιωσία και τε­λευταίου βα­σιλέως του βασιλείου του Ιού­δα, μέχρι το διά­ταγμα του βα­σι­λέως των Περ­σών Κύρου στην συνέχεια, αναφέ­ρονται συ­χ­νά στην Παλαιά Δια­θήκη. Βλέπε Βασιλειών, Πα­ρα­λει­πο­μένων, Α΄ Έσδρας, Νεεμίας, Δανιήλ και σε διά­φορα άλ­λα χω­ρία που δεν νομίζω ότι χρειά­ζε­ται να τα κα­τα­γράψω όλα εδώ. Ο βασιλιάς Ιω­σί­ας, υιός Αμών, απέθανε 5-6 χρόνια πριν η Βαβυ­λώνα αρ­χίσει να επ­εμ­βαίνει στις Ιου­δαϊκές υποθέσεις με εκστρατείες και μετοικεσίες. Ο πρόωρος χαμός του προκάλεσε μεγάλο θρήνο και οδυρμό στο Λευιτογιαχβικό ιε­ρατείο του τότε συμβουλάτορα προφήτη Ιερεμία που αναγράφεται στο βιβλίο της Πα­λαιάς Διαθήκης «Θρήνοι». Πρόκειται για μοιρολόγια για τον αγαπητό και πειθήνιο βασιλιά τους τον νεαρό Ιωσία).

Το βιβλίο του Δανιήλ, όπως έχουν αποδείξει οι επιστήμονες, είναι ψευ­δε­πί­γ­ραφο, υστερόγραφο και γράφτηκε στο Ισραήλ κατά τα έτη 166 - 165 Π. Κ. Ε. Δεν γράφτηκε σε καμιά Βα­βυλώνα από κάποιον πρωθυπουργό της Βαβυλώνας, Δανιήλ, μέσα στα έτη της βαβυλω­νί­ου αιχμαλωσίας, 585 - 535 Π. Κ. Ε., όπως οι Χριστιανοί θεολόγοι λανθασμένα ή ψευ­δώς κραυγάζουν. Πρόκειται για ένα ανάκατο, ασουλού­πωτο, νοση­ρό, εσχα­τολογικό, μεσ­σιανικό βιβλίο με πολλά κραυγαλέα ιστο­ρικά λάθη και αντιφά­σεις. Ενώ ως υστερό­γ­ραφο «δεν προφητεύει τίποτα απολύ­τως για το πα­ρελ­θόν», και επί πλέον με­ρικές προ­βλέψεις του για τα έτη που γρά­φτη­κε, μερικές των οποίων αφορούν τον Αντίοχο, έπε­σαν έξω, παρά ταύτα οι Χρι­σ­τιανοί το έχουν κατα­τάξει στα μεγάλα προφητικά βιβ­λία. Το βιβλίο του Δανιήλ που έχομε στα χέρια μας είναι γεμάτο με τέτοια τρομε­ρά ιστορικά λά­θη και εξε­ζη­τη­μέ­να πα­ρα­μύθια που εύ­κολα συμπεραίνεται ότι κανένας Δανιήλ, πρωθυπουργός για 65 χρό­νια και βάλε, τεσ­σά­ρων βασιλέων (και τρι­ών ακό­μα που παρεμβάλλονται ανάμεσα στους τέσσερις, αλλά τους αγνοεί ο θεόπ­νευ­­στος πρω­θυ­πουργός τους!), δεν το έγρα­ψε τον έκτο αιώνα Π. Κ. Ε.

Τα συμβάντα που το υστερόγραφο (περί το 166 Π. Κ. Ε) και ψευδεπίγραφο βιβλίο του Δανιήλ επι­καλείται ουδέποτε συνέβησαν. Είναι παραμύθια! Το αποδεικ­νύ­ουν περίτρανα οι επιστή­μες της Ιστορίας και Αρχαιολογίας σχετικά με τα λάθη και τις αντιφάσεις που το βιβλίο περιέχει. Επιστη­μονικώς, έχει απο­δειχθεί ότι είναι ένα ψευ­δεπί­γ­ραφο βιβλίο του 165 ± 1 Κ.Ε., που γρά­φτηκε από κάποιον άγνω­σ­τον ή κά­ποιους αγνώστους στο Ισραήλ για να φα­να­τί­σει τους Εβ­ραίους εναντίον του Αντιόχου Δ΄ του Επιφα­νούς, των Ελλήνων, των Ελ­ληνι­ζόντων Εβραίων, κ. ά., κατά την επανά­σταση των Μακκα­βαίων. Αυτά, τα είχαν καταγγείλει πρώτοι ο Κέλσος και ο Πορφύ­ριος, των οποίων τα συγγράμματα οι χρισ­τιανοί έκαναν τα αδύνατα δυνατά για να τα εξα­φανίσουν και να μην τα διαφυλάττει κανείς στην βιβλιοθήκη του. Στην δι­ε­θ­νή βι­βλιο­γ­ραφία υπάρχουν πάρα πολλά βιβλία και άρθρα τα οποία εκθέτουν το πλή­θος των τρο­μακτικών ιστορικών λα­θών και ασυνεπειών του βι­βλίου του Δανιήλ και συνε­πώς απο­δεικ­νύ­ουν την κιβδη­λότητα και αχρηστότητά του. Ανατρέξετε την βιβλι­ογρα­φία να βρείτε τις σχετικές έρευνες.

Στην επί­σημη Εβραϊκή Μα­σόρα το βιβλίο του Δα­νιήλ δεν κα­τα­τάσσε­ται στα προ­φη­τι­κά βι­βλία, αλ­λά στην ομάδα των «γραπτών». Οι Εβραίοι αν και το έχουν βά­λει στον κανό­να τους πάντα το θεω­ρούν ύπο­πτο και το αν­τιμετω­πί­ζουν με ισχυρή δυ­σ­πιστία. Έτσι ναι μεν υπάρχει στον κανόνα της Μασόρας αλλά εν αμφιβό­λω. Δεν το έχουν θέσει με­ταξύ των Προφητών‡ απλώς το έχουν κα­τα­τά­ξει στα περι­θωρι­α­κά και ύπο­πτα Γραπτά.

Εκείνο που μπορεί να έχει συμβεί είναι το ότι κάποιος συνετός και δίκαιος Δανιήλ έζησε μαζί με τους αιχμαλώτους Εβραίους στην Βαβυλώνα τον καιρό εκείνο, αν λάβομε υπ' όψιν την αναφορά στο όνομα αυτό από τον διαταραγμένο σαμανο­προ­φήτη μεσούγκα Ιεζεκιήλ (14: 14, 20 και 28: 3) και την απόκρυφη ιστορι­ούλα της Σω­σάννας και των δύο γερόντων! Πρέπει όμως να πούμε ότι στον Ιεζεκιήλ τής Μασόρας το όνομα «Δανιήλ» σε εβραϊκούς χαρακτήρες, γράφεται δια­φο­ρετικά από ότι στο βιβ­λίο του Δανιήλ. Διαφέρει κατά ένα εβραϊκό γράμμα! Ακόμα, η ιστο­ρι­ούλα της Σω­σάννας που για την Μασόρα και τον Προτεσταντισμό θεωρείται απόκ­ρυ­φη, είναι πι­θανόν να είναι η μόνη που βασίζεται σε αληθινό συμβάν ένεκα του οποίου ο αφανής Δανιήλ έχαιρε μεγάλης εκτιμήσεως από τον Ιε­ζεκιήλ και όλους τους ομοε­θ­νείς του και έτσι η μνήμη του έμεινε ζωντανή για μερι­κούς αιώνες μετά ταύτα!

Εν συντομία, τα δέκα δευτεροκανονικά βιβλία της Χριστιανικής Παλαιάς Δια­θή­κης τα οποία οι Εβραίοι έχουν θέσει εκτός του κανόνα της Τανάχ και το βιβλίο του Δανιήλ γρά­φτηκαν αυτές τις εποχές. Εκτός από το βιβλίο Σοφία Σειράχ, το οποίο είναι σοβαρό και διδακτικό, τα άλ­λα είναι ψευδεπίγραφα, κακέκτυπα, δημιουρ­γή­ματα νο­σηρών φαντασι­ών. Τί να πρωτοπεί κανείς για τέ­τοιες ανοησίες και ψευτιές! ...; Και όμως, επεκράτησαν!

Το βιβλίο του Δανιήλ είναι θεμελιώ­δους σημα­σίας για τους Χριστιανούς και την αλλοπρόσαλλη ψευδή θε­ολογία τους. Αλλά το αντίγραφο που έχουν στα χέρια τους, παρά την προ­σπά­θεια του εβιωνίτη Θεο­δο­τί­ω­νος κατά τον δεύτερο αιώνα, να το συμμαζέψει και να το δι­ορθώσει, είναι τόσο απαράδεκτο ώσ­τε ποιος ξέ­ρει τι θα ήταν τα χάλια του πρω­­τοτύ­που.

Η χριστιανική μεσσιανική κίνηση άρ­χι­σε γύρω στο 200 Π. Κ. Ε. Αφού έλαβε διά­φορες μορφές και ονομασίες καθώς και δι­αφό­ρους Χριστούς (Δανιήλ, Παύ­λου, Συνοπτικών, Ιω­άννου, Απόκρυφους, Γνωστι­κι­στι­κούς, και πολλούς άλλους) κατ­έληξε σ' αυτό που σήμερα ονομά­ζο­με Χριστια­νι­σ­μό, με κυρία μορφή τον Χριστό του Κων­σταντίνου (βλέπε κε­φάλαιο 5: Robert M. Price, The Da Vinci Fraud, Why The Truth is Stranger Than Fiction, Prometheus Books, 2005.).

Πολ­λά μέρη του βιβλίου του Δανιήλ ομοι­ά­ζουν πολύ με αντίσ­τοιχα μέρη του άλ­λου νο­σηρού βιβ­λί­ου της Απο­καλύ­ψεως του Ιωάννου. Στην Και­νή Διαθήκη, αναφέ­ρεται στα χωρία: Ματθαίος κδ΄: 15, Μάρ­κος ιγ΄: 14, Πρός Εβραίους ια΄: 33. Ακόμα, η Γη είναι επίπεδη: Ματθαίος 4: 5-8, Λουκάς 4: 5, Ησαΐας 11: 12, Δανιήλ 4: 10-11, Απο­κάλυψις 7: 1.).

Όλοι οι Χρισ­τιανοί το έχουν περί πολλού. Το επικαλούνται πολλοί χριστιανοί Πατέρες, ιδίως ο συμπλεγματικός Αυγουστίνος. Περιέχει το παραμύθι των τριών παί­δων, την τρομερή (παραμυθένια) κάμινον του Ναβουχοδονόσορος, διάφορες  νύξεις για Χριστό (Μεσσίαχ), υιό του αν­θρώπου, ανάσταση νεκρών, την αποκατάσταση της βα­σιλείας του θεού επί της γης, και άλλα παραμύθια όπως της επταετούς μεταμορφώ­σεως του Ναβουχοδονόσορος σε ταύρο, του Δράκοντος και του Βήλ, κλπ.

Μερικοί στίχοι του ενθυ­μί­ζουν στίχους των επιστολών του Παύλου (π. χ. Α΄ Πρός Κοριν­θίους 5: 5, Δανιήλ 3: 1-7, 29).

Μέσα στις επιστολές του ο Παύλος ομιλεί για την ανάσταση είτε ως ιδέα, συμπαν­τική δύναμη και μελλοντικό ενδεχόμενο είτε ως γεγονός που πραγματοποιή­θηκε με τον Χρι­στό. Ως ιδέα εμφανίζεται στον βαβυλω­νιακό και μεταβαβυλωνιακό Ιουδαϊσμό με κυρί­ους αντιπροσώπους τον Ιεζεκιήλ, τον Δανιήλ, τους Φαρισαίους και τους Εσσαίους. Όπως όλα δείχνουν, το κίνημα τής αναστάσεως και το χριστολογικό (Μεσσιανικό) κίνημα στον Ιουδαϊσμό συνέκλιναν. Από το 100 Π. Κ. Ε. πολλοί είχαν ασπαστεί και τις δύο πίστεις, όχι πάντοτε με τον ίδιο τρόπο. Μετά την καταστροφή του +66-73 προέκυψαν οι δύο αντίπαλες παρατάξεις των παραδοσιακών Φαρισαίων και αυτών που αποσπάσ­τηκαν και ονομάστηκαν Χριστιανοί.

Επίσης στην Β΄ Πρός Θεσ­σα­λo­νι­κείς, κεφά­λαιο β΄, παρουσιάζει μια δήθεν προ­φητεία, που πρέπει να προηγηθεί της ημέρας του Κυρίου. Αυτή προφητεύει περί του «ανθρώ­που της αμαρτίας» και «υιού της απω­λείας» (β΄: 3), και του «ανόμου» (β΄: 8) ο οποίος θα θεω­ρούσε τον εαυτόν του ως Θεό και θα καθόταν στον Ναό του Θεού (β΄: 4), τον γνω­στό Ναό της Ιε­ρουσαλήμ. Η αποκορύ­φωση αυτού του κεφαλαί­ου β΄ είναι το ότι ο Θεός θα εξουσιοδοτήσει αυ­τόν τον «άνομον» να βά­ζει τους ανθ­ρώ­πους σε πειρασμό για να πι­στεύουν ψέματα, β΄: 11-12 που είναι και Εσ­σα­ϊκή αν­τί­λη­ψη. (Αυτό όμως έρ­χεται σε αν­τί­φαση με την Πρός Εβ­ραίους στ΄: 18 όπου ο Θεός δεν ψεύ­δεται, και είναι λογι­κό, και με την Ια­κώ­βου α΄: 13 όπου ο Θεός δεν βάζει σε πει­ρασ­μό κανένα.). Μερικά απ' αυτά τα χωρία του Παύλου υπενθυμίζουν χωρία των ανοήτων και αισχρών βιβλίων των Ιωήλ και Δανιήλ..

«Προφητείες» αυτού του αποκαλυπτικού, μεσσιανικού και εσχατολογικού εί­δους είχαν αρ­χίσει να γράφονται από την εποχή της Βαβυλωνιακής αιχμαλωσίας τον έκτο αιώνα Π. Κ. Ε. Συστηματικά και περισσότερον όμως τις συναντάμε να γράφον­ται και να διαδί­δονται την εποχή των Σελευκιδών κατά τον δεύτερον αιώνα Π. Κ. Ε. Το βιβλίο του Δανιήλ είναι ένα χαρακτη­ρι­στικό ψευδο­προφητικό και ψευδεπίγραφο της εποχής αυτής. Αυτό έπαιξε κατά μάλλον ή ήττον τον με­γαλύ­τερο και βασι­κότερο ρόλο στην Εσ­σαϊκή, Φαρι­σα­ϊκή και Χριστια­νι­κή άμεση εσχα­το­λογία και στον άκρατο μεσ­σι­ανισμό που επακολού­θη­σαν.

Πολλά ατυχή αιμα­τηρά επεισόδια συ­νέβησαν επί βασιλείας του Αν­τιόχου Δ΄, του Επιφανούς, 177-164 Π. Κ. Ε. Ο Αντίο­χος, μεταξύ πολ­λών πεπραγ­μέ­νων, εβε­βή­λωσε και τον Ιου­δα­ϊ­κό Ναό του Γιαχβέχ ποι­κι­λο­τ­ρό­πως. Αφιέρωσε τον Ναό στον Ολύμπιο Δία, έχτισε ειδωλολατρικό βωμό, εθυ­σίαζε χοί­ρους, κλπ. Αυτά και άλλα γεγονότα εναντίον των Ιουδαίων εξώ­θησαν τα πράγματα στην εθνικοθρησκευτική επανά­σ­τα­ση των Μακκα­βαί­ων. Το βι­β­λίο του Δα­νιήλ αποκαλεί τον Αντίοχον και τις εντός του Ναού πράξεις του, «βδέ­­­λυ­γ­μα ερη­μώ­σεως» του Ναού, κλπ. (θ΄: 27, ιβ΄: 11). Δηλαδή, με όλα τα τόσα απαίσια και άσχημα που έπραξε μέσα στον Ναό ανάγκασαν τους Ιερείς και τους ευσεβείς Ιουδαίους να τον εγκαταλείψουν και να τον θεωρούν πλέον έρημο, ένεκα βδελύγματος ερημώσεως! Ο ρόλος του Αντιόχου Επιφανούς τό­τε, εί­ναι ανά­λογος του ρό­λου του Ανόμου Ρω­μαί­ου Αυτοκ­ρά­τορος για τον Παύλο.

Είναι πλέον αποδε­δει­γ­μένο πολ­λαπλώς ότι κατά την εποχή της Βα­βυλω­νι­α­κής αιχ­μαλω­σί­ας (6ος αιών Π. Κ. Ε) και με­τέπειτα, μαζί με τις διάφορες προφητείες περί της αναγνωρίσεως του Γι­αχβέχ ως του μόνου αληθινού θεού από τα όλα έθνη, πέραν του Ισραήλ, και τα όνειρα των Εβ­ραίων πε­ρί του Γιαχβικού απεσ­ταλμένου Μεσσίαχ που θα αποκαθισ­τούσε το χαμένο κράτος του Δαυίδ και θα διαφώτιζε όλα τα άλλα έθνη είτε με το καλό είτε με το άγριο, εμ­φανί­στηκαν και πολλές θρησ­κευ­τικές αιρέ­σεις και διαφορές με­ταξύ των Εβραίων. Τό­τε η Εβρα­ϊ­κή θρησκεία μετεβ­λή­θη κατά πολύ, ενσωματώνοντας διάφορα μεσανατολίτικα στοιχεία. Διαβάστε το υπο­τι­θέμενο προφητικό Βιβλίο του Δανιήλ για να πάρετε μια καλή ιδέα περί αυτών των αιρέσεων, αλλά και τον Ιεζεκιήλ και τους ύστερους Ησαΐες. Αυτό το γεγονός το πα­ρα­δέ­χονται και οι Εβραίοι, οι οποί­οι πολ­λές φορές το εκ­θέτουν σαφώς στις έρευ­νές τους. Από την Βαβυλώνα και μετά βλέπομε π. χ., τις δοξασίες και πίστεις περί Σατα­νά Εωσφό­ρου και περί αναστά­σε­ως των νεκ­ρών σω­μά­των, τον όρο «υιός του ανθ­ρώ­που», τον Ζωροαστρικό δυϊσμό, κλπ.

Τότε εμφανίζονται πολλά μεσσιανικά, εσχατολογικά, οραματιστικά και απο­καλυπτι­κά βιβλία, άλλα κανονικά και άλλα απόκρυφα που έχομε αναφέρει και σε άλ­λα ση­μεία στα οποία μπορείτε να ανατρέξετε. Αυτά είναι όμοια με τα ανάλογα βιβλία της βαβυλωνια­κής και μεταβαβυλωνιακής εποχής. Μετα­ξύ των κανονικών βιβλίων αυτής της εποχής συγκα­ταλέγονται το Βιβ­λίο του Δανιήλ, το Βιβλίο του Ιωήλ και τα κεφά­λαια 9-14 του Βιβλί­ου του Ζαχαρία. Σκοπόν είχαν να εμποδίσουν τον Εβ­ραϊκό λαό να ελλη­νίζει και να τον εμψυχώσουν να πολε­μήσει κατά των Ελλήνων και των Ελληνιζόν­των. Όχι μόνο τα βιβλία αυτά δεν είναι προφητικά (ως γραμμένα μετά τα γεγονότα) αλλά πρόκειται για συρραφές ηλιθιοτήτων, λαθών, σκοπι­μοτήτων, φαν­τασιώσεων, παραλογισμών και ανακριβειών που μόνο παμπόνη­ροι ή τρελοί ή τρελα­μένοι ή παρα­νοϊκοί άνθρωποι μπορούν να γράψουν. Έτσι οι πραγματικοί συγ­γ­ραφείς των περισσο­τέρων απ' αυτά βιβλίων κρύβονται πίσω από την ανωνυμία ή την ψευδε­πιγραφία. Δηλαδή, δεν αναφέρουν καθόλου ποιος τα έγραψε ή έχουν ανα­γ­ρά­ψει ψευ­δή ονόματα συγγραφέων που είναι είτε τελείως φανταστικά είτε ονόματα πα­λαιοτέ­ρων διασήμων ανθρώπων. Το βιβλίο του Δανιήλ όπως και του Ιωήλ και πολλά άλλα είναι ψευδεπίγ­ραφα. Πολλά τέ­τοια ανόητα και βλακώδη στοιχεία αναμεμειγμέ­να με Ιστο­ρία υπάρ­χουν και στα τέσ­σερα ανώνυμα (ανεπίγραφα) βιβλία των Μακκαβαίων.

Παρ' όλα ταύτα οι μεσσιανι­κές αναμονές με το άμεσο τέλος του υπάρχοντος κό­σμου και την εμφάνιση ενός καινούργιου ήσαν τόσο έν­τονες που συνε­χί­σθηκαν για πολλά χρόνια μετά. Έχο­­με πάρα πολλά παραδείγ­μα­τα εσχα­τολογικών ομά­δων κα­τά τον δεύ­τερον αιώ­να, λ. χ. των Μαρκιωνιτών, Μοντα­νι­τών και πολλών άλ­λων, οι οποί­οι στο τέλος ευρέ­θη­σαν επαί­τες στους δρόμους. Αυτό το εσχατο­λογικό βι­ολί συνε­χί­σ­θη­κε και με­τά το έτος 1000 Κ. Ε. Τον δεύτερο αιώνα εκτός του αιρετικού Μαρτίνου Μον­τανού και οι μεγά­λοι πατέρες της χριστια­νι­κής εκκλησίας Ιουστίνος, Παπίας, Ει­ρηναίος και Τερ­τυλλια­νός βασισμέ­νοι σε δήθεν προ­φητείες των Παλαιο-Διαθηκικών προφητών Ησα­ΐα, Ιεζε­κιήλ, Δανι­ήλ, κ.ά, πίστευαν στην άμεση εσχατολογία με την επανεμφά­νιση του Μεσ­σία τους, την ανοικοδόμηση της Νέας Ιε­ρουσαλήμ και την εγ­καθίδρυση της χιλιετούς βασιλεί­ας του επί της γης. Ο Μέγας Άγιος Βασίλειος, 4ος αιών, έτρεμε από τον φόβο του μην τυχόν η εσχατολογία αυτή εκπληρωθεί στις μέρες του, δεν αν­τέξει τα δεινά της και χάσει την βασιλεία των ουρανών! Να μυαλά να μά­λαμα! Ακό­μα μέχρι και σή­μερα έχομε πολλά τέ­τοια πα­ρα­δείγματα. Οι Μάρτυρες του Ιαχωβά ή Χιλιαστές, οι ορ­θόδοξοι Εβ­ραίοι και διά­φορες Ευαγγελιστικές αι­ρέσεις είναι κα­θημε­ρινώς σε αναμονή και επιφυ­λακή!

Λάβετε τα μέτρα σας ...;!

Δρ Ιωάννης Νεοκλής Φιλάδελφος Μ. Ρούσσος
Μιννεάπολις, ΗΠΑ, 2011


Διαβάστε περισσότερα: http://www.pare-dose.net/?p=4331#ixzz1ZC7HZaxI

ΚΑΝΕΊς ΔΕΝ ΣΑς ΕΊΠΕ ΝΑ ΑΣΠΑΣΤΕΊΤΕ ΤΗΝ ΠΑΤΡΏΑ ΕΛΛΗΝΙΚΉ ΚΟΣΜΟΘΈΑΣΗ

ΚΑΝΕΊς ΔΕΝ ΣΑς ΕΊΠΕ ΝΑ ΑΣΠΑΣΤΕΊΤΕ ΤΗΝ ΠΑΤΡΏΑ ΕΛΛΗΝΙΚΉ ΚΟΣΜΟΘΈΑΣΗ


ΚΑΝΕΊς ΔΕΝ ΣΑς ΕΊΠΕ ΝΑ ΑΣΠΑΣΤΕΊΤΕ ΤΗΝ ΠΑΤΡΏΑ ΕΛΛΗΝΙΚΉ ΚΟΣΜΟΘΈΑΣΗ (...12ΘΕΟ ΤΟ ΛΈΝΕ ΟΙ ΑΜΌΡΦΩΤΟΙ ΑΝΘΕΛΛΗΝΕς)

ΤΟ ΜΌΝΟ ΠΟΥ ΖΗΤΆΩ ΕΓΏ ΠΡΟΣΩΠΙΚΆ (ΚΑΙ ΠΙΣΤΕΎΩ ΚΑΙ ΌΛΟΙ ΟΙ ΥΠΌΛΟΙΠΟΙ ΣΥΝΈΛΛΗΝΕς) ΕΊΝΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΑΡΝΕΊΣΤΕ ΚΑΙ ΚΥΡΊΩς ΝΑ ΜΗΝ ΒΡΊΖΕΤΕ ΑΥΤΉ ΤΗΝ ΚΟΣΜΟΘΈΑΣΗ ΚΑΙ ΌΣΑ ΠΈΤΥΧΑΝ ΟΙ ΈΛΛΗΝΕς ΜΈΣΩ ΑΥΤΉς ...ΓΙΑΤΊ ΚΑΚΆ ΤΑ ΨΈΜΑΤΑ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕς ΜΕΓΑΛΟΎΡΓΗΣΑΝ ΌΤΑΝ ΕΊΧΑΝ ΤΗΝ ΠΑΤΡΏΑ ΕΛΛΗΝΙΚΉ ΚΟΣΜΟΘΈΑΣΗ ΚΑΙ ΤΟΥς ΠΑΤΡΏΟΥς ΜΎΘΟΥς-ΙΣΤΟΡΊΑ

ΚΑΙ ΜΌΝΟ Ο ΣΕΒΑΣΜΌς ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΏΑ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΆ ΜΑς, ΣΕ ΚΆΝΕΙ ΠΟΙΟ ΈΛΛΗΝΑ ΚΑΙ ΑΠΌ ΚΆΠΟΙΟΝ ΈΛΛΗΝΑ ΣΤΟ ΑΊΜΑ ΑΛΛΆ ΌΧΙ ΣΤΟ ΠΝΕΎΜΑ ΚΑΙ ΠΆΝΩ ΑΠΌ ΌΛΑ ΕΓΏ ΚΟΙΤΆΩ ΤΟ ΠΝΕΎΜΑ

ΠΟΙΌς ΜΠΟΡΕΊ ΝΑ ΠΕΙ ΌΤΙ Ο ΕΦΙΑΛΤΗς ΑΞΊΖΕΙ ΝΑ ΛΈΓΕΤΕ ΈΛΛΗΝΑς ΑΠΌ ΤΙ ΣΤΙΓΜΉ ΠΟΥ ΠΡΌΔΩΣΕ ΣΤΟΝ ΕΧΘΡΌ ΤΟΥς ΈΛΛΗΝΕς???

ΑΝΤΊΣΤΟΙΧΑ ΠΟΙΌς ΜΠΟΡΕΊ ΘΑ ΘΕΩΡΕΊ ΓΙΑ ΈΛΛΗΝΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΌ ΠΟΥ ΒΡΊΖΕΙ ΤΑ ΠΡΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΆ ΠΙΣΤΕΎΩ ΤΩΝ ΕΛΛΉΝΩΝ ΚΑΙ ΚΑΤΗΓΟΡΕΊ ΤΟΝ ΔΙΠΛΑΝΌ ΤΟΥ ΕΙΔΩΛΟΛΆΤΡΗ ΜΌΝΟ ΚΑΙ ΜΌΝΟ ΓΙΑΤΊ Ο ΔΕΎΤΕΡΟς ΔΕΝ ΑΠΟΡΡΊΠΤΕΙ ΤΗΝ ΑΡΧΑΊΑ ΕΛΛΗΝΙΚΉ ΚΟΣΜΟΘΈΑΣΗ/ΚΟΣΜΟΓΟΝΊΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΣΠΑΣΤΕΊ ΤΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΌ, ΜΙΑ ΘΡΗΣΚΕΊΑ ΞΕΝΌΦΕΡΤΗ ΚΑΙ ΌΧΙ ΕΛΛΗΝΙΚΉ ΠΟΥ ΤΟ ΜΌΝΟ ΠΟΥ ΔΙΔΆΣΚΕΙ ΕΊΝΑΙ Ο ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΣΜΌς ΑΥΤΌ ΓΙΑ ΜΈΝΑ ΕΊΝΑΙ ΈΣΧΑΤΗ ΠΡΟΔΟΣΊΑ

ΟΧΙ ΜΙΚΡΟ ΠΡΟΒΑΤΟ ΤΟΥ ΓΕΣΟΥΑ, Ο ΕΛΛΗΝΑς ΔΕΝ ΣΟΥ ΖΗΤΆΕΙ ΝΑ ΑΣΠΑΣΤΕΊς ΤΟ 12ΘΕΟ ΆΛΛΩΣΤΕ ΤΈΤΟΙΑ ΘΡΗΣΚΕΊΑ ΔΕΝ ΥΠΆΡΧΕΙ. ΣΟΥ ΖΉΤΗΣΕ -ΑΝ ΘΈΛΕΙς ΝΑ ΑΞΊΖΕΙς ΤΟ ΌΝΟΜΑ ΈΛΛΗΝ- ΝΑ ΣΈΒΕΣΑΙ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΉ ΚΟΣΜΟΘΕΑΣΗ/ΚΟΣΜΟΝΤΙΛΗΨΗ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΕΥΘΎΝΕΣΑΙ ΣΕ ΑΥΤΉ ΜΕ ΎΒΡΕΙς ΚΑΙ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΕς

...ΤΟ ΑΝ ΘΑ ΤΗΝ ΑΣΠΑΣΤΕΊς ΑΥΤΌ ΕΊΝΑΙ ΔΙΚΌ ΣΟΥ ΘΈΜΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΟΥ ΤΟ ΖΗΤΆΕΙ/ΑΠΑΙΤΕΊ ΚΑΝΈΝΑς
ΑΥΤΌ ΘΑ ΠΕΙ ΕΛΛΗΝΑς (ΤΟΥΛΆΧΙΣΤΟΝ ΓΙΑ ΜΈΝΑ)

ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΊς ΟΜΩς ΝΑ ΧΛΕΥΆΖΕΙς ΚΑΙ ΝΑ ΜΙΛΑς ΜΕ ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΓΙΑ ΑΥΤΉ ΚΑΙ ΝΑ ΕΧΕΙς ΤΟ ΘΡΑΣΟς ΝΑ ΑΠΟΚΑΛΕΊΣΑΙ ΕΛΛΗΝΑς

ΑΝ ΤΟ ΚΑΝΕΙς ΑΥΤΌ ΕΊΣΑΙ ΑΝΘΕΛΛΗΝΑς ΚΑΙ ΕΧΘΡΟς ΤΩΝ ΕΛΛΉΝΩΝ

ΦΑΕΘΩΝ ΖΕΥΞΗς

Περί ορθοδόξου και βυζαντινής Ιεράς Εξετάσεως

Περί ορθοδόξου και βυζαντινής Ιεράς Εξετάσεως


Η Ιερά Εξέταση στην Ορθόδοξη ΕκκλησίαΕισαγωγή
Πολλοί αφελείς ή αδαείς Χριστιανοί πιστοί ή στρατευμένοι εκκλησιαστικοί προπαγανδιστές και απολογητές δηλώνουν και ισχυ­ρίζονται ότι στο Βυζάντιο και στην Ανατολική Ορθόδοξο Εκκλησία δεν υπήρχε Ιερά Eξέτα­σις. Μας λέγουν ότι η Ιερά Εξέ­τασις είναι δημιούργημα των Πα­πι­κών (Καθολικών) και αργότερα των Προ­τεσταντών (Διαμαρτυρομένων) και ότι η Ορθόδοξος Εκκλησία ουδέποτε χρη­σι­μο­ποί­ησε βία και Ιεράν Εξέτασιν. Ουδέν ψευ­δό­τερον τούτου, όπως θα αποδείξομε στο πα­ρόν άρθρο περιλη­πτικώς!

Πρώ­τα απ' όλα, η ωμή βία, ο φόβος και τρόμος, η Ιερά Εξέτασις, και όλα αυ­τά τα παρεμφερή θεμελιώνονται θε­ο­λογικώς και πρακτικώς σε πολυάριθμα χωρία της Πα­λαιάς Διαθήκης, των Ιερών Ευ­αγγελίων του Ιησού Χριστού, των Επιστο­λών του Παύλου, των Πράξεων και Επι­στο­λών των Αποστόλων, των γρα­πτών και λό­γων των Εκκλησιαστικών Πατέρων, και σε απο­φά­σεις συνόδων.

Όπως δε θα αναλύσομε εν συνεχεία, ιστορικώς η παντός είδους βία της Ορ­θο­δόξου Εκ­κλησίας ήταν πολύ σκλη­ρότερη εν συνόλω από ­τη βία της Δυ­τι­κής Εκ­κλη­σίας κατά τους αιώνες κοινής ή παραλλήλου δράσεως. Ακόμα δεν πρέπει να ξε­χνάμε ότι η Eκκλησία, εί­τε Δυτική είτε Ανα­τολική, ήταν de facto μία Εκκλησία, η Αγία, Κα­θολική και Αποστολική Εκκλησία, μέχρι του Ιερού Φωτίου (+820-891, 9ος αιών) και de juro μέ­χρι το +1054, το έτος δηλαδή που υπε­γρά­φη οριστικά το σχίσμα μεταξύ Δυ­τικής και Ανατο­λικής Εκκλησίας ...;

Σύντομο Ιστορικό Περίγραμμα
Γύρω απ' αυτό το ζήτημα της Ιεράς Εξετάσεως της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας υπάρχει μια συμπαγής αποσιώπηση και εσκεμμένη συσκότιση ενισχυ­όμε­νη από την γενική άγνοια και αμορφωσιά. Όταν δε ομιλούν περί Δυτικής Ιεράς Εξε­τάσεως εν­νοούν αυτήν που προ­έ­κυψε από τον 13ο αιώνα και μετά και αποσιω­πούν όλα τα φρικιαστικά γεγονότα και εγκλήματα που έλαβαν χώρα τόσο στη Δύση όσο και στην Ανατολή κατά τους προη­γούμενους αιώνες, κατά τους οποίους όπως προα­ναφέραμε, η Εκ­κλησία με την χάριν, προστασία και καθοδήγηση του Αγίου Πνεύ­μα­τος μέ­χρι το +1054 ήταν «η μία και μοναδική άμπελος και σαγήνη του Ιησού Χρι­στού»!

Από τον 13ο αιώνα και μετά βλέπομε τη βιαία και ανεξέλεγκτη δράση της Ανα­τολικής Ορθοδό­ξου Εκκλη­σίας να περιορί­ζε­ται ση­μαντικά, αλλά πολύ μακράν του τελείως. Αυτό το συμβάν οφείλεται στις ιστο­ρικές συγκυρίες και τις γεωπολιτικές ανακα­τατάξεις κατά τις εποχές αυτές. Δεν οφεί­λε­ται στο ότι η Ανατο­λι­κή Ορθόδοξος Εκκλησία άλλαξε κατα­στατικό αφού προηγουμένως απέρρι­ψε το προηγούμενο λαν­θασμένο καταστατικό της και επειδή κα­τάλαβε τα προηγούμενα λάθη της και ζήτησε συγ­γνώμη για τα εγ­κλή­ματά της.

Πε­ριλη­πτι­κότατα μό­νο εξηγούμε ότι: Με τις εισβο­λές των σταυ­ρο­φό­ρων και την δήωση της Κων­σταν­τινουπόλεως το +1204 από τους σταυροφόρους της 4ης σταυ­ροφορία, η Βυζαν­τινή Αυτοκρα­το­ρία δεν έχει πλέον δυ­νά­μεις, παρα­παίει και χάνει την αυτοκυ­ρι­ό­τητά της. Η δύ­ναμη της Ανατολι­κής Ορ­θο­δό­ξου Εκ­κλησίας, του κρά­τους και των αυτοκρα­τό­ρων μειώ­νε­ται κατακό­ρυ­φα. Μετά, αν εξαι­ρέσομε τις Μογ­γο­λικές επιδρομές, από τον 13ο αιώνα το Βυζάντιο γί­νε­ται στα­διακά υποτελές στους Σελτζούκους και μετά στους Οθωμα­νούς Τούρκους για να γίνει πλήρως υποτελές το +1453. Τα νο­μικά, ποινικά, αστικά και δικαστικά ζητή­ματα περι­έρ­χονται στην εξου­σία των νέων, αλλοφύλων και αλλο­θρήσκων κατακτη­τών. Εκτός της χριστι­ανικής πί­στεως τώρα έχομε να κάνομε και με την μουσουλ­μα­νι­κή και έτσι τα πράγ­ματα μπλέ­κονται. Πέραν της δι­καιο­δο­σίας που πα­ραχωρήθηκε στην Ορθό­δο­ξο Εκ­κλησία από τον πορθητή Μωάμεθ και τον εκά­στο­τε σουλτάνο, η Εκκλησία δεν είχε πλέον την νο­μι­κή κατοχύρωση, την κρατική υπ­οσ­τήριξη και την αστυνο­μική δύ­ναμη που έχαιρε πριν για να ασκεί την αρπα­κτικότη­τά της, να πράτ­τει όλα εκείνα τα φρικτά εγκ­λή­μα­τα και να επι­βάλ­λει όλες εκείνες τις πα­ράλογες τιμωρίες, πράγματα που σχεδόν ανε­ξέλεγκτα έπραττε και επέβαλλε κατά τους Βυζαντι­νούς χρυ­σούς αιώ­νες της με την αρωγή των νόμων και την ανο­χή ή υπο­στήριξη του ίδιου του κράτους.

Παρόμοια πράγματα και μάλιστα κατά την διάρκεια των ιδίων σχεδόν αιώνων ισ­χύουν και με το άλλο ισχυρό σκέλος της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας δη­λα­δή την εκκλησία της Ρω­σίας (ή «απασών των Ρωσιών»). Τον 13ο αιώνα η Ρωσία υπο­δουλώνεται στους Μογ­γόλους και μετά στους Τατάρους. Τώρα η ρωσική εκκλη­σία χάνει και αυτή την κοσμι­κή δύ­ναμή της επί των εξαθλιωμένων ρωσικών λαών. Μόνο κατά το δεύτερο ήμισυ του 15ου αιώνα αρ­χίζει σιγά-σιγά να επα­νι­δρύεται η ρωσική αυτοκρατορία με τον Ιβάν 3ο τον Με­γά­λο και κατά τον 16ο αιώνα με τον Ιβάν 4ο τον Τρομερό. Μετά τον Ιβάν τον Τρομερό, παρά τις προσπάθειες του διαδόχου του, Μπο­ρίς Γκον­τού­νωφ, για βελτίωση των πραγμάτων, επήλθε μια περίοδος 50 περίπου ετών κατα­στροφικής αναρχίας και εξαθλιώσεως, συνοδευομένη με επιθέσεις Πολωνών και Λιθουανών μέχρι που ανήλθαν στην εξου­σία οι Ρω­μα­νώφ και να αρχίσει πάλι η Ρω­σία να ακμάζει. (Μελετήστε την σχετική Ιστο­ρία της Ρωσίας.).

Εν παρόδω ας μην λησμονούμε εδώ κάτι που μας αφορά. Η επικράτηση του Χρι­σ­τιανισμού στη Ρωσία από τον 9ο αιώνα και μετά εκόστισε τη ζωή πολλών χιλιά­δων οπαδών της παραδοσιακής των θρησκείας και παγανιστών της υπαί­θρου. Κάθε τόσο οι νεοφώτιστοι Χριστιανοί της ανωτέρας τά­ξε­ως των Ρως εύρισκαν σαν διασκέ­δα­ση το να πη­γαίνουν στην ύπαιθρο και να εξον­τώ­νουν όσους «παγανιστές» έτυχε να συναντήσουν. Τέτοια ήταν πάντοτε η χριστιανική αγάπη στην πράξη.

Έτσι λοι­πόν ενώ από τον 13ο αι­ώνα και εντεύθεν η Καθολική Ιερά Εξέτασις και από τον 16ο αιώνα η Προ­τεσταντική Ιερά Εξέτασις ορ­γα­νώ­νον­ται στη Δύ­ση ως υπουργεία και οργιάζουν με τις ασύλλη­πτες νέ­ες μεθόδους θα­νάτου και βασα­νισμού, στην Ανατολή οι ορθό­δο­ξοι λαοί υποδου­λώ­νονται σε αλλό­φυ­λους και αλλό­θρησκους κατακτητές με συνέπεια η Ανατολική Ορ­θόδοξος Εκ­κλη­σία να χά­σει τη δύναμή της και το αυτεξούσιό της και εκ των πραγμάτων να μη ημπορεί πλέον να συναγωνίζε­ται τις Ιερές Εξετάσεις της Δύσεως σ' αυτή την ξέφρενη βιομηχανία θανάτου, φόβου, τρόμου, πόνου, φρίκης και βασανισμού.

Κωνσταντίνος - Θεοδόσιος
Μετά απ' αυτήν την συντομότατη ιστορική αναδρομή συνεχίζομε επί του θέ­μα­τος του παρόντος άρθρου.

Η Βυζαντινή Ιε­ρά Εξέτασις αρχίζει με τον Χριστιανό αυτο­κρά­τορα «Μέ­γα» Κωνσταντί­νο (+274-337), ο οποίος όχι μόνον απλώς νομιμοποίησε τον Χρι­στιανισμό, αλλά του παρέδωσε όλη την αυτοκρατορία εν λευκώ. «Δεν χάθηκε ούτε στιγμή» λέ­γει ο Gibbon, «για να αποκλειστούν οι ιε­ρείς και οι κήρυκες των ξεχωρι­στών συνάξε­ων από κάθε μερίδιο αμοι­βών και απαλ­λα­γών τις οποίες ο αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος είχε τόσο απλόχερα απο­νείμει στους κληρικούς της ορθοδόξου εκ­κλη­σίας. Αλλά κα­θώς οι αιρε­τικοί ακό­μα υπήρχαν, κάτω από το σύννεφο της βασιλικής δυσμένειας, η κατάκτηση της Ανα­το­λής ακολου­θή­θη­κε αμέ­σως από ένα διάταγμα το οποίο ανακοί­νωνε την ολοκληρω­τι­κή καταστροφή τους.». (Η αναγραφή αυτή είναι από το βιβλίο του Ευ­σε­βίου Η Ζωή του Κωνσταν­τί­νου, τόμος 3, κεφάλαια 63-66.).

Υπό τον Κωνσταντίνον και τους υιούς του εξεδόθησαν διαταγές εναντίον των Δονατιστών, οι οποίοι υπέστη­σαν τις πιο σκληρές τιμωρίες μέχρις ότου εσφάγησαν λίγο αργότερα από τον Ιερό Αυγουστίνο στη Βόρειο Αφρική!

Όταν οι υιοί του «Μεγάλου» Κωνσταντίνου Κωνστάντιος και ο Κώνστανς ήταν συναυτο­κράτορες (π. +340 - ) ο τότε νεοφώτιστος φανατικός χριστιανός Julius Firmicius απηύ­θυνε μια αγό­ρευση προς αυτούς στο μεγαλύτερο μέρος της οποίας τους παρακινούσε να αρπάζουν και να κατάσχουν τις περιουσίες όλων όσων παρέ­με­ναν πιστοί στις πα­ραδοσιακές θρησκείες και να δίδονται στους Χριστιανούς για δική τους χρήση. Ακό­μα όλα τα στοιχεία λατρείας των παραδοσιακών θρησκειών που ομοίαζαν με τα χρισ­τιανικά τα κατήγγειλε ως απομιμήσεις που είχε δημιουργήσει ο διάβολος.

Η Ιερά Εξέτασις συνεχίστηκε με τον Μέγα σφαγέα της Θεσσαλονίκης Θεο­δό­σιον τον 1ον, (+347-395). Το έτος +382 εκδίδεται διάταγμα από τον Θεοδόσιον, όλοι οι αιρε­τι­κοί και ειδικά οι Μανι­χαίοι να ανιχνεύονται και να τιμωρούνται. Ήδη απ' αυ­τόν τον καιρό οι όροι «ιερά εξέ­τασις» και «ιεροεξεταστής» χρησιμοποιούνται γενι­κώς. Το +385, ο Πρισκιλ­λι­ανός, ο Γνω­στικός και Μανιχαίος, καταδι­κάστηκε από τον Μάξιμο στην πόλη Treves, και θανα­τώ­θηκε με χρήση βα­σανι­στηρίων μαζί με έξη μα­θητές του.

Ένας νόμος του Ονορίου, υιού του Θεοδοσίου, το έτος +398, εκφόβησε τους καθοδηγητές ορι­σμένων αιρέσεων, και ιδιαιτέρως τους ιερείς των Μοντανιτών και των Ευνομι­α­νών, με εξορίες και θανατώσεις εάν αυτοί επέμεναν να συγκαλούν ή να οργανώνουν θρησκευτικές συγκεντρώσεις.

Τα δια­τάγματα για την εκρίζωση των παραδοσιακών θρησκειών της υπαί­θρου ήταν έτι περισσότερο αυστηρότερα.

Ο Αιών του Ιερωνύμου και Αυγουστί­νου
Έχοντας δημιουργηθεί κατά τον τέταρτον αιώνα, η Ιερά Εξέτασις ευρισκόταν σε πλήρη ακμή τον πέμπτον αιώνα τόσο στη Δύση όσο και στην Ανατολή. Μιλάμε δη­λαδή για τον καιρό του Ιερωνύμου (+342-420) και του Αυγουστί­νου (+354-430), των δύο μεγάλων καθο­λι­κών ορθοδόξων εκκλη­σια­στικών πατέρων, οι οποίοι έπαιξαν πρωταρχικό ρόλο στον καθορισμό του ορθοδόξου δόγματος και εγνώριζαν καλώς τα έργα όλων όσων ήταν σαν κι' αυ­τούς. Αυτά κατα­δεικνύονται επαρκώς από τις Επι­σ­το­λές και τα έργα των ιδίων.

Ο Ιερώνυμος, όπως και ο Πάπας Λέων ο Μέγας αργότερα, ήταν υπέρ της θα­να­τι­κής ποι­νής. Ας ρίξομε λοιπόν μια ματιά στις θεολογικές διδαχές και θέσεις του Ιερωνύμου:

«Μπορούμε να ρωτήσομε» μας λέγει «πώς γίνεται ο Θεός να είναι αγαθός, ο οποίος έδωσε τον νό­μο και τους προφήτες, όταν βλέπει τη ζωή των διεφθαρμένων να ευ­δοκιμεί, και αυτοί να μην υφίστανται τίποτα απ' αυτόν, σύμφωνα με την τιμωρία που τους αρ­μόζει. Έχουν πραγματικά πολλαπλασιαστεί, όλοι αυτοί που έχουν απο­χω­ριστεί ―αυ­τοί που με λυσσαλέα σαγόνια υλακτούν κατά του δημιουργού των― και οι οποίοι με υβρι­στική γλώσσα τον μέμφονται με βλάσφημους λόγους.

Αυτοί έχουν αφθονήσει ―αυτοί έχουν φυτρώσει, και έχουν επεκτείνει ρίζες. Έχουν γεννήσει γιους, και έχουν προσφέρει καρπούς. Τί καρπούς έχει προσφέρει ο Μαρκίων, με το να δημιουργήσει υιούς της απιστίας; Τί ο Βασιλίδης; Τί ο Βαλεν­τί­νος; Όσον αφορά αυτούς, πραγματικά, έχει προφητευτεί, λέ­γοντας: "Έχουν γεννήσει γιους, και έφεραν καρπό. Βρίσκεσαι κοντά στο στόμα των, αλλά μακριά από την καρδία τους.". Επικαλούνται τον Ιησού‡ αλλά δεν τον έχουν, και ούτε τον ομολογούν ως Χριστό. "Και συ, Κύριε, με έχεις γνωρίσει, και με έχεις δοκιμάσει ενώπιον σου. Α­γία­σε τους όταν έλθει η ημέρα της σφαγής των".».

Εδώ ο Ιερώνυμος βασίζεται θεολογικώς στο χωρίο του Ιε­ρεμίου 12: 1-3: «Δί­καιος εί, Κύ­ριε, ότι απολογήσομαι προς σε, πλήν κρίμα­τα λαλήσω προς σε· τι ότι οδός ασε­βών ευοδούται, ευθήνησαν πάντες οι αθε­τούντες αθετήματα; εφύτευσας αυ­τούς καί ερ­ρι­ζώθησαν· ετεκνοποιήσαντο καί εποί­η­σαν καρ­πόν· εγγύς εί σύ τού στό­ματος αυ­τών καί πόρρω από τών νεφρών αυτών. και συ, Κύ­ριε, γινώσ­κεις με, δε­δο­κίμακας την καρδίαν μου εναντίον σου· άγνισον αυ­τούς εις ημέραν σφαγής αυ­τών

Ο Ιερώνυμος συνεχίζει επεξηγώντας αυτό το χωρίο. Μας λέγει λοιπόν: «Κατά ποί­ον τρόπο θα όφειλα να­ ερμηνεύσω αυτό; Ονομάζει τα βασανιστήρια αυτών που βα­σα­νίζονται, αγιασμό. (Tormenta sanctificatiomen vocateorum quitor­que­n­tur.). "Αγί­ασε αυτούς," λέγει, "όταν φθάσει η ημέρα της σφαγής αυτών.". Δηλα­δή, "με το να τους φονεύσεις, τους αγιάζεις."». (Id est, perhoc quod interficis eos, sancti­fica eos.). ―[Εργασίες του Ιερωνύμου, Τόμος V, 818.]. Είδατε τί ωραία που τα γράφει ο «Άγιος Εβραίος Σαμανο-Προφήτης» Ιερεμίας και τί ωραία που τα χρησιμοποιεί ο «Μέγας Πατέρας» της χρισ­τιανικής εκκλησίας Ιερώνυμος ο Λατίνος;

Όταν ο Ιερώνυμος εξοργίστηκε επειδή ο Βιγιλάντιος απαγόρευσε τη λατρεία των λειψάνων, εξέφρασε την έκπληξή του διότι ο οικείος επίσκοπος του σκληρού αι­ρε­τι­κού δεν τον κατέστρεψε κατά σάρκα προς το συμφέρον της ψυχής‡ και ισχυρι­ζό­ταν ότι ευσέβεια και ζήλος για τον Θεό δεν μπορεί να είναι ασπλαχνία. Εδώ βέβαια ο Ιε­ρώ­νυμος βασίζεται θεολογικώς στο χωρίο του Παύλου Α΄ Πρός Κορινθίους 5: 5: «παρα­δούναι τον τοιούτον τω σατανά εις όλεθρον της σαρκός, ίνα το πνεύμα σωθή εν τη ημέρα του Κυρίου Ιησού.».

Η σκληρότητα, πράγματι, ισχυρίζεται, σε ένα άλλο σημείο των γραπτών του, είναι το πιο γνήσιο ευεργέτημα, διότι προσωρινή τιμωρία μπορεί να αποτρέψει αιωνία καταδίκη (στο πυρ το εξώτερο). ―[Επιστολή 109, ad Rip. Comment. in Naum, 1, 9.].

Ας δούμε τώρα μερικά θέματα από τον Αυγουστίνο περιληπτικά. Στη νεανική του ηλικία, ο Αυγουστίνος εδίδαξε θρησκευτική ελευθερία. Αλλά αυτά ήταν οι γενι­κοί παλμοί της νεότητας. Καθώς προχωρούσε στην ηλικία, είδε το σφάλμα του. Στο βιβλίο του "Retractationes " (= Ανακλήσεις), αυτός ανακάλεσε τις πρώην διδασκα­λί­ες του επ' αυτού του θέματος:

«Υπάρχουν δύο δικά μου βιβλία» μας λέγει, «ο τίτλος των οποίων είναι, "Εναν­τίον του Κόμματος του Δονάτου". Στο πρώτο απ' αυτά τα βιβλία είπα ότι δεν συνηγο­ρούσα υπέρ της βιαίας επαναφοράς των σχισματικών στην κοινωνία μας διά της δυ­νάμεως καμίας κοσμικής εξουσίας. Πράγματι, τότε δεν συνηγορούσα υπέρ της, διότι δεν είχα ακόμα ανακαλύψει διά της εμπειρίας, ούτε σε πόση κακότητα η ατιμω­ρησία θα τους ενεθάρρυνε, ούτε σε πόσο καλλίτερες καταστάσεις η φιλοπονία της πειθαρ­χί­ας θα τους έφερνε.» ―[Retractationes, Liber II, Caput V.]

Αφού λοιπόν έμαθε διά της εμπειρίας τα καλά αποτελέσματα «της φιλοπονίας της πειθαρχίας,» από 'κεί και μετά, ήταν απόλυτα ειλικρινής στην συνηγορία του υπέρ του διωγμού.

Στο γράμμα του προς τον Vincentius, 408 Κ. Ε., λέγει:

«Αποκλειόμαστε από τη ξεκούραση ένεκα των Δονατιστών‡ η καταπίεση και η διόρθωση των οποίων, από τις εξουσίες που ο Θεός όρισε, μου φαίνεται πως δεν εί­ναι μάταιος κόπος ...;

Είσαι της γνώμης ότι κανείς δεν πρέπει να αναγκάζεται να ακολουθεί την ορ­θότητα‡ και όμως αναγιγνώσκεις ότι ο κύριος του οίκου είπε στους δούλους του "οποι­ονδήποτε βρείτε ...;, αναγκάστε τους να έλθουν μέσα" ...;

Ο Παύλος παρεδόθη για να φυλακιστεί και να του περάσουν δεσμά‡ αλλά ο Σατανάς είναι χωρίς αμφιβολία χειρότερος από κάθε δεσμοφύλακα‡ όμως σ' αυτόν ο Παύλος παρεδόθη μόνος του ένας άνδρας για την καταστροφή της σάρκας ώστε το πνεύμα να σωθεί κατά την ημέρα του Κυρίου Ιησού ...;

Γι' αυτό, μια μητέρα κάνει οτιδήποτε αληθινό και σωστό, ακόμα και όπου τα παιδιά της αισθάνονται κάτι δριμύ και οδυνηρό να περνά από τα χέρια της, αυτή δεν αποδίδει κακό για κακό, αλλά εφαρμόζει πειθαρχεία για να αποτρέψει το κακό της αμαρτίας, όχι με το μίσος που ζητά να βλάψει, αλλά με την αγάπη που ζητά να θερα­πεύσει. Εάν η επιβολή διωγμού ήταν σε όλες τις περιπτώσεις μεμπτή, δεν θα είχε γρα­φεί στα ιερά βιβλία: "Οποιοσδήποτε συκοφαντεί μυστικά τον γείτονα του, αυτόν θα καταδιώξω" (αποκόψω). Γι' αυτό, σε μερικές περιπτώσεις, αυτός που υφίσταται τον διωγ­μό, έχει άδικο‡ και αυτός που τον επιβάλλει, έχει δίκιο ...;

Αληθινά, λοιπόν, αν περασμένα γεγονότα που έχουν καταγραφεί στα προφη­τι­κά βιβλία ήταν μελλοντικά σημεία, τότε εδόθη ένα ση­μείο, διά του βασιλέως Ναβου­χοδονό­σο­ρος, και για τον καιρό κατά τον οποίον η Εκκλησία ήταν υπό τους αποστό­λους και γι' αυτόν που είναι τώρα. Κατά τον καιρό των αποστόλων και των μαρτύ­ρων, εκ­πληρώ­θηκε αυτό το οποίο προφητεύτηκε όταν ο προαναφερθείς βασιλιάς ανάγκασε ευ­σε­βείς και δικαίους ανθρώπους να σκύψουν μέχρι χάμω μπροστά στην εικό­να του, και έριξε μέσα στις φωτιές όλους όσους αρνήθηκαν. [Βλέπε Δανιήλ 3: 1-7.]. Τώρα, όμως, εκπληρώθηκε αυτό το οποίο προφητεύτηκε αμέσως μετά διά του ιδίου βασιλέως, όταν, αφού προσηλυτίστηκε για να λατρεύει το αληθινό Θεό, εξέ­δω­σε ένα διάταγμα σε όλη την αυτοκρατορία του, ότι όποιοι ομιλούν εναντίον του Θεού των Σεδράχ, Μισάχ και Αβγεναγώ, θα υποστούν την τιμωρία που στο έγκλημά τους αξίζει. [Βλέπε Δανιήλ 3: 29.]. Ο πρώιμος καιρός αυτού του βασιλέως αντιπροσωπεύει τον πρώην καιρό των αυτοκρατόρων οι οποίοι δεν πί­στευ­αν στον Χριστό, στα χέρια των οποίων οι Χριστιανοί υπέφεραν ένεκα των αχρείων. Αλλά ο ύστερος καιρός αυ­τού του βασιλέως αντιπροσωπεύει τον καιρό των διαδόχων του αυτοκρατορικού θρό­νου, όπου τώρα πιστεύουν στον Χριστό, στα χέρια των οποίων οι αχρείοι υποφέρουν ένε­κα των Χριστιανών.». ―[Επιστολές του Αυγουστίνου, σελίδα 395, και μετά.].

Στα ανωτέρω αποσπάσματα ο Αυ­γουστί­νος βασίζεται θεολογικώς στα χωρία της «Αγίας Γραφής»:

Λουκά 14: 23, «και εί­πεν ο κύ­ρι­ος προς τον δούλον· έξελθε εις τας οδούς και φραγμούς και ανάγ­κα­σον εισελθείν, ίνα γεμισθή ο οίκος μου». Το μετα­φ­ρά­ζει ως «cogito intra­re» (από τα λατινικά ρή­ματα cogere = αναγάζω, εξαναγ­κάζω και intrare = εισέρχομαι) και το χρησιμοποιεί ως θεολογική κάλυψη για να κατα­σ­φά­ζει όλους τους Δοκητιανούς - Δονατιστές της Βορείου Αφρικής που έπεσαν μέσα στην ακτί­να δράσεώς του, αφού προηγουμένως δεν κατά­φε­ρε να τους πείσει να εισέλθουν στην δική του αντίληψη χριστιανικής πίστεως. Από τότε και μετά το «cogito intrare», του Αυγου­στίνου, έχει μεί­νει παροι­μιώδες.

Παύλου Α΄ Πρός Κοριν­θίους 5: 5: «παρα­δούναι τον τοιούτον τω σατανά εις όλε­θ­ρον της σαρ­κός, ίνα το πνεύμα σωθή εν τη ημέρα του Κυρίου Ιη­σού.» (όπως έκανε και ο Ιερώνυμος).

Δανιήλ 3: 1-7.

Δανιήλ 3: 29.

Ξανά, ομιλών για τους αιρετικούς, ο Αυγουστίνος λέγει:

«Ας πλακώσει ο θάνατος επάνω τους, και άσε τους να πάνε κάτω γρήγορα στην κόλαση‡ όπως ο Δαθάν και ο Αβειρών, οι συγ­γραφείς ενός ασεβούς σχίσμα­τος.». ―[Επιστο­λές του Αυγουστίνου, σελίδες 395-420.].

Περί της θεολογικής δικαιώσεως του Αυγουστίνου διά των παθημάτων των Δαθάν και Αβει­ρών με­λε­τείσετε και πάλι την «Αγίαν Γραφήν»: Αριθμοί, κεφάλαια 16, 26, Δευτε­ρονό­μι­ον 11, Ψαλμός 105: 17, Σοφία Σει­ράχ 55: 18, Δ΄ Μακκαβαίων 2: 17.

Αυτές ήταν οι διδαχές σύμφωνα με τις οποίες το κάψιμο των αιρετικών άρχισε αμέσως μετά και συνεχίστηκε κατά διαστήματα μέχρι τον δωδέκατο αιώνα, όταν πλέ­ον οργανώθηκε σε σύστημα, και συνεχίστηκε εκτεταμένα σ' όλο τον Χριστια­νικό κό­σμο για πεντακόσια περίπου επί πλέον χρόνια.

Στην Επιστολή 104, προς τον Νεστόριον στην Κων­σταντινούπολη, (περίπου +390-451, πατριάρχης Κων­σταντινουπόλεως τα έτη +428-431) ο Αυγουστίνος γρά­φει:

«Μήπως κατά τύχη έχεις ακούσει για μια αναφορά, η οποία είναι ακόμα άγνωστη σε μας, ότι δηλαδή ο αδελφός μου Πασσίδιος έχει αποκτήσει εξουσία για να διαπράτ­τει πρά­ξεις μεγαλύτερης σκληρότητας εναντίον των πολιτών σου, τους οποί­ους ―συγγνώμη γι' αυτό που θα πω― αυτός αγαπά κατά τέτοιο τρόπο που πιθανό­τα­τα ευνοεί την ευτυχία τους περισσότερο από ό,τι κάνεις εσύ; Διότι το γράμμα σου δεί­χνει ότι αντελήφθης κά­τι τέτοιο, όταν μου ζητάς να φέρεις μπροστά στα μάτια μου "την όψη που πα­ρου­σί­αζε μια πόλη από την οποία άνθρωποι καταδικασμένοι στα βα­σανιστήρια εσύροντο σ' αυτά," και "να αναλογισθώ τους θρήνους μανάδων και γυ­ναικών συζύ­γων, γιων και πατεράδων, την καταισχύνη που αισθανόταν εκείνοι που τυχόν επέστρεφαν, και αφήνονταν ελεύθεροι, πραγματικά, αλλά έχον­τας υποστεί τα βασανιστή­ρια, και [ακόμα να αναλογισθώ] τη λύπη και τον στε­ναγμό που η θέα των πληγών και των σημαδιών τους πρέπει να ανανέωνε."» ―[Επιστολές του Αυγουστί­νου, τόμος 2, σελίδα 64.]

Ιδού λοιπόν αγαπητοί αναγνώστες τι γράφει εδώ ο «Ιερός» Αυγουστίνος, ο μέγας πατέρας και φωστήρας της χριστιανικής πίστεως και εκκλησίας! Τί σχόλια έχε­τε να κάνετε; Κρίνετε μόνοι σας.

Ξανά: Στην επιστολή 133, (412 Κ. Ε.,) προς Μαρκελλίνον, λέγει:

«Πραγματοποίησε, Χριστιανέ δικαστή, το καθήκον ενός φιλόστοργου πατέρα. Ας με­τριαστεί η αγανάκτησή σου εναντίον των εγκλημάτων τους από ανθρωπι­στι­κές σκέ­ψεις. Μην εξωθείσαι από την θηριωδία των αμαρτωλών πράξεών τους, για να ικανο­ποιήσεις το πάθος της εκδίκησης, αλλά μάλλον να συγκινείσαι από τα τραύματα που αυτές οι πράξεις έχουν επιφέρει στις ίδιες τις ψυχές τους, και να εξασκείς την επι­θυ­μία να τους θεραπεύσεις. Μην χάσεις τώρα αυτή την πατρική φροντίδα την οποία διατήρησες όταν ασκούσες την ανάκριση, που όταν την έκανες αποσπούσε μαρτυρί­ες τέτοιων φρικιαστικών εγκλημάτων, χωρίς να τους ξαπλώνεις στο στρεβλωτήριο, χωρίς να αυλακώνεις τις σάρκες τους με τα σιδερένια νύχια, χωρίς να τους προκαλείς εγκαύματα με φωτιές, αλλά με το να τους δέρνεις με ραβδιά ―μια μέθοδος σωφρο­νισμού που χρησιμοποιείται από διευθυντές σχολίων, και από τους ίδιους τους γονείς όταν συμμορφώνουν τα παιδιά, και συχνά επίσης από επισκόπους, στις καταδι­κα­στι­κές αποφάσεις εκδοθείσες υπ' αυτών.

Είναι γενικώς αναγκαίο να χρησιμοποιείς περισσότερη σκληρότητα όταν κάνεις ανάκριση (εξέταση), έτσι ώστε όταν το έγκλημα έλθει στο φως, να υπάρχει χώρος για να επι­δεικνύεις επιεί­κεια. ―[Στην ίδια Επιστολή, σελίδα 170.] ...;

Μην καλείς το εκτελεστή δήμιο τώρα, όταν πλέον το έγκλημα έχει ανακα­λυ­φ­θεί, αφού απέφυγες να καλέσεις μέσα τον βασανιστή κατά τον χρόνο που το ανακά­λυ­πτες.» ―[Στην ίδια Επιστολή.] ...;

Εδώ ο Αυγουστίνος παρότρυνε επιείκεια σε μια ειδική περίπτωση. Αν σ' αυτή την περίπτωση το άτομο στο οποίο απευθυνόταν, στον δικαστή ή τον ανακριτή δηλα­δή, απείχε από «το να καλέσει τον βα­σα­νι­στή,» δεν υπήρχε άραγε εκεί βασανιστής καθ' όλα έτοιμος για να τον καλέσει μέσα αν υποτεθείσθω σκεφτούμε ότι οι επείγου­σες ανάγκες της περίπτωσης το απαι­τούσαν;

Κλπ., κλπ., κλπ ...;.

[ Μια παρένθεση: Ήδη την εποχή του επίσκοπου Λυώνος Ειρηναίου (π. +125-203) υπήρχαν άνω των 100 διαφορετικών Χριστιανισμών και όχι ένας όπως ψευδώς ισχυρίζονται οι Χριστιανοί διά την προ-κωνσταντίνια εκκλησία ή τον Χριστιανισμό των τριών πρώτων αιώνων όπως λέγουν! Βλέπε ακόμα και Α΄ Πρός Κορινθίους 1: 10-13. Τότε ο Ειρηναίος (+180-185) έγραψε το βι­βλίο «Κατά των Αιρέσεων», στο οποίο ονο­μάζει όλους τους άλλους «αιρετικούς» ενώ όσους πίστευαν σαν κι' αυτόν τους ονόμασε «ορθοδόξους». Τότε εμφανίζεται διά πρώ­τη φορά ο όρος «ορθόδοξος» και τα τέσσερα κανονικά ευαγγέλια με τους τί­τλους που φέρουν! Ο Ειρηναίος επιτίθεται με μανία κατά των αιρετικών και μεταξύ άλλων τους αποκαλεί «όργανα του διαβό­λου». Την εποχή εκείνη βεβαίως οι ορθό­δο­ξοι όπως και όλοι οι Χριστιανοί ήταν ελά­χιστοι και δεν είχαν καμία κοσμική δύναμη‡ συν­επώς δεν μπο­ρούσαν να εξοντώσουν τους αιρετικούς των. Αλλιώς και οι αιρετικοί εκείνοι θα είχαν την τύχη η οποία επι­φυλάχθηκε για όλους τους αιρετικούς από τον Κων­σταντίνο και μετά!]

Ο Αιών του Ιουστινιανού και Εντεύθεν
Δεν ήταν μόνο ακμάζουσα η Ιερά Εξέτασις κατά τις ημέρες του Ιερωνύμου και του Αυγουστίνου, αλλά τον έκτον αιώνα αποκτά πλήρη κρατική νομική διασφά­λι­ση από τον νομικό Κώδικα του Ιουστινιανού (Ιουστινιάνειος Κώδιξ) όπως και τον κώ­δικα τον επονομαζό­μενο κώδικα του Θεοδοσίου (Θεοδοσιανός Κώδιξ). Με τον Ιουσ­τινι­ανό (+482-565) η Ιερά Εξέτασις συνε­χί­ζεται και νομιμοποιείται συνολικά και επί­ση­μα.

Π. χ. μέσα στον Ιουστινιάνειο Κώδικα ευρίσκομε:

  1. «Η Ιερά Εξέτασις (ανάκ­ρι­ση) μπορεί να επεκταθεί, ακόμη και, μέχρι θα­νά­του.» (In mor­t­em quoque inquisition tendatur.).
  2. Το ενδέκατο κεφάλαιο έχει τίτλο: «Οι Μανιχαίοι, όπου και αν ευρεθούν, θα τιμωρούνται με θανατική ποινή.» (Manichaei ubicunque reperti capitali poena plectu­ntur.).

Η Ιερά Εξέτασις συνέχισε να υπάρχει με τρο­μα­κτι­κή αγριό­τητα μέ­χρι την εκ­πνοή του Βυζαντίου. Τελούσε πάντοτε υπό την προ­στα­σία φρι­κτών νό­μων του κρά­τους, των αυτοκρατόρων και των επι­σκόπων. Οι νόμοι αυτοί μπο­ρούν να με­λετη­θούν από στους κώδικες που ονομάστηκαν Θεοδοσιανός Κώδιξ και Ιουστινιάνειος Κώδιξ, και μέσα σε συγγράμματα και μαρτυρίες δια­φόρων Ιστορι­κών αυτών και μετέ­πειτα επο­χών. Αυτούς τους νό­μους, οι οποί­οι απο­τε­λούν οδύνη και κα­ται­σχύνη της ανθρω­πό­τητας και κάθε ανθρώπινης αξιο­πρέπειας, διαθέ­το­με στα χέρια μας σήμερα με από­λυ­τη λεπτο­μέρεια. Ένα πλήρες σύγ­γραμμα που κα­τ­α­δεικνύει κάθε σωζόμενη λε­πτο­μέ­ρειά τους είναι το: The Establi­shment of Christiani­ty and the Proscri­p­tion of Paga­nism (Η εδραίωσις του Χριστιανισμού και η Προγραφή του Παγανισμού), New York, The Co­lumbia University Press, 1914, by, Maude Aline Huttmann. Μελετείστε το.

Μιλάμε για αποδε­δειγμένα στοιχεία και όχι για πομφόλυγες! Ιδού ένα πολύ μικρό δείγμα δέκα τέτοιων νόμων. Τους πολύ περισσότε­ρους υπολοίπους μπο­ρείτε να τους μελετήσετε σε όλη την σχετική διεθνή αντικειμενική βιβλιογραφία. Απολαύστε τους!

(1) Να κλείσουν όλοι οι ναοί σε όλες τις πόλεις και σε όλους τους τόπους της οι­κου­μέ­νης ...; Αν κάποιος με οποιαδήποτε εξουσία παραβεί [αυτόν τον νόμον] θα τι­μω­ρηθεί με αποκεφαλισμό. «Ιουστινιάνειος Κώδιξ» 1.11.1. Αυτοκράτωρ Κωνστάν­τιος Α΄ Πρός Ταύρον, Έπαρχο του Πραιτωρίου. Δεκέμβριος του 354 μ. Χ.

(2) Απαγορεύομε σε εκείνους που έχουν μιαρές ειδωλολατρικές πεποιθή­σεις να προσφέρουν τις καταραμένες τους θυσίες και να ασκούν όλες τις άλλες κατα­δι­κα­στέ­ες πρακτικές τους. Διατάσσομε δε όλα τα Ιερά και οι Ναοί τους που στέ­κουν ακόμη, να καταστραφούν με πρωτοβουλία των τοπικών διοικητών και να εξα­γνι­σθούν τα απομεινάρια τους με την ύψωση του σημείου της σεβαστής χριστιανικής θρησκείας. Όλοι ας γνωρίζουν ότι αν παραβάτης του παρόντος νόμου παραπεμφθεί με επαρκείς αποδείξεις ενώπιον δικαστού, θα τιμωρηθεί με την ποινή του θανάτου. «Θεοδοσι­α­νός Κώδιξ» 16. 10. 25.

(3) Εάν κάποια αγάλματα βρίσκονται ακόμη μέσα στους Ναούς και τα Ιερά και έχουν δεχθεί ή δέχονται ακόμη την λατρεία των ειδωλολατρών, όπου κι αν συμ­βαίνει αυτό, θα ξεριζωθούν εκ θεμελίων, αναγνωρίζοντας ότι αυτό έχει δια­τα­χθεί κατ' επα­νάληψη και πολύ συχνά. Τα ίδια τα κτίρια των Ναών που βρί­σκονται μέσα σε πόλεις ή κωμοπόλεις, ή έξω από αυτές, θα παραδοθούν σε δη­μόσια χρήση και θα κα­τα­στρα­φούν οι ανά τόπους βωμοί. «Θεοδοσιανός Κώ­διξ» 16. 10. 19.

(4) Διατάσομε, όλα τα ιερά και οι ναοί τους [των Ελλήνων] που βρί­σκον­ται ακό­μα άθι­κτα, να καταστραφούν με διαταγή των τοπικών αρχών και να εξα­γνι­σ­τούν με την ύψωση του σημείου της χριστιανικής θρησκείας ...; αν με επαρκείς αποδεί­ξεις ενώ­πι­ον ικανού δικαστή, εμφανιστεί κάποιος που έχει παραβλέψει αυτό τον νό­μο, θα τι­­μωρηθεί με την ποινή του θανάτου. «Θεοδοσιανός Κώ­διξ» 16. 10. 25. Αυτο­κρά­τορες Θεοδόσιος και Βαλεν­τι­νια­νός προς Ισίδωρον, Έπαρχον Πραιτω­ρίου. 14 Νοεμ­βρίου 435.

(5) Κανείς να μην τολμήσει να αποπειραθεί αυτά που απαγορεύονται στους ανθρώπους και τα οποία διαφυλάσσονται στις ειδωλολατρικές δεισιδαιμονίες [οτιδή­ποτε μη χριστιανικό χαρακτηριζόταν ειδω­λολατρία και δεισιδαιμονία], γνωρίζοντας ότι διαιωνίζει πρά­ξη που αποτελεί δημόσιο έγκλημα. Θέλομε λοιπόν τέτοιου είδους πράξεις να απο­τραπούν έτσι ώστε και αν ακόμη εξακολουθούν να συμβαίνουν [ή κα­ταγγελθεί ότι συμβαίνουν] τέτοια πράγματα, εν γνώσει βεβαίως των ιδιοκτητών, σε κάποιο λι­βάδι ή σπίτι, τότε το λιβάδι ή το σπίτι αυτό θα προσαρτηθεί στο ταμείο των ιερότατων αν­δρών [δηλαδή των ιερέων της χριστιανικής εκκλησίας], ενώ ο ιδιο­κτή­της τους επειδή εν γνώσει του έδωσε την συγκατάθεσή του να μιανθεί ο τόπος με τέ­τοια εγκλήματα [οποιαδήποτε μη χριστιανική ιερουργία κατεδικάσθη διά νόμου ως έγκλημα], θα απο­πεμφθεί από το [οποιοδήπο­τε] αξίωμά του, θα χάσει την περιουσία του, η οποία θα προγραφεί, και αφού υποστεί σωμα­τι­κό βασανισμό με μεταλλικά όργανα, σύμ­φωνα με το δημόσιο και ιδιωτικό δίκαιο θα οδηγηθεί σε διαρκή εξορία. «Ιουστι­νι­ά­νειος Κώδιξ» 1.11.8. Αυτοκράτορες Λέων Α΄ και Ανθέμιος προς Διόσκωρον, Έπαρ­χον του Πραι­τορίου. Εξεδόθη το +472.

(6) Διατάζομε τους άρχοντές μας, αλλά και όσους διδάσκονται από τους θε­ο­φι­λε­στάτους επισκόπους, να ανα­ζητούν σύμφωνα με τον νόμο όλες τις περιπτώσεις ασέ­βειας υπέρ της Ελληνικής θρησκείας, έτσι ώστε να μην συμβαίνουν, αλλά και αν συμ­βαίνουν, να τιμωρούνται ...; Κανείς να μην έχει το δικαίωμα να κληροδοτεί με δια­θή­­κη (περιουσίες) ή να χαρίζει με δωρεά οτιδήποτε, σε πρόσωπα ή τόπους που έχουν επι­σημανθεί ότι διαπράττουν την ασέβεια του Ελληνισμού ...; όσα δίδονται ή κλη­ρο­­δο­τούν­ται μ' αυτόν τον τρόπο θα αφαιρούνται. Με την παρούσα ευσεβή νομο­θεσία [δια­τάζομε] να διατηρηθούν σε ισχύ όλες οι τιμωρίες με τις οποίες οι προ­η­γού­μενοι [χριστιανοί] βασιλείς είχαν απειλήσει να τιμωρήσουν την Ελληνική πλάνη, με τις οποίες (τιμωρίες!) προσπα­θούσαν να διασφαλίσουν την ορθόδοξη πίστη. «Ιουστι­νι­ά­νειος Κώδιξ» 1.10.9 και επίσης Β 1.1.19 και Νομοκάνο­να 6.3.

(7) Επειδή μερικοί συνελήφθησαν (αν και αξιώθηκαν το χριστιανικό βάπτι­σ­μα) διακα­τεχόμενοι από την πλάνη των ανό­σιων μυσαρών Ελλήνων, να διαπράτ­τουν εκείνα που δικαιολογημένα εξοργίζουν τον φιλάνθρωπο (βιβλικό) θεό (μας) ...; Αυ­τοί θα υπο­βληθούν στην αντίστοιχη τιμωρία και μάλιστα με πνεύμα επιείκειας ...;(!) Αν επι­μεί­νουν στην πλάνη των Ελλήνων, θα υποβληθούν στην έσχατη των ποινών. Αν δεν έχουν αξιωθεί ακόμα το σεβαστό βάπτισμα, θα πρέπει να παρουσιαστούν στις ιε­ρό­τατες εκκλησίες μας, μαζί με τις συζύγους και τα παιδιά τους και μαζί με όλους του οί­κου τους, για να διδαχθούν την αληθινή πίστη των Χριστιανών. Αφού διδαχ­θούν και αποβάλουν την πλάνη που τους διακατείχε προηγουμένως, θα πρέπει να ζη­τήσουν το σωτήριο βάπτισμα. Διαφορετικά ας γνωρίζουν ότι αν παραμελήσουν να το κά­νουν (να ζητήσουν δηλαδή μόνοι τους το σωτήριο βάπτισμα!) δεν θα έχουν κα­­νένα πο­λι­τι­κό δικαίωμα, ούτε θα τους επιτραπεί να είναι ιδιοκτήτες περιουσίας, ού­τε κι­νη­τής, ούτε ακίνητης. ΘΑ ΤΟΥΣ ΑΦΑΙΡΕΘΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ και θα εγ­κα­τα­λει­φ­θούν στην ένδεια και όλες τις περιπτώσεις ασέβειας υπέρ της Ελληνικής θρη­σκεί­ας, έτσι ώστε να μην συμβαίνουν, αλλά και αν συμβαίνουν, να τιμωρούνται ...; Κανείς να μην έχει το δικαίωμα να κληροδοτεί με διαθήκη (περιουσίες) ή να χαρί­ζει με δω­ρεά οτιδήποτε, σε πρόσωπα ή τόπους που έχουν επισημανθεί ότι διαπράτ­τουν την ασέβεια του Ελληνι­σμού ...; όσα δίδονται ή κληροδοτούνται μ' αυτόν τον τρό­πο θα αφαιρούνται. Με την παρούσα ευσεβή νομοθεσία (διατάζομε) να διατηρη­θούν σε ισ­χύ όλες οι τιμωρίες με τις οποίες οι προηγού­μενοι (χριστιανοί) βασιλείς εί­χαν απει­λή­σει να τιμωρήσουν την Ελληνική πλάνη, με τις οποίες (τιμωρίες!) προσ­πα­­θούσαν να διασφαλίσουν την ορ­θό­δοξη πίστη. «Ιουστι­νι­ά­νειος Κώδιξ» 1.10.9 και επίσης Β 1.1.19 και Νομοκάνο­να 6.3.

(8) Διατάσσομε ότι κανείς δεν θα τιμήσει και λατρεύσει σε Ιερά που έχουν σφραγισθεί: δεν θ' αποδίδονται στο εξής τιμές προς ανόσια και αηδιαστικά αγάλμα­τα, ούτε θα στολίζονται με στεφάνια οι ανόσιοι Ναοί, ούτε θα ανάπτονται οι βλάσφη­μες επι­βώμιες πυρές, ούτε λιβάνια θα καίγονται, ούτε ιερεία θα θυσιάζονται, ούτε θα βρέ­χονται τα πάτερα με σπονδές οίνου και δεν θα διαπράττεται καμία από τις ιερο­συ­λί­ες αυτών των Θρησκειών. Όποιος αποπειραθεί να θυσιάσει ενάντια στις απαγο­ρεύ­­σεις που η Γαληνότης μας έχει επιβάλει και ενάντια στις απαγορεύσεις των προγε­νε­σ­τέρων αγιοτάτων διαταγμάτων, και κατηγορηθεί δημοσίως ενώπιον δικαστού, θα κα­ταδικάζεται εις θάνατον και θα κατάσχεται όλη η περιουσία του. Ας γίνει επίσης γνω­στό σε όλους τους αξιωματούχους ότι θα καταδικασθούν στην ίδια ποινή, αν εξα­κο­λουθήσουν να συμμετέχουν σε απαγορευμένους από τους αυστηρούς νόμους μας εορτασμούς. Εάν κάποιος επιφανής πολίτης ή διοικητής επαρχίας αποκαλυφθεί μετά από κανονική καταγγελία ότι έχει συμμετάσχει σε τέτοια κακουργήματα, θα υποχρε­ωθεί να πληρώσει στο αυτοκρατορικό ταμείο πενήντα λίβρες χρυσού ο ίδιος και πε­νήντα λίβρες χρυσού οι αξιωματούχοι της ακολουθίας του. «Ιουστινιάνειος Κώδιξ» 1. 11. 7.

(9) Θεσπίζομε δε και νόμο, σύμφωνα με τον οποίο όλα τα μικρά παιδιά πρέ­πει να δέχονται το σωτήριο βάπτισμα αμέσως και χωρίς καμία αναβολή, ώστε όπως και οι μεγαλύτεροι να μπορούν να εκκλησιάζονται και να κατηχούνται στις θεί­ες γρα­φές και τους θείους κανόνες.

Έτσι θα μπορούν να διαφυλάξουν την αληθινή πίστη των ορθοδόξων Χρι­σ­τι­α­νών και δεν θα επιστρέψουν ξανά στην παλαιά πλάνη. Και όσων έχουν κάποιο στρα­τιωτικό ή άλλο αξίωμα και περιουσία μεγάλη και για να κρατήσουν τα προσχήματα εβαπτίσθησαν οι ίδιοι ή πρόκειται να βαπτισθούν, αφήνοντας όμως τις συζύγους τους και τα τέκνα τους ή τα άλλα μέλη του οίκου τους μέσα στην Ελληνική πλάνη, δια­τάσ­σομε να δημευθεί η περιουσία τους, να στερηθούν όλων των πολιτικών δι­και­ω­μά­των τους και να τιμωρηθούν όπως τους αξίζει, αφού είναι φανερό ότι έτυχαν του αγί­ου βαπτίσματος δίχως να έχουν πίστη, και τα ίδια δε θα υφίστανται οι αλιτήριοι Έλ­ληνες και οι Μανιχαίοι, τμήμα των οποίων είναι οι Βορβορίτες. «Ιουστινιάνειος Κώ­διξ» 1. 11. 10.

(10) Ανακοινώνομε σε όλους εκείνους που έχουν γίνει Χριστιανοί και ήδη αξιω­θεί το άγιο και σωτήριο βάπτισμα, ότι όποτε εντοπισθούν επιμένοντες στην πλά­νη των Ελλήνων θα καταδικασθούν στην εσχάτη των ποινών. Όσοι όμως δεν έχουν αξι­ωθεί ακόμη το σεβαστό βάπτισμα, θα πρέπει να εμφανισθούν οικειοθελώς στην Βασι­λεύουσα ή στις επαρχιακές πόλεις τους και να προσέλθουν στις αγιότατες εκ­κλη­σίες μαζί με τις συζύγους τους, τα τέκνα τους και όλα τα υπόλοιπα μέλη του οί­κου τους και να κατηχηθούν στην αληθινή πίστη των Χριστιανών.

Έτσι, αφού κατηχηθούν και αποβάλουν μια για πάντα την πλάνη που τους δι­α­κατείχε, θα πρέπει να δεχθούν το σωτήριο βάπτισμα, διαφορετικά δεν θα έχουν κα­νένα απολύτως πολιτικό δικαίωμα, ούτε θα τους επιτραπεί να είναι ιδιοκτήτες κινητής ή ακινήτου περιουσίας. Θα τους αφαιρεθούν τα πάντα και θα εγκαταλειφθούν οι οι­κο­γένειές τους στην εξαθλίωση και επιπλέον οι ίδιοι θα υποβληθούν σε διάφορες ποι­νές. Απαγορεύομε δε κάθε διδασκαλία των πασχόντων από την νόσο των ανο­σίων Ελλήνων, ώστε να μην μπορούν να διαφθείρουν τις ψυχές των μαθητών τους με δή­θεν αλήθειες. Οι περιουσίες αυτών των ανθρώπων θα δημευθούν και οι ίδιοι θα τιμω­ρη­θούν με εξορία.

Αν κάποιος στην επικράτειά μας κρύβεται, αλλά συλληφθεί θυσιάζων ή δια­π­ράττων το αδίκημα της ειδωλολατρίας θα τιμωρηθεί με την εσχάτη των ποινών, με την οποία άλλωστε τιμωρούνται δικαίως και οι Μανιχαίοι και οι Βορβορίτες, γιατί κρίνομε ότι όλοι αυτοί είναι εξίσου εγκληματίες. «Ιουστινιάνειος Κώδιξ» 1. 11. 10.

Διαβάζοντας λοιπόν αυτό το μικρότατο δείγμα νόμων τί έχετε να πείτε; Υπήρ­χε ή δεν υπήρχε νομοθετημένη Ιερά Εξέτασις παντού, τόσο στην Ανατολή όσο και στην Δύση, κα­τά τους δώδεκα πρώτους αιώνες; Υπήρχε ή δεν υπήρχε εξον­τω­τι­κός δι­­ωγμός ειδικά εναντίον των Ελλήνων, των παραδοσιακών θρησκειών και των Χριστιανών αιρετικών; Ναί ή ού; Απαντήσετε ει­λικρινά. Τέτοιες νομοθετικές δια­τά­ξεις βίας και ωμότητας συνεχίζονται μέσα στον Ιουστινιάνειο Κώδικα. Σκεφτείτε ότι υπάρχει διάταξη, η απιστία προς το δόγμα της αναστάσεως και τελικής κρίσεως να τι­μωρείται με θάνατο. Να λοιπόν με ποιον τρόπο διδάσκεσαι να πιστεύεις ό,τι δεν θέ­λεις να πισ­τεύ­εις! Ακόμα είχαν και ειδικές τανάλιες και μοχλουδάκια για να ανοίγουν τα στόματα όσων δεν ήθελαν να κοινωνήσουν. Πολλοί πιστοί των παραδοσιακών θρησκει­ών θεωρούσαν τα χριστιανικά μυστήρια μαγείες προς αποφυγήν. Αλ­λά για όσους δεν ήθελαν να μεταλάβουν την «θείαν κοινωνίαν» με το καλό, υπήρχαν οι τα­νάλιες που άνοιγαν τα κλειστά στόματά τους και μετά οι ιερείς έσπρωχναν κάτω τον «μετουσιωμένον» άρτον και οίνον. Οι ζημιές και οι κακώσεις καθώς και η βασα­νι­σ­τι­κή αγωνία και ψυχική οδύνη που προκαλούσαν αυτές οι ενέργειες στα παθόντα άτομα είναι απερίγραπτες! Μετά πολλοί ρωτάνε, πώς επεκράτησε ο Χριστιανισμός;! Ποιά λέτε να είναι άραγε η απάντηση;

Είναι αξιοπαρατήρητο το γεγονός ότι ενώ στην αυτοκρατορία υπήρχαν πολλοί λα­οί και πολλά πολιτισμικά στοιχεία, μόνο οι Έλληνες αναφέ­ρονται σ' αυτούς τους νόμους και τους διωγμούς ονομαστικά, υβριστικά και κατ' επ­α­νάληψη. Μήπως λοι­πόν ήλθε ο καιρός οι Χριστιανοί να λογοδοτήσουν ενώπιον των Ελλή­νων και οι Έλ­ληνες Χριστιανοί να εγκαταλείψουν αυτή την μάστιγα; Στις νο­μο­θεσίες, στα Πατερι­κά κείμενα, στις αποφάσεις συνόδων, στους χρισ­τιανικούς αφορισμούς γενικώς που μόνο τρομακτική αηδία προκαλούν, σε μερικά τροπάρια, στον ακάθιστο ύμνο, στα αναθέματα και κείμενα της Κυριακής της Ορθοδοξίας, κ. α., ευρίσκομε πάρα πολλές παρόμοιες και παντός είδους υβρι­στι­κές και υποτιμητικές φράσεις μαζί με δι­ωκτικά συν­θήματα και κατάρες που κατα­φέρονται ονομαστι­κώς εναντίον των εθνοτήτων των Ελλήνων, Ελληνιζόντων, Αθη­να­ίων, Πλατω­νι­ζόν­των, και αιρετικών χριστιανών, χω­ρίς απολύτως καμία συστολή ή περιτροπή. Μόνο νοσηρές, αρρωστημένες, φαντασίες και άνθρωποι του μίσους και με ψυχολογι­κές διαταραχές μπο­ρούν να γράφουν τέτοια πράγματα. Μετά έχουν την αντιφατικότη­τα, ανακολουθία και σχιζοφρένεια να καυ­χώνται ότι αποτελούν θρησκεία της αγάπης και αγαπούν και συγχωρούν ακόμα και τους εχθρούς των ...;! Όλα αυτά έχουν κυκλοφορήσει επαρκώς και ευρέως ώστε εύκο­λα μπορείτε να τα βρείτε και να τα διαβάσετε για να δείτε ακριβώς κατά πόσο λέμε την αλήθεια.

Δεν απαντάμε όμως ποτέ τους χριστιανούς και τον Χριστιανισμό τους να κα­τα­φέρονται εναντίον: Αιγυπτίων, Σύρων, Ρω­μαίων, και άλλων εθνοτήτων. Λες και όλος ο Χριστιανισμός φτιάχτηκε επί τούτου, για να δι­ώξει δηλαδή μανιωδώς και να κατασ­τ­ρέ­ψει οτιδήποτε είχε κάποιο ελλη­νικό χαρα­κ­τη­ριστικό. Δεν αποκλείε­ται τελικά οι συν­ωμοτικές θεωρίες που υποστη­ρίζουν αυτή την θέση να έχουν δίκιο. Βεβαίως ο Χριστιανισμός τελικά κατάστρεψε κάθε πο­λιτισμό που υπήρχε εντός της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας: Αιγυπτιακό, Συρια­κό, Ελλη­νιστικό, Ελληνικό, Ελληνορω­μαϊκό, κλπ. Αλλά στα γραπτά στα οποία ανα­φερόμαστε εδώ μό­νο οι Έλληνες και τα άλλα συνώνυμά τους εμφανίζονται ονομασ­τι­κώς και σα­φώς. Τί τρέχει λοιπόν; Ο Χρι­στιανισμός δεν άντεχε ούτε μια ρανίδα Ελ­λη­νικής σκέ­ψης και Πολι­τισμού. Γι' αυτό κάθε Ελληνικό στοιχείο έπρεπε να φύγει από τη μέση το συντο­μό­τε­ρο δυνατό και ολοκληρωτικώς. Αμφιβάλλω αν υπάρχει αλλού στην ανθ­ρώπινη ιστορία τέτοιο μίσος και τέτοια μανία εναντίον ενός λαού και του πολιτισμού του. Ίσως τα όσα διέπραξαν οι χριστιανοί εις τας Αμερικάς να συγκρί­νον­ται αρκετά με την Ελληνική πε­ρίπτωση.

Σας παρακαλούμε λοιπόν να βρείτε και να μελε­τήσετε και τους υπό­λοιπους πολύ περισσότερους νόμους, γραμ­μέ­­νους στο ίδιο μοτίβο οι οποίοι αφορούν στην δι­ά­δοση και επιβολή της ορθοδόξου καθο­λικής χριστιανικής πίστεως και στον κατα­βα­σανισμό ή την κεφαλική καταδίκη κά­θε άλλης θρησκείας, γνώμης, απόψεως και πε­ρισσότερο απ' όλα του Ελληνισμού. Μόνο έτσι θα αποκτήσετε πλήρη κα­τα­νόηση της γενική ει­κόνας του πως διαδόθηκε και του γιατί επεκράτησε αυτή η κα­ταστροφική λαί­λαπα, η αλλοπρόσαλλη και αφύσικη μάστιγα, και η αντιφατική, σχι­ζο­ει­δής και πα­ράλογη θρησκεία του Εβραιογνωστικοχρι­στια­νι­σμού.

Ακόμα παρατηρούμε ότι όσο μερικοί αρχικοί νόμοι δεν απέδιδαν τα αναμενό­μενα αποτελέσματα τόσο σκληρότεροι νέοι νόμοι εθεσπίζοντο και τόσο σκληρότερα μέ­τ­ρα και βασανιστήρια ελαμβάνοντο διά την εφαρμογή τους. Αυτό είναι που θα πει η φράση: «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη ...;». Αυτό θα πει θρησκεία της αγάπης, της συγχώρεσης και της δικαιοσύνης!

Πιο πρόσφατα, το έτος +1119, μιλάμε για 12ον αιώνα δηλαδή, ο Πατριάρχης Μιχαήλ Οξί­στα εξαπέλυσε διωγμό κα­τά των Βογο­μίλων και εισ­ήγαγε­ ως ποινή εναν­τίον τους το να τους καίνε ζωντανούς. Οι Βογό­μι­λοι της Βαλ­κανικής εξοντώ­θη­καν με μεγάλη βαρβα­ρό­τητα. Ολίγοι διέφυγαν σε άλλα Ευρωπαϊκά μερη και γλύτωσαν. Έχο­με λοιπόν ζωντανό παράδειγμα «ανοχής και συγχωρήσεως!».

Το Αξίωμα του Quaesitor = Ανακριτή, Βυζαντινού Ιεροεξεταστή
Διάφοροι Χριστιανοί απολογητές είτε εσφαλμένως είτε επί τούτου αποσι­ω­πούν ή συγχέουν το αξίωμα του Κιαισίτωρος, "Quaesitor", Ανακριτή, Βυ­ζαντινού Ιε­ρο­εξεταστή, με εκεί­νο του Kιαίστωρος, "Quaestor". Αν και οι δύο λέ­ξεις δια­φέ­ρουν μόνο κατά ένα «ιώτα» και προέρχονται από το λατινι­κό ρήμα "quaero = ψάχνω, αναζητώ, ερωτώ ή ζητώ να μάθω πληροφορίες, ερευνώ, διερευνώ, εξετάζω συστη­μα­τικώς, ανακρίνω", τα αξιώματα αυτά έχουν άλλες έν­νοιες και διαφορε­τι­κές αρμο­διό­τητες. Ο Kιαίστωρ "Quaestor" είχε αρ­μοδιό­τητες δι­καστού ειρηνοδικείου, ή εισαγ­γε­λέως επί ορισμένων ποινικών αδι­κη­μάτων, ή ακόμα επέ­βλε­πε τις υποθέ­σεις του κρα­τικού τα­μείου, κλπ. Ο Κιαισίτωρ "Quaesitor" όμως ήταν δι­καστικός ανακρι­τής ή εξε­τα­στής που μπορούσε να χρησι­μο­ποιεί διάφορα βα­σανι­στή­ρια κατά την δι­καστική εξέταση ή ανάκριση.

Ενώ ο θεσμός του Κιαισίτωρος, αρχίζει εν τοις πράγμασιν ήδη με τον Κων­σ­ταντίνον «τον μέγα άγιο», επισήμως και νομικώς εγκαθίσταται το έτος +539 διά της Νεαράς 80 «Πε­ρί Quaesitor» (του εμπαθούς Ιουστινιανού). Με τον θεσμό αυ­τόν επιδιώκεται η έντονη αστυ­νό­μευση της πόλεως και ο Κιαισίτωρ έχει εξουσία να τι­μω­ρεί:

(α) «τους παιδεραστούντας»,

(β) «τους γυναιξί ου νόμιμα μι­γνυμένους»,

(γ) «εί τώ τά ες τό θείον ούκ ορθώς ήσκηται».

Δηλαδή: «Εάν από κάποιον αυτά που ανήκουν εις το θείον δεν διαπράτ­τονται με τον ορθό­δο­ξο τρόπο.».

Εδώ βεβαίως μας εν­διαφέρει η περίπτωση (γ), η οποία λακωνικότατα πλην σα­φέστα­τα παρουσιάζει αυτό ακριβώς που εμείς καταγγείλομε εδώ! Ότι δηλαδή, πρό­κειται για νομική διάταξη με τις αρμοδιότητες και τα καθήκοντα νομιμοποιημέ­νου ιεροεξεταστή.

Βασανιστήρια διά Μεταλλικών Οργάνων
Ήδη από το + 472 ο Λέων 1ος χαρακτηρίζει επισήμως την Ελληνική λα­τρεία ως δη­μόσιο έγκλημα. Μόνον η υποψία τελέσεως, εις κάποιον χώρο, οποιασδήποτε Ελληνικής ή παραδοσιακής ιερουργίας έχει ως απο­τέλεσμα την κατάσχεση του χώρου αυτού και βα­σα­νισμό του ιδιοκτήτου διά με­ταλλι­κών οργάνων. Ούτος εφ' όσον επι­ζήσει εξορίζεται διά παντός και παραμένει ισοβίως ανάπηρος και παρα­μορ­φωμένος.

Τα μεταλλικά όργανα βασανισμού ήταν πολύ συνηθισμένα στο Βυζάντιο και είχαν έναν συγκεκριμένο στόχο. Εφ' όσον το άτομο επιζούσε όλων των βασανιστηρί­ων επρόκειτο να εξέλθει εξ' αυτών παραμορφωμένο και ανάπηρο ισοβίως. Πρόκειται διά στυγερά και πρωτοφανή κακουργήματα στην ιστορία του ανθρώπου που καλύ­π­τονται και επικυρώνονται από τους νόμους του ίδιου του κράτους. Ιδού ένα μόνο «παραδειγ­ματάκι» χριστιανικής αγάπης της άρτι νομιμοποιηθείσης Εκκλησίας του 4ου αιώνος και της νομοθετημένης ποινικής διώξεως των πιστών της Ελληνικής θρησ­κεί­ας και των άλλων θρησκειών:

Ιδού ένα απόσπασμα του νόμου του έτους + 472, με αριθμό καταλόγου Ιουστι­νι­ανείου Κώδι­κος 1.11.8 στα λατινικά, των Αυτοκρατόρων Λέοντος Α΄ και Αν­θεμίου προς Διό­σκωρον, Έπαρ­χο του Πραι­τωρίου, που είδαμε παραπάνω. Απο­λαύστε το!:

" ...; si quidem dignitate vel militia quadam decorantur, amissiore militiae vel dignoitatis nec non rerum suarum proscriprione plectentur, privatae vero condicionis vel plebeii constituti post cruciatus corporis operibus metallorum perpetuo deputabuntur exilio.".

Μετάφραση:

Εάν κάποιος απ' αυτούς [δηλαδή τους πιστεύοντας στην Ελληνική θρη­σκεία] έχει πολιτικό ή στρατιωτικό αξίωμα, θα απο­πεμφθεί από το αξίωμά του και δεν θα χάσει μόνον την περιουσία του η οποία θα προγραφεί, αλλά αφού υποστεί σωματικά βασα­νιστήρια διά μεταλλικών οργάνων [δηλαδή θα καταστεί ανάπη­ρος και δυσειδής ισοβίως αν επιζήσει], ως ορίζει το δη­μόσιο και ιδιωτικό δί­καιο, θα οδη­γηθεί σε διαρ­κή εξορία.

Άλλα Βασανιστήρια και η Σιδηρά Προσωπίς
Τα βυζαντινά βασανιστήρια περιελάμβαναν κάθε προσβολή, κακοποίηση και εξόντωση του ανθρωπίνου σώματος. Αυτά ήταν: Αποκεφαλισμός, κάψιμο στην πυρά, απαγχονισμός, στραγγαλισμός, λιθοβολισμός, ψήσιμο στη θράκα, γδάρσιμο, κατα­ποντισμός σε ποτάμια ή στη θάλασσα πολλές φορές εντός ραμμένων σάκων γεμάτων με φίδια, ανά­ποδη σταύρωση, θανάτωση με βραστό νερό ή καυτό λάδι ή υπέρθερμη πίσσα, παλού­κωμα, εγκαύματα με πυρωμένα σίδερα, δηλητηρίαση, τύφλωση, ακρω­τηριασμός, αποκοπή ρινός, ωτίων, γλώσσης, γεννη­τι­κών οργάνων (ο όρος ήταν καυ­λοτόμησις) πολλές φορές μετ' εμπηγμού αιχμηρών αντικειμένων μέσα στην τομή, ευ­νουχισμός, διαπόμπευση, ο επί δημοσίας θέας δι' αιμορ­ρα­γί­ας θάνατος, στρεβλώσεις, εξαρθρώσεις, δουλεία, ισό­βια κάτεργα σε λατομεία και καταναγκαστικά έργα, ισόβια εξορία, ισόβια κρά­τηση εντός μοναστη­ρί­ων, και άλλα.

Ένα παράδειγμα μεταλλικού οργάνου βασανισμού ανάμεσα στα αναρίθμητα άλλα ήταν η σι­δηρά προσωπίς! Αυ­τή ερυ­θρο­πυρούτο και κατόπι ετίθετο επ' ολίγον χρόνον επί του προσώπου του βασα­νι­ζο­μέ­νου ατόμου. Αυ­τό υφί­στατο εγκαύ­ματα δευτέρου ή τρίτου βαθμού τα οποία επουλώ­νοντο διά δυσει­δών ου­λών οπότε πλέον έφερε εις το διηνεκές το στίγμα του «αιρετι­κού ή ετεροδόξου ή ετε­ροθρή­σκου»!

Είχαμε βεβαίως και διάφορα άλλα όργανα βασανισμού όπως τους στρε­βλω­τή­ρες, τους εξαρθρωτήρες, τα σιδερένια νύχια, κλπ. Εκείνο το αισχρότατο, από­κρυφο, ψευδε­πί­γραφο, υστε­ρό­γραφο (1ος - 2ος αιών Κ. Ε., και όχι προ Χριστού που λένε οι Χρι­σ­τιανοί), κακοηθέστατο βι­βλίο Δ΄ Μακκαβαί­ων, το οποίο η Χρι­στιανική Βίβλος το πα­ραθέτει ως παράρτημα και «θέλει και δεν θέ­λει» να το θέσει εν­τός του κανόνος της, έχει κα­ταγράψει έναν κατά­λογο τέτοιων φρι­κιαστικών οργά­νων και ιδιαζόντως ειδεχ­θών βασανι­στηρίων αποδίδοντας τα στον Αντίοχον Δ΄ τον Επι­φανή. Δεν πρόκει­ται για την αρετή και την πίστη του παραμυθένιου και ενδεδυμένου με τον μανδύα της αγνότητος Εβραίου Ελεαζάρου όπως το ίδιο ανα­φέρει, αλλά πρόκειται για μία ψευδή προπαγάνδα η οποία αφ' ενός δη­μι­ουργούσε εθι­σμό και εφ' ετέρου προοιωνι­ζόταν και προετοίμαζε τον δρόμο για την επέλαση των επερ­χομένων χρι­στιανικών βασανιστηρίων, διαστρο­φών, ψυχο­πα­θειών, κακοη­θει­ών και σχεδίων. (Περί αυτού του σημείου βλέπε: The Christ Conspiracy the Greatest Story ever Sold, by Acharya S, AUP, σελίδες 6, 10, και τις σχετικές παρα­πομπές στις εργα­σίες και έρευνες πολλών άλλων ερευνητών που το βιβλίο αυτό λε­π­τομερώς ανα­φέρει.).

Σύγκριση με την Δύση
Στη Δύση η Ρωμαιοκαθολική Ιερά Εξέτασις ήταν μία μέθοδος περισσότερο ηθικής και λιγότερο φυσικής εξοντώσεως του ανθρώπου. Εκτός τούτου μόνον θεολο­γικώς βασιζόμενη επέβαλλε την υποχρεωτική σωτηρία της ψυχής του αιρετικού και την απαλλαγή αυτής από τα απειράριθμα και αιώνια μαρτύρια της κολάσεως ή του κα­θαρτηρίου. Αλλά και επί της πυράς, ο υπογράφων την προ­σφερο­μέ­νην ομολογίαν απολλύετο. Πρώτιστος σκοπός των ιεροεξεταστών ήταν η καταρράκωση της αν­θρώ­πινης αξιοπρέπειας και προσωπικότη­τος. Για παράδειγμα, στην γνωστή περίπτωση του Τζιορν­τάνο Μπρούνο ειδικός προς τούτο διορισθείς ιεροεξεταστής προσπαθούσε επί ένα έτος να τον νου­θε­τήσει και να του αποσπάσει ομολογία, υποσχόμενος την πλήρη υλι­κή και ηθική αποκατάστασή του, όπως συνέβη με τον Γαλιλαίο.

Αντιθέτως στον Ανα­τολικό, Ορθό­δοξο, Χρι­στια­νικό, Βυζαντινό Μεσαίωνα και στην Ορθόδοξο Βυζαντινή Ιερά Εξέτασιν ο νόμος του ίδιου του κράτους, των πα­τρι­αρ­χών, των συνόδων και των επι­σκό­πων ενταύ­θα προέβλεπε αδικήματα άξια φρι­κτών ποινών και δεν υπήρχε χώρος ή πε­ριθώριο ούτε για τους δη­λωσίες!

Περί Αγίου Όρους, Σαμοθράκης και Καταστροφών
Ακόμα αναφέρομε εν συντομία και μια άλλη ιστορική αλήθεια την οποία εν­τέ­χνως έχουν αποκρύψει. Το ότι δηλαδή Ελληνίδες γυναίκες ζούσαν πάν­τα στο Άγιο Όρος «Ο ΑΘΩΣ». Το όνομά του το έλαβε από τον αρχαίο καθεδρικό ιερό ναό του Αθώου Διός. Το σημερινό « Άγιο Όρος» ήταν κατά την αρχαία εποχή κέντρο θρη­σκευτικών σχολών και μυήσεως νεαρών παρθένων γυναικών, οι οποί­ες αφού ελάμ­βα­ναν κατάλ­ληλη κατάρτιση εγένοντο ιερείς (ιέρει­ες) της Θεάς Αρτέ­μιδος. Μετά την αποφοίτησή των τις έστελναν να επα­ναγυναικωνί­σουν να­ούς της Θεάς Αρτέμιδος σε διάφορα μέ­ρη της Μεσογείου. Στην πραγ­μα­τικότητα σε ορισμένα μέρη των θρησκευ­τι­κών σχο­λών δεν ήταν επιτρεπτό να εισέλθουν άνδρες.

Η ιστορία όμως αλλάζει και μετά η παραπληροφόρηση οργιάζει καθημερινά. Το γε­γονός της αλλαγής του Αγίου Όρους συνέβη το 324 μ. Χ. Ο Μέγας Κων­σταντί­νος με ιδική του εν­τολή, το 324 μ. Χ., εκδιώκει τους γηγενείς κατοίκους, κα­ταστρέφει τους Ναούς, και διαλύει τις γυναικείες θρη­σκευτικές σχο­λές. Με το οικοδομικό δε υλικό κτίζονται τα σημερινά μοναστή­ρια, τα οποία δια­τηρούν πλέον το «Άβατο» διά τις γυναίκες.

Υπάρχουν αρκετά βιβλία που περιέχουν πολλά στοιχεία διά το Άγιο Όρος, τα οποία οι αναγνώστες ημπο­ρούν να διαβάσουν. Π. χ: (1) Του Ιερομόναχου Σμυρνιωτά­κη, «Το Άγιο Όρος». (2) Του Γάλλου ερευνητή "La Carrierre", «Οι Γνωσ­τικοί». (3) Του Σταγάκη Μανώλη, «Ελλάς η Ωραία Κοιμωμένη ...;». Κ.ά.

Το ίδιο φαινόμενο φοβερής και καταθλιπτικής καταστροφής συνέβη και στην Σαμοθράκη όπου τα ομώνυμα ή αλλέως Καβείρια μυστήρια ελάμβαναν χώρα! Η εν­τολή της κατα­στρο­φής όλων των αρχαίων κτισμάτων, έργων τέχνης, ιερών, ναών, τε­μενών, κλπ. εδόθη από τον σφαγέα της Θεσσαλονίκης Μέγα Θεοδόσιο τον 1ον το έτος +391. Η κα­τα­στροφή των ωραιοτάτων αρχαίων κτη­ρίων, έργων τέ­χνης, περικαλ­λών ναών, τεμενών και πανέμορ­φων αγαλμάτων ήταν μια ολοκλη­ρωτική κατεδάφιση. Στην Σαμοθρά­κη την επί τούτου καταστροφή ανέλαβε το ειδικώς διά τούτο δημιουρ­γηθέν τάγμα των «διωγμι­τών», το οποίο απεβιβάστηκε στο νησί το έτος +392. Για να κά­νουν καλά τη δουλειά τους έφτια­ξαν και ασβεστοκάμινα για να με­τατρέπουν τα μάρ­μαρα σε ασ­βέστη. Τέ­τοια ήταν η αγριότητα και το μίσος των προ ολίγων ετών νο­μι­μοποιηθέντων Χριστιανών.

Αυτού του είδους οι αισχρότατες και ολικές κατα­στροφές συνεχίζονται σε ολόκληρη την Βυ­ζαν­τινή επικράτεια ακόμα και μετά τον 12 αιώνα. Π. χ. ο Όσιος Χριστό­δουλος έλαβε εντολή από το Αλέξιο Κομνηνό περί το έτος +1080 να μην αφή­σει τί­ποτα αρχαίο που είχε απο­μεί­νει όρθιο στα νησιά του Αιγαίου. Το έτος +1088 κατέ­στρεψε τον αρχαίο Ναό της Αρ­τέ­μιδος στην Πάτμο για να χτίσει στη θέση του το μο­ναστήρι του Ιωάν­νου του Θεο­λό­γου, κλπ. Η παρέα των ψυχανωμάλων του Χριστο­δούλου για μερικά έτη συνέχισαν καλά την δουλειά τους και σε άλλα νησιά, όπως την Αμοργό, κλπ. Ενώ αυτά γινόταν τότε στο Βυζάντιο, οι Σελτζούκοι εξ ανατολών είχαν ήδη φτάσει προ των συ­νόρων του χωρίς κανείς να έχει δώσει και ακόμα να δίνει την προσή­κου­σα σημασία και βαρύ­τητα, [εκτός από τον δυστυχή τον Ρωμανό Δ΄ τον Διο­γένη (+1023-1072) ο οποίος ολίγο ενωρίτερα το έτος +1071 έκανε τη ιστορική μάχη του Μάντζικερτ, την όμως οποία έχασε για πολλούς και διαφόρους λόγους, με τρο­μα­κτικές συνέπειες για την ιστορική συνέχεια.].

Από που να αρχίσομε και που να τελειώσομε με τις καταστροφές και τις κα­τ­ε­δαφίσεις; Τί να πρωτοπούμε για την Γά­ζα, την Κύπρο, την Αίγυπτο, την Συρία, τον Λίβανο, την Μικρά Ασία, τας Αθήνας, την Ακρόπολιν, την Ιταλία, κλπ. Δεν είναι για το παρόν περιληπτικό άρθρο αυτά τα κομπλεξικά και εξοργιστικά φαινόμενα. Χρει­ά­ζον­ται μερικοί τόμοι ειδικοί επ' αυτών των θεμάτων. Βρείτε τους και μελετείστε τους!

Περί Σκυθοπόλεως
Στο τρίτο μέρος του βιβλίου Πάπισσα Ιωάννα, ο συγγραφέας Εμμανουήλ Ροΐ­δης καταγγέλλει το σφαγείο της Σκυθοπόλεως (μία από τις πόλεις της Δεκαπόλεως εντός του σημερινού Ισραήλ) το οποίο άρχισε επί Κωνσταντίνου και λειτουργούσε κανονικώς επί Ουάλεντος, Ουαλεντιανού και Θεοδοσίου Α΄ του «Με­γάλου». Τελεί­ω­σε επί Θεοδοσίου Β΄ του μικρού. Ήταν ο τόπος συγκεντρώσεως απ' όλα τα μέρη της αυτοκρατορίας των Ελληνιζόντων και φι­λο­σο­φούντων και της εξον­τώσεώς των διά μέσων πά­σης θηριωδίας και βασανισμού. Πάρα πολλοί είχαν την καλή τύ­χη να απο­θάνουν καθ' οδόν! Ο Ροΐδης βασίζεται στις μαρτυρίες των: Σωζομενού, Ζω­σίμου, Λι­βανίου και Αμμιανού Μαρκελλί­νου.

Π. χ., περί Σκυθοπόλεως ο Αμμιανός Μαρκελίνος γράφει: Η λα­τρεία των Διο­σκούρων κηρύσσεται εκτός νόμου θεωρηθείσα ως ...; «μα­γι­κή», θανατώνονται με την κατηγορία της ...; «μαγείας» οι ιερείς της και κλείνονται όλα τα Ιερά της. Στην Σκυ­θό­πολη της Συρίας, παλαιά πρωτεύ­ουσα της Ρωμαϊκής Δεκαπόλεως, στήνονται τα πρώ­τα «στρατόπεδα θα­νάτου», οργανωμένα δηλαδή κέντρα βασανισμού και θανατώσεως των καταδικασθέντων Εθνικών: « ...; και από τα πιο απομακρυσμένα σημεία της Αυτο­κρατορίας σέρνονταν δεμένοι με αλυσίδες αμέτρητοι πολίτες κάθε ηλικίας και κάθε κοινωνικής τάξεως. Και από αυτούς πολλοί πέθαι­ναν στη διαδρομή ή στις ανά τόπους φυλακές. Και όσοι κατόρθωναν να επιζήσουν, κατέληγαν στη Σκυθόπολη, μία από­κεντρη πόλη της Παλαι­στίνης, όπου είχαν στηθεί τα όργανα των βασανιστηρίων και των εκτε­λέ­σεων» γράφει ο ιστορικός Αμμιανός Μαρκελλίνος, ενώ στο ίδιο σημείο της συγγραφής του (ΙΘ, 12) τονίζει ότι «αρκούσε να κατηγορηθεί κά­ποιος από κακό­βουλο ρουφιάνο ότι φορούσε αποτρεπτικό φυλακτό ή ότι κά­ποιος τον είδε να κάθεται κοντά σε αρχαίους τάφους ή ερείπια για να καταδικασθεί σε θάνατο ως ειδωλολάτρης ή νεκρομάντης». Στα «στρα­τό­πεδα θανάτου» της Σκυθοπόλεως θ' «ανδραγαθήσουν» οι ιεροεξεταστές Μόδεστος (αντικαταστάτης του Επάρχου Πραιτωρίου Ερμογένους του Πόντου, ο οποίος είχε κριθεί ...; «ελαστικός» και ...; «ανεκτικός») και Παύ­λος «Ταρταρεύς» (ένας εξαιρετικά αιμοδιψής Χριστιανός, πρώην εκπαι­δευτής μονο­μά­χων). Σε εκείνους ακριβώς τους τρομερούς καιρούς θα βα­σανισθούν ή εξορισθούν, ανάμεσα σε άλλους, και οι Σιμπλίκιος Φιλίππου (πρώην Έπαρχος Αιγύπτου και Ύπα­τος), Παρνάσιος ο Αχαιός (Έλλην εκ Πατρών, πρώην Έπαρχος Αιγύπτου), καθώς και ο υπέργηρος φιλόσοφος Δημήτριος Κύθρας (με την κατηγορία ότι απλώς θυσίαζε στους Θεούς).

Παντός Είδους Καύσεις, Διωγμοί και Καταστροφές
Στη Βυζαντινή Ιεράν Εξέτασιν ανήκουν και οι συχνές καύσεις αρχαίων βι­βλίων ή βιβλίων αιρετικών ή όσων άλλων βιβλίων, επειδή μόνο και μόνον δεν άρεσαν στους Χριστιανούς ειδήμονες και καλογήρους του Βυζαντίου. Τεράστιες πυρές οργα­νώ­νον­ταν σε δρόμους, πλατείες και στάδια πόλεων όπου υπέρογκοι σωροί βιβλίων εγίνοντο πα­ρανά­λωμα πυρός, προς δημοσίαν τέρψιν πολλών φανατικών και λύπιν άλ­λων μορφω­μέ­νων παρευρισκομένων. Οι πυρές αυτές άρχισαν με τον αυτο­κράτορα Θεοδό­σιο Α΄ τον «Μέγα», τον επίσκοπο Αλεξαν­δρείας Θεόφιλο, τον Ιω­άν­νη Χρυσό­στομο στην Κωνσταντινούπολη και συνε­χίστηκαν αργό­τερα με τον «ιερόν» Φώτιο (9ος αι­ών) στην Κωνσταντινούπολη, ο οποί­ος έκαιγε ό,τι δεν του άρεσε. Το ότι στην Μυ­ρι­ό­βιβλό του διέσωσε μερικές δεκάδες αρ­χαίων βιβλί­ων (σημειώστε ότι τα πολύ περισ­σότερα υπόλοιπα που συμ­πε­ρι­έ­λαβε είναι χριστιανικά) δεν τον απαλ­λάσ­σει από το βαρύ­τατο έγκλημά του, την καύ­ση δηλαδή χιλιάδων αρχαίων βιβλίων. Με­ταξύ αυ­τών ήταν και το σύγ­γραμμα του Ιστορικού Ιούστου του Γαλιλαίου, το οποίο έκαψε επειδή ο Ιούστος δεν ανέφερε τίποτα για τον Ιησού Χριστό, πράγμα που εξόργισε τον Φώτιο.

Με εντολή του Θεοδοσίου Β΄ του Μι­κρού το +448 καίγονται συστηματικά όλα τα βιβλία τα οποία αντιτίθενται με οποιο­δήποτε θεμιτό τρόπο στον Χριστιανισμό. Τότε κάηκε συστη­μα­τικά και το δεκαπεντά­τομο σύγ­γραμμα του Πορ­φυρίου «Κατά Χρι­στι­α­νών». Νόμος αποκεφαλισμού εκδίδε­ται για όποιον συλλαμβα­νόταν να το κατ­έχει κρυφίως (αφού φανερώς ήταν αδύ­να­τον). Αποτέλεσμα: Ανεξαρτήτως περιε­χο­μέ­νου απω­λέ­σθη­καν σχε­δόν όλα τα αρχαία βιβλία. Όσα επέζησαν είναι μόνο το ένα στις δέκα χιλιά­δες, κα­τά τις εκτιμήσεις των ειδικών.

Από τις πληροφορίες που μας παρέχει ο μέγας Ελληνίζων διανοούμενος Μι­χα­ήλ Ψελλός (+1018-1078), υπολογίζομε ότι την εποχή του Ιερού Φωτίου (9ος αιών) υπήρχαν δέκα φορές περισσότερα βι­βλία αρχαίων από όσα έχομε εμείς σήμερα στα χέ­ρια μας. Η απώλεια των βιβλίων αυτών έγκειται στις συχνές δημόσιες καύσεις βι­β­λί­ων που εκτελούσε ο ίδιος ο Φώτιος και οι όμοιοι στην νοοτροπία συνεργάτες και δι­άδοχοί του, και στην δή­ω­ση της Κωνσταντινουπόλεως από τους σταυροφόρους της 4ης σταυροφορίας το +1204. Η καταστροφή βιβλίων και έργων τέχνης το 1204 από τους Χριστιανούς της Δύσεως είναι τρομακτική.

Ο Ελληνί­ζων μαθητής του Ψελλού, Ιωάννης Ιταλός (+1025-1090), αναθεμα­τί­στηκε από την Ορθόδοξο Εκκλησία και στο τέλος δολοφονήθηκε από κάποιους ...;!

Δεν πρέπει να λησμονούμε επίσης και τη γενική ερείπωση και καταστροφή όλων των αρ­χαίων οικοδομη­μά­των, μνημείων, έργων τέχνης, βιβλιοθηκών, σχολών, κλπ. Από την ισοπέδωση του Σε­ραπείου και την καταστροφή της εντός αυτού βιβλιο­θή­κης από τον επίσκοπο Θε­ό­φιλο στην Αλεξάνδρεια το 385 Κ. Ε. και με τις ευλογίες του Ιωάννου Χρυσοστόμου, μέχρι την κατα­στρο­φή του Να­ού της Αρτέμιδος στην Έφεσο και πάλι με τις ευλογίες του Χρυσοστόμου και την τελική κατα­στροφή όλων των αρι­στουρ­γη­μάτων της γλυπτικής, ζωγραφικής, αρ­χιτεκτο­νι­κής, το κλείσιμο των μορφω­τικών σχολών, κλπ, τελικά δεν έμεινε τίποτα όρ­θιο! Ούτε σχολή, ούτε βι­βλι­ο­θήκη, ούτε ναός, απολύτως τίποτα ...;! Το γενικό σύν­θημα κατά τον 4ο και 5ο αιώνα ήταν: «ες έδαφος φέ­ρειν»! Οι Βυ­ζαν­τι­νοί Χρι­στιανοί, με την διαστροφή και την ανω­μα­λία που τους δια­κα­τείχε, θε­ω­ρούσαν ότι όλα αυ­τά ήταν έργα διαβόλων! Πρόκει­ται για ένα ανεξίτηλο αίσχος και προ­σβολή σε κάθε έν­νοια πολιτισμού, ευφυΐας και αξι­ο­πρεπείας. Για ποιο πράγμα απ' όλα να πρωτο­α­γανα­κτήσει κα­νείς; ...;.

Το έτος 415 Κ. Ε. ο επίσκοπος Αλεξανδρείας Κύ­ριλλος φα­νάτισε τους οπα­δούς του, οι οποίοι με αρχηγό τον Πέτρο τον αναγνώστη της Εκκλησίας του Αγίου Ιωάννου της Αλε­ξαν­δρείας απήγαγαν και καταβα­σά­νι­σαν την μαθηματικό και φι­λό­σοφο την πανέμορφη Υπα­τία (+370-315). Τα κα­τακρε­ουργημένα μέ­λη του σώμα­τός της τα παρέδωσαν στην πυρά.

Ο Ιουστινιανός κλείνει οριστικά την Ακαδημία του Πλάτωνος το έτος +529 και όσοι από τους καθηγητές της γλίτωσαν την σφαγή (επτά τον αριθμόν) διέ­φυγαν την νύχτα στην αυλή του βασιλέως της Περσίας Χοσρόη.

Για ποιο πράγμα απ' όλα να πρωτομι­λή­σει κα­νείς! Τέτοια ήταν τα χάλια και η βαρβαρότητα των φανατικών και υποκριτών Χριστιανών και του εμπαθούς και ψυχα­νώμαλου θεολόγου αυτοκράτορα Ιουστινιανού και άλλων αυτοκρατόρων και εκκλη­σιαστικών παραγόντων!

Ιεροί Πόλεμοι, Μοναχοί, Εικονομαχία, Αιρετικοί, Απώλεια Περιοχών
Ακόμα αναφέρομε, επιγραμματικώς μόνον, ότι στην ιστορία του Βυζαντίου και της ανατολικής ορθοδόξου χριστιανικής εκκλησίας ανήκουν και πολυάριθμοι, πο­λύνεκροι και τρομακτικής αγριότητας ιεροί εμφύλιοι πό­λεμοι. Για να μην παρεξη­γη­θούμε τονίζομε ότι δεν εννοούμε καθόλου τους πολέ­μους με εξωτερικούς εχθρούς ή εισβολείς, αλλά τους εσωτερικούς πολέμους λόγω θρησκευτικών ή φιλοσοφικών πε­ποιθήσεων. Πιο συγκεκριμένα έχομε: Δέκα αιώνων σφαγές, δι­ωγμούς, δολοφονίες και αναθεματισμούς κατά των διαφόρων Χριστιανών αι­ρε­τικών από τους ορθοδό­ξους, ασταμά­τη­τους εξοντωτικούς διωγμούς εναντίον των Ελληνι­ζόντων και των πα­ρα­δο­σι­ακών θρησκειών είτε στις πόλεις είτε στην ύπαιθρο, την απόλυτη ισοπέ­δωση του αρχαίου κόσμου, την αγρι­ο­τάτη ιστο­ρία δύο αι­ώνων ει­κονο­μα­χίας που καταρή­μαξε τα πάντα. Επί της ει­κονο­μα­χίας μελετήσετε: Τό έπος τής Εικονομαχίας, Κωνσ­ταντίνου Πα­παρηγοπούλου, Εκδόσεις Ωκεανίδα ΑΕ, 2005.

Σ' αυτά τα δεινά προστίθενται και τα εξής τα οποία και πάλι προέρ­χονται από την χριστιανική εκκλησία: Αυθαι­ρεσίες, μηχα­νορ­ρα­φίες και εκβια­σμοί παντός είδους του κλήρου των καλο­γή­ρων και των μο­ναστηρίων, υπέρμε­τρη κατα­σπατάληση αν­θ­ρωπίνου δυναμικού, πλού­του και εδαφών για τις εκκλησίες και τα μο­να­στή­ρια, τα αναρίθμητα αναθέματα, κλπ.

Η ισοπέ­δωση και κατεδάφιση του αρχαίου κό­σμου ήταν τόσο μανιασμένη και παραληρηματική ώστε εντελώς αλόγιστα απέρ­ρι­πταν και κατέστρεφαν ακόμα και οτι­δήποτε αρχαίο μπορούσε να τους είναι χρήσιμο. Π. χ: η επιστήμη, τα μα­θηματικά, τα βιβλία, τα λουτρά, κλπ. Ο Μέγας Λιβάνιος από ο τέλος του 4ου αιώνα τους είχε προ­τείνει, αντί να καταστρέφουν τα αρχαία κτήρια να τα αναμορφώσουν κατά τις πα­ρού­σες ανάγκες και να τα χρησιμοποιούν. Αλλά ούτε και αυτή τη λογική πρόταση εισ­ά­κου­σαν! Τί να πει κανείς με την ψυχοπάθεια τους!

Αυ­τές οι πληγές και αγριότητες συνεχιζόταν ακό­μα και επί Κομνη­νών, τον 11ο και 12ο αιώνα, και σε διαφόρους βαθμούς μέχρι και την άλωση της Πόλεως από τους Οθω­μανούς. Τίποτα δεν μπορούσε να τους αλλάξει μυαλά. Παντού και πάντοτε η ίδια στενοκεφαλιά και μανία. Από τα αμέτρητα παραδείγματα αναφέρομε μόνο δύο:

  1. Ας μνημονεύομε πότε-ποτέ τους πλείονες των 300 Πε­λοπον­νη­σίους, οι οποίοι κα­τά την ύστατη στιγμή, 88 χρόνια πριν την άλωση, έφτα­σαν στην Κωνστα­ν­τι­νού­πολη ως εθελοντές στρα­τιώτες για να βοηθήσουν στο να απ­ω­θήσουν τους Τούρ­κους απ' όλη την Βυζαντινή επικράτεια. Εξηγούν τα σχέδια τους στον αυτοκράτο­ρα Ιωάννη Παλαιολόγο. Ο τότε Βιθυνός ραδιούργος πρωθυπουργός Απόκαυκος προσποιείται ότι τους καλοδέχεται και τους φιλοξενεί μέσα σε μια μεγάλη αίθου­σα του αυτοκρατορικού παλατιού. Φαντάστηκε ότι θα δημιουργώταν φασαρία και μέσα σ' αυτήν θα ήταν ευκαιρία για να αρπάξει ο ίδιος τον θρόνο. Η ορθόδοξος εκκλησία και το πατρι­αρ­χείο τους θεώρησε αιρετικούς ως Ελληνί­ζοντες. Έτσι με κρυφή παρότρυνση του Απόκαυκου τους αφόρισε και διέταξε να τους συλλά­βουν και να τους πνίξουν στον Βόσπορο. Τελικά η αυτοκρατορική φρουρά με τον ίδιο τον Απόκαυκο και οι φα­να­τισμένοι ορθόδοξοι Χριστιανοί της Πόλεως και οι εκκ­λησιαστικοί παράγοντες όρ­μη­σαν εναντίον τους. Αυτοί αμύνθηκαν αλλά αναγκά­στηκαν να οπισθοχωρήσουν εντός του ναού της εκ­κλη­σίας του παλατιού. Εκεί μέ­σα τους έσφαξαν όλους! Στην συμπλοκή φονεύ­τηκε και ο ραδιούργος πρω­θυ­πουργός Από­καυκος!
  2. Μόλις 13 χρόνια πριν την άλωση η ορθόδοξος εκκλησία και το πατριαρχείο υπέ­κυψε στους ανθε­νω­τικούς και αθέτησε την κανονική, οικουμενική σύνοδο τηs Bolognia - Ferrara, η οποία είχε υπογραφεί τόσο από τις αρχές των δυτικών όσο και από τις αρχές των ανα­τολικών. Έτσι εδή­λωσαν ότι προτιμούσαν «καλλίτερα το σαρίκι του Τούρκου παρά την Τιάρα του Πάπα». Εκείνα τα χρόνια πολλοί ήταν αυτοί που πίστευ­αν ότι η «υπέρμαχος στρα­τη­γός» θα έσωζε την Πόλη. Αυτή τη φορά όμως τους εξ­α­πά­τησε! Η άλω­ση επήλ­θε διότι όπως μας εί­παν τελικά: «Ήταν θέλημα Θεού η Πόλη να τουρ­κέ­ψει!». Οπότε τίποτα το παράξενο, διότι ως γνω­στόν το θέ­λη­μα του Θεού είναι ισχυρό­τε­ρο από την δύναμη ή την θέληση τής «υπερμά­χου στρατηγού»! Ιδού τα μαύρα χά­λια τους ...;.!

(Δεν θα επεκταθούμε στα αμέτρητα τέτοιου είδους συμβάντα. Π..χ δεν θα μιλήσομε για το πως βρέθηκαν οι Τούρκοι στη Θεσσαλονίκη για πρώτη φορά, ούτε για την πρώιμη συνθηκολόγηση του Αγίου Όρους μαζί τους, ούτε για τα προνόμια που απή­λαυσε ή εκκλησία από τους κατακτητές και πόσο καταστροφικά και εις βάρος των υποδούλων τα χρησιμοποίησε, κλπ. Να τα βρείτε και να τα μελετήσετε.).

Ο απολογισμός όλων αυτών των πολυετών μοιραίων γε­γονότων, εμμονών και πληγών ήταν: Εκα­τομ­μύρια νε­κρών, ανα­πήρων, βασανισθέντων και εκτελεσθέντων, υφ­­αρπαγή ή απόσχιση πολλών περιο­χών, π. χ. η Συρία, από την αυ­το­κρα­τορία, η αυ­το­μό­ληση πλη­θυ­σμών προς γειτονικούς λαούς, π. χ. στους Άρα­βες, η ερή­μωση και τε­λικά η απώ­λεια της Μικράς Ασίας, η τεμ­πελιά το βόλεμα και η διαφθορά πολλών χι­λιάδων ικανών νέων εντός των μο­να­στη­ρίων με αποτέλε­σμα την ανυ­παρξία ικανού στρα­τού και υπηρεσιών, η θρησκοληψία και μοιρολατρία, η καταρρά­κωση της οι­κο­­νο­μίας, η αβάσταχτη φορο­λογία, η κάθε εί­δους δια­φθορά, ο ηθικός ξεπε­σμός, η μηχα­νορ­ρα­φία, οι δο­λο­φο­νίες, οι προδοσίες, η δημι­ουργία τρομε­ρών διαχρο­νικών μι­σών, ερίδων, διχοστασιών μεταξύ αντι­πάλων και αδικηθέντων, κλπ. Όλα αυτά τα συνεχή και μοιραία προβλήματα κατα­ρή­μα­ξαν το κράτος κοινωνικώς, ηθικώς, οικο­νο­μικώς, στρατιωτικώς, απο­δε­κά­τι­σαν τους πλη­θυ­σμούς του, εμίκρυναν σταδιακά την έκταση του και τε­λικά επέφεραν την πλήρη καταστροφή και υποταγή του σε αλλόφυλους και αλλό­θρησκους. Αυτές οι ασταμά­τη­τες και αθεράπευτες αρρώστιες του Χριστιανικού Βυζαντίου αποτε­λούν ένα τεράστιο διαχρονικό κε­­φάλαιο κα­ταισχύνης και καταστρο­φής της Βυζαν­τι­νής και Ανατολι­κής Ορθο­δόξου Εκκλησια­στικής Ιστορίας το οποίο έχει συ­στη­μα­τι­κά αποσι­ω­πηθεί από την Ελληνική κρατική και εκ­κλησιαστική εκπαί­δευση.

Φέρ' ειπείν, η διαμάχη των Ορθοδόξων με τους Νεστοριανούς κράτησε επί πολλά έτη. Όταν η Συρία χανόταν από το κράτος και έπεφτε στα χέρια των Αράβων (7ος αιών) στην Κωνσταντινούπολη είχαν ακόμα σαν επίμαχο θέμα τους και σφαζόταν γι' αυτό, το τι θα γίνει με τους Νεστο­ρι­ανούς. Και όλα αυτά προς τί; Τί είπε ο Νεστό­ριος; Απλώς εξέφρασε την άποψη ότι ο «Λόγος» εισήλθε εις το κύημα της Εβραι­ο­πούλας παρθένου Μιργιάμ όχι κατά την σύλληψη αλλά κατά την γέννηση και ότι η ανθρώπινη φύση του Ιησού ήταν επέκταση της θεϊκής φύσεως του. Εε ...; αυτό ήταν αρ­κετό να σφάζονται και να σκοτώνονται επί πολλά έτη και να μην φροντίσουν να δι­α­σώσουν την Συρία! Λοι­πόν βγάλετε τα συμπεράσματά σας για τα χάλια τους, τον φανατισμό τους και τον σεβασμό που είχαν προς την ελευθερία της γνώμης του άλ­λου και προς το δικαίωμα της από­ψε­ώς του!

­Η Χρονο­γραφία του Πορ­φυ­ρο­γεννήτου περιγράφει με πολλές φρι­κιαστικές λεπτομέρειες μέ­ρος από τον φρικτό απολογισμό της εικονο­μαχίας και της νίκης των εικονο­λατρών ή της τελικής νίκης της Ορθοδοξίας όπως την αποκαλούν οι ορθόδοξοι Χριστιανοί. Δια­βάστε την να δείτε τι εστί φρί­κη, φόνος και σφαγή! Εκεί θα δείτε και θα καταλάβετε καλά το πως οι Χριστιανοί αγαπούσαν τον πλησίον τους και πως συγ­χωρούσαν τους εχθρούς των! Εκεί θα δείτε πώς μπουλούκια μανιακών μο­να­χών εκ­βί­αζαν αυτοκράτορες και αυτοκράτειρες. Αξίζει να κάνε­τε το κόπο να μελε­τή­σετε τα φρικτά και κατα­στροφικά αυτά γεγονότα! Επ' αυτών μελετήσετε και Τό έπος τής Ει­κονομαχίας, Κωνσταντίνου Παπαρηγοπούλου, Εκδόσεις Ωκεανίδα ΑΕ, 2005.

Ο αναγνώστης χρει­ά­ζε­ται να με­λε­τήσει μερικά επαρκή συγγράμματα της αντι­κειμενικής Ελληνικής και δι­εθνούς έρευ­νας για να μά­θει και να καταλάβει επί τέλους αυτό το ιδιαζόντως ει­δε­χθές κεφάλαιο της Ιστορίας, το οποίο ευρίσκεται πέραν του σκοπού του παρόντος άρ­θρου. Ας μάθει επί τέλους ο καθένας μας τα έργα και τις ημέρες πολλών «αγίων ανδρών» της Ορθο­δό­ξου Εκκλησίας από Πατριαρχών μέχρι μο­ναχών και καλογήρων. Ας μάθομε τα έργα και τις ημέρες του Αγίου Πορφυρίου στη Γάζα, των Αγίων Εβραιο­χρι­στι­ανών Τύχωνος και Επιφανείου στην Κύπρο, του Αρμενίου Νίκωνος του «Με­τα­νο­είτε» στην Πελοπόννησο, του αγροίκου Καππαδόκη Αγίου Μελετίου στην Αττικο-Βοιωτία, του καλόγερου Οσίου Χριστοδούλου στα νη­σιά του Νοτίου Αιγαίου, κ. ά. Βρείτε τα όλα μαζί με αναρίθμητα άλλα που δεν παρα­θέσαμε εδώ και με­λε­τεί­στε τα. Ακόμα ας μάθομε τι ζη­τού­σαν οι Καταλανοί εν τή Ανα­το­λή και δια­τί. Ας μας απαντήσουν οι Χριστιανοί ειδή­μο­νες σαφώς και άνευ περι­τρο­πών τί ζητού­σαν οι Κα­ταλανοί εν τή Ανατολή την επο­χή των Κομνηνών! (Περί τού­του υπάρχει το βιβλίο του Επαμ. Ι. Σταματιάδου, Οι Κα­ταλανοί εν τή Ανατολή, Βιβλι­οθήκη Ιστορι­κών Με­λετών 32, 1869. ).

Τουρκοκρατία και Εκκλησία
Κατά την τουρκοκρατία η Ορθόδοξος Εκκλησία, το Πατριαρχείο της Πόλης συνεχίζουν όσο δύνανται τους Βυζαντινούς ρυθμούς των. Η Εκκλησία και ο κλή­ρος (ιδίως ο ανώ­τε­ρος) καθίστανται ο φόβος και τρόμος των υπο­δού­λων και η συν­τρι­πτι­κά με­γα­λύ­τε­ρη αιτία της ψυχολογικής, οικονομικής, πνευματικής, μορφωτικής και πολ­λάκις φυσι­ο­λογικής εξα­θλι­ώσεώς των. Η απειλή του αφορισμού πράγμα που εσή­μαινε πλήρη κοι­νω­νι­κόν εξοστρακισμό και καταστροφή, οι δυσβάστακτες εκ­κλησια­στικές εισφο­ρές, πρόστιμα και επιτίμια που πολλάκις συνοδευόταν με την ετσιθελική αρπαγή αγα­θών, πλούτου, μέρος ή όλης της περιουσίας, κλπ, ήταν λίαν συνηθισμένα μέσα επι­βο­λής και βασάνων κατά των υποτελών αμορφώτων λαών. Δεν ήσαν οι Έλ­ληνες και οι λοι­ποί εκχριστια­νι­σθέν­τες λαοί υποδουλω­μέ­νοι στους Τούρκους αλλά στην Ορθό­δο­ξο Εκκλησία της οποίας το Πατριαρχείο, καθώς και η ίδια, ήταν υπό­λο­γο στους Τούρ­κους.

Ακόμα και σήμε­ρα βλέπομε στο ίδιο μοτίβο, π. χ., το «Κανονικόν Εκ­κλη­σι­α­στι­κόν» Πη­δάλιον, σε­λίδα 77, όπου εκεί αναφέρονται όλα τα φρικι­α­στικά και εκ­φο­βι­στι­κά αλλά συνάμα αξιογέ­λα­στα και βλα­κωδέστατα κείμενα του Ναξίου κα­λογήρου Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτη. Βρείτε τα και μελετήστε τα. Αυτά τα κείμενα είναι εντός του κανόνος της σημερινής ορθοδόξου εκκλη­σίας η οποία καθ' όλα παρέμεινε σταθερώς βυζαντινή και καπέλωσε το Νεο-ιδρυθέν Ελληνικό κράτος. Ούτε και σήμε­ρα δηλαδή δεν έχει τελει­ώ­σει ο Ανατολικός Με­σαίων! Απλώς καιροφυλακτεί για να δράσει με όλη του την δύναμη μόλις γι' αυτόν ανάψει το πράσινο φως.

Σαν κερασάκι στην τούρτα αναγράφομε μία από τις πολλές ρήσεις του πρώ­του πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως μετά την άλωση, του θρησκόληπτου Γεωργίου Κουρτέση Γενναδίου ή Σχολα­ρίου. Μόλις είχε πέσει ολόκληρο το Βυζάντιο στα χέρια των Οθωμανών Τούρκων και αυτός τολμά να ειπεί: «Χαίρε στρατιώτα Χριστού καί τής αυτού δόξης υπέρδικε, χαί­ρετε ώ μα­κάριαι χείρες τούς γούν δυσσεβείς καί αλάστορας Ελληνιστάς καί πυρί καί σιδή­ρω καί ύδατι καί πάσι τρόποις αξα­γα­γατέτης παρούσης ζωής ράβ­διζε, είργε, είτα γλώσ­σαν αφαίρει, είτα χείραν απότε­μνε, καί άν ούτω μένει κα­κός, θα­λάττης πέμ­πε βυθώ.». Ελπίζομε ότι καταλάβατε αυτό εδώ πλήρως. Αν όχι, κοιτάξε­τε πως θα το καταλάβετε!

Τί βλέπομε όμως σε αυτά εδώ τα κακοηθέστατα και ξεδιάντροπα λόγια του Γεν­να­δίου.

Πρώτον ότι, αυτά τα λό­για αντικατοπτρίζουν και πιστοποιούν πλήρως την πρώ­ην ανελλιπώς λειτουργούσα Βυζαντινή Ιερά Εξέτα­σιν, τους Βυζαντινούς Πο­λι­τι­κο-θρησκευτικούς Νόμους και τα Βυζαντινά βασανιστή­ρια. Τέτοια πο­λύ παρό­μοια λόγια ευρίσκομε και στην Χρονογραφία του Πορφυρογεννήτου, κ. α., για την τύχη των ητ­τηθέντων εικονομάχων ή αιρετικών στα χέρια των ορθοδόξων εικονολατρών. Τί σύμ­πτωση άραγε! Επί της εικονομαχίας μελε­τή­σετε και Τό έπος τής Ει­κονομαχίας, Κωνσταντί­νου Παπαρηγοπούλου, Εκδό­σεις Ωκεανίδα ΑΕ, 2005, και θα μάθετε πολλά που δεν τα ξέρετε.

Δεύτερον ότι, ο Γεννά­δι­ος εύχεται και επιθυμεί όλα αυτά να δια­τη­ρη­θούν και να συνεχιστούν με τη νέα οθω­μανική τάξη πραγμάτων.

Τρίτον ότι, όπως πάντοτε ακόμα και μετά την άλωση Ελληνιστές υπήρχαν, αλλά συνεχώς τελούσαν υπό τρομερή δίωξη, και ο βρωμερός Γεννάδιος με θράσος μυρίων πιθήκων, όπως και προκάτοχοι του, τους ονο­μάζει «δυσσε­βείς καί αλάστορας» και θέλει να τους βγάλει από τη μέση διά παν­τός είδους βασανιστηρίων. Εί­ναι αυτός ο ίδιος ο οποίος, αν και βιολο­γι­κά προήλθε από το γένος των Ελλήνων, εδήλωσε: «αν ερωτηθώ αν είμαι Έλ­λην ή Χριστιανός, τό­τε θα απαντήσω: Χριστι­α­νός!». Συγκεκριμένα είπε: «Έλλην ών τήν φωνήν, ουκ άν ποτε φαίην Έλλην είναι, διά τό μή φρονείν ως εφρόνουν ποτέ οι Έλληνες‡ αλλ' από τής ιδίας μάλιστα θέλω ονομάζεσθαι δόξης, και ει τις έροιτό με τίς ειμί, αποκρινούμαι Χριστιανός είναι.»! (MS. Grec de Paris, No 778, f. 209).

Επίλογος
Ελπίζομε ότι έχομε δώσει μια συνοπτική εικόνα περί της Βυζαντινής Ιεράς Ορθοδόξου Εξετάσεως. Ο ενδιαφερόμενος αναγνώστης μπορεί να βρει πάρα πολλά αντικειμενικά συγγράμματα επ' αυτής και να μελετήσει για να βρει πολλές λεπτομέ­ρειες και πολλά στοιχεία που δεν παραθέσαμε λόγω συντομίας. Ακόμα με μια τέτοια μελέτη ημπορεί να πι­στοποιήσει τα ολίγα στοιχεία που παραθέσαμε εδώ. Αν νομίζει ότι προπαγανδίζομε σκοπίμως, ψευδώς, ή από συμφέρον, τότε να μας διαψεύσει και να μας γελοιοποιήσει παραθέτοντας τα αληθή στοιχεία, αλλά με τις αποδείξεις τους και τις αναφορές από αντικειμενική βιβλιογραφία και όχι με πομ­φόλυγες! Εί­ναι και­ρός να διαφανεί η καθαρή αλή­θεια και να πάψει το μέγα ψέμα ότι: «Στο Βυζάν­τιο και στην Ορθόδοξο Ανατολική Εκκλησία δεν υπήρχαν Ιερά Εξέτασις, ιεροί πό­λεμοι, καταστρο­φές, βία, βασανιστήρια, φόβος και τρόμος, κλπ!». Αυτά όλα υπήρχαν και μάλιστα θε­ωρούμενα ολικώς σε πολύ αγρι­ό­τερη μορφή και δράση από τα αντίστοιχα της Δυ­τι­κής Εκκλησίας τουλάχιστον κατά την διάρκεια των κοινών αιώνων δράσεως.

Δρ Ιωάννης, Νεοκλής Φιλάδελφος, Μ. Ρούσσος
Πανεπιστημιακός Καθηγητής Μαθηματικών
Ερευνητής χριστιανικών και βιβλικών ζητημάτων
Twin Cities (Minneapolis-Saint Paul), Minnesota, USA


ΑΥΤΈς ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΜΟΙΒΕς ΤΩΝ ΚΑΘΑΡΜΑΤΩΝ ΤΗς ΒΟΥΛΗς

ΑΥΤΈς ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΜΟΙΒΕς ΤΩΝ ΚΑΘΑΡΜΑΤΩΝ ΤΗς ΒΟΥΛΗς

1. Μηνιαίος μισθός 6.100 ευρώ.

2. Σύνταξη μετά από 4 χρόνια βουλευτικής θητείας. Ποσό σύνταξης μηνιαίως 4.880 ευρώ.

3. Για συμμετοχή σε επιτροπές, 250 ευρώ την ώρα...

4. Οι βουλευτές της επαρχίας παίρνουν το μήνα 1.000 ευρώ για ενοίκιο.

5. Όλοι οι βουλευτές παίρνουν άπαξ 1.500 ευρώ για οργάνωση γραφείου και 1.000 ευρώ τις γιορτές λόγω αυξημένης επικοινωνίας με τους ψηφοφόρους τους. Το Δώρο Χριστουγέννων, Πάσχα και επίδομα αδείας είναι ξεχωριστά. ... ...

6. Δικαιούνται 104 αεροπορικά εισιτήρια ετησίως δωρεάν και απεριόριστες μετακινήσεις με ΟΣΕ και ΚΤΕΛ.

7. Πολυτελές αυτοκίνητο, δωρεάν καύσιμα με επίδομα 600 ευρώ το μήνα, ένα χωροφύλακα για φρουρό, 4 κινητά τηλέφωνα τελευταίας τεχνολογίας και ένα στο σπίτι, σταθερό, όλα δωρεάν.

8. Απολαμβάνουν πλήρους ασυλίας για όποιο αδίκημα διαπράξουν κατά τη διάρκεια της θητείας τους ως βουλευτές.

9. Δεν πληρώνουν φόρο για ένα μέρος του μισθού ή της συντάξεως.

10. Δικαιούνται γραμματειακή υποστήριξη για 4 υπαλλήλους και 1 επιστημονικό συνεργάτη. Όλους αυτούς τους πληρώνει το Δημόσιο.

11. Δικαιούνται άτοκα δάνεια ως βουλευτές και ως επαγγελματίες.

12. Δωρεάν γυμναστήριο, σάουνα, νηπιαγωγείο για τα παιδιά τους.

13. Τηλεφωνική ατέλεια.

14. Δωρεάν επισκέψεις σε αρχαιολογικούς και καλλιτεχνικούς χώρους.

15. Δωρεάν διόδια.

16. Δωρεάν εισιτήρια, ξενοδοχεία, γεύματα όταν ταξιδεύουν στο εξωτερικό ως μέλη επιτροπών κλπ.....


ΑΥΤΈς ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΜΟΙΒΕΣ ΤΟΥΣ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΣΤΕΡΟΥΝΤΑΙ ΤΑ ΒΑΣΙΚΑ

ΓΙΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΚΑΘΗΚΙΑ ΔΕΝ ΙΣΧΥΕΙ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟ????

Tα αγιασμένα προϊόντα τής Ρωμιοσύνης


 

   Αγαπητές-οί φίλες και φίλοι, μετά από πολύ κατάνυξη και περισυλλογή σάς παρουσιάζουμε τα αγιασμένα προϊόντα τής Ρωμιοσύνης. Πρόκειται για προϊόντα, που έχουν δημιουργηθεί με θεία παρέμβαση και έχουν δεχθεί τη θεία ζύμωση και το θείο σφράγισμα... Όχι σαν μερικά άλλα, που έχουν επάνω τους το καταραμένο bar-code, το επαίσχυντο 666 χάραγμα τού Αντίχριστου.


alt

  Τα αγιασμένα προϊόντα τής Ρωμιοσύνης είναι devil free, low sins, καθαρά από δαιμονικές επεμβάσεις και αρχαιο-ειδωλολατρικές πρακτικές. Είναι μοναδικά στον κόσμο και στην άθεη Ευρώπη, χωνεύονται πιο εύκολα από πιστούς χριστιανούς και αφομoιώνονται καλύτερα τα θρεπτικά τους στοιχεία αν πιστεύετε βαθιά σε ένα θεό ζηλότυπο και εκδικητικό. Είναι εγκεκριμένα από πατέρα, υιό και περιστέρι, (άγιο πνεύμα).

 

  Ξεκινάμε την ιερή παρουσίαση:

 

alt  

   Αγιορείτικο κρασί και τσίπουρο και αγιωργίτικο κρασί... Πρόκειται για μια ολόκληρη κατηγορία αλκοολούχων ποτών αφιερωμένη εξαιρετικά στον Άη Γιώργη, το δολοφόνο τού καταραμένου φιδιού (όπου φίδι κατηραμένο = πρόοδος και πολιτισμός). Για θεικά μεθύσια...

 

 

alt




Ακολουθεί ο «Αμπελώνας Αγίου Όρους» και ο «Βατοπαιδινός Οίνος», για να μη ξεχνάμε την σπουδαία αυτή μονή, που έπαιξε καταλυτικό ρόλο στον ρωμαίικο κατήφορο. Οίνος αφιερωμένος στον μοναχό Εφραίμ και στούς λοιπούς βατοπαιδινούς παπαδοτσιφλικάδες.

 

  Σαμπάνια από την Καλύβη αγίου Νικολάου τού Μαρμαροσπάστη (ισοπέδωσε με τη συμμορία του το ναό τής Αρτέμιδος στην Έφεσο τής Μ. Ασίας) από αγιασμένα αμπέλια και κρασί «Μέγα Σπήλαιο».. alt

 

alt



Οίνος «Μετόχι Χρωμίτσα» και «Μονή Τοπλού» με σήμα τον καλόγερο (εκεί, όπου το χρήμα ρέει άφθονο). Γουλιά και συγχώριο...
  
















Ακολουθεί ο «Μυλοπόταμος Αγίου Όρους» και το «Βυζαντινό Νάμα», για να μεταλαμβάνετε, όποτε εσείς θέλετε και εκτός εκκλησίας.
alt
 

 

alt     






    
Θεάρεστα παξιμάδια κριθαρένια και σταρένια Μάνα (το ανάποδο τού Νάμα) εξ ουρανού. Η ζύμωση γίνεται με επίβλεψη τού ίδιου τού Μωυσή. Για ιερές τραγανές δαγκωματιές.
  
alt

 

Μέλια «Μοναστήρι» και «Αγίου Όρους», μέλια «Αγιασμένα»

με ορθόδοξη αγιαστούρα κι αγιορείτικο θυμιατό.

Σκανδαλίζουν ακόμα και τούς πολύ πιστούς.

 

 

alt









Μέλι «Θεάρεστον»: Ξετρελλαίνει και το Γιαχβέ.
     

ΙΕΡΗ ΣΥΝΤΑΓΗ

 

 

ΜΕΛΑΤΗ ΑΜΑΡΤΙΑ

 

 

alt

ΙΕΡΑ ΣΥΣΤΑΤΙΚΑ: Παίρνετε δυό φέτες πρόσφορο ολικής αλέσεως, διαβασμένο και σφραγισμένο από μεθυσμένο παπά με κρασί «Βυζαντινό Νάμα», ένα μεγάλο κομμάτι βούτυρο «Αγίου Όρους», δυό κουταλάκια τού γλυκού μέλι «Αγιασμένο» και ιερή κανέλα τριμμένη από καλόγρια νηστική και δαρμένη.

 

ΙΕΡΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ: Αλείφετε το βούτυρο τού Αγίου Όρους πάνω σε μια φέτα πρόσφορο. Απλώνετε προσεκτικά πάνω στο ιερό βούτυρο δυό γεμάτα κουταλάκια τού γλυκού μέλι «Αγιασμένο» σε σχήμα σταυρού. Πασπαλίζετε πάνω στο αγίασμα την ιερή κανέλα.

 

Κλείστε τα μάτια σας πριν το καταβροχθίσετε, προσευχηθείτε με κατάνυξη και ξεκινήστε τρία ολοκληρωμένα σταυροκοπήματα (αλλιώς μπουζουκάκια) με φορά από πάνω προς τα κάτω και από δεξιά προς τα αριστερά.

 

Μην ανοίξετε ακόμα τα μάτια σας. Βυθίστε τα κιτρινισμένα από το τσιγάρο δόντια σας στη μελάτη αμαρτία. Δαγκώστε αργά και βασανιστικά. Νοιώστε μαζί με την αμαρτωλή απόλαυση και τη γλυκειά Παναγιά να κατεβαίνει στον οισοφάγο σας συγχωρώντας και τα πεθαμένα σας.

 

ΠΡΟΣΟΧΗ!  Ακολουθείστε ευλαβικά τις παραπάνω ιερές οδηγίες, για να φτάσετε στην κορύφωση τού μελο-δράματος.

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Η συνταγή προέρχεται από το προφητικό βιβλίο μαγειρικής τού ιερομόναχου Παρασκευά Αμαρτωλού με τίτλο: «Θεϊκός Αγλέορας».

 

 

 






















«Εκκλησιαστικός Οίνος»,
για λειτουργίες μεθυσμένες
και ψάλτες κομμάτια...
alt

 


alt


















Μαυροδάφνη
με σήμα τον καλόγερο
για γλυκιά κρασο-κατάνυξη...


























Μπύρα «Άθως»:
Ακόμα κι οι άπιστοι γερμαναράδες,
οι πρωταθλητές τής μπύρας,
θα την προσκυνήσουν.
alt

 

 

alt



















Ρακόμελο «Δεσποτικόν»,
φτιαγμένο από Δεσ-πότη
τύφλα μεθυσμένο.
   








Οίνος «Το Μαύρο Πρόβατο»

(βιβλικός τίτλος):

Για τούς απίστους - μαύρα πρόβατα,

που κοροϊδεύουν και λοιδωρούν

την Ορθοδοξία

και έχουν πάρει το στραβό το δρόμο.

alt
 

 


 

 

alt

  


Θα μπορούσαμε να φωτογραφίσουμε κι άλλα αγιασμένα προϊόντα τής Ρωμιοσύνης, όμως για λόγους οικονομίας χώρου, σταματάμε εδώ.

Κουράγιο Ρωμιοσύνη άπατη, ο κατήφορος για σένα δεν έχει τέλος...



Οδηγίες για προσευχή με κομποσχοίνι - ΕΙΝΑΙ ΤΡΕΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΡΩΜΙΟΙ

Οδηγίες για προσευχή με κομποσχοίνι


alt Ημερομηνία δημοσίευσης: Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου, 2011

ΚομποσχοίνιΑγαπητοί μας αδελφοί.

Σαλπίζουμε εγερτήριο σάλπισμα.

Οι εχθροί μας δαίμονες δεν κοιμούνται και εργάζονται ακατάπαυστα να μας ρίξουν στις αμαρτίες και εξαιτίας αυτών και των παθών μας στα βάθη της κόλασης. Με άλλο τρόπο δεν μπορούμε να τους αντιμετωπίσουμε παρά μόνο με την προσευχή. Η ανάγνωση πνευματικών βιβλίων είναι καλή και ωφέλιμηΩ η ανάγνωση ή παρακολούθηση των ακολουθιών της Εκκλησίας μας βοηθούν όσους έχουν τη δυνατότητα να τα κάνουν.

Για τους πολλούς όμως ένας τρόπος που μπορεί να αντικαταστήσει τους άλλους τρόπους προσευχής είναι με το κομποσχοίνι. Σε κάθε κόμπο επικαλείσαι το όνομα του Κυρίου Ιησού λέγοντας τη σύντομη ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησον με» ή απλώς «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με». Θα αρχίσεις με το: Δι' ευχών των αγίων πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ, ο Θεός ημών, ελέησον ημάς. Αμήν. Δόξα σοι ο Θεός, Βασιλεύ ουράνιε, Τρισάγιον, Παναγία Τριάς, Πάτερ ημών. Τον Ν΄ ψαλμόν. Μια σύντομη αυτοσχέδια προσευχή μια φορά την ημέρα με σύντομη δοξολογία, ευχαριστία, εξομολόγηση, αίτηση αφέσεως των αμαρτιών σου, ενισχύσεως σου και των εν Χριστώ αδελφών σου στον αγώνα τον καλό, και προσευχή με κομποσχοίνι όπως παρακάτω:

Α΄. Ο Εσπερινός με κομποσχοίνι ή με το ρολόι χωρίς κομποσχοίνι ( κομποσχοίνι των 300 κόμπων=τριακοσάρι, κομποσχοίνι των 100 κόμπων=εκαστοστάρι).
Τρία τρακοσάρια του Χριστού ή 15 λεπτά με το ρολόι.
Ένα τρακοσάρικο της Παναγίας ή 5 λεπτά με το ρολόι.
Ένα εκατοστάρι του Αγίου της ημέρας ή 5 λεπτά με το ρολόι.
Ένα εκατοστάρι του Αγίου της ενορίας ή 2 λεπτά με το ρολόι.
Ένα εκατοστάρι του Αγίου της εβδομάδος ή 2 λεπτά με το ρολόι.

Β΄. Το Απόδειπνον, το ίδιο ως ο Εσπερινός με επιπλέον 2 τρακοσάρικα της Παναγίας ή 10 λεπτά με το ρολόι.

Γ΄. Μεσονυκτικόν, τέσσερα τρακοσάρικα του Χριστού σε 15 λεπτά με το ρολόι και ένα τρακοσάρι της Παναγίας ή 5 λεπτά με το ρολόι.

Δ΄. Όρθρος, εννέα τρακοσάρικα του Χριστού ή 1 ώρα με το ρολόι, τρία τρακοσάρικα της Παναγίας ή 15 λεπτά με το ρολόι. Από ένα εκατοστάρι του αγίου της ημέρας, της ενορίας και της εβδομάδος ως στον εσπερινό, ή από δύο λεπτά, και επιπλέον ένα τρακοσάρι των Αγίων Πάντων ή 5 λεπτά με το ρολόι.

Ε΄. Θεία Μετάληψις, τέσσερα τρακοσάρικα του Χριστού ή 15 λεπτά. Ένα τρακοσάρικο της Παναγίας ή 5 λεπτά.

ΣΤ΄. Παράκλησις στον Χριστό, την Παναγία ή σε Άγιο. Δύο τρακοσάρικα ή δέκα λεπτά.

Ζ΄. Ώραι 1η, 3η, 6η και 9η, έξι τρακοσάρικα του Χριστού ή ½ ώρα, δύο τρακοσάρικα της Παναγίας ή 10 λεπτά.

Αν έχεις πολλή ελεύθερη ώρα ταξιδεύοντας στο λεωφορείο, ή οπουδήποτε βρίσκεσαι, αντί να πιάσεις κουβέντα με τον ένα ή τον άλλο, κοίταξε το ρολόι σου, κλείσου στον εαυτό σου και λέγε την ευχή όπως είπαμε πιο πάνω.

Με την συνήθεια, την ασταμάτητη προσοχή και την αδιάλειπτη προσευχή γίνεσαι δύσκολος στόχος του πονηρού. Μαζί με αυτά, η καλλιέργεια της αγάπης, της ευσπλαχνίας, της πίστης, της συμπόνοιας, της κατάνυξης, της αυτοκατηγορίας, της ελπίδας στον Θεό, της τακτικής εξομολόγησης και Θείας Κοινωνίας, αποκτάς ένα γερό οπλοστάσιο και καθιστάς τον εαυτό σου θωρακισμένο με την χάρη του Θεού και σχεδόν απρόσβλητον από τα θανατηφόρα βέλη του διαβόλου. Ο Κύριος είπε: «Άνευ εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν». Γι' αυτό γνωρίζοντας την ασθένεια σου ταπεινώσου, και έχε εις τον Θεό την ελπίδα σου ίνα μη καταισχυνθής και δόξαζε κατά πάντα τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι νυν και αεί και εις τους αιώνας. Αμήν.

Στα κομποσχοίνια:
Του Χριστού λέμε: Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με.
Της Παναγίας λέμε: Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον με.
Του Αγίου της ημέρας: Άγιε ...; πρέσβευε υπέρ εμού.
Του Αγίου της ενορίας: Άγιε ...; πρέσβευε υπέρ εμού.
Του Αγίου της εβδομάδος: Άγιε ...; πρέσβευε υπέρ εμού.
Δευτέρα: Άγιοι Αρχάγγελοι, πρεσβεύσατε υπέρ εμού.
Τρίτη: Βαπτιστά του Χριστού, πρέσβευε υπέρ εμού.
Τετάρτη και Παρασκευή: Σταυρέ του Χριστού, σώσον με τη δυνάμει σου.
Πέμπτη: Άγιοι Απόστολοι, πρεσβεύσατε υπέρ εμού και, Άγιε Νικόλαε, πρέσβευε υπέρ εμού.
Σάββατο: Άγιοι Πάντες, πρεσβεύσατε υπέρ εμού.
Κυριακή: Παναγία Τριάς (ο Θεός), ελέησον με.
Για τον Άγγελο Φύλακα: Άγιε Άγγελε μου, φύλαξε με.

Από το βιβλίο ανώνυμου Αγιορείτη μοναχού «Αδιαλείπτως προσεύχεσθε: 31 εντρυφήματα για την προσευχή» (έκδοση «Ορθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη).

Όπως μπορεί να διαπιστώσει ακόμη κι ο πιο κακόπιστος αναγνώστης, οι Ιουδαιοχριστιανοί ουδεμία χρείαν έχουν τών άθεων, αιρετικών, αλλόπιστων κ.ά. για να γελοιοποιήσουν την πίστη τους. Τα καταφέρνουν μια χαρά κι από μόνοι τους ...;

Τελικά ο Χριστιανισμός, τα έχει όλα και συμφέρει. Ακόμη και προσευχή με ...;ογκοχρέωση ή ...;χρονοχρέωση ...;


Διαβάστε περισσότερα: http://www.pare-dose.net/#ixzz1YWx7yQCS

Ο αγιασμός των υδάτων υπό το φως τής λογικής (Ίων Δημόφιλος)

Ο αγιασμός των υδάτων υπό το φως τής λογικής
(Ίων Δημόφιλος)


Mιά από τις σπουδαιότερες γιορτές τού χριστιανισμού είναι τα Θεοφάνεια. Όχι μόνον ιαματικές, αλλά και υπερφυσικές ιδιότητες αποδίδονται από τους χριστιανούς στα νερά, που αγιάζονται από κληρικούς κάθε χρόνο την ημέρα των Θεοφανείων. Το νερό, που έχει αγιαστεί πιστεύεται, ότι δεν χαλάει σε αντίθεση με το κοινό -μη αγιασμένο- νερό.

 

     Ας εξετάσουμε όμως, τι πραγματικά συμβαίνει κάνοντας κατ΄ αρχήν ορισμένες παρατηρήσεις:

 

     - Στο αγιασμένο νερό αποδίδονται ιδιότητες «κολλητικές». Αν αδειάσουμε, δηλαδή, μια μικρή φιάλη αγιασμένου νερού σε μια μεγάλη δεξαμενή, τότε και τα νερά τής δεξαμενής αγιάζονται. Δεν αναφέρεται όμως, η ταχύτητα διάδοσης τού αγιάσματος, οπότε πρέπει μάλλον να θεωρήσουμε, ότι γίνεται σε χρόνο μηδέν. Όταν επομένως αγιάζεται κάποια ποσότητα νερού, ο αγιασμός μεταδίδεται αστραπιαία σε κάθε άλλη ποσότητα νερού, με την οποία έρχεται αυτή σ΄ επαφή.

 

     - Κάθε χρόνο την ημέρα των Θεοφανείων αγιάζονται τα νερά δεξαμενών, λιμνών, ποταμών και θαλασσών. Όλα αυτά όμως επικοινωνούν και καταλήγουν στη θάλασσα και στα πελάγη κι αυτά με τη σειρά τους καταλήγουν στους ωκεανούς, οπότε αμέσως αγιάζονται όλες οι θάλασσες, τα πελάγη κι οι ωκεανοί τού πλανήτη. Θα αρκούσε ένας μόνον αγιασμός σε ένα ποτάμι, προκειμένου να παραχθεί το ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα.

 

     - Με τη διαδικασία τής εξάτμισης παράγονται αγιασμένοι υδρατμοί, αγιασμένα σύννεφα και αγιασμένη βροχή κι έτσι σύντομα σε κάθε απομονωμένο σημείο τής Γης (λίμνη, σπηλιά κ.τ.λ.) φθάνει το αγιασμένο νερό, οπότε αγιάζονται όλα τα νερά τής Γης. Παίρνοντας επομένως νερό από την βρύση της οικίας μας είναι κι αυτό έμμεσα αγιασμένο και δεν έχει καμμία διαφορά από το νερό που αγιάστηκε άμεσα από τον ιερέα.

 

     - Δεν αναφέρεται επίσης ο χρόνος, που το νερό διατηρεί την αγιασμένη του ιδιότητα. Είναι δυνατόν να χάνει την αγιαστική του δύναμη με την πάροδο του χρόνου; Αδιανόητο για τους χριστιανούς. Εφ΄ όσον όμως δεν την χάνει, γιατί το νερό, που αγιάστηκε φέτος πρέπει να ξανά-αγιαστεί και τού χρόνου; Θα αρκούσε ένας αγιασμός άπαξ κι έκτοτε όλα τα νερά τής Γης θα ήταν για πάντα αγιασμένα.

 

 

     

www.freeinqui

 

alt

 

     Στο επάνω μέρος τής τοιχογραφίας από το ναό Πρωτάτου των Καρυών τού Αγίου Όρους υπάρχει ένα χέρι, που ευλογεί. Κάτω απ' αυτό εικονίζεται το Άγιο Πνεύμα "εν είδει περιστεράς" και αμέσως μετά ο Ιησούς, να βαπτίζεται στα νερά τού Ιορδάνη από τα χέρια τού «αγίου, τιμίου, ενδόξου, προφήτου, προδρόμου και βαπτιστού Ιωάννου». Ο Ιωάννης έχει στραμμένο το βλέμμα του στον ουρανό, απ΄ όπου ακούει τη φωνή τού θεού να λέει: «Ούτος εστίν ο υιός μου ο αγαπητός, εν ω ευδόκησα» [«κατά Ματθαίον» (γ 13-17), «κατά Μάρκον» (α 9-11) και «κατά Λουκάν» (γ 21-22)].

 

     Όλο το σκηνικό είναι κατασκευασμένο και γραμμένο εκ των υστέρων, καθ΄ ότι, παρά το ότι ο Ιωάννης αναγνώρισε τον Ιησού, τού ζήτησε μάλιστα να βαπτισθεί απ΄ αυτόν και παρ΄ όλα τα υπερφυσικά, που, υποτίθεται, ότι έγιναν κατά τη βάπτιση (άνοιγμα ουρανού, περιστέρι, φωνή Γιαχβέ), στα οποία ήταν αυτόπτης μάρτυρας ο Ιωάννης, ο ίδιος ο Λουκάς γράφει, ότι, όταν ο Ιωάννης ήταν στη φυλακή, φώναξε δύο από τους μαθητές του και τους έστειλε να ρωτήσουν τον Ιησού: «συ ει ο ερχόμενος η έτερον προσδοκώμεν;» (ζ 18-19).

 

    Είναι όμως γεγονός, ότι εάν πάρετε μία φιάλη νερού από την εκκλησία και μία φιάλη νερού από την βρύση τού σπιτιού σας, το νερό τής «αγιασμένης» φιάλης μπορεί να διατηρηθεί περισσότερο. Τι συμβαίνει λοιπόν; Ποιο μέσο χρησιμοποιεί η Εκκλησία; Η απάντηση είναι απλούστατη: Στο αγιασμένο νερό οι ιερείς βουτούν βασιλικό. Ο βασιλικός έχει αντισηπτικές ιδιότητες, γνωστές ήδη από την αρχαιότητα. Οι αιγύπτιοι χρησιμοποιούσαν βασιλικό στις ταριχεύσεις.

 

alt Το βάπτισμα των φύλλων τού βασιλικού μέσα στο νερό το κάνει να διατηρείται περισσότερο κι όχι οι ψαλμωδίες κι οι αγιασμοί των ιερέων. Αυτός είναι ο λόγος, που η Εκκλησία διάλεξε το συγκεκριμένο αυτό φυτό για τον αγιασμό των υδάτων κι όχι επειδή, όπως παραδίδεται, η Αγία Ελένη μυρίζοντας δήθεν το άρωμα βασιλικού, που είχε φυτρώσει στον τόπο που είχε ταφεί ο σταυρός, τον «ανακάλυψε» 300 χρόνια μετά τη σταύρωση.

 

    Τα ψεύδη, οι δεισιδαιμονίες, οι παραλογισμοί κι οι ψυχολογικοί -και όχι μόνον- εκβιασμοί είναι τα κύρια μέσα, που έχουν κατά κόρον χρησιμοποιηθεί από τους χριστιανικούς μηχανισμούς επιβολής κι επιβίωσής του τούς 17 αιώνες τής ιστορίας του. Ο αγιασμός των υδάτων είναι σχετικά απλό θέμα κι η συζήτησή του «δεν σηκώνει πολύ νερό». Δεν πρέπει να μας εμπλέκουν λοιπόν οι κατηχητές και οι νεοφανείς τηλελλαδέμποροι, οι οποίοι πνίγονται σε μια κουταλιά νερού («αγιασμένου» ή μη).


Εε ΠΡΟΒΑΤΑ

ΜΠΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ


Άγια Ομοφυλόφιλα ζευγάρια τις εκκλησίας του χριστού ...Να τις χαίρεστε τις λούγκ

 

 

Άγια Ομοφυλόφιλα ζευγάρια τις εκκλησιας του χριστου ...να τις χαιρεστε τις λούγκρες

Παρουσιάζονται δειγματοληπτικά ορισμένες χαρακτηριστικές περιπτώσεις
ιερών ζευγαριών ατόμων ιδίου φύλου από την πλούσια σχετική χριστιανική παράδοση.


Δαβίδ - Ιωνάθαν: Μιά τρυφερή σχέση

 Από την πρώτη στιγμή, που συνάντησε ο μεγαλύτερος γιός του βασιλιά Σαούλ, Ιωνάθαν, τον Δαβίδ η καρδιά του άρχισε να κτυπά δυνατά για αυτόν τον ωραίο και δυνατό -σύμφωνα με τις βιβλικές περιγραφές- νέο, ο οποίος μόλις είχε νικήσει τον Γολιάθ. Η αμοιβαία έλξη των δύο ανδρών περιγράφεται στο βιβλίο «Βασιλειών Α΄»: «Η ψυχή του Ιωνάθαν συνεδέθη μετά της ψυχής του Δαυίδ, και ηγάπησεν αυτόν ο Ιωνάθαν ως την ιδίαν αυτού ψυχήν» (18:1). Ο Δαβίδ -ανύπαντρος ακόμα- έζησε μαζί με τον Ιωνάθαν στο σπίτι του Σαούλ και «διέθετο Ιωνάθαν και Δαυίδ εν τω αγαπάν αυτόν κατά την ψυχήν αυτού» (18:2-3.)

alt
Δαβίδ και Ιωνάθαν σε τρυφερό στιγμιότυπο.
("La Somme le Roy", ιγ΄ αι., Βρετανικό Μουσείο.)

  Στο συγκεκριμένο βιβλίο της Βίβλου περιγράφονται αρκετές τρυφερές στιγμές μεταξύ των δύο ανδρών, όπως: «Απεκρίθη Δαυίδ τω Ιωνάθαν και είπε γινώσκων οίδεν ο πατήρ σου ότι εύρηκα χάριν εν οφθαλμοίς σου» (20:3.) Ο Σαούλ σχεδίαζε να σκοτώσει τον Δαβίδ, ο Ιωνάθαν όμως, ο οποίος «ηρείτο τον Δαυίδ σφόδρα» (19:2) μεσολάβησε γεγονός, που ξεσήκωσε την οργή του βασιλιά.


Ο Ιωνάθαν τελικά σκοτώθηκε μαζί με τον πατέρα του και τα αδέρφια του σε μια μάχη. Ο Δαβίδ πόνεσε πολύ για το θάνατο του αγαπημένου του Ιωνάθαν. Έγραψε μάλιστα κι ένα θρήνο  («Βασιλειών Β'», 1:17-27), στον οποίο επισημαίνει σπαραξικάρδια, ότι αγάπησε τον Ιωνάθαν περισσότερο από τις γυναίκες: «Αλγώ επί σοι, αδελφέ μου Ιωνάθαν‡ ωραιώθης μοι σφόδρα, εθαυμαστώθη η αγάπησίς σου εμοί υπέρ αγάπησιν γυναικών» (1:26.)


Ο Iησούς και ο Ιωάννης, «όν ηγάπα ο Ιησούς»

  Στο Μυστικό Δείπνο περιγράφεται μία αρκετά τρυφερή σκηνή, κατά την οποία ενώ ο Ιησούς και οι μαθητές είναι ξαπλωμένοι γύρω από το τραπέζι, ο Ιωάννης βρίσκεται φωλιασμένος στον κόλπο του Ιησού, ενώ μετά γέρνει στο στήθος του διευκρινίζεται δε, ότι ο Ιησούς τον αγαπούσε: «'Ην δε ανακείμενος εις εκ των μαθητών αυτού εν τω κόλπω του Ιησού, όν ηγάπα ο Ιησούς... επιπεσών δε εκείνος επί το στήθος του Ιησού...» («κατά Ιωάννην», 13:23-25.) Η φράση «όν ηγάπα» επαναλαμβάνεται και σε άλλα σημεία στο ίδιο Ευαγγέλιο (19:26, 21:7), ενώ στο εδάφιο 20:2 εμφανίζεται ελαφρώς παραλλαγμένη σε: «όν εφwλει ο Ιησούς».

alt
Ο Ιωάννης ακουμπισμένος στο στήθος του Ιησού -όπως περιγράφεται στο Ευαγγέλιο-
σε στάση, που δηλώνει πως ο καλλιτέχνης θεωρούσε τη σχέση τους τρυφερή και οικεία
(«κατά Ιωάννην», 13:25.) (Ξυλόγλυπτο του ιδ΄αι.).


Οι περιγραφές αυτές μας κάνουν να αναρωτηθούμε άν ο Ιησούς αγαπούσε μόνο τον Ιωάννη κι όχι τους άλλους Αποστόλους. Η ιδιαίτερη αγάπη του προς τον Ιωάννη ενισχύεται κι από το γεγονός, ότι ενώ πέθαινε στο σταυρό, ανέθεσε στον Ιωάννη την προστασία της μητέρας του, κάτι, που γίνεται και σε ένα νυμφευμένο ζεύγος, όταν ο ένας πεθαίνει.


Το ζεύγος των αγίων Περπέτουας - Φηλικιτάτης

  Το πρώτο μεταβιβλικό ζεύγος ομόφυλων αγίων ήταν ένα ζεύγος γυναικών: η Αγία Περπέτουα και η Αγία Φηλικιτάτη (1 Φεβρουαρίου), μια 22χρονη Ρωμαία αριστοκράτισσα και η θεραπαινίδα της, οι οποίες ήταν μαζί στη ζωή (αρχές γ΄ αι.), αλλά και στο θάνατο, που -σύμφωνα με το Συναξάρι- ήταν μαρτυρικός, λόγω της χριστιανικής τους πίστης. Αν και μαζί τους μαρτύρησαν κι άλλοι τέσσερις προσήλυτοι, οι δύο αυτές γυναίκες ήταν, που ενέπνευσαν τη φαντασία των Χριστιανών, ενώ οι υπόλοιποι πολύ σπάνια αναφέρονται τους επόμενους αιώνες.

Δεν ήταν σαφής η πραγματική φύση της σχέσης τους· και οι δύο είχαν από ένα μωρό. Ο γάμος βέβαια μιάς νεαρής γυναίκας στη Ρώμη εκείνης της εποχής δεν ήταν ενδεικτικός των ερωτικών της προτιμήσεων. Η αμφιβολία εντείνεται από το γεγονός, ότι, ενώ αναφέρονται διάφοροι άλλοι συγγενείς εμπλεκόμενοι στις περιγραφές των τελευταίων ημερών της ζωής τους και του μαρτυρίου τους (κυρίως ο πατέρας της Περπέτουας και ο αδελφός της Φηλικιτάτης) είναι καταφανέστατη η απουσία κάποιου συζύγου.  

 

Η Περπέτουα πρό του μαρτυρίου της είδε σε όραμα, ότι ξεντύθηκε «και έγινε άντρας», ενώ στο τέλος και οι δύο γυναίκες δοξάστηκαν ως «ανδριώτατοι ...; στρατιώται εκλεκτοί».

 

Το ζεύγος των αγίων Πολύευκτου - Νέαρχου

  Τον επόμενο αιώνα στην Αρμενία, οι άγιοι Πολύευκτος και Νέαρχος (9 Ιανουαρίου) περιγράφονται από το Συναξαριστή ως «αδελφοί, όχι εκ γενετής, αλλά λόγω αγάπης». Το Αρμενικό Συναξάρι επί πλέον αναφέρει, ότι «ήταν ο ένας σύντροφος του άλλου». Είχαν μεταξύ τους «τη στενότερη δυνατή φιλία γιατί ήταν σύντροφοι και υπηρετούσαν μαζί» (ήταν Ρωμαίοι στρατιώτες.) Ο Συμεών ο Μεταφραστής προσθέτει: «Ήταν δεμένοι μεταξύ τους με μια φιλία πιο δυνατή από το αίμα της συγγένειας. Αυτή η παθιασμένη ένωση τους έδενε και τους έκανε να πιστεύουν, ότι ο ένας ζούσε και ανέπνεε στο σώμα του άλλου». [«Ούτω δε φιλία προς αλλήλους συνδεδεμένοι, ως πολλώ πλέον αίματος τε και συγγενείας, εκ της κατά πόθον ακριβούς ομονοίας συνηρμόσθαι αυτών τας ψυχάς, εκάτερον τε εν εκατέρου σώματι ζήν όλως ή και αναπνείν οίεσθαι» (417)].

 

     Ο Νέαρχος ήταν χριστιανός ενώ ο Πολύευκτος όχι, όταν όμως είδε σε όραμα το Χριστό πήρε κι αυτός το μέρος τους. Ο Νέ­αρχος έμαθε, πως οι στρατιώτες, που θα θυσίαζαν στα είδωλα θα προάγονταν, ε­νώ οι χριστιανοί, που θα αρνούνταν θα αποκεφαλίζονταν. Λυπήθηκε τότε πολύ, γιατί θα αποχωρίζονταν με τον (ειδωλολάτρη, σύμφωνα με αυτά, που μέχρι τότε γνώριζε) Πολύευκτο, εφ' όσον μόνο αυτός, ως χριστιανός, θα πήγαινε στον Παράδεισο. Ανέφερε λοιπόν στον Πολύευκτο, πως αισθανόταν απαρηγόρητος για τον επικείμενο χωρισμό τους.


Ο Πολύευκτος, αναπήδησε και αγκάλιασε («περιπλακείς») τον Νέαρχο, εκλιπαρώντας τον να μάθει την αιτία του επικείμενου χωρισμού τους. Δεμένος («συνημμένος») με τον Νέαρχο με «αγάπη χωρίς όρια», ήταν έτοιμος να κάνει τα πάντα γι' αυτόν, να βασανιστεί, να πεθάνει ή να πάθει ο,τιδήποτε άλλο, μην ενδιαφερόμενος ακόμα ούτε για τα παιδιά του, γιατί θεωρούσε την αγάπη του για τον Νέαρχο πιο σημαντική. Τότε ο Πολύευκτος τον ρώτησε: «Αυτό είναι που φοβόσουν, Νέαρχε, και υποπτευόσουν για μας από την αρχή; Συνειδητοποίησες λοιπόν, όλα όσα αφορούν το σαρκικό μέρος της σχέσης μας;» («έοικας ούν τα μεν σωματικά της φιλίας ημών έγνωκέναι», Ομπέ, σελ. 89. Βλ επίσης: Τζών Μπόσγουελ, «Γάμοι μεταξύ ανδρών», εκδ. «Σ.Ι. Ζαχαρόπουλος», Αθήνα, 2004.])

 

    

     Λόγω της συγκυρίας ο Πολύευκτος αποκάλυψε πως κι εκείνος πίστευε στο Χριστό, τον οποίο είχε δει σε όραμα ως νεανίσκο και, παρ' όλο που δεν είχε βαπτισθεί, κινδύνευε να μαρτυρήσει στα χέρια των Ρωμαϊκών Αρχών.


 

     Ο πεθερός του προσπαθούσε να τον αποτρέψει υπενθυμίζοντάς του τη σχέση του με τη γυναίκα του. Ο Πολύ­ευκτος του απάντησε: «Για ποια γυναίκα και παιδιά θα περηφανευτώ τώ­ρα;» και δεν υπέκυψε. Ποτέ του όμως, δεν ξέχασε την αγάπη του για τον Νέαρχο, γιατί ήταν μία ψυ­χή και («διάθεσις») σε δύο σώματα. Οι τελευταίες του λέξεις κατά το μαρτύριό του ήταν: «Νέαρχε, αδελφέ μου, να θυμάσαι τον μυστικό μας όρκο» (σημ. ο Πολύευκτος ανακηρύχτηκε ο προστάτης άγιος των όρκων).


  Η αγάπη ανάμεσα στον Πολύευκτο και τον Νέαρχο είναι η κινητήριος δύ­ναμη αυτής της ιστορίας, αλλά και το πιο συγκινητικό στοιχείο, κι ας αφο­ρούσε αρχικά έναν εθνικό κι ένα χριστιανό. Αυτό το σημείο της ι­στορίας υπερβαίνει την ορθόδοξη άποψη της θρησκείας. Ο Πολύευκτος πε­θαίνει πεπεισμένος, ότι θα πάει στον Παράδεισο και έτσι θα είναι για πάντα μαζί με τον Νέαρχο (κι όχι με τη γυναίκα του, ή τα παιδιά του). Το κύριο θέμα τόσο αυτής της ιστορίας, όσο και της προηγούμενης των Περπέτουας - Φηλικιτάτης είναι παρόμοιο. Οι σύζυγοι και τα παιδιά είναι ασήμαντοι για τους αγίους. Αυτό που κυριαρχεί στις διηγήσεις και τίθεται υπεράνω όλων είναι οι στενές τους σχέσεις.

 

Το ζεύγος των Αγίων Σέργιου και Βάκχου

   Το ζεύγος αγίων, που άσκησε τη μεγαλύτερη επιρροή στο χριστιανικό κόσμο ήταν οι Άγιοι Σέργιος και Βάκχος (7 Οκτωβρίου.) Ζούσαν σαν ένας άνθρωπος στην αγάπη τους για τον Χριστό και αχώριστοι στο στρατό αυτού του κόσμου (ήταν Ρωμαίοι στρατιώτες), ενωμένοι  όχι από τη φύση αλλά από την πίστη. Πάντα τραγουδούσαν και έλεγαν: «Τι καλόν και τι τερπνόν εστί συγκατοικώσιν οι αδελφοί επί τω αυτώ».

 

alt

 

Το ζεύγος των Αγίων Σέργιου και Βάκχου, ενώ ενώνονται φέροντας χρυσά περιλαίμια. Ανάμεσά τους διακρίνεται ο Ιησούς στον παραδοσιακό ρόλο του κουμπάρου. (Μονή Αγ. Αικατερίνης, Σινά, ζ΄αι.).

 

 Σύμφωνα με το Συναξάρι τους, μαρτύρησαν επειδή έγιναν χριστιανοί. Για αρχή τους έβγαλαν τις στολές, τους φόρεσαν γυναικεία ρούχα και τους έβαλαν να παρελάσουν μπροστά απ' όλη την πόλη, προς το παλάτι, με βαριές αλυσίδες στο λαιμό. Αυτός ήταν ο κλασικός τρόπος για την κοινωνική ταπείνωση ενός σχετικά ανδροπρεπή πολεμιστή και θυμίζει την ποινή για ομοφυλοφιλικές πράξεις, όπως περιγράφεται από τον Προκόπιο (Μυστική Ιστορία,11), τον Μαλάλα και το Θεοφάνη.

 

   Στο μαρτύριο, που ακολούθησε πρώτος πέθανε ο Βάκχος. Ενώ ο Σέργιος θλιμμένος για την απώλεια του φίλου του έκλαιγε, ο Βάκχος εμφανίστηκε εμπρός του, σαν λαμπρός άγγελος και του είπε: «Βιάσου αδελφέ μου και μέσω μιάς όμορφης και τέλειας ομολογίας, ακολούθησέ με και απόκτησέ με στο τέλος της πορείας. Το δικό σου βραβείο θα είναι να είμαι μαζί σου». Η υπόσχεση αυτή του Βάκχου είναι αξιοσημείωτη κι ενδεικτική του είδους των σχέσεών τους. Ανταμοιβή του Στέργιου δεν θα ήταν η αγιοποίηση, ούτε ο στέφανος του μάρτυρα, ούτε ο Παράδεισος, αλλά ο ίδιος ο Βάκχος.   
alt








Οι Άγιοι Σέργιος και Βάκχος σε σύγχρονη αγιογραφία από το διαδίκτυο.

       

 Στην πιο γνωστή βιογραφία τους, εκείνη του Συμεών του Μεταφραστή, ο Σέργιος αποκαλείται «τρυφερός σύντροφος» (ο γλυκύς εταίρος και εραστής) του Βάκχου. Οι Σέργιος και Βάκχος έγιναν το προεξέχον ζεύγος, που επικαλείται στις τελετές ένωσης ομοφύλων.

 *     *     *

 Πρόσφατα δύο ομοφυλόφιλοι ιερείς της Αγγλικανικής Εκκλησίας παντρεύτηκαν κατά τη διάρκεια κανονικής θρησκευτικής τελετής στο ναό του Αγίου Βαρθολομαίου στο Λονδίνο, οπότε διαβάστηκε το Ευαγγέλιο, ακούστηκαν ύμνοι κι ανταλλάχθηκαν βέρες. «Ενώπιον Θεού και ανθρώπων» οι κληρικοί Πήτερ Κόουελ και Ντέηβιντ Λόρντ αντάλλαξαν όρκους αιώνιας αγάπης και αφοσίωσης συνεχίζοντας την μακρόχρονη χριστιανική παράδοση των γάμων μεταξύ ανδρών.


Αυτοι ειναι οι χριστιανοι της αγαπης ...απειλουν να φιμωσουν τον Απολλωνιο με ξυλοδαρμο

Αυτοί ειναι οι χριστιανοί της αγάπης
...απειλούν να φιμώσουν τον Απολλώνιο με ξυλοδαρμό

Δείτε πως απειλούν απροκάλυπτα σε σχόλια τους


darnakasromNικόλαος Ρωμηός:
Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2011 5:48 μμ

ΑΠΟΛΛΩΝΙΕ ΜΟΝΟΙ ΣΑΣ ΧΟΡΕΥΤΕ ΚΑΙ ΠΗΔΑΤΕ ΟΣΟ ΘΕΛΤΕ... ΛΟΥΓΚΡΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΙ ΦΑΙΝΕΣΑΙ. ΔΕ ΓΝΩΡΙΣΕΣ ΤΗΝ ΟΡΓΗ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ..ΠΡΟΚΑΛΕΙΣ ΑΛΛΑ ΤΕΛΙΚΑ ΘΑ ΒΡΕΘΕΙΣ ΜΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟ (ΚΑΙ ΠΑΟΚΤΣΗ) ΚΑΙ ΘΑ ΕΚΛΙΠΑΡΕΙΣ ΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ ΣΟΥ ΝΑ ΣΕ ΣΩΣΟΥΝ..ΓΕΝΙΚΑ ΔΕ ΜΑΣΑΜΕ. ΠΙΣΩ ΑΠ ΤΗΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΤΗΣ ΜΗ ΑΜΕΣΗΣ ΕΠΑΦΗΣ ΠΑΡΙΣΤΑΝΕΙΣ ΤΟΝ ΛΕΟΝΤΑ..ΑΛΛΑ ΕΞ ΟΝΥΧΟΣ Ο ΛΕΩΝ. ΜΑΡΙΑ ΓΚΙΩΝΗ ΕΙΣΑΙ ΑΓΡΑΜΜΑΤΗ!!!


<<<<ΔΕ ΓΝΩΡΙΣΕΣ ΤΗΝ ΟΡΓΗ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ..ΠΡΟΚΑΛΕΙΣ ΑΛΛΑ ΤΕΛΙΚΑ ΘΑ ΒΡΕΘΕΙΣ ΜΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟ (ΚΑΙ ΠΑΟΚΤΣΗ) ΚΑΙ ΘΑ ΕΚΛΙΠΑΡΕΙΣ ΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ ΣΟΥ ΝΑ ΣΕ ΣΩΣΟΥΝ..>>>>


Νικολάκη ήδη σε έχει σταμπάρει η δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος ...για μάντεψε πως σε βρήκε?????

Ξανά-απείλησε και τα λέμε "παοκτζή"


H 25η Δεκεμβρίου δεν είναι η πραγματική ημέρα γέννησης του Ιησού.

H 25η Δεκεμβρίου δεν είναι η πραγματική
ημέρα γέννησης του Ιησού.


Ο Σεπτέμβριος, είναι προφανώς ο μήνας γέννησης του Χριστού. Σύμφωνα με συμπεράσματα, από τη μελέτη των βιβλικών κειμένων, ο Χριστός δεν γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου, αλλά μάλλον στον εβραϊκό μήνα Τισρί, που αντιστοιχεί στα μέσα Σεπτεμβρίου-αρχές Οκτωβρίου, του ημερολογίου που χρησιμοποιούμε σήμερα.

 Σύμφωνα με τις Γραφές, ο βασιλιάς Δαβίδ είχε διαιρέσει την ετήσια υπηρεσία των ιερέων του Ισραήλ σε 24 εφημερίες, δηλαδή μία εφημερία ανά 15νθήμερο. Η εφημερία του Αβιά ήταν η 8η κατά σειρά. Επειδή, όμως, το εβραϊκό θρησκευτικό έτος άρχιζε τον μήνα Νισάν (Μάρτιος-Απρίλιος) και κάθε εφημερία διαρκούσε 15 ημέρες, συμπεραίνουμε ότι η εφημερία του Αβιά αντιστοιχούσε στον μήνα Ταμμούζ (Ιούνιο-Ιούλιο). Ο Ζαχαρίας ήταν ιερέας ανήκε στην εφημερία του Αβιά. Συνεπώς, συνάντησε τον "άγγελο" Γαβριήλ τις ημέρες της εφημερίας του στον Ναό. Μετά την υπηρεσία του, η στείρα γυναίκα του, η Ελισάβετ, συνέλαβε - όπως προανήγγειλε ο "άγγελος" - τον Ιωάννη τον Πρόδρομο. Τον έκτο μήνα της εγκυμοσύνης της Ελισάβετ, δηλαδή τον μήνα Τεμπέθ (Δεκέμβριος-Ιανουάριος), ο "άγγελος" Γαβριήλ ανήγγειλε στην Μαρία ότι πρόκειται να γίνει μητέρα του Υιού του "Θεού", γεγονός που συνέβη 9 μήνες αργότερα, τον μηνά Τισρί, δηλαδή τον Σεπτέμβριο, που προφανώς είναι ο μήνας γέννησης του Χριστού. Αυτά προκύπτουν ξεκάθαρα απ' τις Ιουδαϊκές γραφές!


Τελικα ειναι πολυ μοσχαρια αυτοι οι χριστιανοι ...ουτε ποτε γενηθηκε ο σωτηρας τους δεν ξερουν


Χριστιανικά Ψέματα - Στις 25 Δεκεμβρίου, κανένα θείο βρέφος δεν γεννήθηκε

Χριστιανικά Ψέματα

Του Στέλιου Ν. Γεωργίου

Αναπληρωτής Καθηγητής Εκπαιδευτικής Ψυχολογίας
Πανεπιστήμιο Κύπρου

Στις 25 Δεκεμβρίου του έτους μηδέν, κανένα θείο βρέφος δεν γεννήθηκε. Γεννήθηκαν πολλά βρέφη, υποθέτω, τη μέρα εκείνη, όπως και κάθε μέρα, αλλά όχι Εκείνο. Τόσο η συγκεκριμένη ημερομηνία, όσο και το έτος αποτελούν συμβάσεις που καθιερώθηκαν κατ΄ οικονομία αιώνες αργότερα. Όσο για το ειδυλλιακό σκηνικό της φάτνης με τα ζώα, δεν υπήρξε ποτέ. Είναι επινόηση του Φραγκίσκου της Ασίζης, χίλια διακόσια τόσα χρόνια μετά. Ούτε βοσκοί μπορούσαν να είναι έξω στο καταχείμωνο, ούτε μάγοι μπορούσαν να έρθουν με καμήλες από την Περσία. Όλα είναι μέρος μιας χαριτωμένης αλλά ψεύτικης ιστορίας.

Τι να πει κανείς για τον Αϊ-Βασίλη; Αποτελεί μια από τις πιο αναγνωρίσιμες μορφές της σύγχρονης κοινωνίας, αλλά τίποτε αληθινό δεν έχει πάνω του. Το λατινικό του όνομα (Santa Klaus) παραπέμπει στον Νικόλαο, άρα το Βασίλης δεν κολλά καθόλου. Η δε αστεία κόκκινη περιβολή του με την άσπρη γούνα σχεδιάστηκε τη δεκαετία του 1930 για να πάει με την κόκα-κόλα, την οποία έκτοτε διαφημίζει επιτυχώς. Δεν είναι παρά ένα διαφημιστικό κατασκεύασμα, μια αποθέωση της υπερ-κατανάλωσης, της πλαστικούρας και του κιτς. Τίποτε άλλο. Κι όμως, όπου κι αν κοιτάξεις αυτές τις μέρες θα δεις φιγούρες του Αϊ-Βασίλη, φάτνες και στάβλους, αναπαραστάσεις μιας ιστορικής ανακρίβειας. Εκατομμύρια άνθρωποι σε ολόκληρο τον πλανήτη συμμετέχουμε οικειοθελώς σε μια στημένη παράσταση και μπερδεύουμε εν γνώσει μας τη φαντασία με την πραγματικότητα. Τόσο πολύ μάλιστα, που για πολλούς οι φαντασιώσεις, ΕΙΝΑΙ η πραγματικότητα. Τι είναι, τελικά, αληθινό και τι ψεύτικο; Ίσως χρειαζόμαστε τα ψέματα. Είναι λιγότερο οδυνηρά από αυτό που βιώνουμε καθημερινά ως πραγματικότητα με τους πολέμους, το έγκλημα, τη φτώχια και την αρρώστια. Χρειαζόμαστε λίγο βάλσαμο για την ψυχή μας, έστω και φανταστικό.

Αυτά σε παγκόσμιο επίπεδο. Στη μικρή μας επαρχιακή κοινωνία τα πιο πάνω είναι μια παρωνυχίδα. Στο κάτω-κάτω, θα πει κάποιος, ένας αθώος συμβολισμός και μια συμβατική ωραιοποίηση ιστορικών γεγονότων δεν βλάπτει, ουσιαστικά, κανέναν. Αντίθετα, γλυκαίνει, έστω προσωρινά, τις σχέσεις των ανθρώπων. Τα από πρόθεση κακόβουλα ψέματα είναι το πρόβλημα. Εδώ μας έχουν φλομώσει στο ψέμα όλοι όσοι τάχθηκαν να λένε αλήθειες που σχετίζονται άμεσα με τη ζωή μας. Ιδίως οι παπάδες και οι δάσκαλοι. Ψεύτικοι ήρωες, ψεύτικοι αγώνες, ψεύτικη ιστορία. Πού να βρεις άκρη; "Πες μου ένα ψέμα να αποκοιμηθώ", που λέει και το τραγουδάκι. Μας λένε ψέματα συνεχώς, αιώνες τώρα. Και εμείς χασμουριόμαστε, γυρίζουμε πλευρό και μας παίρνει ο ύπνος.

Από την εφημερίδα ΠΟΛΙΤΗΣ - 23/12/2007, Σελίδα: 12


Πού ήταν ο Θεός οταν ένα 11χρονο παιδάκι, πιάστηκε αιχμάλωτο στην αυλή του σχολείου του

ΜΙΑ ΕΡΩΤΗΣΗ (απο:John Atheos)

Πού ήταν ο Θεός; 

H Νατάσα Πάβλοβα, ένα 11χρονο παιδάκι, πιάστηκε αιχμάλωτη στην αυλή του σχολείου της, μπροστά στα μάτια της μητέρας της, μαζί με άλλα περίπου 500 παιδιά της ίδιας ηλικίας, από μερικά ανθρωπόμορφα κτήνη ντυμένα με ανθρώπινο δέρμα. 

Οι ειδήσεις αναφέρουν ότι την κράτησαν ζωντανή για αρκετές ώρες προτού την βιάσουν και την στραγγαλίσουν (κανείς δεν μπορεί να φανταστεί την εμπειρία της).  Κατόπιν πέταξαν το άψυχο κορμάκι της πάνω σε ένα σωρό από άλλα άψυχα κορμιά παιδιών. 

Μερικές ημέρες μετά έγινε η κηδεία της.  Η εικόνα της μητέρας της πάνω στο φέρετρό της με εκείνη την έκφραση απόγνωσης στο πρόσωπό της δεν αντέχεται. Έκλαψα.

Στο μέρος που έγινε το μακελειό, τις επόμενες μέρες, οι άνθρωποι άφηναν ένα λουλούδι και ένα μπουκάλι νερό.  Μπορείτε να το φανταστείτε;  Ένα μπουκάλι νερό.  Ένα μπουκάλι νερό για μια ζωούλα 11 ετών!

Τα παιδιά επί τρεις ημέρες έπιναν τα ούρα τους, δεν τους έδιναν νερό.

Τώρα, η ερώτηση που πρέπει να θέσει κάθε νοήμων άνθρωπος είναι, "πού ήταν ο Θεός; "  Με αυτό, εννοώ τον Θεό των εβραιοχριστιανών που βρίσκουμε στην εβραϊκή Βίβλο - τον ελεήμονα και φιλεύσπλαχνο Θεό που είναι σε θέση να μετρήσει κάθε τρίχα στα κεφάλια μας, τον πανταχού παρόντα Θεό στον οποίον προσευχόμαστε κάθε στιγμή.  Τον παντοδύναμο, αγαθοεργό, μεγαλοπρεπή, στοργικό και δίκαιο Θεό που βρίσκουμε στον Ιησού, που κάλεσε τα μικρά παιδιά να έρθουν σ' αυτόν. 

Πού βρισκόταν αυτός όταν πολύπαθη αυτή μικρούλα τσίριζε ανήμπορη για βοήθεια και αυτή η ανήκουστη πράξη συνέβαινε;

Το σκέφτηκα αρκετά και κατέληξα σε μερικές απαντήσεις:  

1. Ο Θεός βρισκόταν σε διακοπές.

2. Αγαπούσε αυτά τα παιδιά και θα επιθυμούσε να επέμβει, αλλά δεν ήταν οι «Εκλεκτοί» του.

3. Τον άφησαν πραγματικά αδιάφορο τα βάσανά τους.

4. Είναι μοχθηρός.

5. Είναι ένα μυστήριο.

6. Δεν τα βρήκε με τον αντίζηλό του θεό των Μουσουλμάνων.

7. Δεν υφίσταται.

8. Παίρνει μέρος επιλεκτικά στα πλέον απίθανα και ασήμαντα προβλήματα των ανθρώπων.

9. Αυτός ο Θεός δεν είναι παρά μια κατασκευασμένη φαντασία προς όφελος των ιερατείων που εμπορεύονται την ελπιδολαγνεία.

10. Έχει πιο σοβαρά ζητήματα να ασχοληθεί, πχ αν τρώμε ψάρι την Παρασκευή, ή φακές ή αν πηδιόμαστε την Τετάρτη.

Παρά τις απαντήσεις που έδωσα στον εαυτόν μου, η ερώτηση δεν έχει απαντηθεί.

Θα μπορέσει κανείς να πει σε εκείνη την μάνα Που ήταν ο Θεός;

Που ήταν όταν εκείνο το ανθρωπόμορφο τέρας έβαζε τα χέρια του γύρω από τον λαιμό της;

Που ήταν όταν την βίαζε;

Που ήταν όταν το μικρό κοριτσάκι εκλιπαρούσε για την ζωή της;

Που ήταν όταν η αλλόφρων μητέρα έψαχνε ανάμεσα στα άψυχα κορμιά εκατοντάδων μικρών παιδιών;

Που ήταν αγαπητοί πιστοί, για τον θεό σας, απαντήστε μου!!

Δεν μπορείτε, έτσι; Φυσικά, δεν συνέβη σε εσάς ή στο δικό σας παιδί. Απλά το παρακολουθήσατε στις ειδήσεις. Δεν σας άγγιξε, έγινε πολύ μακριά από σας. Είναι μέρος του καθημερινού κύκλου της τραγωδίας και του κακού με τα οποία έχουμε εξοικειωθεί (δυστυχώς για μας).

Κι όμως, αγαπητέ πιστέ, εκείνο το παιδί ήταν πεταμένο σαν σκουπίδι ανάμεσα στα άλλα άψυχα κορμάκια, πεθαμένο, ένας Γιαχβέ ξέρει πόσες μέρες, με μόνη συντροφιά τον «θεό», αν αυτός υπάρχει ή ενδιαφέρεται.

Ίσως μετά από τόσες πολλές Νατάσες να έχετε εξοικειωθεί με τις πράξεις του θεού σας. Ίσως ακόμη και να διερωτάστε αν ο Σατανάς (που εσείς δημιουργήσατε) έκανε κανένα τόσο μεγάλο έγκλημα.

Αλλά νομίζω ότι η απλούστερη και συνεπέστερη απάντηση είναι ότι ο θεός βρισκόταν εκεί όπου βρίσκεται πάντα, στην ΦΑΝΤΑΣIΑ σας.

Όσο για μένα, αφήστε με, δεν θέλω να «σωθώ» από τον θεό σας.


Ο θυμώδης Γιαχβέ και η δήθεν... παντογνωσία του!

Ο θυμώδης Γιαχβέ και η δήθεν...

παντογνωσία του!

JEXOBA_KATAFAGEI_


 «και (Ο΄ εθυμώθη) ο Κύριος διότι ωργίσθη και καπνός ανέβαινεν εκ των μυκτήρων αυτού, και πυρ κατατρώγον εκ του στόματος αυτού· άνθρακες ανήφθησαν απ' αυτού». 
Β. Σαμουήλ 22.9

«O Γιαχβέ θα καταπιεί αυτούς στο θυμό του. Πυρ θα τους καταφάει. Και θα αφανίσει απο τη γη τον καρπό και το σπέρμα τους». Ψαλμοί 21.9-10

Δεν είναι κατανοητό πως για να θυμώσει κανείς χρίζεται το στοιχείο του αιφνιδιασμού στις εξελίξεις;

Μπορεί να θυμώσει κάποιος που γνωρίζει καιρό πριν ότι κάτι θα πάει στραβά;

Πως είναι δυνατόν να θυμώσει κάποιος που γνωρίζει λόγω παντογνωσίας ήδη τις εξελίξεις;  Κι όμως ο παντοδύναμος και παντογνώστης θεός της Παλαιάς Διαθήκης θυμώνει ακατάπαυστα ...; Δεν είναι αυτό παραδοξότητα για έναν παντογνώστη θεό;

«και (Ο΄ εθυμώθη οργή) και ο Κύριος ήκουσε και εξήφθη η οργή αυτού· και εξεκαύθη μεταξύ αυτών πυρ Κυρίου και κατέφαγε το άκρον του στρατοπέδου» Αριθμοί 11.1

«και (Ο΄ εθυμώθη οργή) η οργή του Κυρίου σφόδρα»  Αριθμοί 11.10

«εξήφθη η οργή του Κυρίου (Ο΄ εθυμώθη) επί τον λαόν· και επάταξε Κύριος τον λαόν εν πληγή μεγάλη σφόδρα» Αριθμοί 11.33

 «και εθυμώθη ο Κύριος εναντίον σας διά να σας εξολοθρεύση» Δευτερονόμιο 9.8

«Και ήτο ο Κύριος θυμωμένος σφόδρα κατά του Ααρών, διά να εξολοθρεύση αυτόν» Δευτερονόμιο 9.20

 «Διά τούτο ο θυμός του Κυρίου εξήφθη εναντίον του λαού αυτού, και εκτείνας την χείρα αυτού εναντίον αυτών επάταξεν αυτούς· τα δε όρη έτρεμον, και τα πτώματα αυτών έγειναν ως κοπρία εν μέσω των οδών. Εν πάσι τούτοις ο θυμός αυτού δεν απεστράφη, αλλ' η χειρ αυτού είναι έτι εξηπλωμένη» Ησαΐας 5.25.


γιαυτό λοιπόν προβατάκια κάτω το κεφάλι ας μην τον θυμώσετε και σας κάνει νταντά ... α ρε μπέμπηδες χριστιανοί

Ο Ιησούς παραβιάζει την 9η εντολή με το να πεί ψέματα … Να που, και πως ψεύδεται!!!

Ο Ιησούς δεν ήταν αναμάρτητος ...;
Να που, και πως ψεύδεται!!!

 

«Εσείς ανεβείτε στην εορτή (είπε ο Ιησούς στ' αδέλφια του) εγώ δεν ανεβαίνω [εγώ ουκ αναβαίνω] στην εορτή αυτή, γιατί ο καιρός μου δεν ήρθε ακόμα. Αυτά είπε (ο Ιησούς) και έμεινε στην Γαλιλαία. Όταν όμως ανέβηκαν οι αδελφοί αυτού στην εορτή, τότε κι αυτός ανέβηκε κρυφά, και όχι φανερά».  Κατά Ιωάννην 7, 2-10.

IHSOYS_PSEYDOMENOSΤους είπε λοιπόν ψέματα ή όχι;
Είναι ολοφάνερο πως ο Ιησούς για να αποφύγει να ερεθίσει παράκαιρα τα πνεύματα εναντίον του, δεν επιθυμούσε να ανέβει στην γιορτή μαζί με τους συγγενείς του. Έτσι όπως θα έκανε ο κάθε συνηθισμένος άνθρωπος, τους ξεφορτώθηκε λέγοντας απλά ένα ασήμαντο ψέμα. Όμως αυτό θα μπορούσε να το κάνει ένας αμαρτωλός και όχι ο αναμάρτητος Ιησούς. Έτσι στην ερώτηση του: «ποιος με ελέγχει περί αμαρτίας» απαντάμε εμείς, με βάση τα ιδία σου τα λόγια!  

Αν ο Ιησούς λοιπόν είπε ένα ψέμα - γιατί να μην πουν και οι οπαδοί του;
Μάλιστα σύμφωνα με την προτροπή «μιμηταί μου γίνεσθε καθώς κι εγώ Χριστού» οι χριστιανοί οφείλουν να του μοιάσουν και στην ανάγκη να λένε ψέματα ...; στα οποία χωρίς αμφιβολία διέπρεψαν!

Η παρακμή του Ελληνισμού ως συνέπεια της θεοκρατούμενης Ελλάδας - Ναύαρχος Αντων

Η παρακμή του Ελληνισμού ως
συνέπεια της θεοκρατούμενης Ελλάδας
(Ναύαρχος Αντωνιάδης)

alt
Ο Βυζαντινός Μεσαίωνας επιβιώνει ακμαιότατος στη σύγχρονη Ελλαδα. Βυζαντινή τελετή μεσα στο Ελληνικό Κοινοβούλιο με ιερείς, κεριά, λιβάνια, κατάνυξη και ψαλμωδίες κατά την θρησκευτική ορκωμοσία των νέων μελών.



alt
Του Ναυάρχου Αντωνίου Αντωνιάδη

Στα θέματα της θρησκείας το Ελληνικό Σύνταγμα, συγκρινόμενο με τα περισσότερα Ευρωπαϊκά αλλά και το Αμερικανικό, μοιάζει μεσαιωνικό κείμενο. Είναι το μοναδικό Σύνταγμα, το προοίμιο του οποίου αναφέρεται σε θρησκευτικά σύμβολα. Συνακόλουθα είμαστε η μόνη χώρα του Δυτικού Κόσμου, που έχουμε συνυφάνει δημόσιες τελετές, εθνικές επετείους και πάσης φύσεως πολιτισμικές, πολιτικές και κοινωνικές εκδηλώσεις με θρησκευτικές επετείους και λειτουργίες.

Είμαστε από τις τελευταίες Ευρωπαϊκές χώρες, που καθιερώσαμε τον πολιτικό γάμο, απαλείψαμε το θρήσκευμα από τις ταυτότητες, διδάσκουμε Θρησκευτικά στα σχολεία, θα καθιερώσουμε επί τέλους την αποτέφρωση των νεκρών και πολλά άλλα, τα οποία, συνδυαζόμενα με την τελευταία θέση που κατέχουμε στην Παιδεία, την Βιομηχανία, την Έρευνα, την Τεχνολογία και το κατά κεφαλήν εισόδημα, μπορούν να σε βυθίσουν σε βαθειά μελαγχολία για την κατάντια μας. Υπάρχει όμως φως, έστω κι αν αυτό δεν είναι ακόμη πλήρως ορατό στην Ελλάδα.

Η ευημερία των μη θρησκευόμενων κοινωνιών

Σύμφωνα με την United Nations Human Development Report του 2005 οι χώρες Νορβηγία, Αυστραλία, Καναδάς, Σουηδία, Ελβετία, Βέλγιο, Ιαπωνία, Ολλανδία, Δανία και Ηνωμένο Βασίλειο συγκαταλέγονται ανάμεσα στις λιγώτερο θρησκευόμενες κοινωνίες παγκοσμίως. Συγχρόνως είναι και οι υγιέστερες από πλευράς μορφώσεως, κατά κεφαλήν εισοδήματος, βρεφικής θνησιμότητας, κοινωνικής ανάπτυξης και προσδόκιμου ζωής. Αντίθετα τις πενήντα τελευταίες θέσεις της ίδιας αναφοράς και με βάση τα ίδια κριτήρια καταλαμβάνουν βαθύτατα θρησκευόμενα κράτη.

Αποτυπώνοντας νοερά τα αποτελέσματα αυτής της αναφοράς σε μία υδρόγειο, με λίγη φαντασία μπορεί κάποιος να οραματιστεί την χρονολογική μετατόπιση του σκοταδιστικού πέπλου δια μέσου των αιώνων. Με χαρά θα διαπιστώσει, ότι η Γνώση, η Επιστήμη, η Διαφώτιση και ο Ορθολογισμός, σαν μετεωρολογικό μέτωπο καλοκαιρίας, αργά μεν αλλά σταθερά, κινούνται και εκτοπίζουν την άγνοια, τον αναλφαβητισμό, τις προκαταλήψεις και τον σκοταδισμό από τις διάφορες ηπείρους.

Αν όμως είναι Έλληνας, θα λυπηθεί. Θα λυπηθεί πολύ, γιατί θα διαπιστώσει, ότι στην χώρα του, στην οποία κάποτε υπήρχε μόνο λαμπρό φως, τώρα υπάρχει ένα αχνό γκρι πέπλο. Θα δει ακόμα την κάποτε πνευματικά πρωτοπόρο πατρίδα του, όχι μόνο να έχει χάσει αυτήν την πρωτοπορία, αλλά και να βρίσκεται κάτω από το μέσον της αναπτυξιακής λίστας, αφήνοντας ένα, κατά τα φαινόμενα, δύσκολα αναπληρούμενο κενό.

Το απύθμενο χάος μεταξύ Ελληνισμού-Χριστιανισμού.

alt

Το κεφάλαιο αυτό θα ήταν ατελές, αν δεν αναφερόταν και στον υπεύθυνο της έκπτωσης, που περιγράψαμε, του Ελληνικού Πνεύματος. Για μένα είναι υπεράνω πάσης αμφιβολίας, ότι η ευθύνη ανήκει εξ ολοκλήρου στο σχετικά σύγχρονο μόρφωμα της αποκαλούμενης ελληνοχριστιανικής ιδεολογίας. Ελληνισμός και Χριστιανισμός είναι τόσο αντίθετες και αντιφατικές ιδεολογίες, που απορεί κανείς με το θράσος της έστω και λεκτικής προσπάθειας, για να συνυφανθούν αυτές οι τόσο αντικρουόμενες -ιδεολογικά, πνευματικά και ιστορικά- έννοιες.

Πως είναι δυνατόν σήμερα ο μέσος Έλληνας να έχει αποδεχτεί με τέτοια ευπιστία και αδιαφορία την διαστρέβλωση της Ιστορίας, ώστε να φτάνει στο σημείο να απαρνείται την ίδια του την πνευματική καταγωγή και προέλευση;

Σε όλες τις θεοκρατούμενες κοινωνίες παγκοσμίως παρατηρείται αφ' ενός μεγάλη διαφθορά κι αφ' ετέρου υστέρηση παντού (Οικονομία, Υγεία, Παιδεία, ανάπτυξη κ.λπ.). Τα ίδια φαινόμενα παρατηρούνται και στην βυζαντινοκρατούμενη χώρα μας, η οποία πρωτεύει στην Ευρώπη στη θεοκρατία, αλλά και στη διαφθορά επίσης, ενώ παρουσιάζει τους χειρότερους δείκτες σε όλους τους τομείς.

Νομίζω, ότι δεν απαιτείται ιδιαίτερη ιστοριοδιφική ικανότητα, για να διακρίνει κάποιος, ότι ο Ελληνισμός και ο Χριστιανισμός διαφέρουν ριζικά και ως τρόπος σκέψης και ως τρόπος ζωής. Όλοι μας διδαχτήκαμε, έστω και αποστεωμένα, αρχαία Ελληνική Ιστορία και έπρεπε να γνωρίζουμε, ότι οι πρόγονοί μας είχαν μίαν έμφυτη πνευματική ροπή στην Φιλοσοφία, τον Ορθολογισμό και τον Φιλελευθερισμό. Δεν δεχόντουσαν τίποτα «εξ αποκαλύψεως» και για τα πάντα αναζητούσαν την λογική εξήγηση. Στο διαμετρικά αντίθετο πνευματικό άκρο και ξεκινώντας από την αρχή, ότι ο ανθρώπινος νους δεν είναι σε θέση να συλλάβει όλη την αλήθεια, ο Χριστιανισμός εδράζεται στον άκαμπτο δογματισμό, δέχεται τα πάντα μοιρολατρικά, ως θεϊκή βούληση (θέλημα Κυρίου), απεχθάνεται την πνευματική διερεύνηση και κυριολεκτικά μισεί την Φιλοσοφία.

Δεν θα μπορούσε να υπάρξει πιο επίκαιρη αντιπροσωπευτική απόδειξη της νοοτροπίας αυτής από την ακόλουθη δήλωση του ίδιου του πρώην αρχιεπισκόπου στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» (25.9.2000), όπου κατέκρινε ακόμα και το «σκέπτομαι, άρα υπάρχω» του Καρτέσιου. Θαυμάστε προοδευτική σκέψη και ιστορικό βάθος στην αιτιολόγηση των πολέμων:

«...Αυτό το ρήμα [εννοεί το σκέπτομαι, άρα υπάρχω] εφαρμόστηκε στην Ευρώπη και έκαμε την Ευρώπη να υποταχθεί στη λεγόμενη νοησιαρχία, να είναι δηλαδή το ανθρώπινο λογικό πάρα πάνω από ο,τι υπάρχει στον κόσμο. Από αυτό γεννήθηκε ο Ορθολογισμός και από τον Ορθολογισμό γεννήθηκε η απιστία στον Θεό, και αυτή η απιστία είναι εκείνη, που γέννησε τους πολέμους...»

Δημόσια αποκήρυξη του Ορθολογισμού τον 21ο αιώνα! Η πεμπτουσία του αρχαιοελληνικού διαλογισμού επικρίνεται δημόσια 2.500 χρόνια μετά. Εάν αυτά λέγωνται με τόση άνεση σήμερα, σκεφθήτε τι λεγόταν και κυρίως τι γινόταν παλαιότερα. Σε τι σκοτάδι ζήσανε τόσες γενεές Ελλήνων, και όχι μόνο. Μετά από αυτή την τοποθέτηση του προκαθημένου της Εκκλησίας, ελπίζω να μην υπάρχη η παραμικρή ακόμα αμφιβολία για την πλήρη αντιδιαστολή του Ελληνικού Πνεύματος προς την χριστιανική ιδεολογία.

Όσον αφορά εξ άλλου στον τρόπο ζωής, εκεί, νομίζω, ότι υπάρχει το απύθμενο χάος. Και μόνο ο αποτροπιασμός και η απέχθεια του Χριστιανισμού προς την σεξουαλική πράξη σηματοδοτεί την αβυσσαλέα απόκλιση αυτής της θρησκείας από τον αρχαιοελληνικό τρόπο ζωής. Έναν τρόπο ζωής, με τον οποίο οι πρόγονοί μας συνδύαζαν αρμονικά την πνευματικότητα με την λατρεία όλων των ανθρώπινων αισθήσεων. Οι κληρικοί του Χριστιανισμού, σύμφωνα με τα προστάγματα της θρησκείας τους, απέχουν από την σεξουαλική ζωή, θεωρώντας την μόνον ως το «μέσον» για την τεκνοποίηση και αυτό «ευαγγελίζονται» στους πιστούς τους.

alt

Οι κοσμικές χώρες -αυτές με υψηλότερα ποσοστά άθεων και αγνωστικιστών- συγκαταλέγονται μεταξύ των πλέον σταθερών, ελεύθερων, ειρηνικών, πλούσιων και υγιών κοινωνιών.

Στο τελείως αντίθετο άκρο οι πρόγονοί μας ήθελαν -όχι μόνο οι ίδιοι, αλλά και οι ιερείς και ακόμα και οι «θεοί» τους- να διακατέχονται από όλα τα ανθρώπινα πάθη. Τέλος δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε την έμπρακτη εκδήλωση του χριστιανικού μίσους για τον Κλασικό Ελληνισμό, ενός μίσους, που εκφράστηκε απροκάλυπτα με την καταστροφή των αρχαιοελληνικών μνημείων και με το χτίσιμο των κακόγουστων εκκλησιών πάνω από τα αρχιτεκτονικά αριστουργήματα των αρχαίων ναών.

Όχι λοιπόν μόνο ασύμβατος και αντικρουόμενος, αλλά και ο πιο λυσσαλέος πολέμιος του Ελληνισμού τα τελευταία 2.000 χρόνια υπήρξε ο Χριστιανισμός.

Ανιστόρητες ανοησίες τα περί Ελληνοχριστιανισμού

Παρ' όλα αυτά σήμερα εξακολουθεί να διδάσκεται το σχετικά πρόσφατο ιστορικό μόρφωμα του αποκαλούμενου Ελληνοχριστιανισμού. Ένα ιδεολόγημα, το οποίο ξεκίνησε λίγο μετά το 1800, για να αποτελέσει την «επιστημονική» στήριξη της «Μεγάλης Ιδέας» του Νεώτερου Ελληνισμού. Πρόκειται για ένα ιδεολόγημα, με κυριώτερο σύγχρονο εκφραστή του τον ιστορικό Κων. Παπαρρηγόπουλο, και το οποίο αποσκοπεί στην οικειοποίηση του βυζαντινισμού και την θεώρησή του ως δήθεν κοιτίδας της νεώτερης Ελλάδος. Ήταν άλλη μία έντεχνη προσπάθεια, η οποία εν πολλοίς δυστυχώς καρποφόρησε, να αποκοπεί η Νεώτερη Ελλάδα από τις ρίζες της.

Χίλιες φορές καλύτερα να αποδεχτείς ένα ιστορικό κενό, παρά να προσπαθείς να το καλύψεις με ανιστόρητες ανοησίες. Σε τελευταία ανάλυση, γιατί πρέπει να χρεωθεί η Ελλάδα μία κληρονομημένη Ρωμαϊκή και διαρκώς φθίνουσα Αυτοκρατορία, της οποίας το μεγαλύτερο επίτευγμα, μετά τις ίντριγκες, τις δολοπλοκίες και τις δολοφονίες, ήταν ο ευνουχισμός του ανθρώπινου πνεύματος;

Τα περί Ελλήνων αυτοκρατόρων είναι σαφώς μυθεύματα, αν αναγνωρίσουμε ότι από τους 89 αυτοκράτορες, που συνολικά βασίλεψαν, μόνο δύο έως τρεις μπορούν να θεωρηθούν ελληνικής καταγωγής. Τον μοναδικό δε φιλέλληνα αυτοκράτορα η Εκκλησία τον ονόμασε Παραβάτη.

Έχοντας όμως η Εκκλησία εξασφαλίσει με αυτές τις θεωρίες τα ψευδοερείσματά της, πέρασε στον επόμενο και ακόμη πιο εξωφρενικό μύθο, αυτόν της... διατήρησης του Ελληνισμού κατά την διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας. Αυτοί, που υπήρξαν οι άμεσοι συνεργάτες και τοποτηρητές των Οθωμανών, αυτοί που επί 400 χρόνια πλούτιζαν εις βάρος των Ελλήνων και αυτοί που λυσσαλέα εναντιώθηκαν στην Επανάσταση του 1821, έπεισαν τον αναλφάβητο νεοαπελευθερωμένο λαό ότι... διαφύλαξαν τον Ελληνισμό. Αβυσσαλέο θράσος!

Ανεξάρτητα όμως απ' όλα αυτά, έχει τελείως διαφορετική βαρύτητα και σημασία η αντίθεση και απόκλιση του Ελληνισμού από τον Χριστιανισμό ή το Βυζάντιο και είναι τελείως διαφορετικής σκοπιμότητας η ανοχή της σύγχρονης Ελληνικής Πολιτείας στο θράσος και στην αναισχυντία του Κλήρου να διαβάζει, σήμερα, από το βήμα της εκκλησίας, αναθεματισμούς κατά του Ελληνισμού και μάλιστα παρουσία των σταυροκοπούμενων πολιτειακών Αρχών, κάθε αποκαλούμενη «Κυριακή της Ορθοδοξίας».(Διαβάστε το άρθρο: "Ο ανθελληνισμός των Εκκλησιαστικών ψαλμών")

Άλλο θέμα οι φιλοσοφικές και ιστορικές διαφωνίες και τελείως άλλο η έλλειψη στοιχειώδους αγωγής και σεβασμού των εκπροσώπων μιας Ιουδαϊκής θρησκείας, η οποία στο κάτω κάτω καλά θα κάνει να συνειδητοποιήσει, ότι σε αυτή την χώρα λάθρα φιλοξενείται. Και από μεν τον Χριστιανισμό, ο οποίος επιβλήθηκε με βία και μοχθηρότητα, δεν έχω απαιτήσεις. Αυτή όμως η μικρόψυχη και ψηφοκινούμενη Ελληνική Πολιτεία κάπου θα πρέπει να ορθώσει το, έστω και ασήμαντο, ανάστημά της χάριν και μόνο της εθνικής αξιοπρέπειας.

Ναύαρχος Αντώνιος Αντωνιάδης
Επίτιμος Αρχηγός Γ.Ε.Ν.
Απόσπασμα από το βιβλίο του «Κρεμώντας τη στολή», εκδ. «Κάκτος», Αθήνα, 2008.

Πηγή: http://www.ellinikoarxeio.com/2011/01/nauarxos-antwniadis-parakmi-ellinismou.html#ixzz1XuAJNAO6

Η απομυθοποίηση του Ισλαμισμού

Η απομυθοποίηση του Ισλαμισμού
alt

Ο Ισμαήλ είναι ο γιος του Αβραάμ που απέκτησε με την Άγαρ και γι αυτό, ο τελευταίος, θεωρείται γενάρχης των Αράβων (Βλέπε Γεν. 16). Ο Ισμαήλ έφυγε στην έρημο Φαράν που έζησε νομαδική ζωή. Παντρεύτηκε μια Αιγύπτια και έκανε 12 παιδιά από τα οποία προήλθε το μεγάλο έθνος των Αράβων (Βλέπε σχετικά Γεν. 17.20).

alt
Η γέννηση του Μωάμεθ ήταν καθορισμένη απ' το θεό γιατί, απ' τον 6ο μήνα ακόμα της εγκυμοσύνης της Ανιμέ, της μητέρας του, ο αρχάγγελος Γαβριήλ της ανήγγειλε το χαρμόσυνο γεγονός, λέγοντάς της ότι το παιδί που θα φέρει στον κόσμο θα ονομαστεί Μωάμεθ (ένδοξος), αλλά για την ώρα πρέπει αυτό να κρατηθεί μυστικό. Τρεις μήνες μετά, η Ανιμέ με θαυματουργικό τρόπο και άμωμα, γέννησε τον Μωάμεθ περιτμημένο! Ο ουρανός φωτίστηκε και η γη σείστηκε. Τα άστα υποκλίθηκαν μπροστά του και όλα τα είδωλα στον κόσμο γκρεμίστηκαν. Ένας άγγελος του άνοιξε το στήθος, πλένοντας την καρδιά του νεογέννητου από τα μαύρα στίγματα του προπατορικού αμαρτήματος. Μετά τη γέμισε με ουράνια σοφία και την επανατοποθέτησε στη θέση της! Από κείνη τη στιγμή ο Προφήτης έλαμπε από Φως!

Στην παιδική του ηλικία τα ζώα που συναντούσε τον προσκυνούσαν και κάποια από αυτά μιλούσαν με ανθρώπινη φωνή.

Όταν πια έγινε άνδρας, τον επισκέφτηκε ο αρχάγγελος Γαβριήλ και του είπε να διαβάσει ένα μήνυμα του θεού. Αυτός του είπε πως δεν ξέρει γράμματα και τρεις φορές επανειλημμένα τον πρόσταξε να διαβάσει. Όταν κατάλαβε ότι μπορεί να διαβάσει ο θεός του έστελνε όλο και περισσότερα μηνύματα που τον κατεύθυναν σ' ολόκληρη τη ζωή του. Κατάφερε να ειρηνεύσει τις φυλετικές διαφορές των αράβων και σαν ηγέτης εδραίωσε την μεγάλη ισλαμική αυτοκρατορία για να υπερασπιστεί το θεό από τους εχθρούς του. Ο Μωάμεθ ήταν ένας μεγάλος προφήτης, όπως ήταν ο Μωυσής και ο Χριστός. Αυτούς όμως οι άνθρωποι τους παρανόησαν και γι' αυτό ο θεός (Αλλάχ) έστειλε τον τελευταίο του προφήτη, για να αποκαταστήσει την αρχική καθαρότητα της πίστης στο μοναδικό θεό που όχι μόνο ξεχάστηκε αλλά και διαστρεβλώθηκε απ' τους Ιουδαίους και χριστιανούς. Αυτός ήταν ο εκλεκτός του θεού που ήρθε να συμπληρώσει ό,τι οι προηγούμενοι προφήτες (Μωυσής και Ιησούς) άφησαν κενό, συμπληρώνοντας την αποκάλυψη.

Ο Μωάμεθ θεράπευσε πολλούς ανθρώπους και γι αυτό οι «βιογράφοι» του αναφέρουν μύρια θαυμαστά πράγματα που συνέπαιρναν τα μυαλά των πιστών. Για παράδειγμα, ο Μωάμεθ έκανε τη σελήνη να μπει στο δεξί του μανίκι και να βγει απ' το αριστερό ή να γυροφέρνει πάνω απ' το ναό Καάμπα της Μέκκα! Όπως και στην περίπτωση του Μωυσή και των 10 εντολών που πήρε απ' το θεό, έτσι και εδώ, ένας άγγελος έδωσε στο Μωάμεθ ένα μεταξωτό ρολό. Σ' αυτό ήταν γραμμένος ο λόγος του θεού (Καλάμ Αλλάχ) που αργότερα αποτέλεσε τον ιερό λόγο του Κορανίου. Στο ιερό αυτό κείμενο, τα πάντα είναι γραμμένα σε πρώτο πρόσωπο και αποτελούν το Α και το Ω της αστικής και ποινικής τους νομοθεσίας.

Την τελευταία νύχτα της ζωής του στη γη εμφανίστηκε μπροστά του ένα άσπρο ιπτάμενο άλογο πάνω στο οποίο ο Μωάμεθ αναλήφθηκε στους ουρανούς. Μια στάση μόνο έκανε στην Ιερουσαλήμ, όπου και σήμερα ακόμα φαίνονται οι οπλές του αλόγου και το αποτύπωμα του χεριού του στον ιερό Θόλο του Βράχου! Εκεί συναντήθηκε με τον Μωυσή και τον Ιησού που του αναγνώρισαν τον ρόλο του Μεγαλύτερου εκ των Προφητών και ιδρυτή της καλύτερης θρησκείας. Μετά αναλήφθηκε στους ουρανούς και έκτοτε βρίσκεται δεξιά του θεού για να κρίνει τους νεκρούς!

Η απομυθοποίηση

Δεν χωρά καμιά αμφιβολία ότι όλα αυτά ήταν παρμένα απ' την Ιουδαϊκή και Χριστιανική παράδοση την οποία την έζησαν για χρόνια. Οι Άραβες είχαν στενούς θρησκευτικούς δεσμούς και με τους Ιουδαίους και με τους χριστιανούς. Οι Ισλαμιστές θεωρούν την Παλαιά και Καινή Διαθήκη ιερά βιβλία. Θεωρώντας ότι στα εδάφια Δευτ. 18.15 και Κατά Ιωάννη 14.16 ο αναφερόμενος προφήτης ήταν ο Μωάμεθ. Ας σημειώσουμε ακόμα ότι ο βασιλιάς Dhu Nuwas (Δαμιανός) του αραβικού βασιλείου των Ομηριτών (λέγονταν και Μακρίβιοι) υιοθέτησε τον Ιουδαϊσμό σαν επίσημη θρησκεία στο νότιο εκείνο κρατίδιο της Αραβίας, απ' όπου εξαπέλυσε μάλιστα και επίθεση ενάντια σε χριστιανούς Άραβες, τους Νεγράνους.

Ο Ιουδαϊσμός είχε πάντα φυλετικό χαρακτήρα που κάτω απ' την απειλή γειτονικών λαών πήρε έντονα εθνικιστικό χαρακτήρα.
Ο εθνοχριστιανισμός, σαν εξέλιξη του Ιουδαιοχριστιανισμού, κάτω απ' την επιρροή μιας πολυφυλετικής αυτοκρατορίας πήρε κοσμικό χαρακτήρα, επιδιώκοντας, μέσω του συγκρητισμού, να εξελιχθεί σε παγκόσμια θρησκεία. Η μελέτη των αρχαίων δοξασιών μας πλούτισε με συγκρητικό υλικό αποδεικνύοντας πανηγυρικά την ομοιότητα των μύθων, των δοξασιών, των λατρειών και των θρησκευτικών συνηθειών ακόμα και μεταξύ πολύ διαφορετικών λαών. Όμοια και ο Ισλαμισμός, η νέα θρησκεία των Αράβων, διαμορφώθηκε κάτω απ' την ανάγκη που επέβαλλε η ένωση των Αραβικών φυλών. Η συνειδητοποίηση της κοινής τους καταγωγής επέβαλλε την φυλετική ένωση, κάτω από μια κοινή ιδέα, προκειμένου να αντιμετωπίσει, όπως και στους Ιουδαίους, την απειλή των γειτονικών λαών, που έθιγαν τα συμφέροντά τους.

Ο εμπορικός δρόμος που συνέδεε τη Μέκκα με τη Συρία εκτός των άλλων ήταν και ένας πνευματικός δρόμος που συνέδεε τις τρεις εξ' αποκαλύψεως θρησκείες. Η έντονη Ιουδαϊκή παρουσία άλλωστε στην περιοχή της Αιθρίβου και ο αξιόλογος αραβικός πληθυσμός της Συρίας και Περσίας, καταλυτικά επέδρασαν επάνω τους αφομοιώνοντας τον Ιουδαϊσμό και το Ζωροαστρισμό. Οι ρίζες του Ισλαμισμού άλλωστε βρίσκονται στην Παλαιά Διαθήκη. Ο Αβραάμ (Ibrahim στα αραβικά) είναι ο πρώτος άνθρωπος που άκουσε και υποτάχτηκε στο θεό. Islam σημαίνει υποταγή και αυτοί που υποτάσσονται στο θεό λέγονται Muslims (Μουσουλμάνοι). Γι' αυτό ο προφήτης Μωάμεθ σφράγισε το λόγο του θεού και ονομάστηκε «Σφραγίδα των Προφητών». Οι Εβραϊκές και Χριστιανικές ιστορίες που άκουγε στον εμπορικό δρόμο Μέκκας - Συρίας τον έκαναν να ευαισθητοποιηθεί στις κοινωνικές αδικίες των ανειρήνευτων αραβικών πατριών. Σαν προνοητικός, μελλοντικός ηγέτης, αναζητώντας τρόπο να τους ενώσει, τάχθηκε με τους φτωχούς, τους δούλους, τις χήρες και με κάθε καταπιεσμένο, μιμούμενος την πολιτική του «Ιησού».

Μεταναστεύοντας στη νέα Πόλη, η πράξη είχε και συμβολικό χαρακτήρα, γιατί εγκατέλειπε τον πλούτο των εμπόρων της Μέκκας, υποστηρίζοντας τους αδύνατους και καταφρονεμένους αγρότες της Αιθρίβου. Η Αίθριβος ονομάστηκε Medinat um nabi (Πόλη του Προφήτη). Οι Άραβες, μιμούμενοι αργότερα την συνήθεια των Βυζαντινών για την πρωτεύουσά τους, την ονόμασαν κι' αυτοί απλά Medinat (Μεδίνα) δηλαδή Πόλη! Οι παραδοσιακές αραβικές επιδρομές υιοθετήθηκαν και από το στρατό του Μωάμεθ. Λαφυραγωγούσε τα εμπορικά καραβάνια των μη Μουσουλμάνων με την αιτιολογία ότι πολεμά τους ειδωλολάτρες της Μέκκας, μοιράζοντας τα λάφυρα στους φτωχούς, σαν ένας «Ρομπέν των Ερήμων»!

alt
Ο ιερός πόλεμος ονομάστηκε jihad και εκτός απ' τον πλούτο της λαφυραγωγίας έφερνε καινούριους προσήλυτους. Στην Αίθριβο, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον στράφηκε στον προσηλυτισμό των Ιουδαίων. Έχοντας μέρα ανάπαυσης οι χριστιανοί την Κυριακή και οι Ιουδαίοι το Σάββατο, ο Μωάμεθ επέλεξε την «Παρασκευή» μέρα λατρείας για τους Μουσουλμάνους. Αρχικά θεώρησε τα Ιεροσόλυμα, άγια πόλη για τον προσανατολισμό των προσκυνητών, υιοθέτησε την Ιουδαϊκή νηστεία απέχοντας με βδελυγμία το χοιρινό κρέας και διατήρησε την περιτομή και για τους Μουσουλμάνους. Το μιμούμενο αυτό ιουδαϊκό πρότυπο θεωρήθηκε απ' τους Εβραίους παρωδία και προσβολή της θρησκείας τους. Έτσι ήρθαν σε ρήξη και διώχτηκαν απ' την Μεδίνα, αντικαθιστώντας αργότερα την ιερή πόλη των Ιεροσολύμων με τη Μέκκα.

Η πίστη στη μοναδικότητα του Αλλάχ κάνει το μονοθεϊσμό των Ισλαμιστών αυστηρότερο και απ' τον Γιαχβισμό των Ιουδαίων και από τον τριαδικό θεό των χριστιανών. Μόνο η αυστηρή υποταγή του Μουσουλμάνου στο αυστηρό μονοθεϊστικό σχήμα του Ισλάμ μπορούσε να συνενώσει τόσο ανόμοιους πολιτισμούς. Φυλές της πόλης και νομαδικές φυλές της ερήμου δεν ήταν εύκολη υπόθεση να υποταχθούν σ' ένα ενιαίο πολιτιστικό σύνολο και κοινό κώδικα συμπεριφοράς. Μόνο ένα ιδιαίτερα αυστηρό θεοκρατικό πολιτικό σύστημα μπορούσε να επιβάλλει οργάνωση και πειθαρχία, ασκώντας νομοθετική και εκτελεστική εξουσία, σ' ένα ιδιόρρυθμο νομαδικό λαό. Μέσα σε οκτώ χρόνια ο Μωάμεθ επιβλήθηκε σ' ολόκληρο τον αραβικό κόσμο και σ' ένα αιώνα το Ισλάμ άπλωσε την αυτοκρατορία του από τις Ινδίες μέχρι την Ισπανία. Το Ισλάμ έγινε κυρίαρχο, υποτάσσοντας χριστιανούς και Ιουδαίους επιβάλλοντάς τους να πληρώνουν φόρο υποταγής. Οι μουσουλμάνοι δέχτηκαν τέσσερα βασικά αντικείμενα πίστης α) Τη μοναδικότητα του θεού, β) τους απεσταλμένους του Νώε, Αβραάμ, Μωυσή, Ιησού και το Μωάμεθ σαν επισφράγιση των προφητών γ) τους αγγέλους (Γαβριήλ, Μιχαήλ, Αζραήλ, Ισραφήλ) και άλλους μικρούς και δ) στη μετά θάνατο Ανάσταση και τη Μέρα της Κρίσης.

Εδώ πρέπει να σημειώσουμε ότι στους αγγέλους υπήρχε κάποτε και ο Αζαζίλ ή Λούσιφερ, ο πιο ένδοξος όλων, όμως επαναστάτησε ενάντια στο θεό και όπως στους Ιουδαίους και χριστιανούς έτσι κι εδώ έγινε Σατανάς δηλαδή Ιμπλίς ή Αντούβ Αλλάχ (εχθρός του θεού). Η πράξη υποταγής στους Μουσουλμάνους, επίσης, εκτιμάται περισσότερο απ' την απλή πίστη των Ιουδαίων και χριστιανών. Οι «πέντε κολώνες του Ισλάμ» μπορεί να είναι απλές υποχρεώσεις, όμως απαιτούν αυστηρή εφαρμογή απ' τους πιστούς Μουσουλμάνους, γιατί μέσα απ' αυτές εκφράζεται το «σύμβολο υποταγής. Όπως κάθε θρησκεία, έτσι και στον Ισλαμισμό, τα δόγματά του δεν εμφανίστηκαν ξαφνικά ούτε ασπάστηκαν συνολικά χωρίς διαφωνία. Κάθε νοητικό δημιούργημα προϋποθέτει και την άρνηση, τη διαφωνία που εμφανίζεται στους κόλπους της θρησκείας σαν έριδα και αίρεση.

Μετά τη μάχη στη Σίφινα, το 657, ανάμεσα στο γαμπρό και ξάδερφο του Μωάμεθ Αλή (γιο του Αμπού Ταλέμ) που παντρεύτηκε την Φατιμέ και το Μωαβία, το Ισλάμ διαιρέθηκε σε τρεις ομάδες. Οι περισσότεροι είναι οι Σουνίτες που δέχονται σαν νόμιμους διαδόχους τους τρεις πρώτους χαλίφηδες (Αβουβεκίρ, Ομάρ και Οθμάν). Αυτούς οι Σιΐτες τους θεωρούν σφετεριστές και δέχονται ότι το χαλιφάτο αρχίζει με τον Αλή, το γιο του Αμπού Ταλέμ. Ανάμεσα στους Σουνίτες και Σιΐτες υπάρχει τέτοια έχθρα και μίσος που συχνά τους έφερε σε αιματηρές συγκρούσεις.

Αδιαφορώντας στη μελέτη αυτή για τις αιρετικές και διασπαστικές ισλαμικές τάσεις, κάνοντας αναφορά στους «ανθρώπους της παράδοσης» (αχλ ασσούνα) τους σουννίτες, σιγά-σιγά πλάι στον ιστορικό Μωάμεθ εμφανίστηκε και ο θρύλος, που με τις γνωστές θρησκευτικές υπερβολές του, πλούτισε το Ισλάμ με τα στοιχεία που έκαναν τη νέα θρησκεία ανταγωνιστική με τις άλλες δύο «εξ' αποκαλύψεως» θρησκείες, τον Ιουδαϊσμό και το Χριστιανισμό.

altΟι σημαντικότερες πηγές της ζωής του Μωάμεθ (γέννηση, ζωή και θάνατος) βρίσκονται στα έργα του Ίμπν Ισάκ (704-767). Η βιογραφία του Μωάμεθ γραμμένη πάνω από εκατό χρόνια μετά το θάνατό του, θεωρείται επισφαλής, στην οποία προστέθηκε κάθε θρύλος που τον καιρό εκείνο κυκλοφορούσε ανάμεσα στους πιστούς του Ισλάμ. Οι πληροφορίες που καταγράφουν τη ζωή του προφήτη, ο Ιμπν Ισάκ συνέλεξε απ' τον πατέρα του και δυο θείους του, καθώς και από πληροφοριοδότες που συναντούσε στα ταξίδια που έκανε ανάμεσα στη Βαγδάτη και την Αίγυπτο, όπου σπούδασε. Η έκδοση αυτή, μισό αιώνα αργότερα, αναθεωρήθηκε απ' τον Ίμπν Χισχάμ που πέθανε το 827 και φυσικά διαστρεβλώθηκε ακόμα πιο πολύ.
Η γέννηση της δογματικής αλήθειας σαν κόρη οφθαλμού θα διαφυλαχτεί και θα βιωθεί απ' τους μελλοντικούς πιστούς κόντρα σε κάθε διαφορετική γνώμη και αιρετικό λόγο. Ίσως ο πρώτος αιρετικός λόγος ήταν αυτός των Μουταζιλιτών που απέδιδαν την ιερότητα του Κορανίου όχι στο γράμμα αλλά στο πνεύμα, θεωρώντας όχι μόνο δυνατή αλλά και απαραίτητη την αλληγορική ερμηνεία του Κορανίου. Οι ιδέες τους αφομοιώθηκαν καλύτερα όταν γνώρισαν την αρχαία ελληνική φιλοσοφία, που την μετέδωσαν από τα δυτικά (Ισπανία) ασκώντας σημαντική επίδραση και στην ευρωπαϊκή σχολαστική φιλοσοφία.

Επίλογος
Τα λόγια του Προφήτη, ότι η μέρα της κρίσης δεν θα έρθει μέχρι να αφανιστεί και ο τελευταίος Εβραίος, κάνουν τους Μουσουλμάνους να τους συμπεριφέρονται με ιδιαίτερη έχθρα, κάνοντας την ειρήνη στην περιοχή όνειρο θερινής νυχτός και την τιμή του πετρελαίου να ανεβοκατεβαίνει αναστατώνοντας όλο τον κόσμο! Ο φτωχός φονταμενταλιστής πιστός αυτό δεν θα το συνειδητοποιήσει ποτέ, γιατί η πίστη του αλλού αποσκοπεί: στην μετά το θάνατο ημέρα! Έτσι νομίζει!

Η Ισλαμική εσχατολογία, ουσιαστικά, δεν έχει μεγάλες διαφορές απ' την εσχατολογία των άλλων δυο θρησκειών. Όπως και οι άλλοι, έτσι και οι Μουσουλμάνοι, πιστεύουν στη μέλλουσα κρίση, ίσως όχι με τόση ζοφερότητα όσο οι χριστιανοί περιγράφουν την κόλασή τους. Όμως με πολύ μεγαλύτερη λαμπρότητα περιγράφουν τον παράδεισό τους οι Ισλαμιστές, κάνοντας τους Μουσουλμάνους να πιστεύουν ότι αφού θα αποκτήσουν ξανά το σώμα που είχαν, θα ζήσουν πλουσιοπάροχα στους κήπους του με φαγητά που δεν γεύτηκαν ποτέ και γυναίκες παρθένες (!) πίνοντας χωρίς να μεθούν και απολαμβάνοντας μια ζωή ανεμελιάς χωρίς άγχος και ατέρμονο τέλος.
Αυτές οι δοξασίες φυσικά δεν εμφανίστηκαν απ' την μια μέρα στην άλλη. Είναι η συνισταμένη των δοξασιών που υπήρχαν και αυτών που με το χρόνο προστέθηκαν αργότερα.

Διαβάστε Επίσης:
Η απομυθοποίηση των θρησκειών: Χριστιανισμός
Η απομυθοποίηση των θρησκειών: Ιουδαϊσμός

Πηγή: http://www.ellinikoarxeio.com/2010/05/myth-of-islam.html#ixzz1XuOMAzcI

Η απομυθοποίηση του Χριστιανισμού

Η απομυθοποίηση του Χριστιανισμού

alt
Ο αρχάγγελος Γαβριήλ σταλμένος από το θεό παρουσιάζεται στην παρθένα Μαρία, μια αγνή εβραιοπούλα, που έκτοτε θεωρείται η πιο ευλογημένη γυναίκα του κόσμου. Της δίνει να μυρίσει έναν κρίνο και της αναγγέλλει ότι θα μείνει έγκυος, χωρίς την παρέμβαση άνδρα και άμωμα θα γεννήσει το γιο του θεού!

alt
Η παρθένος Μαρία προερχόταν από τη βασιλική οικογένεια του Δαβίδ. Ο πατέρας της καταγόταν από την Ναζαρέτ και η μητέρα της από την Βηθλεέμ, εκεί που εννέα μήνες μετά, γέννησε άμωμα το γιο του θεού, σε ένα σπήλαιο με θαυματουργό τρόπο. Άγγελοι υμνούσαν στον ουρανό κι ένα φωτεινό αστέρι φώτισε τη φάτνη μέσα στην οποία ο Ιησούς σαν σωτήρας της ανθρωπότητας ζεσταινόταν από τα ζώα που φιλοξενούσε. Την όγδοη μέρα, σαν εβραίος, περιτομήθηκε και την τεσσαρακοστή, σύμφωνα με το Μωσαϊκό Νόμο, τον αφιέρωσαν στο Ναό.

Ο βασιλιάς Ηρώδης θορυβήθηκε από τη γέννηση αυτή και φοβισμένος πως θα χάσει το θρόνο, στην προσπάθειά του να τον σκοτώσει, σκότωσε 2000 παιδιά. Ο Ιησούς δραπέτευσε στην Αίγυπτο. Όταν όμως ήρθε ήταν πάνσοφος και μεγάλος θεραπευτής.

Αφού βρήκε 12 μαθητές, όσες και οι φυλές του Ισραήλ, άρχισε να διδάσκει στα πλήθη που τον ακολουθούσαν θεραπεύοντας τους πάσχοντες με θαυματουργό τρόπο. Ο λαός τον αγαπούσε, όμως η ηγεσία τον φθόνησε πολύ. Μετά από προδοσία ενός εκ των μαθητών του, συνελήφθη και με συνοπτικές διαδικασίες τον εκτέλεσαν με σταύρωση!

Κατά την στιγμή του θανάτου του ο ήλιος χάθηκε σ' ολόκληρο τον κόσμο για τρεις ολόκληρες ώρες, ο ναός σχίστηκε στα δύο, η γη σείστηκε με δύναμη και θόρυβο μεγάλο και οι τάφοι άνοιξαν. Πολλοί δε αναστήθηκαν τότε και μπήκαν στην πόλη και από την αναστάτωση αυτή φόβος πλημμύρισε σε όλους κάνοντάς τους να πιστέψουν ότι αυτός που πέθανε ήταν πράγματι ο γιος του θεού!
Μετά τρεις ημέρες όμως αναστήθηκε και παρουσιάστηκε στους μαθητές του, δίνοντάς τους τις τελευταίες οδηγίες. Έπειτα αναλήφθηκε στους ουρανούς και κάθισε δεξιά του πατέρα του. Οι μαθητές του διέδωσαν την διδασκαλία του και έξω από το Ισραήλ, στα πέρατα του κόσμου! Η έλευση του Υιού του θεού είχε σκοπό να λυτρώσει τον άνθρωπο από το προπατορικό αμάρτημα. Αυτό, σύμφωνα με την Παλιά Διαθήκη, είναι ένα θανάσιμο αμάρτημα που κουβαλά κάθε άνθρωπος από τη στιγμή που θα έρθει στον κόσμο μέχρι να πεθάνει. Ο Ιησούς δίδαξε πώς πρέπει να συμπεριφέρεται ο άνθρωπος στην επίγεια ζωή προκειμένου να βιώσει, μετά θάνατον και την επουράνια κοντά στο θεό.

Η απομυθοποίηση

alt
Όλα δείχνουν ότι πρόκειται για έναν ακόμα εβραϊκό μύθο που, επινοήθηκε μετά την καθιέρωση του Βιβλικού Κανόνα. Το ιερατείο, φυσικά ήταν αντίθετο στις απόψεις τους και γι' αυτό τους έθεσε εκτός, σαν αιρετικούς. Διωγμένοι από το σώμα της Ορθόδοξης εβραϊκής θρησκείας περιπλανώμενοι σε χώρες έντονης ελληνιστικής επιρροής ήταν φυσικό να μπολιαστεί ο αρχικός μύθος με τις πέριξ του Ισραήλ θρησκείες. Το αποτέλεσμα αυτής της κίνησης ονομάστηκε γνωστικισμός. Πιθανότατα οι Γνωστικοί αυτοί να ήταν οι διωγμένοι Εσσαίοι που οι χριστιανοί αργότερα θα αποσιωπήσουν χαρακτηριστικά και με επιμέλεια! Οι ρίζες τους φαίνονται να βρίσκονται στο Ισραήλ, όπως και σε μια κοινότητα στην Αλεξάνδρεια, όμως οι παγανιστικές επιρροές μεταστρέφουν τον μύθο και τη φιλοσοφία του.
Στην κορυφή των δοξασιών εκείνης της περιόδου βρίσκονται οι μυστηριακές θρησκείες του Διονύσου στη Ελλάδα, του Όσιρη και της Ίσιδος στην Αίγυπτο, του Άδωνη στην Συρία, του Μίθρα στην Περσία. Επίσης, σχετικά νέες θρησκείες, του Ορφέα στην Ελλάδα και του Σέραπη στην Αίγυπτο, όλες περιστρέφονται γύρω από τον θεάνθρωπο που γεννιέται, πεθαίνει και ανασταίνεται για να δώσει ζωή και ελπίδα στους ανθρώπους. Η αλληγορία προσφέρεται κατά κόρον στη φιλοσοφική θεώρηση του μύθου. Σοφοί και διδάσκαλοι γράφουν συνεχώς κείμενα μέσα από τα οποία κωδικοποιούν βαθιές πνευματικές αλήθειες, συσσωρευμένες από το χρόνο και την εμπειρία που σήμερα η θρησκειολογία μας φέρνει στο φως σαν συγκριτικά στοιχεία, κάνοντας ορατή την εποχή εκείνη της ενοθείας στην οποία όλες οι θρησκείες συγκλίνουν. Η παγκοσμιοποίηση είναι μία τάση που τείνει να ενώσει την διαφορετικότητα σε ένα πράγμα, να το κάνει κοινό για όλους. Η ενοθεία έχει ακριβώς αυτήν την ροπή, ενοποιώντας διαφορετικές θρησκευτικές δοξασίες. Εύκολα μπορεί να αντιληφθεί κανείς ότι η τάση αυτή είναι ο προάγγελος του μονοθεϊσμού, όπως τον ξέρουμε σήμερα. Βέβαια ο μονοθεϊσμός δεν είναι καινούρια ιδέα αλλά αντίληψη που δοκιμάστηκε στην Ελλάδα, την Περσία και την Αίγυπτο, όμως εγκαταλείφθηκε. Ανάμεσα σε τόσες απόψεις και τάσεις που δημιουργούν οι φιλοσοφικές κινήσεις κάποιες φαίνεται πραγματικά να επηρεάζουν κάποτε πολλούς δημιουργώντας αυτό που λέμε ρεύμα.
Ο χριστιανικός γνωστικισμός ήταν αυτός που φάνηκε να κερδίζει τη μάχη, στον οποίο, κάτω από το όνομα Χριστός (καθόλου εβραϊκός όρος και κυρίως ιδιότητα και όχι όνομα) κατόρθωσε να ενοποιήσει όλες αυτές τις δοξασίες. Οι διωγμένοι από το ιερατείο, Εσσαίοι, φαίνεται να βρίσκουν κατεύθυνση προς τον γνωστικισμό. Αναφερόμαστε στα τέλη του 1ου αιώνα και της αρχής του 2ου στον οποίο αρχίζει η εξάπλωση των συμπιληματικών γνωστικών «ιερών κειμένων». Σοφοί και διδάσκαλοι αναζητούν νέα κατεύθυνση, προσπαθώντας μέσα από την πληθώρα των αμφίβολων συγγραμμάτων που κυκλοφορούν, την ένωση ή την απόρριψη των κειμένων αυτών, προκειμένου να δικαιολογήσουν την πίστη τους σε κάτι ανώτερο των απαρχαιωμένων θρησκειών. Οι παλιές θρησκείες, χαρακτηρισμένες σαν ειδωλολατρικές, πολεμούνται ανηλεώς προκειμένου σαν νικητές να δοξάσουν τη νέα θρησκεία στην οποία ο θεός αποκαλύπτεται κάνοντας λυτρωτικό κάλεσμα. Μετά την εδραίωση των ρωμαϊκών κατακτήσεων, είναι γνωστό ότι τα ήθη παρήκμασαν και οι αντιθέσεις μεγάλωσαν, ωθώντας τους νέους ηθικολόγους να αναζητήσουν λύσεις στη φιλοσοφία και την ουτοπία. Η ελπίδα για τη σωτηρία της ψυχής ήταν η ευκολότερη λύση, που άφηνε ανέγγιχτα τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης. Η ζωή δεν έχει καμιά αξία πια. Ήταν πρόσκαιρη και κυρίως μεταβατική. Ο νεοπλατωνισμός έδινε ώθηση, όμως παρέμενε ακόμα μυστηριακός και αρχέγονος, ενώ ο γνωστικισμός, με τις αλληγορίες, ζωντάνευε τους μύθους των παγανιστών. Φαινόταν πιο αληθινός και άμεσος για το λαό.

Κάποιοι χριστιανοί γνωστικοί προσπάθησαν να δώσουν μεγαλύτερη αληθοφάνεια στους μύθους τους. Πίστεψαν πως όσα αναφέρονται σαν αλληγορία δεν είναι μύθοι, αλλά αλήθειες, κάνοντάς τους να ξεχωρίζουν από τους πρώτους γνωστικούς. Αυτοί με «ψέματα» θα πείσουν τους αφελείς ότι όλα αυτά είναι αληθινά. Βάζω εισαγωγικά στη λέξη «ψέματα» γιατί οι επίδοξοι εκσκαφείς των γνωστικών κειμένων πείστηκαν και ίδιοι από τις αλληγορίες, εκλαμβάνοντάς τες σαν αληθινή εκδοχή! Βρισκόμαστε ήδη στα μισά του 2ου αιώνα. Ο Ιουστίνος ο Μάρτυς διασώζει εκείνη την εποχή. Οι γνωστικοί θα αγωνιστούν, όμως νικητές θα αναδειχτούν οι δογματικοί χριστιανοί που θα ξεχωρίσουν πλήρως από τους αδερφούς τους, αν και δεν θα μοιάζουν ακόμα σε τίποτα με τους χριστιανούς όπως τους ξέρουμε σήμερα.

alt
Τα συμπιληματικά κείμενα θα αρχίσουν να δένουν το ένα με το άλλο, όμως οι αντιφάσεις θα χάσκουν μέχρι να δοθούν απαντήσεις ώστε να αποτελέσουν τον Κανόνα. Όχι πως μετά θα εξαφανιστούν. Απλά μετά η πίστη θα θολώσει τη λογική, έτσι ώστε να μη φαίνονται στον πιστό. Οι διωγμοί στα τέλη του 3ου αιώνα θα δέσουν τους δογματικούς χριστιανούς αναστατώνοντας ακόμα πιο πολύ την χέρσα αυτοκρατορία των Ρωμαίων. Οι «αιρετικοί» γίνονται η πέτρα του σκανδάλου ανάμεσα στις κοινότητες των χριστιανών που συχνά φτάνουν σε μάχες μεταξύ τους, λύνοντας τις διαφορές με τα χέρια. Εχθροί μπάζουν από παντού, τα σύνορα παραμένουν αφύλακτα και οι επιδρομές και τα πλιάτσικα αυξάνουν. Η αυτοκρατορία κλονίζεται και οι χριστιανοί αρνούνται να υποστηρίξουν τα εγκόσμια αφεντικά. Στις αρχές του επόμενου αιώνα, κάποιος φιλόδοξος αυτοκράτορας θα εκμεταλλευτεί το επαναστατικό πνεύμα των χριστιανών κάνοντάς τους συμμάχους ενάντια στους προσωπικούς του εχθρούς.
Ο επίδοξος Κωνσταντίνος, λάτρης ακόμα του Ήλιου, θα καταφέρει να ιδρύσει την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία με κέντρο την Κωνσταντινούπολη. Τον χριστιανισμό θα αναγνωρίσει σαν κρατική θρησκεία. Ήταν το αντάλλαγμα, αλλά και ο τρόπος που θα συντηρούσε έκτοτε το θρόνο του. Επαναπαυμένοι και οι χριστιανοί που βρήκαν κρατική υποστήριξη αν και συχνά εναντιώνονται και στον ίδιο τον αυτοκράτορα κι ας τον θεωρούν αντιπρόσωπο του θεού στη γη! Οι διαμάχες ανάμεσα στον Κωνσταντίνο και τον Αθανάσιο είναι χαρακτηριστικές. Ο ένας είχε συμφέρον από τον άλλον! Το τερπνόν μετά του ωφελίμου! Ένας κόλακας φίλος του Κωνσταντίνου, ο Ευσέβιος της Καισαρείας, κατάφερε μεταξύ άλλων με ψέματα να γράψει την πρώτη Εκκλησιαστική Ιστορία, καθιερώνοντας και τον πρώτο Κανόνα των χριστιανών. Αν και αιρετικός ο Καισάρειας, οι δογματικοί μέχρι και σήμερα τον τιμούν για το έργο του. Τα μαγειρέματα από κει και πέρα θα είναι ευκολότερα. Πλαστογραφήσεις και χαλκεύματα θα λαμπρύνουν τη νέα θρησκεία, ενώ οι γνωστικοί και οι αρχαίες θρησκείες, που αποτελούσαν την μητρική τους γνώση, θα υποστούν ανηλεή διωγμό από τους απολογητές και τους αιρεσιάρχες! Η Ελλάδα καταντά επαρχία της Αγίας Πόλης και ο αρχαίος της θησαυρός καταληστεύεται. Η ανθρωπότητα είχε αλλάξει σελίδα. Είχε αρχίσει ήδη ο Μεσαίωνας να αγκαλιάζει κάθε εκδήλωση της ζωής.

Επίλογος

Η λάμψη του αρχαίου κόσμου σβήνει. Συγγράμματα καίγονται, μνημεία καταστρέφονται, φιλοσοφικές σχολές κλείνουν και οι λάτρεις των αρχαίων θρησκειών βρίσκονται υπό συνεχή διωγμό. Εξορίες, δημεύσεις περιουσιών, βασανιστήρια και εκτελέσεις. Σε λίγους αιώνες όλα θα έχουν αλλάξει και μία νέα αποκαλυπτική θρησκεία θα κάνει την εμφάνιση της: ο Ισλαμισμός.
Ο Μεσαίωνας είχε μπει για τα καλά και το σκοτάδι απλώθηκε παντού!

Διαβάστε Επίσης:
Η απομυθοποίηση των θρησκειών: ΙσλαμισμόςΗ απομυθοποίηση των θρησκειών: Ιουδαϊσμός

πηγή: epic &
          http://www.ellinikoarxeio.com/2010/05/myth-of-christianity.html#ixzz1XuJnBR00

Η απομυθοποίηση του Ιουδαϊσμού

Η απομυθοποίηση του Ιουδαϊσμού

alt
Πριν από 6000 χρόνια δεν υπήρχε τίποτα, παρά ένας θεός μόνο, που αποφάσισε να δημιουργήσει το Σύμπαν και ...; τον Άνθρωπο. Το σύμπαν το έφτιαξε σε πέντε μέρες και τον άνθρωπο (ένα ζευγάρι) σε μία. Την έβδομη μέρα ξεκουράστηκε! Από τους απογόνους των δύο αυτών ανθρώπων γεννήθηκε ένας λαός με τον οποίο ο θεός σύναψε ειδικές σχέσεις. Ήταν ο εκλεκτός λαός που έκτοτε θα ορίζει σαν παιδί του και θα τον προστατεύει από τους άλλους λαούς που στην διάρκεια του χρόνου θα δημιουργηθούν από τους γεννήτορες Πατέρες. Γεννήτορες όλων είναι οι γνωστοί βιβλικοί Πατέρες ή Πατριάρχες.

alt
Αυτές οι δύο επεμβάσεις του θεού (του σύμπαντος και του λαού του Ισραήλ) περιγράφονται στην Ιερή Βίβλο (Μεγάλο Βιβλίο) των Ιουδαίων και για τους τελευταίους αποτελούν, έτσι λένε, την ιστορία τους που με δυο λόγια έχει κάπως έτσι:
Πολλά πράγματα πήγαιναν στραβά στην αρχή. Από τον Αδάμ και την Εύα μέχρι τα παιδιά τους, τον Άβελ και τον Κάιν, ή και μέχρι τον Νώε, που ο θεός αποφάσισε να τους πνίξει όλους με έναν κατακλυσμό, σώζοντας μόνον την οικογένειά του μαζί με ένα ζευγάρι από κάθε ζώο του πλανήτη! Αλλά κι αργότερα δεν πήγαιναν καλύτερα τα πράγματα (Σόδομα και Γόμορρα) και πολλές αιχμαλωσίες υπέστησαν σαν λαός από τότε που ο Αβραάμ κατέβηκε από την Ουρ των Χαλδαίων (Μεσοποταμία) και κατοίκησε στη χώρα της Χαναάν (Παλαιστίνη).
Στην αρχή μια πώληση του Ιωσήφ, από τα αδέρφια του, ήταν αρκετή ώστε ο εκλεκτός λαός του θεού να βρεθεί σκλαβωμένος στην Αίγυπτο, μέχρι να βρεθεί ο Μωυσής με τον οποίο θα επιχειρήσουν την Έξοδο και με τον Ιησού του Ναυή κατακτήσουν την Χαναάν για δεύτερη φορά!

Με την άνοδο των Ασσυρίων, πολύ αργότερα, οι Ισραηλίτες του Βόρειου Βασίλειου οδηγούνται στην εξορία, όπως ακριβώς κατακτήθηκαν και οι Ιουδαίοι του Νότιου Βασιλείου από τους Βαβυλώνιους, εξορισμένοι κι αυτοί στην Βαβυλώνα!
Από την Βαβυλώνα επιστρέφουν μετά την απελευθέρωση του Κύρου, βασιλιά των Μήδων και των Περσών που επιβλήθηκαν των Βαβυλωνίων.
Όπως πριν απ αυτήν την εξορία, με τον Δαβίδ και τον Σολομώντα, έτσι και τώρα μετά την απελευθέρωση από τη Βαβυλώνα, με την πνευματική καθοδήγηση του Έσδρα και του Νεεμία, οικοδομούν το ναό του Σολομώντα, σύμβολο του Ιουδαϊσμού, δυναμώνοντας τους δεσμούς τους με τον μοναδικό θεό.

Η επόμενη αιχμαλωσία ήταν Ελληνική. Κάτω από την ηγεσία των επιγόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου άλλοι εξελληνίζονται και άλλοι παραμένουν πιστοί στις μονοθεϊστικές τους παραδόσεις. Οι τελευταίοι όμως θίγονται από τις καινοτομίες των Ελλήνων που κυριαρχούν σε βάρος της ιερής τους παράδοσης. Οι προκλήσεις του Αντίοχου ήταν το ποτήρι που ξεχείλισε το μίσος, ωθώντας τους εθνικιστές Ιουδαίους με την αυστηρή καθοδήγηση των Ασμοναίων να αντιδράσουν με βία (Μακκαβαίοι)!
Δεν θα κυριαρχήσουν όμως για πολύ, γιατί γρήγορα θα βρεθούν κάτω από την κυριαρχία των Ρωμαίων.

Σε ολόκληρη αυτήν την βασανιστική πορεία, ο λαός του Ισραήλ σαν εκλεκτός λαός του θεού θα βρίσκεται υπό την καθοδήγηση και την αποκαλυπτική παρουσία του θεού. Ο Νόμος του θα γίνει Νόμος για τους ίδιους και όπως ευελπιστούν και οι ίδιοι, η εμφάνιση του Μεσσία, σαν απεσταλμένο του θεού, θα εδραιώσει τον Ισραήλ σε ηγετική εξουσία του πλανήτη και η Βασιλεία του θεού θα απλωθεί σε όλο τον κόσμο δοξάζοντας το όνομά του στους αιώνες των αιώνων, Αμήν!

Η απομυθοποίηση

alt
Ωραία ιστορία για να πείσεις ένα αγράμματο λαό ότι είναι ο περιούσιος λαός του θεού, σε μία εποχή που ούτε βιβλία υπάρχουν ούτε η παραμικρή πληροφόρηση και κυρίως ούτε η κριτική σκέψη για πνευματική επεξεργασία των μυθευμάτων. Πριν δύο χιλιάδες χρόνια, ίσως να έπειθαν κάποιους απομονωμένους σε ερημικές τοποθεσίες, όπως εκείνες της Μέσης Ανατολής. Σήμερα όμως όλα αυτά χρειάζονται αποδείξεις για να τεκμηριωθούν. Η ιστορία δεν γράφεται με μύθους, ούτε με κηρύγματα που γίνονται με την συναισθηματική φόρτιση της θρησκευτικής πίστης που δεν επιδέχεται αντίρρηση. Ακόμα και οι έρευνες που έγιναν για να τεκμηριωθεί κάτι από όσα κηρύττει αυτό το «ιερό βιβλίο» δεν απέδωσαν καρπούς. Όλα είναι μύθοι και ψέματα που επινοήθηκαν από το εβραϊκό ιερατείο. Η ιστορία, μόνον από την ελληνιστική εποχή και δώθε μπορεί να επιβεβαιώσει την ύπαρξη αυτού του ταλαίπωρου λαού που στην κυριολεξία ξύπνησε και ορισμένους που αποφάσισαν να εξελληνιστούν προκειμένου να μορφωθούν. Οι υπόλοιποι προσπάθησαν από την εποχή των Μακκαβαίων (164) να επινοήσουν μύθους και θρύλους που να μοιάζουν με τους μύθους των γειτονικών λαών. Το πέρασμα τότε από τη μια θρησκεία στην άλλη γίνεται πιο ανώδυνα. Η συγκρητική θρησκειολογία απέδειξε ότι ολόκληρη η Παλιά Διαθήκη, όπως ονομάστηκε αργότερα, είναι επινοημένη από τους λαούς της Μεσοποταμίας και των πέριξ κατοικημένων χωρών της Παλαιστίνης.

Ιστορικά είναι επιβεβαιωμένο ότι δεν ισχύει τίποτα. Ούτε ο κόσμος δημιουργήθηκε πριν 6000 χρόνια, ούτε Χαλδαίοι υπήρχαν το 2100 που υποτίθεται κατέβηκε από την Ουρ ο Αβραάμ, ούτε σκλαβωμένους Εβραίους είχε ποτέ η Αίγυπτος. Επίσης, την εποχή που υποτίθεται ο Ιησούς του Ναυή κατακτά την Χαναάν η Παλαιστίνη βρίσκεται υπό την κατοχή των Αιγυπτίων! Τι έξοδο επιχείρησαν και πώς μπορεί κανείς να πιστέψει ότι ένας λαός ήταν χαμένος σαράντα χρόνια στην έρημο;
Ούτε μια επιγραφή δεν βρέθηκε να επιβεβαιώσει την ύπαρξη του ισχυρού κράτους του Δαβίδ, ούτε ένα σκεύος δεν ανασκάφτηκε προκειμένου να επιβεβαιωθεί ο αμύθητος θησαυρός του Σολομώντα! Το μόνο που μπορούμε να δεχθούμε είναι ο λαός αυτός να ξεπρόβαλε από τις αυτόχθονες φυλές της περιοχής και κάποιοι επιτήδειοι (ιερατείο) τους έπεισαν ότι αποτελούν τον περιούσιο λαό του θεού, για να αντέξουν την δουλοκτητική μεταχείριση εκείνων που κάθε τόσο τους κυρίευαν!
Ούτε ένας δεν έβαλε το μυαλό του να σκεφτεί, πώς είναι δυνατόν ένας λαός καθοδηγημένος από τον ίδιο το θεό να γίνεται μπαλάκι του πίνγκ πόνγκ ανάμεσα στους ισχυρούς της περιοχής.

Ακόμα και σήμερα, κανένας δεν απορεί, που σε τόσα αρχαία ελληνικά συγγράμματα, κανένα δεν αναφέρει την ύπαρξη αυτού του περιούσιου λαού!

Πολλές φορές είτε από λάθος είτε εσκεμμένα έρχονται στο φως της δημοσιότητας «ανακαλύψεις» πως τάχα το ένα ή το άλλο επιβεβαιώνει τις γραφές και τότε η είδηση παίρνει την τιμητική της στην πρώτη σελίδα των εφημερίδων. Όταν όμως αργότερα διαψευστεί είναι τόσο ανούσια η είδηση που γράφεται με μικρά γράμματα στις εσωτερικές σελίδες.
Έτσι το ψέμα επιβιώνει και η αλήθεια θάβεται!

Η ύπαρξή τους έγινε γνωστή όταν σήκωσαν κεφάλι μετά τις ελληνικές κατακτήσεις. Έπρεπε, εκεί να πάει κανείς για να τους γνωρίσει, αφού τίποτα δεν έβγαινε από τα πενιχρά όρια της ύπαρξής τους! Μόνο με τον εξελληνισμό ξύπνησαν κάποιοι και οι υπόλοιποι αντέδρασαν προκειμένου να αντισταθούν στις ελληνικές καινοτομίες. Πιστοί στην οπισθοδρόμηση επινόησαν τη Βίβλο. Ποτέ ιερό, θρησκευτικό βιβλίο δεν γράφτηκε με τόσο ηθικά ρυπαρό τρόπο ώστε οι σελίδες του, αντί να στάζουν αγάπη, στάζουν μίσος και έχθρα για όλους τους λαούς της γης! Όποιος δεν ήταν περιτμημένος Ιουδαίος ήταν εχθρός, όχι μόνο του Ισραήλ αλλά και του θεού! Ήταν ένας «Εθνικός» που τον περίμενε η ρομφαία του θεού. Στο όνομα των εθνικών κυρίως ενσάρκωναν το μίσος για τους Έλληνες αρχικά και των Ρωμαίων αργότερα! Όταν αναφέρονταν στην ειδωλολατρία κατά νου είχαν αυτούς, όπως ακριβώς ένας σφαγέας σκέφτεται το γουρούνι που θα σφάξει! Απολίτιστοι νομάδες της ερήμου αποπειράθηκαν να διδάξουν τους Έλληνες για ηθική, για θεό και για νόμους! Άξεστοι και απολίτιστοι, αφομοιώνοντας την ελληνική γνώση επιδόθηκαν σε μία λυσσώδη πνευματική κλοπή αντιστρέφοντας κατάφορα την αλήθεια. Χωρίς οι ίδιοι να αποκτήσουν γλώσσα (μέχρι τότε μιλούσαν αραμαϊκά) χωρίς να γνωρίζουν γραφή στη διάρκεια της ολιγόχρονης ιστορίας τους, ξαφνικά τον 2ο και 1ο αιώνα φιλοδόξησαν να φωτίσουν την ανθρωπότητα! Το ελληνικό αλφάβητο, διακήρυτταν, οι Έλληνες από τον Μωυσή το διδάχτηκαν (Ευπόλεμος) και ο Ορφέας, ο ιδρυτής της ελληνικής θρησκείας, τον Μωυσή είχε δάσκαλο και όχι τον Μουσσαίο! Πυθαγόρας, Πλάτων και άλλοι αντέγραψαν τη Βίβλο, δίδαξαν αστρολογία στους Αιγυπτίους και φώτισαν τον κόσμο με τη σοφία τους!

Ο Επίλογος
Παράξενο πράγμα αυτοί οι Εβραίοι! Στην μυθολογία τα πάνε πολύ καλά στην ιστορία χάλια!
Το 68 μετά τη νέα χρονολόγηση οι Ρωμαίοι έδιωξαν τους Ιουδαίους από την Ιερουσαλήμ καταστρέφοντας την πόλη.
Το 132 όμως οι εξεγερμένοι Ιουδαίοι αναγνωρίζουν στον αρχηγό τους Μπαρ Κεχομπά την έλευση του Μεσσία. Τον θεωρούν, σύμφωνα με την υπόδειξη του μεγάλου Ραβίνου τους, Ακίμπα, σαν τον «Υιό του Αστέρος». Όπως ο Ιούδας από τα Γάμαλα παλαιότερα έτσι και αυτός ανακηρύσσεται ηγεμόνας του Ισραήλ, κόβοντας μάλιστα και νομίσματα με την επιγραφή «Για τη λευτεριά της Ιερουσαλήμ».

Τρεισήμισι χρόνια ταλαιπωρούσαν τους Ρωμαίους, που με δυο λεγεώνες στρατό πολεμούσαν το Μπαρ Κεχομπά και τους ηρωικούς οπαδούς του. Οι Ρωμαίοι τελικά νίκησαν, μόνο αφού έφτασε από τη Μεγάλη Βρετανία ο Ιούλιος Σεβήρος. Ο Μπαρ Κεχομπά σκοτώθηκε και ο θεοσέβαστος Ακίμπα γδάρθηκε ζωντανός. Όσοι επέζησαν πουλήθηκαν σαν σκλάβοι και στους υπόλοιπους υπαγορεύθηκε να μην ξαναβάλουν το πόδι τους στην Ιουδαία. Ακόμα και το όνομά της άλλαξε. Τώρα λεγόταν Συρία Παλαιστίνη και η Ιερουσαλήμ Αίλια Καπιτωλίνα, ενώ μπροστά στο ναό τους ορθώνεται το μεγαλοπρεπές άγαλμα του μεγάλου Έλληνα θεού Δία και ο έφιππος ανδριάντας του Αδριανού!

Οι Εβραίοι διώχθηκαν ξανά από την Παλαιστίνη και διασκορπίστηκαν σε ολόκληρο τον κόσμο.
Μετά από 1800 χρόνια, με τις παρεμβάσεις των θανάσιμων εχθρών τους, των εθνικών, θα αποκτήσουν ξανά πατρίδα! Ήταν το 1947.

Η συνέχεια του περιούσιου λαού τώρα είναι γνωστή στον καθένα μας!
Εν μέρει αυτός ο ατίθασος λαός κατάφερε να ελέγξει τον κόσμο συνειδησιακά, επινοώντας ακόμα δυο θρησκείες. Τον χριστιανισμό για τους Δυτικούς και τον Ισλαμισμό για τους Ανατολίτες!

πηγη: epic

Διαβάστε επίσης:
Η απομυθοποίηση των θρησκειών: Ισλαμισμός
Η απομυθοποίηση των θρησκειών: Χριστιανισμός

Πηγή: http://www.ellinikoarxeio.com/2010/05/myth-of-judaism.html#ixzz1XuMiPKrE

Η αξιοθρήνητη θρησκευτική σας παράνοια και...; τα ζόμπι της Καινής Διαθήκης!

Η αξιοθρήνητη θρησκευτική σας παράνοια και ...;
τα ζόμπι της Καινής Διαθήκης!

Του Μ. Καλόπουλου

Ως που μπορεί να φτάσει αλήθεια η θρησκευτική σας  παράνοια, η μυθομανία και η αγάπη σας στα θεολογικά κόμιξ, πριν χαρακτηριστείτε επισήμως ως θεολογικά αλλοπαρμένοι;
zombie1Αν σας έλεγαν πως η γενική πρόβα της χριστιανικής ανάστασης έχει ήδη γίνει με επιτυχία, και μάλιστα πολλοί νεκροί, ήδη σηκώθηκαν από τους τάφους τους και περπάτησαν καμαρωτοί μέσα σε μια πολυσύχναστη πόλη όπως η Ιερουσαλήμ ...; θα το πιστεύατε;
Ε, λοιπόν αυτό πιστεύετε ήδη αποδεχόμενοι τον χριστιανισμό και τις εβραϊκές παρα-μυθοπλασίες των εβραϊκών γραφών!
Απ' την άλλη μεριά, μήπως είναι καιρός να παραλεχθούμε πως όλοι εμείς, τα μονίμως απονήρευτα κουτάβια, πίνοντας απ' τον θεολογικό μανδραγόρα αυτής της θρησκείας, υπήρξαμε σε τέτοιο αξιοθρήνητο βαθμό "υπνωτισμένοι" (κατ' ουσία μαγεμένοι), αφού ανεχθήκαμε αδιαμαρτύρητα, κυριολεκτικώς τα πάντα... και δεχθήκαμε ως θεόπνευστες, ακόμα και τις πλέον τερατώδεις και ανατριχιαστικές εικόνες, με νεκροζώντανα ζόμπι να παρελαύνουν μέσα στην Ιερουσαλήμ, γιορτάζοντας την ανάσταση κάποιου Ναζιραίου;!

Ναι, ακριβώς αυτό λέει ο Ματθαίος ότι συνέβη, την ώρα που ο Ιησούς παρέδωσε το πνεύμα: «ο δε Ιησούς κράξας αφήκε το πνεύμα. Και το καταπέτασμα  του Ναού εσχίσθη... και η γη εσείσθη και οι πέτρες εσχίσθησαν». Μέχρις εδώ καμμία αντίρρηση, σε όσα μυθολογικά θέλει ο Ματθαίος να συμβαίνουν στον θάνατο του Ιησού, όμως η συνέχεια γελοιοποιεί βάναυσα κάθε έννοια θεολογικής παραμυθολογίας: «και τα μνημεία άνοιξαν και πολλά σώματα των νεκρών αγίων ηγέρθησαν και εξελθόντες εκ των μνημείων μετά την έγερση (ανάσταση) αυτού (του Ιησού) εισήλθαν εις την άγια πόλη και ενεφανίσθησαν σε πολλούς» Ματθ.27.50-54.

Το συγκεκριμένο εδάφιο, είναι εντελώς παρανοϊκό!
Όχι μόνο σηκώνονται μαζικά νεκροί από τους τάφους... αλλά ενώ ξύπνησαν απ' τον σεισμό (την ώρα του θανάτου του Ιησού) προσέξτε, δεν αποφασίζουν να μπουν στην πόλη, παρά μόνο μετά την ανάσταση του Ιησού, ώρες (ή κατά την παραδεδεγμένη πίστη τρεις μέρες) αργότερα!

Δηλαδή, μόλις ο Ιησούς παρέδωσε το πνεύμα, όχι μόνο έγινε ένας μεγάλος σεισμός, (τα ίδια έλεγαν για τον θάνατο, του Κύρου, Αλέξανδρου, Καίσαρα και... άλλους) αλλ' απ' αυτόν, "ξύπνησαν" (αναστήθηκαν) πολλοί αρχαίοι άγιοι... όπως ο Αβραάμ, ο Ιωσήφ, ο Μωυσής, ο Ηλίας, ο Δανιήλ, και δεκάδες άλλοι προπάτορες και προφήτες της βιβλικής ιστορίας!
Αλλά... δεν σηκώθηκαν αμέσως από τους τάφους ...; βλέπεις, μετά από τόσους αιώνες νεκρικής ακινησίας χρειάζεται και κάποιος χρόνος για το σχετικό ξεμούδιασμα. Ή αν σηκώθηκαν αμέσως και πεταχτήκαν έξω από τους τάφους τους με την ζωντάνια του φρέσκο-αναστημένου νεκρού ...; για να μην προηγηθούν φανερά της ανάστασης του Ιησού, περίμεναν κάπου κρυμμένοι, ώρες ή μέρες ολόκληρες, πρώτα να αναστηθεί ο Ιησούς, η υποτιθέμενη: «απαρχή των κεκοιμημένων» (Α΄Κορ.15.20) και μόνο «μετά την έγερση (ανάσταση) αυτού» του αρχηγού της ανάστασης, αποφάσισαν να βγουν απ' τις κρυψώνες τους, και όλοι μαζί έκαναν μια χαρούμενη πασχαλινή παρέλαση μέσα στην πόλη!

Τώρα, πως γίνεται να ανασταίνονται πρώτα τα ζόμπι των αγίων της Παλαιάς Διαθήκης, και μετά ο Ιησούς, και παρ' όλα αυτά, ο Ιησούς να είναι «η απαρχή των κεκοιμημένων», αυτό μόνο ο η χριστιανική λογική μπορεί να μας το εξηγήσει!

Ναι, κάπου εδώ χάνεται πλέον οριστικά κάθε αίσθηση μέτρου!
Κι όμως, αυτά ακριβώς λέει ο ευαγγελιστής Ματθαίος... Οι άγιοι της Π. Διαθήκης, σέρνοντας πίσω τους τα λειωμένα σάβανά τους, παρέλασαν καμαρωτοί μέσα στην πόλη!

Ναι, τα περί "λιωμένων κουρελιών" δεν είναι δική μας κακοήθεια ...; εκτός κι αν δίπλα στο θαύμα της ανάστασης των ζόμπι, προσθέσετε και την "ανάσταση ρούχων και σανδαλίων", ή υποπτευθούμε κάποια μυστική και άκρως ενημερωμένη υπηρεσία ολοζώντανων, που παρασκηνιακά ανέλαβαν τα σχετικά ενδυματολογικά καθήκοντα.
Υποθέτω δε, πως αυτή η δεύτερη ενδυματολογική εκδοχή, πρέπει οπωσδήποτε να απορριφθεί, μια και ένα ολόφρεσκο αναστημένο πτώμα, με κανονικά ρούχα και συμπεριφορά, όχι μόνο δεν θα έπειθε κανέναν, αλλά θα τραυμάτιζε ανεπανόρθωτα την ευαίσθητη ψυχολογία των ζόμπι, που θα ανάλωναν όλο τους τον χρόνο σε όρκους ...; που δεν θα πίστευε κανένας. Έτσι αντί για κραυγές έκπληξης και φόβου, χάχανα και γέλια θα γέμιζαν την πόλη και όχι ανατριχίλες θεού και τσουνάμι πίστης. Η αρχική μας λοιπόν εκτίμηση περί της τυπικής κουρελοειδούς περιβολής των τυπικών ζόμπι ...; είναι και η επικρατέστερη.
Παρ' όλα αυτά (σύμφωνα πάντα με την "θεόπνευστη" αφήγηση) κάτι δεν πρέπει να πήγε και τόσο καλά! Το περίεργο είναι πως, ενώ νυχτιάτικα ένα ολόκληρο λεφούσι από ζόμπι εισβάλει, στην κατάμεστη από κόσμο Ιερουσαλήμ ...; περιέργως, τίποτε το ιδιαίτερο δεν παρατηρείται!

Ο μοναδικός αφηγητής και ο εμπνευστής αυτής της παραμυθένιας εικόνας (ο Ματθαίος και μόνο αυτος!) διαβλέποντας εξαιρετικές αφηγηματικέ επιπλοκές, δεν αναφέρει τίποτε περισσότερο γύρω από το κοσμοϊστορικό αυτό γεγονός, της μαζικής ανάστασης τρισένδοξων μάλιστα προσωπικοτήτων της εβραϊκής προϊστορίας, όπως ο Αβραάμ και ο Μωυσής! Μάλιστα οι υπόλοιποι ευαγγελιστές, αγνοούν επιδεικτικά ολόκληρο το περιστατικό, για τους ιδίους φαντάζομαι λόγους. 

Όσο κι αν ψάξετε στα πατρολογικά κείμενα, δεν θα βρείτε πουθενά έναν ανάλογο σχολιασμό του συγκεκριμένου εδαφίου, παρά μόνο μια ξερή παράθεση του. Γιατί όπως καταλαβαίνετε, πρόκειται κυριολεκτικά για την αχίλλειο πτέρνα της Καινής Διαθήκης. Ένας που το τόλμησε, εισέπραξε τον τίτλο του Ψευδο-Μακαρίου, γράφοντας το έξεις ενδιαφέρον: «Ήγειρεν δε αυτούς εκ των τάφων ...; και ενεφανίσθησαν εν τη πόλει Ιερουσαλήμ και είδον τους εαυτών φίλους και συγγενείς και πάλιν εκοιμήθησαν». Pseudo-Macarius Scr. Eccl. Work #003 20.1.37

Νομίζω λοιπόν πως οι συντάκτες της Καινής Διαθήκης, μας έκρυψαν το καλύτερο. Φαντάζεστε τον Μωυσή βρώμικο και κουρελή, να περιδιαβαίνει την Ιερουσαλήμ αναζητώντας τρόπους αναγνώριση; Πολύ θα θέλαμε να είχαμε κάποιες διασκεδαστικές λεπτομερές, από τον βασανιστικό αγώνα του φρεσκο-αναστημένου κουρελή Μωυσή, να πείσει τους συμπατριώτες του, ότι πράγματι αυτός είναι εκείνος ο μέγας αρχαίος Μωυσής ...; και κάποια στιγμή ενώ φαίνεται να τα καταφέρνει ...; το κάλεσμα του τάφου ξαναχτυπά, και ο Μωυσής, μαζί με τα υπόλοιπα (πάντα κατά τον Ψευδο-Μακαρίο) αναστημένα ζόμπι, επιστρέφουν εσπευσμένα στους τάφους τους! Κανονικό θρίλερ δηλαδή!

Εμείς όμως μένουμε με τις εξής δικαιολογημένες απορίες: Πως πέρασαν απαρατήρητοι άλλοι αυτοί οι κουρελήδες αναστημένοι άγιοι; Τι νέα μας έφεραν από τον άλλο κόσμο; Μην ξεχνάτε μάλιστα πως ο ένας, ο Αβραάμ δηλαδή, ήταν και διευθυντής του Παραδείσου, και συνομιλούσε με τροφίμους της κόλασης, όπως τον πλούσιο της παραβολής του Λαζάρου (Λουκ.16.24) ...; ειδικά λοιπόν η δική του μαρτύρια, ως επίσημου θ
υρωρού του παραδείσου, θα ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρουσα!

Είναι πραγματικά ειρωνικό. Δεν εξηγείται αλλιώς, κάποιοι παίζουν με τον πόνο μας. Χιλιετίες τώρα, ολόκληρη η ανθρωπότητα κόβει φλέβες για να μάθει έστω και το παραμικρό από το υποθετικό αυτό "επέκεινα", και ενώ εδώ έχουμε βεβαιωμένη την επιστροφή ολόκληρης διμοιρίας Εβραίων σοφών από εκεί, για κακή μας τύχη, αυτοί φαίνεται τελικά πως ήταν εντελώς μουγγοί, κι εμείς πάλι δεν μαθαίνουμε τίποτα! Τι στο καλό λοιπόν ήρθαν να κάνουν πίσω στην ταλαίπωρη γη μας... ολιγοήμερες σιωπηλές διακοπές;

Τόσοι αρχαίοι άγιοι και σοφοί λοιπόν που αναστήθηκαν, γιατί δεν καταδεχθηκαν να μας αφήσουν κάποια βαρύγδουπη σοφία; Σε ποιους εμφανίστηκαν και τελικά τι απέγιναν; Γιατί δεν ξεσηκώθηκε ξοπίσω τους ολόκληρη η κατάμεστη από κόσμο εορτάζουσα πόλη; Με ποιον τρόπο, πέρασαν ανάμεσά τους απαρατήρητοι ενώ ενεφανίσθησαν σε πολλούς, (δηλαδή σε ποιους; Μόνο σε ημέτερους;)... Γιατί δεν έγινε κοσμοσυρροή τέτοια, που θα μπορούσε να αφήσει πίσω της, μια απ' τις εντονότερες καταγραφές στα ιστορικά αρχεία των Ρωμαίων;!

Όπως καταλαβαίνετε, εμείς δεν παρατραβάμε τίποτε! Αυτή είναι η κανονική εικόνα που δίνουν τα κείμενα... τα κείμενα των θρασύτατα ψευδόμενων, φαντασιόπληκτων και φοβοποιών μάγων της Βίβλου... που αιώνες τώρα δικαιολογημένα γελούν περιπαιχτικά με την ανίατα αρρωστημένη ευπιστία μας!

Προκύπτουν βέβαια κάποιες επιπλέον διασκεδαστικές απορίες. Τελικά γιατί αναστήθηκαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι... και τι απέγιναν όλοι αυτοί οι αναστημένοι άγιοι; Πώς τους υποδέχθηκαν οι «πολλοί» που είχαν την τύχη να τους συναντήσουν; Ποιοι είναι αυτοί οι «πολλοί» και γιατί δεν μας είπαν τίποτε; Πώς τους περιποιήθηκαν; Τους έπλυναν, τους έντυσαν και τους τάισαν; Άραγε μπορούσαν να κοιμηθούν μετά από τόσο ύπνο αιώνων ...; ή μήπως είχαν επιμονές αϋπνίες;
Πώς τους φάνηκε ο κόσμος τόσους αιώνες μετά; 
Γνώριζαν το γλωσσικό ιδίωμα της εποχής; Πως είδαν το ναό της Ιερουσαλήμ, για έναν θεό που μονίμως δήλωνε πως δεν κατοικεί σε χειροποίητους ναούς; Τι απαντήσεις έδωσαν στις επίμονες ερωτήσεις για το πώς πέρασαν όλο αυτόν τον καιρό στον άλλο κόσμο; Τι είπαν για τον Άδη απ' τον οποίο επέστρεψαν; Πόσοι ήταν στον σκοτεινό Άδη, και πόσοι στον Παράδεισο ή στην κόλαση; Τι είπαν για τους Έλληνες και τους Ρωμαίους που πρωτοαντίκρισαν;
Ο μέγας Μωυσής, πως αποδέχτηκε ρολό ασήμαντου κλητήρα, στην θεοκρατική διακυβέρνηση του Ισραήλ ...; που ο ίδιος δημιούργησε; 
Τι απέγινε ο Παράδεισος τον καιρό που απουσίαζε απ' αυτόν, ο κλειδοκράτορας του εβραϊκού παράδεισου Αβραάμ;
Μήπως κάποιοι απ' αυτούς έγραψαν και σημαντικότατα απομνημονεύματά, και κάποιοι κακοήθεις μας τα κρύβουν; Και μετά; Πόσο καιρό μετά ξαναπέθαναν;
Μια και ήταν ήδη άγιοι, δηλαδή μεγάλα ονόματα της Ιουδαϊκής ιστορίας... γιατί δεν ηγήθηκαν του Χριστιανισμού; Γιατί δεν κατάφεραν να εμπνεύσουν στο αδιόρθωτο φαρισαϊκό ιερατείο, την πιστή στον νέο-εμφανισθέντα Μεσσία Χριστό; Ή μήπως ...; τελικά πράγματι ηγήθηκαν του Χριστιανισμού, και αυτό ήταν και το μυστικό νόημα της ανεξήγητης και πραγματικά αλληγορικής αυτής εικόνας;!

Μήπως δηλαδή, με το τέλος της πετυχημένης "ανάστασης" του Ιησού, κάποιοι "νεκροί" άγιοι (προφήτες) δικαιώθηκαν (αναστήθηκαν) απολύτως... κι αυτό είναι όλο που υπονοείται στη γελοία μεν, αλλά ταιριαχτή αυτή αλληγορία, περί "ανάστασης" αρχαίων Εβραίων αγίων;
Μήπως δηλαδή, μόλις ολοκλήρωσε με επιτυχία την επικίνδυνη αποστολή του ο Ιησούς, στην μνήμη όλων, "ξύπνησε" ο Αβραάμ, αυτός που πρώτος δίδαξε την εικονική θυσία του γιού του; Μήπως με την ολοκλήρωση του άθλου της "ανάστασης", κάποιοι είδαν να δικαιώνεται μια ολόκληρη στρατιά μεγάλων προφητών, που με την ζωή και τα έργα τους, απέδειξαν ότι το κυνήγι του ακατόρθωτου, είναι ο φυσικός χώρος των προφητικών τεχνών; Μήπως η αλλαγή σκηνικού που πέτυχε ο Ιησούς, να περάσουν από τον βρυχώμενο και οργίλο Γιαχβέ, στον καλοσυνάτο και αγαπητικό βοσκό Ιησού, αποτελούσε και την κραταιά δικαίωση, άλλων εκείνων των αξιοθαύμαστων Εβραίων προφητών, που αιώνες πριν κατάλαβαν πως "χέρι που δεν μπορείς να το δαγκώσεις φίλησέ το";

Μήπως έτσι "αναστήθηκαν" οι μεγάλοι άγιοι του Ισραήλ, μόλις ο Ιησούς περαίωσε το "θέατρο της σωτηρίας" και την αναγκαία αλλαγή σκηνικού; Μήπως η πετυχημένη αποστολή του Ιησού, "ανέστησε" (δικαίωσε) πράγματι αλληγορικά και ηθικά, τους σημαντικότερους αγίους του Ισραήλ, και επιτέλους τους ανεγνώρισαν (τους "είδαν") πολλοί στην Ιερουσαλήμ, ενώ πρώτα (όπως οι Σαδδουκαίοι) τους αμφισβητούσαν, προσχωρώντας σταδιακά στον ελληνιστικό τρόπο ζωής; Μήπως εδώ, περισσότερο απ' οπουδήποτε αλλού, η βιβλική αλληγορία, διασώζει πράγματι το ξεχωριστό κρυφό νόημά της;

Επιτέλους! Μήπως κάπου εδώ πρέπει να τελειώσει και η δική μας υπομονή, στα παραμύθια της ψεύτικης αυτής θρησκείας;!

Αναρωτιέμαι λοιπόν, άνθρωποι που είναι πρόθυμοι να πιστέψουν κυριολεκτικά οτιδήποτε γράφεται στην ιουδαϊκή Βίβλο, και επέτρεψαν αυτή τη "θεολογική λάσπη" της ιουδαϊκής πίστης, να εισχωρήσει τόσο βαθειά στον εγκέφαλο τους, πως θα μπορούσαν ποτέ, να ορθώσουν ένα αποφασιστικό φράγμα αντιρρήσεων και έλεγχου σε οποιονδήποτε τον επιβουλεύεται, εθνικά, οικονομικά, θεολογικά ή πολιτισμικά;

Μήπως εδώ μπροστά μας, βρίσκεται η εγκεφαλική διάφορα θηρευτών και θηραμάτων, που τελικά, είναι όντως κυριολεκτικά συντριπτική. Με τόσο λίγα εγκεφαλικά εφόδια αντίστασης ανάμεσα σε μας τους Έλληνες (και όχι μόνο), και τους Ιουδαίους δέσποτες μας, είναι πραγματικά, σαν να έχουμε αντιμέτωπους ανυπεράσπιστα μωρά, μπροστά σε καταχθόνιους ανθρωποφάγους γίγαντες! Κατάμαυρη λοιπόν είναι η προδιαγεγραμμένη μοίρα μας, αν δεν ξυπνήσουμε εγκαίρως από τον τρισάθλιο βιβλικό μας λήθαργο.

Μ. Καλόπουλος

ΙΗΣΟΥΣ: ΈΝΑΣ ΚΗΡΥΚΑΣ ΜΙΣΟΥΣ, ΔΙΧΑΣΜΟΥ ΚΑΙ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

ΙΗΣΟΥΣ: ΈΝΑΣ ΚΗΡΥΚΑΣ ΜΙΣΟΥΣ,
ΔΙΧΑΣΜΟΥ ΚΑΙ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

 Αποτύπωση της ψυχογραφίας του από τους ίδιους τους ευαγγελιστές

  Σύμφωνα με τους χριστιανούς θεωρητικούς, ο Ιησούς Χριστός δίδαξε στον κόσμο το πνεύμα της αγάπης. Στο άρθρο αυτό όμως, θα δείξουμε, ότι από τα ίδια τα κείμενα της «Καινής Διαθήκης» προκύπτει, ότι ο Ιησούς Χριστός όχι μόνον δεν ήταν κήρυκας αγάπης όπως προβάλλεται, αλλά αντιθέτως προέβαινε σε κηρύγματα απίστευτου μίσους, διχασμού και έντονου ανθελληνισμού.

     «Ήταν μερικοί Έλληνες μεταξύ εκείνων που είχαν ανεβεί για να προσκυνήσουν κατά την εορτή. Αυτοί λοιπόν ήλθαν στον Φίλιππο ο οποίος ήταν από τη Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας και του είπαν: 'Κύριε, θέλουμε να δούμε τον Ιησού'. Έρχεται ο Φίλιππος και το λέει στον Ανδρέα και ο Ανδρέας κι ο Φίλιππος το λέγουν στον Ιησού. Ο Ιησούς αποκρίθηκε σ' αυτούς: 'Ήλθε η ώρα για να δοξαστεί ο υιός του ανθρώπου'» («κατά Ιωάννη» ιβ΄20-23). Αυτό είναι το περίφημο απόσπασμα στο οποίο κατά κόρον αναφέρονται οι ελληνορθόδοξοι στην προσπάθειά τους να δείξουν, ότι ο Ιησούς δήθεν αγαπούσε τους Έλληνες.

     Εδώ πρέπει να διευκρινίσουμε, ότι δεν πρόκειται για Έλληνες στο γένος και αυτό γίνεται φανερό από το ίδιο το κείμενο. Ας εξετάσουμε με προσοχή το επίμαχο απόσπασμα. Κατ' αρχήν οι "Έλληνες" αυτοί ανέβαιναν να προσκυνήσουν στην εορτή. Ποια ήταν αυτή η εορτή; Λίγες παραγράφους νωρίτερα, από την αρχή του ιβ΄ και εντεύθεν μας πληροφορεί, ότι επρόκειτο για το Πάσχα τη μεγάλη αυτή εβραϊκή εορτή. Και συνεχίζει: «Την επομένη μέρα πολύς κόσμος είχε έρθει για την εορτή, όταν άκουσαν ότι έρχεται ο Ιησούς στα Ιεροσόλυμα, πήραν κλάδους από φοίνικες και βγήκαν προς προϋπάντησή του κι έκραζαν: 'Ωσαννά, ευλογημένος να είναι εκείνος, που έρχεται στο όνομα του Κυρίου (του Γιαχβέ), ο βασιλεύς του Ισραήλ'. Ο δε Ιησούς βρήκε ένα μικρό όνο κι εκάθησε επάνω του, καθώς ήταν γραμμένο. Μη φοβάσαι, θυγατέρα Σιών, να ο βασιλεύς σου έρχεται καθισμένος σ' ένα πουλάρι όνου».

     To κείμενο μας μιλάει για το βασιλέα του Ισραήλ, όχι το βασιλέα της Ελλάδας και για τη θυγατέρα Σιών, όχι για τη θυγατέρα Ελλάδα. Το τι σχέση έχουν όλα αυτά με τους Έλληνες και το «Ελληνικό Πάσχα», που εορτάζουν οι σύγχρονοι Έλληνες, μόνον οι ελληνορθόδοξοι κύκλοι μπορούν να «ερμηνεύσουν».

 Με ορμητήριο τις Εβραϊκές κοινότητες στην Ελλάδα

  Ας μην ξεφύγουμε από το θέμα μας όμως. «Όταν πέρασε την Αμφίπολη και την Απολλωνία (ο Παύλος) ήλθε στη Θεσσαλονίκη όπου ήταν η συναγωγή των Ιουδαίων και σύμφωνα με τη συνήθειά του πήγε σ' αυτούς και επί τρία Σάββατα συνδιαλεγόταν μαζί τους πάνω στις γραφές» («Πράξεις» ιζ΄1-2).

     Στην Αθήνα προσέγγισε πρώτα την συναγωγή των Ιουδαίων, όπου βρήκε ομοεθνείς του για σίτιση, στέγαση, προστασία και ποίμνιο («Πράξεις» ιζ΄17) και στη συνέχεια όταν πήρε θάρρος, άρχισε να γυρίζει στην αγορά και να μιλά με τους «παρατυγχάνοντας», δηλαδή με τους θαμώνες και τους περαστικούς.

     Στην Κόρινθο τα ίδια: οι πρώτοι προσήλυτοι ήταν Ιουδαίοι, ο Ακύλας και η σύζυγός του Πρίσκιλλα («Πράξεις» ιη΄2). Ο Παύλος μάλιστα φιλοξενήθηκε από τον Ιούστο, που στο σπίτι του μοιράζονταν τον ίδιο τοίχο με τη συναγωγή («Πράξεις» ιη΄7). Σε όλες τις πόλεις «διελέγετο εν τη συναγωγή»: («Πράξεις» ιη΄4, ιη΄19, ιη΄26, ιθ΄8).

     Μολονότι τα περισσότερα κείμενα που συμπεριλαμβάνονται στην «Καινή Διαθήκη» είναι γραμμένα στην Ελληνική γλώσσα αυτό δεν θα έπρεπε να μας προξενεί ούτε ίχνος υπερηφάνειας, αφού ούτε για την Ελλάδα μιλούν, ούτε Ελληνικούς σκοπούς εξυπηρετούν. Γράφτηκαν στα Ελληνικά από Εβραίους συγγραφείς (όχι απαραίτητα από αυτούς που δηλώνουν) επειδή οι Εβραίοι για αιώνες είχαν χάσει τη γλώσσα τους. Ελλήνιζαν, τόσο στη γλώσσα όσο και στα ήθη. Αθλούνταν, πλένονταν και αποποιούνταν έως και την περιτομή τους που προσπαθούσαν να την καλύψουν. Κανένα από τα κείμενα, είτε της «Παλαιάς» είτε της «Καινής Διαθήκης» δεν απευθύνεται σε Έλληνες. «Αυτούς τους δώδεκα έστειλε ο Ιησούς και τους παράγγειλε τα εξής: «Προς τους εθνικούς μην πηγαίνετε και στην πόλη των Σαμαρειτών μην μπαίνετε, αλλά πηγαίνετε μάλλον στα χαμένα πρόβατα της γενεάς του Ισραήλ». («κατά Ματθαίο» ι΄5-6).

    Όταν ο Παύλος αποστέλλει επιστολές προς Εφεσίους, Φιλιππησίους, Θεσσαλονικείς ή Κορινθίους κ.λ.π., δεν τις αποστέλλει στους Έλληνες των πόλεων αυτών, αλλά στους Εβραίους που ζουν στις Ελληνικές πόλεις και που υπήρξαν οι πρώτοι προσήλυτοι στο Χριστιανισμό, όχι από δική τους αυθόρμητη προσχώρηση αλλά μετά από εντολή που πήραν από τους ραβίνους τους, να υποδυθούν τους πιστούς της νέας θρησκείας. Όπου δηλαδή γίνεται δηλαδή αναφορά για Εφεσίους, εννοείται ότι είναι οι Εβραίοι της Εφέσου κι όχι οι Έλληνες, όταν γίνεται αναφορά στους Κορινθίους, εννοείται ότι πρόκειται για τους Εβραίους της Κορίνθου. Οι Έλληνες δεν είχαν καμμιά σχέση με όλα αυτά.

     Ο Νόμος δεν διδάσκεται στους Έλληνες το γένος. Οι Απόστολοι, γράφει ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος («Εις τας Πράξεις, Ομιλία ΚΕ΄» «δεν κήρυτταν το θείο λόγο σε κανένα παρά μόνο στους Ιουδαίους» («μηδενί λαλούντες το λόγο ει μη μόνον Ιουδαίοις» «Πράξεις» ια΄19-20) και συνεχίζει: «Δεν το έκαναν αυτό φοβούμενοι τους ανθρώπους, αλλά το έκαναν τηρώντας το Νόμο». Υπήρχαν όμως και κάποιοι Κύπριοι και Κηρυναίοι οι οποίοι «ελάλουν προς τους Ελληνιστάς, ευαγγελιζόμενοι τον Κύριον Ιησούν» («Πράξεις» ια΄20) και διευκρινίζει ο Χρυσόστομος «Ίσως επειδή δεν γνώριζαν τα Εβραϊκά τους ονόμαζαν Έλληνες». Στη συνέχεια ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος επανέρχεται στο θέμα («Εις τας Πράξεις, Ομιλία Λ΄»): «Συνέβη δε και στο Ικόνιο το ίδιο να μπούν στη συναγωγή των Ιουδαίων και να μιλήσουν έτσι ώστε να πιστέψει μεγάλο πλήθος από τους Ιουδαίους κι από τους Έλληνες». Ως γνωστόν δεν συναντά κανείς Έλληνες στη συναγωγή. Είναι καταφανές πως πρόκειται για Εβραίους που έχασαν τη γλώσσα τους και μιλούσαν Ελληνικά.

    Ας δεχθούμε όμως ότι οι σημερινοί Έλληνες που έχουν υποστεί τη συνεχή επί σχεδόν δεκαεπτά αιώνες χριστιανική προπαγάνδα έχουν «πεισθεί», ότι το Πάσχα είναι Ελληνική εορτή. Οι Έλληνες όμως του 33 μ.Χ. γνώριζαν το Πάσχα; Aσφαλώς όχι! Ήταν Έλληνες λοιπόν εκείνοι που ζήτησαν να δουν τον Ιησού; Όχι βέβαια! Εβραίοι ήταν κι αυτοί, κάτοικοι ίσως της Ελλάδας, που μιλούσαν όμως Ελληνικά και τίποτε περισσότερο. Αποκαλούνται Έλληνες προκειμένου να διακριθούν από τους υπόλοιπους Εβραίους που δεν μιλούσαν την Ελληνική Γλώσσα. Η μονομερής επανάληψη ενός και μοναδικού ομιχλώδους και δήθεν κολακευτικού εδαφίου και η αποσιώπηση όλων των άλλων που καταφαίνονται με ξεκάθαρες διαθέσεις εναντίον των Ελλήνων όπως θα αναλύσουμε παρακάτω, μόνον δόλια μπορεί να χαρακτηρισθεί. 

Ιησούς: Ένας μεγάλος ανθέλληνας

  Ας εξετάσουμε τώρα τι γνώμη είχε ο Ιησούς για τους αυθεντικούς Έλληνες. Ο Ματθαίος (ιε΄22-28) και o Μάρκος (ζ΄25-30) περιγράφουν μία πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία. Πρόκειται για την θεραπεία της κόρης μιας γυναίκας πού παρουσιάζεται ως κανονική Ελληνί­δα, όχι Εβραία που μιλούσε Ελληνικά, καθότι γίνεται σαφής διάκριση: Είναι «Ελληνίδα Συροφοινίκισσα στο γένος» («κατά Μάρκο» ζ΄ 26).

     Εδώ θέλει αρκετή προσοχή γιατί μόνο το πρωτότυπο κείμενο μιλάει για Ελληνίδα. Αν διαβάζετε το κείμενο στη νεοελληνική απόδοση των Χριστιανών μεταφραστών, κατά κανόνα μεταφράζουν το «Ελληνίδα» σε «ειδωλολάτρις» οπότε ο ανυποψίαστος αναγνώστης προσπερνάει το κείμενο χωρίς να αντιληφθεί την πραγματική σημασία του.

     Η γυναίκα αυτή λοιπόν έπεσε στα πόδια του Ιησού παρακαλώντας τον να θεραπεύσει την άρρωστη κόρη της, καθότι ο Ιησούς εμφανίζεται κατ' εξοχή ως θεραπευτής. Ξέρετε όμως ποια ήταν η αντίδρασή του; «Κι εκείνος δεν της αποκρίθηκε ούτε μία λέξη. Και τότε οι μαθητές τον πλησίασαν και του είπαν διώξε την γιατί φωνάζει από πίσω μας. Κι εκείνος τους αποκρίθηκε: 'Δεν είμαι σταλμένος παρά μόνο για τα χαμένα πρόβατα του οίκου του Ισραήλ. Δεν είναι σωστό να παίρνεις το ψωμί από τα παιδιά και να το δίνεις στα σκυλιά'». (Η λέξη είναι «κυνάρια», δηλαδή μικρά σκυλιά) («κατά Ματθαίον» ιε΄26 και «κατά Μάρκο» ζ΄27-28). «Ναι, Κύριε» του απάντησε τότε ή γυναίκα, «αλλά και τα σκυλιά τρώνε από τα ψίχου­λα πού πέφτουν κάτω από το τραπέζι των κυρίων τους». Τότε μόνον ικανοποιήθηκε αυτός και «θεραπεύτηκε η κόρη της από την ώρα εκείνη».

     Η συμπεριφορά του "Υιού του Θεού" στο περιστατικό αυτό, δεν εγείρει καμμία αμφιβολία, είναι σαφέστατη: Θεωρεί τους Έλληνες σκυλιά που δεν αξίζει να τρώνε ούτε τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι των κυρίων τους, των Εβραίων!

      Πέραν αυτού όμως, μια τέτοια συμπεριφορά γεννά κι ορισμένα επί πλέον ερωτήματα. Ή πρώτη αντίδρασή του, όπως είδαμε, ήταν να αρνηθεί την θεραπεία. Οι αρχαίοι Έλληνες ιατροί, άλλα και οι σύγχρονοι, ορκίζονται τον περίφημο «Όρκο του Ιπποκράτη» στον όποιο συνομολογούν πως θα ασκήσουν την τέχνη τους σε κάθε έναν που θα τους το ζητήσει, είτε αυτός είναι άνδρας, γυναίκα, ελεύθερος η δούλος. Σε κανένα σημείο του Όρκου δεν υπάρχει περιορισμός της άσκησης του επαγ­γέλματός τους επειδή ο ασθενής είναι αλλόφυλος ή αλλόθρησκος. Ο Ιπποκράτης ούτε καν το σκέφτεται να κάνει τέτοιου είδους διακρίσεις. Ο Ιησούς όχι μόνο το σκέφτεται αλλά και το εφαρμόζει. Η θεραπευτική δεινότητα του Ιησού ήταν τελικά ένα καρβέλι ψωμί, δηλαδή περιορισμένο σε ποσότητα και όταν παρείχε μερικά ψίχουλα σε κάποιον αλλόφυλο αυτό σήμαινε ότι τα στερούσε από τα «χαμένα πρόβατα του Ισραήλ»; Γνωρίζει περιορισμούς η Χριστιανική Θεία Χάρις;

      Στις «Πράξεις κα΄28-29» διαβάζουμε επίσης ακόμα ένα απίστευτο απόσπασμα για τους Έλληνες: «Μέχρι και Έλληνες έβαλε μέσα στο ιερό και μόλυνε τον άγιο τούτο τόπο».

     Η σκληρότητα αυτή του Ιησού δεν είναι μοναδική στην «Καινή Διαθήκη», αντιθέτως μάλιστα. Την ίδια σκληρότητα συναντούμε στην με σκαιό τρόπο αποπομπή της μητέρας του και των αδελφών του όταν πήγαν να τον δουν στην Γαλιλαία που δίδασκε («κατά Ματθαίο» ιβ΄46-50, «κατά Μάρκο» γ΄31-35 , «κατά Λουκά» η΄19-20). Στο «κατά Ιωάννη» β΄4, όταν του μιλάει η μητέρα του, την μία από τις δύο φορές που μιλάνε στο Ευαγγέλιο, ο Ιησούς της λέει εν ψυχρώ: «Τι κοινό υπάρχει ανάμεσα σ' εμένα και σ' εσένα, γυναίκα;».

 JESUS_KATA_ELLHNON

Η εικόνα του 14ου αιώνα από τη Μονή Τιμίου Προδρόμου των Σερρών αναπαριστά τον Ιησού να κάνει πράξη αυτά που λέει στο Ευαγγέλιο: Κυνηγάει να σκοτώσει ειδωλολάτρες, αιρετικούς κι εθνικούς - Έλληνες δηλαδή.

 Ιησούς: Σκληρός και εκδικητικός

  Το αποκορύ­φωμα της σκληρότητας και της εκδίκησης (της άδικης εκδίκησης), το συναντούμε στο επεισόδιο με τη συκιά οπού ο Ιησούς την κατα­ράστηκε κι εκείνη ξεράθηκε, επειδή δεν βρήκε σύκα να φάει. Και να φαντασθεί κανείς ότι «δεν ήταν ο καιρός των σύκων» («κατά Ματθαίο» κα΄18-20, «κατά Μάρκο», ια΄13-14, 20-23).

      Το θαύμα θα ήταν να περάσουν την άλλη ημέρα κι η συκιά να ήταν γεμάτη σύκα. Τέτοια κακία εναντίον μάλιστα αψύχου πράγματος, μόνον σε ένα ιστορικό ανάλογο γνωρίζω: στο μαστίγωμα της θάλασσας στον Ελλήσποντο για τιμωρία από τον Πέρση Βασιλιά.

 Γενικός διχασμός, διχόνοια και διαίρεση

  Αλλά και με τις παραβολές του ο Ιησούς, δίνει «μηνύματα» («γραμμή» κατά τη σύγχρονη έκφραση) σκληρότητας και αδικίας. «Όποιος δεν είναι μαζί μου, είναι εναντίον μου» («κατά Ματθαίο» ιβ΄30) εξαγγέλλει ως άλλος δικτάτωρ. Το ίδιο ακριβώς είπε μετά την καταστροφή των διδύμων πύργων και πριν την εισβολή στο Ιράκ κι ο πρόεδρος των Η.Π.Α. κ. Μπούς.

     Ο Ιησούς δεν το απέκρυψε, ότι σκοπός του ήταν να σπείρει το διχασμό και τη διχόνοια ανάμεσα στους ανθρώπους: «Φωτιά ήρθα να βάλω πάνω στη Γή και πόσο θα ήθελα να είχε ήδη ανάψει» («κατά Λουκά» ιβ΄49-50). Τι φρικαλέα απειλή! Ακόμη: «Νομίζετε ότι ήλθα για να επιβάλλω αναγκαστική ομόνοια μεταξύ των ανθρώπων; Κάθε άλλο. Σας βεβαιώνω, ότι ο ερχομός μου θα φέρει διαιρέσεις. Από τώρα και στο εξής μια οικογένεια με πέντε μέλη θα χωριστεί σε δύο παρατάξεις: Τρείς εναντίον δύο και δύο εναντίον τριών. Ο πατέρας θα είναι αντίθετος με τον γιο του κι ο γιος με τον πατέρα του. Η μάνα με την κόρη της. Η πεθερά με τη νύφη της κι η νύφη με την πεθερά της» («κατά Λουκά» ιβ΄51-53).

     Κι ο Ματθαίος τα ίδια γράφει (ι΄34-38): «Μη νομίσετε ότι ήλθα να βάλω ειρήνη στη Γή. Δεν ήλθα να βάλω ειρήνη, αλλά μάχαιρα. Γιατί ήλθα για να διχάσω τον άνθρωπο από τον πατέρα του και την κόρη από τη μάνα και τη νύφη από την πεθερά της». Με εκπλήσουσα σαφήνεια ο Ιησούς προτρέπει σε μίσος όλους τους ανθρώπους: «Εάν κάποιος έρχεται προς τα μένα και δεν μισεί τον πατέρα του και την μητέρα του και τη γυναίκα και τα παιδιά και τους αδελφούς και τις αδελφές, ακόμα και την ψυχή του (φαντασθείτε: να μισήσετε και την ίδια σας την ψυχή!), δεν γίνεται να είναι μαθητής μου» («κατά Λουκά» ιδ΄26). Και ο Ιωάννης, άξιο τέκνο του δασκάλου του δίνει την τερατώδη εντολή: «Μην αγαπάτε τον κόσμο και ότι ανήκει στον κόσμο. Όποιος αγαπάει τον κόσμο δεν αγαπά τον Θεό». («Α΄επιστολή Ιωάννη» β΄15-16).

  JESYS_APAGOREYTIKO

« Μη νομίσετε ότι ήλθα να βάλω ειρήνη στη Γή. Δεν ήλθα να βάλω ειρήνη, αλλά μάχαιρα. Γιατί ήλθα για να διχάσω τον άνθρωπο από τον πατέρα του και την κόρη από τη μάνα και τη νύφη από την πεθερά της. » Ιησούς (Ματθ. ι΄ 34-38.)

     Θα έλεγε κανείς ότι οι δώδεκα μαθητές δεν ήταν παρά μια ομάδα περιπλανώμενων αγαθών ανδρών που μαζί με τον δάσκαλό τους δεν έκαναν τίποτε άλλο παρά να κηρύττουν την αγάπη. Κι όμως, οι άνθρωποι αυτοί ήταν οπλισμένοι, έτοιμοι να σκοτώσουν αν χρειαζόταν: «Όταν είδαν οι μαθητές του τι μέλλει να γίνει, είπαν: 'Kύριε, να τους χτυπήσουμε με τα μαχαίρια;' κι ένας απ' αυτούς χτύπησε τον δούλο του αρχιερέα και του έκοψε το δεξί αυτί» («κατά Ματθαίο» κστ΄51, «κατά Μάρκο» ιδ΄47, «κατά Λουκά» κβ΄49-50, «κατά Ιωάννη» ιη΄10). [ Σημείωση: Το αυτί το κολλάει στη θέση του ο Ιησούς μόνο στον Λουκά (κβ΄51). Στα άλλα τρία Ευαγγέλια ο δυστυχής δούλος παραμένει χωρίς το δεξί του αυτί. «Σε τι αμάρτησε αυτός (αναρωτιέται ο Πορφύριος στο «κατά Χριστιανών» ΙΙΙ 20), αν το αφεντικό του τον διέταξε να πάρει μέρος στη σύλληψη του Ιησού;». ]

     Θα αντέτεινε ίσως κανείς ότι οι μαθητές οπλοφορούσαν χωρίς να το γνωρίζει ο ίδιος ο Ιησούς. Η αλήθεια είναι, ότι όχι μόνον το γνώριζε, αλλά ο ίδιος ο Ιησούς τους είχε εξοπλίσει: «Όποιος έχει χρήματα ας τα πάρει. Το ίδιο κι αυτός που έχει σακίδιο. Όποιος δεν έχει, ας πουλήσει το πανωφόρι του (ιμάτιο) κι ας αγοράσει μαχαίρι» («κατά Λουκά» κβ΄36-37). Ο Ιησούς λοιπόν, ο «κήρυκας της ειρήνης και της αγάπης» προέτρεπε τους μαθητές του να αγοράσουν όπλα με κάθε θυσία πουλώντας ακόμη και τα ρούχα τους για να αποκτήσουν τα προς τούτο απαιτούμενα χρήματα.

      Αλλά ο εξοπλισμός αυτός -έστω και για άμυνα- πώς συμβιβάζεται με το «αν κάποιος σε κτυπήσει στο μάγουλο, όχι μόνο να μην ανταποδώσεις το κτύπημα, αλλά να γυρίσεις να σε κτυπήσει και στο άλλο»; («κατά Λουκά» στ΄29). Αυτά είναι από τα πιο δημοφιλή λόγια του Ιησού στα κατηχητικά. Όταν κάποιος από τους υπηρέτες του Αρχιερέα όμως του έδωσε ένα χαστούκι, «ο Ιησούς του αποκρίθηκε: 'Άν είπα κάτι κακό πες μου ποιο ήταν το κακό κι αν είπα κάτι καλό, τότε γιατί με δέρνεις;'» («κατά Ιωάννη» ιη΄22-23). Δεν γύρισε και το άλλο μάγουλο όπως συνέστησε στους μαθητές του να κάνουν, αλλά ζήτησε τον λόγο: «γιατί με δέρνεις;».

      Από τα λίγα που προαναφέρθηκαν, προκύπτει ότι η διδασκαλία του Ιησού, πέραν του ανθελληνικού μένους της, είναι γεμάτη από κακία, μίσος, διχόνοια, διχασμό, απειλή κατά των ανθρώπων και προετοιμασία για αιματοκύλισμα. Και η περίφημη αγάπη, η συγχώρεση, η ομόνοια, η ειρήνη, που -όπως κατά κόρον διατυμπανίζει η εκκλησία- έφερε για πρώτη φορά στον κόσμο πού είναι;

     Ας εξετάσουμε την πλέον διαφημισμένη από τις υποτιθέμενες ρήσεις αγάπης του Ιησού: «Αγαπάτε αλλήλους» («κατά Ιωάννη» ιγ΄34, ιε΄17). Διαβάστε όλο το απόσπασμα και θα διαπιστώσετε, ότι τόσον αυτό, όσο και κάποια άλλα παρόμοια αποσπάσματα υποτιθέμενης αγάπης δεν αφορούν όλους τους ανθρώπους. «Όσο για τους εχθρούς μου, αυτούς πού δεν με θέλησαν για βασιλιά τους, φέρτε τους εδώ και κατασφάξτε τους μπροστά μου.» Iησούς (Λουκ. ιθ΄ 27).

      Όταν λέει «αγαπάτε αλλήλους», αναφέρεται μόνον μεταξύ των μαθητών του: «Εντολή νέα σας δίδω, να αγαπάτε αλλήλους, καθώς εγώ σας αγάπησα, έτσι να αγαπάτε κι εσείς ο ένας τον άλλον. Από αυτό θα ξέρουν όλοι ότι είσθε μαθητές μου, εάν δηλαδή έχετε αγάπη μεταξύ σας» («κατά Ιωάννη» ιγ΄34-35). Για όλους τους άλλους, φωτιά και τσεκούρι: «Όσο για τους εχθρούς μου, αυτούς πού δεν με θέλησαν για βασιλιά τους, φέρτε τους εδώ και κατασφάξτε τους μπροστά μου» («κατά Λουκά» ιθ΄27).

      Υπάρχουν πλείστα πραγματικά κηρύγματα αγάπης στην αρχαία ελληνική γραμματεία, όπως π.χ.: «Προτιμώ, κάνοντας το καλό ν' αποτυγχάνω, παρά με το κακό να έχω τη νίκη». «Φιλοκτήτης» Σοφοκλέους στ. 94-95). Πρέπει οι Έλληνες να συνειδητοποιήσουμε πως το «ειρήνη υμίν» του Ιησού («κατά Ιωάννη» κ΄20) δεν μας αφορά. Δεν απευθύνεται σ' εμάς, αλλά στον στενό Εβραϊκό κύκλο του και είχε σκοπό να τους επιστήσει την προσοχή στο γεγονός ότι όφειλαν να είναι μονιασμένοι.

     Ο Ιησούς, υποτίθεται, ότι εισήγαγε τη συγχώρεση. Στην πραγμα­τικότητα η χριστιανική συγχώρεση δίνεται υποκριτικά και επιλεκτι­κά. Παράδειγμα ο Ιούδας. Ενώ ο ίδιος ο Ιησούς συγχώρεσε την πόρνη, τον ληστή πάνω στο σταυρό, τους ίδιους τους σταυρωτές του με το περίφημο: «άφες αυτοίς», τον Ιούδα δεν τον συγχώρεσε παρόλο πού μεταμελήθηκε έμπρακτα. Κι η εκκλησία, επί 2.000 χρόνια ακολου­θώντας το παράδειγμα του Ιησού, συγχώρεσε ειδεχθείς εγκληματίες και επί πλέον τους ανακήρυξε Μεγάλους και Αγίους, όπως τον αιμο­σταγή αδελφοκτόνο, συζυγοκτόνο και υιοκτόνο Μ. Κωνσταντίνο. Τον Ιούδα όμως δεν τον συγχώρεσε -παρότι αποδεδειγμένως μετανόησε- με το γελοίο και υποκριτικό επιχείρημα ότι ο Ιούδας δεν συγχωρεί­ται όχι γιατί πρόδωσε τον Ιησού αλλά γιατί αυτοκτόνησε. Η ζωή είναι δώρο του Θεού -λένε- ανήκει στο Θεό και κανένας δεν έχει το δικαίωμα να την αφαιρέσει αυτοκτονώντας. Αν το κάνει, δεν του παρέχεται συγχώρεση, όπως στον Ιούδα. Όταν αφαιpείς όμως τη ζωή η τις ζωές των άλλων, γιατί συγχωρείσαι; Eκείνες, πού είναι επίσης δώρα του Θεού, έχεις δικαίωμα να τις αφαιρέσεις; Φαίνεται ότι το έχεις, αφού η εκκλησία όχι μόνο σε συγχωρεί αλλά σε ανακηρύσσει Άγιο και Μέγα, κατά το παράδειγμα του Μεγάλου Κωνσταντίνου.

                                                 

  Τελευταία γίνεται πολύς λόγος από ελληνορθόδοξους κύκλους και για τη δήθεν Ελληνική καταγωγή του Ιησού. Ο Ιησούς ήταν ένας Εβραίος. Όταν η Σαμαρείτιδα τόνισε την Ιουδαϊκή του καταγωγή, εκείνος δεν την αρνήθηκε («κατά Ιωάννη» δ΄9). «Παλαιά» και «Καινή Διαθήκη» εμμένουν στην καταγωγή του Ιησού από τον Δαβίδ και τον Αβραάμ και οι ελληνορθόδοξοι επιμένουμε πως ήταν Έλληνας. Η φύση θέλει τους απογόνους να ανήκουν στην ίδια φυλή με τους προγόνους τους. Σε πείσμα κάθε λογικής εμείς οι Έλληνες επιμένουμε πως είμαστε Εβραίοι, «απόγονοι του Αβραάμ» («προς Γαλάτας» γ΄29) και ο Εβραίος Ιησούς ότι ήταν Έλληνας. Είναι να χάνει κανείς το μυαλό του!

     Ο Ιησούς δεν ανέπτυξε ποτέ Ελληνική σκέψη και οι διδαχές του δεν είναι παρά Εβραϊκά κατασκευάσματα γραμμένα στο πόδι, γι' αυτό και δεν συμφωνούν το ένα με το άλλο. Ο Ιησούς, αν υπήρξε ποτέ, γιατί καμμιά άλλη πηγή πλην των Εβραϊκών δεν τον αναφέρει ενώ έζησε σε μια από τις καλύτερα τεκμηριωμένες ιστορικές περιόδους ήταν ένας Εβραίος και αυτό το αποδεικνύει επίσης περίτρανα κι η περιτομή του που τόσο υπερήφανα άλλωστε εορτάζουμε οι Έλληνες την 1η Ιανουαρίου εκάστου έτους.

      Από τον απλό λαό δεν μπορείς ίσως να ζητήσεις ευθύνες. Αυτά έμαθε στην οικογένεια και στο σχολείο, αυτά πιστεύει. Οι επαγγελματίες προπαγανδιστές του Χριστιανισμού, αλλά και άλλοι συνοδοιπόροι τους μας βομβαρδίζουν καθημερινώς από τα παράθυρα των τηλεοπτικών διαύλων, από εφημερίδες και περιοδικά και χαϊδεύουν τα αυτιά μας με τα υποτιθέμενα κηρύγματα αγάπης του Ιησού, με την δήθεν αγάπη του για τους Έλληνες, με την δήθεν ελληνικότητα της ορθοδοξίας κι άλλα πολλά. Όλες αυτές οι ανακρίβειες που υποστηρίζονται δεν είναι τυχαίες ούτε γίνονται κατά λάθος. Ορισμένοι εξ αυτών που τις προβάλλουν είναι άνθρωποι ανωτάτης μορφώσεως, καθηγητές κ.λ.π.. Τα πράγματα είναι οφθαλμοφανή. Δεν μπορεί να μην τα βλέπουν. Γνωρίζουν ότι εσκεμμένα συντελούν στη διαιώνιση της παραπλάνησης του Ελληνικού λαού. Κι όμως επιμένουν. Δυστυχώς εκτός από την άγνοια υπάρχει κι ο δόλος.


Ο εικοσάλογος του φανατικού Χριστιανού

Ο εικοσάλογος του φανατικού Χριστιανού

orthodoxiathanatos

1. Με λύσσα αρνείσαι την ύπαρξη χιλιάδων άλλων θεών που διάφορες άλλες θρησκείες επικαλούνται, αλλά εκμαίνεσσαι όταν κάποιος αρνείται την ύπαρξη του δικού σου εβραιοχριστιανικού θεού, ονόματι Γιαχβέ ή Ιεχωβά.

2. Αισθάνεσαι να σε βρίζουν και να σου αφαιρούν την ανθρώπινη υπόσταση όταν οι επιστήμονες βάσει χιλιάδων στοιχείων, επιστημονικών μεθόδων και επαγωγικών συλλογισμών παρέχουν επιστημονικές θεωρίες που υποστηρίζουν το συμπέρασμα ότι ο άνθρωπος είναι προϊόν εξελίξεως άλλων κατωτέρων μορφών ζωής, αλλά δεν έχεις κανένα πρόβλημα να πιστεύεις τη βιβλική απαίτηση ότι δημιουργήθηκες ακριβώς με τη σημερινή σου μορφή, νοητική ικανότητα και λόγο από λάσπη χώματος.

3. Γελάς και οργίζεσαι κατά των πολυθεϊστών και παγανιστών επειδή πιστεύουν σε πολλούς θεούς, αλλά δεν έχεις κανένα πρόβλημα που εσύ πιστεύεις σε τριαδικό θεό!

4. Συναινείς και ακόμα χαίρεσαι όταν κάποιος (δικαιολογημένα) καταγγέλλει τις θηριωδίες που διέπραξε ο «Αλλάχ» ή άλλοι θεοί, αλλά δεν ερυθριάζεις ούτε καν αισθάνεσαι την παραμικρή ενοχή και αποστροφή όταν ακούς ότι ο θεός σου, ο εβραϊκός Ιεχωβάς ή Γιαχβέ, κατάσφαξε όλα τα μωρά της Αιγύπτου στο βιβλίο της Εξόδου και διέταξε τον αφανισμό πολλών εθνών καθ' ολοκληρίαν, κ.λπ., καθώς αναφέρεται σε μια δωδεκάδα και βάλε βιβλίων της θεόπνευστης Παλαιάς Διαθήκης, συμπεριλαμβανομένων αθώων γυναικών, παιδιών και ζώων μαζί με ολοκληρωτικές καταστροφές δένδρων, αμπελιών, σπιτιών και όλων των αψύχων υπαρχόντων. Ακόμα η διάδοση του Χριστιανισμού σου μέχρι σήμερα κόστισε τη ζωή τουλάχιστο διακοσίων εκατομμυρίων (200.000.000) αθώων ανθρωπίνων υπάρξεων.

5. Γελάς με άλλες θρησκείες, π.χ. τον Ινδουισμό που θεοποιεί ανθρώπους, την αρχαία ελληνική θρησκεία όπου οι θεοί κοιμόνταν με γυναίκες, κλπ., αλλά δεν έχεις κανένα πρόβλημα να πιστεύεις ότι το τρίτο πρόσωπο του τριαδικού θεού σου, το Άγιο Πνεύμα, γκάστρωσε τη έφηβη Εβραιοπούλα παρθένα, Μίριαμ, που ήταν ήδη αρραβωνιασμένη με κάποιον άλλο, και η οποία γέννησε τον θεάνθρωπο που εφονεύθη, επανήλθε στη ζωή και μετά ανέβηκε στον ουρανό, όπως και ο ινδικός Κρίσνα.

6. Προσπαθείς με κάθε τρόπο μήπως βρεις κανένα σφάλμα στους επιστημονικούς υπολογισμούς της ηλικίας της Γης (γύρω στα 4,55 δισεκατομμύρια έτη), αλλά δεν βρίσκεις τίποτα το εσφαλμένο στις χριστιανικές χρονολογίες (6000 χρόνια μόνο) που πιστεύεις, και τις οποίες σου παρέδωσαν κάτι ημιάγριοι της ερήμου που κοιμόνταν σε σκηνές κατά την εποχή του χαλκού και οι οποίοι είκασαν ότι η ηλικία της Γης είναι ίση με την χρονική διάρκεια μονάχα ολίγων ανθρωπίνων γενεών.

7. Πιστεύεις ότι ολόκληροι πληθυσμοί του πλανήτη τωρινοί και περασμένοι, με εξαίρεση αυτών που πιστεύουν τα ίδια με σένα, αλλά και πάλι βγάζοντας έξω τους πιστούς των άλλων χριστιανικών αιρέσεων, θα περάσουν την αιωνιότητα καταδικασμένοι στα ατελείωτα βασανιστήρια της Κόλασης. Παρ' όλα ταύτα θεωρείς τη θρησκεία σου ανεκτική και θρησκεία της αγάπης και της δικαιοσύνης.

8. Ενώ οι σύγχρονες επιστήμες όπως, ιστορία, γεωλογία, βιολογία, φυσική κλπ. αποτυγχάνουν να σε πείσουν για το αντίθετο, μερικοί ηλίθιοι που κυλιούνται στο πάτωμα και μιλούν με γλωσσολαλιές και τόσοι άλλοι αδαείς που βάζουν στο μυαλό σου αστήρικτες ιδέες και φόβους παρέχουν όλη την απόδειξη που χρειάζεσαι για να πεισθείς περί της αληθείας του Χριστιανισμού.

9. Δέχεσαι το 0.01% ως «υψηλό ποσοστό επιτυχίας» για το ότι οι προσευχές που κάνεις προς τον θεό σου «βρίσκουν» θεϊκή ανταπόδοση. Δηλαδή θεωρείς αυτό το ποσοστό σαν απόδειξη του ότι οι προσευχές εισακούονται από τον θεό σου, ο οποίος σου παρέχει όλα όσα του ζητάς. Αλλά το υπόλοιπο συντριπτικό ποσοστό της αποτυχίας, δηλαδή το 99.99%, το ερμηνεύεις απλώς ως το θέλημα του καλού θεού σου, ο οποίος παρ' όλα ταύτα εισακούει όλες τις θεμιτές παρακλήσεις.

10. Στην πραγματικότητα γνωρίζεις πολύ λιγότερα από όσα γνωρίζουν οι περισσότεροι αθεϊστές, αγνωστικιστές, σκεπτικιστές, κ.ά. για τη Βίβλο, το χριστιανικό δόγμα και κατήχηση, την χριστιανική εβραϊκή και εκκλησιαστική ιστορία και συνήθως ζεις αντίθετα από τα διδάγματα της χριστιανικής αίρεσης στην οποίαν ανήκεις, αλλά εξακολουθείς με πείσμα να ονομάζεις τον εαυτό σου χριστιανό.

11. Επιθυμείς όταν σε βολεύει να επικαλείσαι λογική και συνέπεια, ενώ για να δικαιολογήσεις τις χιλιάδες αντιφάσεις, λάθη, παράλογα πράγματα, ανοησίες, ασυνέπειες κλπ. της θρησκείας σου καταφεύγεις σε κάθε παραλογισμό και σε κάθε μπαλαμούτι εκ των υστέρων μαγειρεμένο. Δεν είναι δυνατό με λογική και συνέπεια να δικαιολογείς τα αδικαιολόγητα. Αυτό επιτυγχάνεται μόνο με σχιζοφρένεια.

12. Μιλάς για θεό δικαιοσύνης όταν αυτός ο θεός ξεχωρίζει εκλεκτό λαό, ο οποίος με την βοήθεια του θεού αυτού θα εξαφανίσει τουλάχιστον ένδεκα ή επτά άλλα έθνη και ποιος ξέρει ακόμα πόσα, τα οποία δεν του έφταιξαν σε τίποτα απολύτως και αποκαλείς αυτές τις θηριωδίες μέρος του θείου σχεδίου του. Ακόμα αυτός ο θεός σου είναι τόσο δίκαιος και γεμάτος αγάπη ώστε θα καταδικάζει σε αιώνια τιμωρία όλους όσους δεν τον γνώρισαν ή δεν μπορούν να τον πιστέψουν.

13. Έχεις ως αυθαίρετο αξίωμα τη θρησκευτική πίστη στη θρησκεία σου και στην βολική ερμηνεία που της δίνεις εσύ αυθαιρέτως και μάλιστα όταν όλα αυτά προηγούνται κάθε ενδελεχούς μελέτης, κρίσεως και γνώσεως.
Και συνεχίζουμε ...;

14. Φοβάσαι τόσο πολύ ν' αναζητήσεις και ν' αντικρίσεις την αλήθεια, παρ' όλο που υποψιάζεσαι ότι ζεις μέσα σ' ένα μεγάλο ψέμα, ώστε δυσκολεύεσαι να βάλεις ένα κόμμα στο δογματικό «πίστευε και μη ερεύνα» («πίστευε και μη, ερεύνα»).

15. Χλευάζεις τους πιστούς άλλων θρησκειών ως ειδωλολάτρες, όταν εσύ ο ίδιος προσκυνάς ξύλινες εικόνες και πτώματα «αγίων».

16. Όταν αντικρούεται με επιχειρήματα το παράλογον του πράγματος που εσύ θεωρείς απολύτως λογικό, καταφεύγεις σε αναθεματισμούς, κατάρες, μειωτικούς και προσβλητικούς χαρακτηρισμούς (ελλείψει επιχειρημάτων).

17. Είσαι έτοιμος να σπάσεις και να κάψεις όταν θεωρείς ότι προσβάλλουν τα πιστεύω σου, αλλά ταυτόχρονα αγνοείς ή παραβλέπεις πως τα δικά σου πιστεύω επιβλήθηκαν με την βία και την τρομοκρατία.

18. Θεωρείς τους Εβραίους και τον Ιουδαϊσμό, εχθρούς της θρησκείας σου, αν και κατά βάση ο Χριστιανισμός αποτελεί αίρεση του Ιουδαϊσμού, πιστεύετε στον ίδιο θεό (τον Γιαχβέ) και μνημονεύετε τους ίδιους Εβραίους «προπάτορες» (Αβραάμ, Ισαάκ, Ιακώβ και όλο το κακό συναπάντημα).

19. Εσύ, ο Έλληνας χριστιανός, θεωρείς τον εαυτό σου «πατριώτη», όταν πάνω απ' την πατρίδα και το έθνος, βάζεις τη θρησκεία σου και «του Χριστού την πίστη την αγία». Όταν θεωρείς τιμητικό τον όρο «Ρωμιός», όταν δέχεσαι να εορτάζεις «αγίους» που κατέσφαξαν τους Έλληνες και πολέμησαν με μανία το Ελληνικό Πνεύμα, για το οποίο είμαστε σήμερα περήφανοι. Ως γνήσιος «Νεοέλληνας» χριστιανός, γνωρίζεις απ' έξω κι ανακατωτά την εβραϊκή μυθολογία-τερατολογία (που εσύ την έχεις υιοθετήσει ως θρησκεία), γνωρίζεις ότι σταυρώθηκε κάποιος Ιουδαίος ονόματι Γιεσούα (Ιησούς) και καλά για να σε σώσει (από τί άραγε;), ενώ πιθανότατα αγνοείς τον αποκεφαλισμό και την σταύρωση ενός δικού σου προγόνου, του Λεωνίδα, που θυσιάστηκε, όχι για κάποια υποτιθέμενη σωτηρία, αλλά για κάτι πιο ...;χειροπιαστό: Την ελευθερία.

20. Εσύ, ο Έλληνας χριστιανός, βολεύεσαι απόλυτα με την ψευδοϊστορία που έχεις διδαχθεί στο σχολείο κι εμφανίζει την Εκκλησία ως θεματοφύλακα του ελληνικού γένους, πρωταγωνιστή στους απελευθερωτικούς αγώνες, ενώ η πραγματική ιστορία έχει καταγράψει τον προδοτικό και ανθελληνικό της ρόλο (με κάποιες ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις).


Όταν ο Βαρθολομαίος αποκαλύπτει το πραγματικό πρόσωπο της Ορθοδοξίας

Όταν ο Βαρθολομαίος αποκαλύπτει το
πραγματικό πρόσωπο της Ορθοδοξίας

Το Σάββατο 22 Μαΐου 2010 ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος επισκέφθηκε την Ρωσσία μετά από πρόσκληση του πατριάρχη Μόσχας και πάσης Ρωσσίας Κύριλλου. Στις 24 Μαΐου εκφώνησε λόγο, όπου μεταξύ άλλων είπε και τα παρακάτω σημαντικά και βαρύνουσας σημασίας, που αντιγράφουμε από την επίσημη ιστοσελίδα του Οικουμενικού πατριαρχείου.

Iμιλία τΖς Α.Θ.Παναγιότητος, τοζ Ο0κουμενικοζ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου τΖς 24ης Μαΐου 2010.

"Βεβαίως ε0ς Eλους τούς λαούς Qπάρχουν θνικισταί, παντοζ


Συγκλονιστικό, ο Ιησούς δεν γνώριζε την… μετάδοση των μικροβίων!

Συγκλονιστικό, ο Ιησούς δεν γνώριζε την ...;
μετάδοση των μικροβίων!


«Το να φάγη τις με ανίπτους χείρας δεν μολύνει τον άνθρωπον» Ματθαίος 15.20

Τάδε έφη: Ιησούς Χριστός ο υποτιθέμενος θεός του παγκόσμιου Χριστιανισμού!
Κι όμως σήμερα γνωρίζουμε ότι:
* Τα άπλυτα χέρια είναι ο κύριος τρόπος μετάδοσης ασθενειών.
*Ο ιός της ηπατίτιδας Ε μεταδίδεται με μολυσμένα χέρια
*Ενας δημοφιλής τρόπος μετάδοσης των ιών είναι τα μολυσμένα χέρια
*Να πλένετε τα χέρια σας. Το άγγιγμα απλών αντικειμένων με μολυσμένα χέρια αποτελεί την κύρια οδό μετάδοσης των ιών του κοινού κρυολογήματος. Η συμπεριφορά μας διευκολύνει πολύ τα πράγματα: ο μέσος άνθρωπος βάζει το χέρι στη μύτη του (και όχι μονο) μία φορά κάθε τρία λεπτά, σύμφωνα με μελέτη του εκπόνησε το Εθνικό Ίδρυμα Καρδιάς και Πνευμόνων στο Βασιλικό Κολέγιο του Λονδίνου.
Τι να κάνετε; Να πλένετε καλά τα χέρια σας τουλάχιστον πέντε φορές την ημέρα, ιδίως έπειτα από κάθε βήχα, φτάρνισμα ή φύσημα της μύτης.

Βέβαια δεν λέω ...; η "θεοφώτιστη" σκέψη του Χριστού που θέλει τα άπλυτα χέρια να μη μολύνουν τον άνθρωπο, έχει μια αισθητή διάφορα απ' τον Μωάμεθ που είπε: "Αν είστε ακάθαρτοι από γυναίκα ή ακαθαρσίες και δεν βρίσκετε νερό για να πλυθείτε τότε πάρτε στα χέρια σας καθαρό χώμα (!!!) και σκουπίστε μ' αυτό το πρόσωπο και τα χέρια σας". Κοράνι 4.44.

Αν λοιπόν είστε πιστοί χριστιανοί, και θεωρείτε τον συγκεκριμένο Ιουδαίο σωτήρα και θεό σας, ξανασκεφτείτε το, γιατί είναι μάλλον ολοφάνερο ότι κανένας πραγματικός Θεός δεν θα τολμούσε να ξεστομίσεις μια τέτοια βλαβερή για τους ανθρώπους ανοησία ...; Εκτός βεβαία κι αν αντί για θεός, ήταν ένας απλός άνθρωπος με τις γνώσεις της εποχής του, όπως φαίνεται ξεκάθαρα ότι ήταν ο έντεχνα θεοποιημένος Ιησούς Χρηστός!

Όπως καταλαβαίνετε, κανένας Θεός και δημιουργός του σύμπαντος Κόσμου δεν δικαιούται να αγνοεί τα μικρόβια και φυσικά δεν θα μπορούσε κάτω από οποιασδήποτε συνθήκες να ξεστομίσει την δήλωση: τρώτε άφοβα με άπλυτα χέρια γιατί δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος μόλυνσης του σώματος! Η δήλωση του αυτή, είναι όχι μονό αποκαλυπτική των πενιχρών γνώσεών του, αλλά και απόλυτο επιχείρημα καθαίρεσής του απ' το ψεύτικο βάθρο της θεοποίησής του!


1821 – ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ: ΜΑΖΕΨΤΕ ΟΛΟΙ Τ’ ΑΡΜΑΤΑ ΚΑΙ ΔΩΣΤΕ ΤΑ... ΣΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ !!!

1821 - ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ:
ΜΑΖΕΨΤΕ ΟΛΟΙ Τ' ΑΡΜΑΤΑ ΚΑΙ ΔΩΣΤΕ ΤΑ... ΣΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ !!!

ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΑΝΤΑ ΤΗΝ ΓΡΑΦΟΥΝ ΟΙ ΝΙΚΗΤΕΣ, ΑΛΛΑ ΠΑΝΤΑ ΚΑΤΙ ΞΕΦΕΥΓΕΙ ΚΑΙ ΕΤΣΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΒΡΙΣΚΕΙ ΤΕΛΙΚΑ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ.

     Για την "συμμετοχή"  της εκκλησίας στην επανάσταση του 21 πρέπει να υπάρχει μεγαλύτερη προσοχή, αν θέλουμε να υπηρετούμε την αλήθεια και τον Ορθολογισμό.          

Εκτός του αφορισμού της επανάστασης από 20 πατριάρχες και επισκόπους, "παρεπιδημούντες" στην Κων/πολη, (τόσοι υπέγραψαν το αφοριστήριο και μάλιστα πάνω στην "αγία τράπεζα", υπάρχουν και οι διώξεις από την επίσημη εκκλησία εκείνων των λίγων κληρικών που σαν άτομα και όχι σαν κληρικοί πήραν τα όπλα, πχ. Παπαφλέσσας (χωρις μάλιστα καμιά αποκατάστασή τους), η προτροπή του πατριαρχείου προς τους κληρικούς να καταδίδουν τους επαναστάτες, η προτροπή του Κοσμά του Αιτωλού προς τους ραγιάδες να μαζέψουν όσα όπλα  είχαν και να τα παραδώσουν στην οθωμανική εξουσία, η προδοσία των Σουλιωτών από   μητροπολίτη.

Πως  βρέθηκε η τόσο περιουσία που  έχει η εκκλησία αμέσως μετά την απελευθέρωση , αν η δράση της ήταν εθνική; Βλάκες στελέχωναν την Οθωμανική εξουσία;

    Με έκπληξη διαβάζουμε στο βιβλίο του κληρικού  Φιλόθεου Φάρου «Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΩΣ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΚΑΙ ΩΣ ΣΩΤΗΡΙΑ» (2003 εκδόσεις Αρμός), τα εξής: «Ο Κοσμάς ο Αιτωλός, τον οποίο αποφασίσαμε να αποκαλούμε εθναπόστολο, πιστός στη διδασκαλία του Χριστού, έλεγε: «Ένα πράγμα σας  συμβουλεύω Χριστιανοί μου: Αν θέλετε να μαζώξετε όλοι σας τα άρματα, να τα δώσετε εις τους ζαπιτάδες και να τους ειπήτε: Δεν είναι εδικά μας. Εμάς ο Χριστός μας τον σταυρό μας εχάρισεν να έχωμεν και όχι άρματα» σελ. 58, καθώς και το «..ή τους μητροπολίτες Άρτης, Γρεβενών και Ιωαννίνων την εποχή του Αλή Πασά, για τους οποίους αναφέρεται στην Ελληνική Νομαρχία ότι ήταν «οι πρώτοι προδόται του τυράννου, καθώς όλοι το γνωρίζουσι ...; Ο Άρτης ηπάτησεν και επρόδωσεν τους ήρωας Σουλιώτας».

«..Ότι όλους αυτούς τους έκαναν επισκόπους τα αφεντικά τους, χρησιμοποιώντας τα πιο βρώμικα και τα πιο σατανικά μέσα και όχι το Άγιο Πνεύμα, δεν πιστεύω κανείς να το αμφισβητήση.» σελ. 162.

Δεν τα γνωρίζουμε όμως, γιατί απλώς το σχολείο δεν διδάσκει στο μάθημα της  Ιστορίας, ότι  απαξιώνει την εικόνα των κληρικών και της εκκλησίας, αλλά και  ούτε τα τμήματα Ιστορίας των Ελληνικών Πανεπιστημίων δεν τα διδάσκουν, λόγω της μέχρι τώρα δεσπόζουσας θέσης της εκκλησίας που κατέχει στο πολιτικό σύστημα της Ελλάδας με την ταύτιση κράτους-εκκλησίας. 

       Ο  Π.Π. Γερμανός στα απομνημονεύματα του, λέξη δεν λέει για Λαύρα κλπ, ενώ αντίθετα λέει ότι πρέπει να συστήσουν μυστικό σύνδεσμο κληρικών για την αναστύλωση του κύρους της εκκλησίας που προκάλεσε η φιλοοθωμανική στάση της εκκλησίας. Επίσης  η Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, βραβευμένη από Ακαδημία Αθηνών, τόμος ΙΒ΄σ.83 βεβαιώνει για το αντίθετο: "Η ιστορική αλήθεια απέχει πολύ από τον θρύλο. Ούτε στις 25 Μαρτίου αλλά και ούτε και στις 21 που έγινε η πρώτη πολεμική επιχείρηση βρισκόταν κανείς στην Αγία Λαύρα. ...;Σ' εκείνον όμως που κατ' εξοχήν οφείλεται ο θρύλος της Αγίας Λαύρας είναι ο Γάλλος Ιστορικός Πουκερβίλ, που έγραψε το 1824 την Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως. Εκεί περιγράφει με φανταστικές τελείως λεπτομέρειες τη δοξολογία που έγινε στην Αγία Λαύρα, τον λόγο που εκφώνησε ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, την ορκωμοσία των παλικαριών κλπ.. "».

Υπάρχει και το βιβλίο του καλόγερου Παπουλάκου το 1827, δηλαδή μετά την επικράτηση της επανάστασης, που "αποδείκνυε" ότι η επανάσταση ήταν έργο του διαβόλου. Υπάρχει και σήμερα ανάλογη στάση κληρικών όπως του Βαρθολομαίου που στον ενθρονιστήριο λόγο του είπε ότι "το 21 κάποιοι ξεβράκωτοι  χάλασαν της καλές σχέσεις των δυο λαών".

Υπάρχει πριν μερικά χρόνια σε "συνέδριο" θεολόγων δήλωση "καθηγητή θεολογικής σχολής του ΑΠΘ", ότι "η άλωση της πόλης δεν άρχισε το 1453, αλλά το 18213 !!.  Ο μύθος του κρυφού σχολείου (ο Αλή Πασάς τα παιδιά του τα στέλνει σε ελληνικό σχολείο ( ...;κρυφό, στον Πόντο το φροντιστήριο της Τραπεζούντας (πανεπιστήμιο της εποχής) υπάρχει από το 1650 ( ...;κρυφό,  αλλά και η γλώσσα της διπλωματίας των Οθωμανών που ήταν η ελληνική με διπλωμάτες τους Φαναριώτες, δεν διαψεύδουν να περί κρυφού σχολιού;.

        Και όλα αυτά μαζί βέβαια με πολλά άλλα γιατί σύμφωνα και με την «διαπίστωση» του "Χρυσόστομου":  «Όσο πιο βάρβαρο ένα έθνος φαίνεται και της Ελληνικής απέχει παιδείας, τόσο λαμπρότερα φαίνονται τα ημέτερα» Ι. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ, ΕΙΣ ΙΩΑΝΝΗΝ 59.31.33.  Φίλοι, σχεδόν πάντα όμως "ενδέχεται και άλλως εχειν"

Οδυσσέας  Επικουρίδης, Μαθηματικός

Οι νεκροί δεν έχουν απολέσει τη ζωή, ...αλλά κοιμούνται

Γραμμένο από Ψαρουδάκης Κώστας, Ιούνιος 12, 2011
Πρός ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗ ΝΑΘΑΝΑΗΛ ΜΠΑΡΟΥΣΗ

Μας λέτε λοιπόν κύριε Μπαρούση ότι:
«Σύμφωνα με την χριστιανική Θεολογία οι νεκροί δεν έχουν απολέσει τη ζωή, αλλά κοιμούνται, βρίσκονται σε μια μέση κατάσταση και αναμένουν την δευτέρα παρουσία.»

Σύμφωνα με την λογική, τα ποίμνια έχουν απολέσει κάθε ικανότητα κρίσης και πράγματι κοιμούνται όρθια.

«Έτσι ο Χριστός, όποτε προέβη σε Ανάσταση, έδρασε όπως εμείς όταν θέλουμε να ξυπνήσουμε κάποιον.»

Όπως περίπου δηλαδή θέλουμε κι εμείς να ξυπνήσουμε μερικά από τα λιγότερο αποβλακωμένα σας ποίμνια ...;;.

«Γι' αυτό και στην Ανάσταση της Κόρης του Ιαείρου, όπως και στην Ανάσταση του υιού της χήρας της Ναϊν, δρα ταρακουνώντας τους απλά από το χέρι, ενώ στην περίπτωση του Λαζάρου, του λέγει "δεύρο έξω", και όχι "αναστήθιτι".»

Εννοούσε λες να βγει έξω χωρίς να αναστηθεί; Όπως περίπου τα ζόμπι δηλαδή;
Όμως ακόμα, γιατί την ανάσταση της κόρης του Ιαείρου την αναφέρουν ο Μάρκος (5:37-40) και ο Λουκάς (8:51) που ΔΕΝ ήταν παρόντες στο θαύμα και ο Ιωάννης που υποτίθεται ότι ήταν παρών και το είδε, δείχνει ακολούθως να μην έχει ιδέα για το περιστατικό αφού δεν αναφέρει ΛΕΞΗ γι αυτό ...;;

Σε ότι επίσης αφορά την ανάσταση του Λαζάρου, τι ακριβώς νόημα είχε η ερώτηση του Ιησού: «που τον έχετε βάλλει;» (Ιωάν. 11:34)
Γιος του παντογνώστη άρχοντα του σύμπαντος ήταν που είχε την δύναμη να διατάξει τον νεκρό να αναστηθεί, αλλά ...;ΔΕΝ ΗΞΕΡΕ που ήτανε;

Επίσης, τι διαφορά σπουδαιότητας είχε η συγκεκριμένη ανάσταση από αυτήν της κόρης του Ιαείρου που ο Ιωάννης την θυμάται τόσο καλά μιας και την αναφέρει λεπτομερώς;
Και γιατί την ανάσταση του Λαζάρου την αγνοούν οι υπόλοιποι μαθητές και την θυμάται ΜΟΝΟ ο Ιωάννης και ΚΑΝΕΝΑΣ άλλος;
Ήταν η σειρά των υπολοίπων να πάθουν ομαδικό Αλτσχάϊμερ εκτός του Ιωάννη που συνερχόταν από το εγκεφαλικό της προηγούμενης φοράς;

«Στην περίπτωση των Αναστάσεως που έχουμε κατά τη διάκρεια της Σταυρώσεως, πάλι το θαύμα γίνεται έναντι των λεγομένων δικαίων, οι οποίοι προσδοκούσαν Μεσσίαν, προεικονίζοντας ουσιαστικά την Ανάσταση του Ιησού Χριστού, κατά Αυγουστίνον, τον Επίσκοπο Ιππώνος.»

Εγώ να ρωτήσω, τι ακριβώς έκαναν οι αναστημένοι περιμένοντας 2 ημέρες να μπουν στην Ιερουσαλήμ;
Τριγύριζαν εκεί στο νεκροταφείο ή πήγαν και περίμεναν κάπου αλλού; Πείναγαν αυτές τις 2 μέρες κι αν ναι έκλεβαν περιβόλια και κοτέτσια ή έτρωγαν τους περαστικούς;

Στην πόλη επίσης, μπήκαν ξεβράκωτοι ή έκλεψαν από πριν τα ρούχα περαστικών ή μήπως πάλι βρήκαν καμιά απόμερη μπουγάδα και κάπως βολεύτηκαν, πως ακριβώς έγινε;

Μετά που μπήκαν στην πόλη τι έκαναν; Πήγαν στο σπίτι που κατοικούσαν πριν από ίσως κάποιες γενιές, και αν ναι, τι είπαν στους τότε νόμιμους ιδιοκτήτες;
Διεκδίκησαν μαζί και τις παλιές τους περιουσίες πίσω ή όχι;
Μήπως πάλι δεν ενόχλησαν κανέναν και απλά έφυγαν μετανάστες κάπου αλλού;
Μπορεί λες να ξαναγύρισαν στους τάφους τους και ξαναθάφτηκαν μόνοι τους;
Καμία ιδέα για το τι μπορεί να έγινε, υπάρχει;

«Ουσιαστικά λοιπόν η αναφορά του κ. Καλόπουλου, ότι δηλαδή δεν υπάρχει πατερική ερμηνεία επί της μαρτυρίας αυτής του Ευαγγελίου είναι ψευδής. Φαινομενικά διότι ο κ. Καλόπουλος δεν έχει μελετήσει τον Ιερό Αυγουστίνο.»

Η μελέτη του ιερού Αυγουστίνου έγινε από πολλούς και μάντεψε τα συμπεράσματα ...;
Οι σοβαρότεροι μελετητές διαπίστωσαν ότι ΔΕΝ ήταν λιγότερο βλαμμένος από τους υπόλοιπους που πίστευαν στα περί νεκραναστάσεων.

Εδώ ΔΕΝ πίστεψαν ΟΙ ΙΔΙΟΙ οι μαθητές του Ιησού στο ενδεχόμενο της ανάστασης του ιδίου που τον έζησαν από τόσο κοντά (τρόμαξαν όταν τον είδαν, άλλοι ήθελαν να τον αγγίξουν ή ακόμα και ο Θωμάς τον τσεκάρισε με το ..δάχτυλο), ο Αυγουστίνος που δεν είχε ιδέα τι έγινε 400 χρόνια πριν (πέρα απ' όσα του έλεγαν), έχει τόσο αξιόπιστη άποψη που την επικαλείσαι κι όλας ...;;

Κι εδώ βέβαια μπορεί να επικληθεί το περί «θείας θέλησης» ή του «άγιου πνεύματος» ή «θείας φώτισης» ή όποια άλλη ανοησία σας κατέβει ...;

Καψτε τα όλα ...Καψτε τα - Η Ιεροποίηση του εμπρησμού στον Χριστιανισμό

Καψτε τα όλα ...Καψτε τα -
Η Ιεροποίηση του εμπρησμού στον Χριστιανισμό

alt
Παρατίθενται δειγματοληπτικά και χωρίς σχόλια oρισμένα αποσπάσματα επιλεγμένα ανάμεσα από αναρίθμητα χριστιανικά κείμενα, τα οποία εμπεριέχουν μια θεοκρατική νομιμοποίηση της πυρομανίας και των εμπρησμών στην ιδεολογία της θρησκείας.

Παλαιά Διαθήκη
  • «Τους βωμούς αυτών καθελείτε και τας στήλας αυτών συντρίψετε και τα άλση αυτών εκκόψετε και τα γλυπτά των θεών αυτών κατακαύσετε εν πυρί.» («Έξοδος», λδ΄ 13.)
  • «Αλλά ούτω θέλετε κάμει προς αυτούς. Τους βωμούς αυτών θέλετε καταστρέψει, και τα αγάλματα αυτών θέλετε συντρίψει, και τα άλση αυτών θέλετε κατακόψει, και τα αγάλματα αυτών θέλετε καύσει εν πυρί.» («Δευτερονόμιον», ζ΄ 5.)
  • «Ξηρά βρωθήσεται υπό πυρός· και καυθήσεται εν τοις δάσεσι του δρυμού, και συγκαταφάγεται τα κύκλω των βουνών πάντα. Δια θυμόν οργής Κυρίου συγκέκαυται η γη όλη, και έσται ο λαός ως κατακεκαυμένος υπό πυρός.» («Ησαΐας», θ΄ 17-18.)
  • «Και το φως του Ισραήλ θέλει γίνει πυρ και ο Άγιος αυτού φλοξ και θέλει καύσει και καταφάγει τας ακάνθας αυτού και τους τριβόλους αυτού εν μια ημέρα. Και θέλει αφανίσει την δόξαν του δάσους αυτού και του καρποφόρου αγρού αυτού από ψυχής έως σαρκός.» («Ησαΐας», ι΄ 17-18.)
  • «Άνοιξον, Λίβανε, τας θύρας σου, και ας καταφάγη πυρ τας κέδρους σου (...) δρυς της Βασάν, διότι το δάσος το απρόσιτον κατεκόπη.» («Ζαχαρίας», ια΄ 1-2.)
  • « Και θέλει αφανίσει την δόξαν του δάσους αυτού και του καρποφόρου αγρού αυτού από ψυχής έως σαρκός. » («Ησαΐας», ι΄ 18.)
  • «Ότι πυρ εκκέκαυται εκ του θυμού μου, καυθήσεται έως Άδου κάτω, καταφάγεται γην και τα γεννήματα αυτής, φλέξει θεμέλια ορέων.» («Δευτερονόμιον», λβ΄ 22.)
  • «Και έβρεξεν ο Κύριος επί τα Σόδομα και Γόμορρα θείον και πυρ παρά Κυρίου εκ του ουρανού. Και κατέστρεψε τας πόλεις ταύτας, και πάντα τα περίχωρα, και πάντας τους κατοίκους των πόλεων, και τα φυτά της γης.» («Γένεσις», ιθ΄ 24-25.)
  • «Διότι Κύριος ο Θεός σου είναι πυρ καταναλίσκον, Θεός ζηλωτής.» («Δευτερονόμιον», δ 24.)
  • «Αλλά θέλω εξαποστείλει πυρ εις το τείχος της Γάζης, και θέλει καταφάγει τα παλάτια αυτής (...). Θέλω εξαποστείλει πυρ εις το τείχος της Τύρου, και θέλει καταφάγει τα παλάτια αυτής.» («Αμώς», α΄ 7-10.)
  • «Και η θέα της δόξης του Κυρίου ήτο εις τους οφθαλμούς των υιών Ισραήλ ως πυρ κατατρώγον επί της κορυφής του όρους.» («Έξοδος», κδ΄ 17.)
  • «Πυρ εξήχθη εν τω θυμώ μου, το οποίον θέλει εκκαυθή καθ' υμών.» («Ιερεμίας», ιε΄ 14.)
  • «Και εφώναξε ο Ηλίας ο προφήτης. Κύριε, θεέ του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ, επάκουσόν με σήμερον εν πυρί, δια να γνωρίσουν ότι εσύ είσαι ο Θεός (...) και έπεσε πυρ παρά Κυρίου και κατέφαγε το ολοκαύτωμα και τα ξύλα και τους λίθους και το χώμα και το ύδωρ το εν αύλακι.» («Βασιλειών Γ΄», ιη΄ 37-38.)

Kαινή Διαθήκη
  • «Πυρ ήλθον βαλείν επί την γην» («Λουκάς», ιβ΄ 49).
  • «Και ο πρώτος άγγελος εσάλπισε και έγινε χάλαζα και πυρ μεμιγμένα με αίμα και ερρίφθησαν εις την γην, και το τρίτον των δένδρων κατεκάη, και πας χλωρός χόρτος κατεκάη. Και ο δεύτερος άγγελος εσάλπισε και ως όρος μέγα πυρί καιόμενον εβλήθη εις την θάλασσαν (...) Και ο τρίτος άγγελος εσάλπισε και έπεσεν εκ του ουρανού αστήρ μέγας καιόμενος ως λαμπάς.» («Αποκάλυψις», η΄ 7-12.)

Βίοι Αγίων
  • «Λαβών το είδωλον της μητρός των θεών Ρέας, ως φλυαρούσιν οι Έλληνες, έρριψεν αυτό εις την φωτιάν και το κατέκαυσεν.» («Συναξαριστής», Άγιος μεγαλομάρτυρας Θεόδωρος Τήρων, 17 Φεβρουαρίου.)
  • «Επειδή δε ο δαίμων δεν εδυνήθη πλέον να φέρη εμπόδιον, ήναψαν τα ξύλα και κατέκαυσαν τον ναόν.» («Συναξαριστής», Άγιος ιερομάρτυρας Μάρκελλος, 14 Αυγούστου.)

Πατέρες της Εκκλησίας
  • «Και τους εμβάλλοντάς σε εις το πυρ κατακαύσει.» (Ι. Χρυσόστομος, «Αd Theodorum lapsum», 3,73.)
  • «Εις γέενναν εμβάλω και τω πυρί παραδώ.» (Ι. Χρυσόστομος, «Αd Theodorum lapsum», 8,49.)
  • «Και γίνεται τα συστήματα των ασεβών πυρίκαυστα.» (Μ. Βασίλειος, «Εnarratio in prophetam», 1,19,33.)

Εκκλησιαστικοί συγγραφείς
  • «Μυών γαρ οικητήριον ην ο Αιγύπτιος θεός (Σέραπις), εις μικρά δε αυτόν διελόντες τα μεν παρέδωσαν τω πυρί...» (Θεοδώρητος, «Εκκλησιαστική Ιστορία», 321, παρ. 13.)
  • «Εκ τούτου δε συλληφθέντες Θεόδωρός τε και οι του τρίποδος τεχνίται οι μεν πυρί οι δε ξίφει απολέσθαι προσετάχθησαν. Παραπλησίως δε δια την αυτήν αιτίαν διεφθάρησαν και οι ανά πάσαν την αρχομένην λαμπρώς φιλοσοφούντες, ασχέτου δε της του βασιλέως οργής ούσης, και εις μη φιλοσόφους.» (Σωζομενός, «Εκκλησιαστική Ιστορία», βιβλίο 6, κεφ. 35, παρ. 6.)
  • «Άλλων τε γυναικών τα αυτά μόρια τούτο μεν σιδήρω, τούτο δε ωοίς εις άκρον πυρί θερμανθείσι προσφέροντες έκαιον.» (Σωκράτης, «Εκκλησιαστική Ιστορία», βιβλίο 2, κεφ. 38, παρ. 32.)

Ο γυμνός νεανίσκος... και η ιδιαίτερη αγάπη του Ιησού!

Ο γυμνός νεανίσκος... και η ιδιαίτερη αγάπη του Ιησού!


Το 1958 στο μοναστήρι του Αγίου Σάββα κοντά στην Ιερουσαλήμ ένας αμερικανός ερευνητής ανακάλυψε ένα χαμένο γράμμα του Αγίου Κλήμεντος πατριάρχη Αλεξανδρείας (γραμμένο γύρω στο 95 μ.Χ.) που παραδέχονταν ότι στην Καινή Διαθήκη είχε γίνει λογοκρισία και είχαν αφαιρεθεί ολόκληρες παράγραφοι για να μην σκανδαλίζονται οι πιστοί. Μια παράγραφος που έλειπε, ανέφερε ο Κλήμης, από το κατά Μάρκον Ευαγγέλιο (στο κεφ. 10 εμβόλιμη ανάμεσα στους στίχους 34 και 35) αναφέρει ένα άγνωστο θαύμα του Ιησού στην Βηθανία, όπου ανάστησε (εκτός από τον Λάζαρο) έναν πλούσιο νεαρό .
Κύλησε τον λίθο από την θύρα του μνημείου και κράτησε τον αναστημένο νεαρό από το χέρι.
«Ο δε νεανίσκος εμβλέψας αυτώ ηγάπησεν αυτόν και ήρξατο παρακαλείν αυτόν ίνα μετ' αυτού ή. και εξελθόντες εκ του μνημείου ήλθον εις την οικίαν του νεανίσκου. ην γαρ πλούσιος. και μεθ' ημέρας έξ επέταξεν (κάλεσε) αυτώ ο Ιησούς και οψίας γενομένης έρχεται ο νεανίσκος προς αυτόν περιβεβλημένος σινδόνα επί γυμνού. και έμεινε συν αυτώ την νύκταν εκείνην. εδίδασκε γαρ αυτόν ο Ιησούς το μυστήριον της Βασιλείας του Θεού».
Και συνεχίζει λίγο παρακάτω ο Κλήμης με άλλο ένα λογοκριμένο κομμάτι:
«και έρχεται εις Ιεριχώ και επάγει μόνον. και ήσαν εκεί η αδελφή του νεανίσκου ον ηγάπα αυτόν ο Ιησούς και η μήτηρ αυτού και η Σαλώμη. και ουκ απεδέξατο αυτάς ο Ιησούς»
Η επιστολή αποδείχτηκε αυθεντική και ακολούθησε τρομερός σάλος ανάμεσα στους θεολόγους. Τι δίδασκε ο Ιησούς τη νύχτα σ'; έναν γυμνό νεαρό; Γιατί αφαιρέθηκε η παράγραφος; Τι θα σκανδάλιζε τους πιστούς; Πόσο πολύ μοιάζει αυτό το σκηνικό και τι σχέση έχει με τον γυμνό νεανίσκο στο Κήπο της Γεσθημανή; Ποιος ήταν ο νεαρός που αγαπούσε ο Ιησούς και πόσο τον αγαπούσε;
Παρόμοια ερωτηματικά γεννά και η αναφορά μέσα στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο σε έναν ανώνυμο μαθητή «όν ηγάπα ο Ιησούς», ο οποίος κατά τον Μυστικό Δείπνο «ην ανακείμενος [...] εν τω κόλπω του Ιησού. [...] επιπεσών δε εκείνος επί το στήθος του Ιησού λέγει αυτώ...» (Ιωαν. 13: 24-25).

STO_STITHOS_TOY_IHSOY  STO_STITHOS_TOY_IHSOY2


Μυστικός Δείπνος με τον μαθητή: «τον οποίο αγαπούσε ο Ιησούς» HUGUET, Jaume 1470 

Ο ίδιος ανώνυμος μαθητής «ον ηγάπα ο Ιησούς» ήταν παρών στην Σταύρωση (Ιωαν. 19: 26) και την τρίτη φορά που εμφανίστηκε ο αναστημένος Ιησούς στους μαθητές του και η ταυτότητά του προκάλεσε απορία στον Πέτρο (Ιωαν. 21: 20) (στο τέλος του Ευαγγελίου αποκαλύπτεται ότι ο μαθητής ήταν ο ίδιος ο Ευαγγελιστής Ιωάννης).
Συνολικά στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο η λέξη αγάπη αναφέρεται οκτώ φορές, πέντε εκ των οποίων για να περιγράψει την σχέση του Ιησού με τον Ιωάννη. Μία φορά για τη σχέση του Ιησού με τον Λάζαρο και από μια για την σχέση του Ιησού με την Μαρία και την αδελφή της Μάρθα. Θα υπέθετε κανείς, οτι ο Ιησούς,αγαπούσε όλους τους μαθητές του το ίδιο. Για ποιον λόγο λοιπόν ξεχώριζε ο νεαρότατος Ιωάννης; Τι μορφής αγάπη ήταν αυτή; Γιατί την τόνιζε τόσο πολύ και περιαυτολογούσε ο ίδιος ο Ιωάννης;
 
Μια απάντηση μπορεί να δίνει ο καθολικός Άγιος Έλρεντ (St. Aelred), ένας άγγλος ηγούμενος του Μεσαίωνα έγραψε γι' αυτή την αγάπη: «Ο ίδιος ο Χριστός, υπομονετικός και ευγενικός με τους άλλους για όλα τα θέματα, μεταμόρφωσε αυτό το είδος της αγάπης μέσα από τη δική του αγάπη. Γιατί επέτρεψε μόνο σε έναν (όχι σε όλους) να γείρει στο στήθος του ως δείγμα της ιδιαίτερής αγάπης του. Και όσο πιο κοντά βρίσκονταν οι δυο τους, τόσο πιο έντονα τα μυστικά του ουράνιου γάμου τους ανέδιδαν την γλυκιά οσμή του πνευματικού χρίσματος προς στην αγάπη τους».


Μυθεύματα και ασυμφωνίες ευαγγελιστών

Μυθεύματα και ασυμφωνίες ευαγγελιστών

Οι αντιφάσεις ανάμεσα στις αφηγήσεις του Λουκά και του Ματθαίου σχετικά με τη γέννηση του Χριστού φαίνονται ακόμα πιο καθαρά όταν παρουσιάζουν τη γενεαλογία του Χριστού. Και οι δυο ευαγγελιστές θεωρούν το βασιλιά Δαυίδ σαν έναν από τους σημαίνοντες προγόνους του Χριστού. Μ' αυτό ήθελαν να δείξουν ότι ο Χριστός είναι από μεγάλο σόι, ότι κατάγεται από την ίδια οικογένεια του βασιλιά Δαυίδ (και συνεπώς από το θεό). Να πως παρουσιάζουν οι δυο αυτοί ευαγγελιστές τη γενεαλογία του Χριστού:

Η γενεαλογία του Χριστού κατά τον Ματθαίο Η γενεαλογία του Χριστού κατά τον Λουκά
Από τον Δαυίδ ως την κατάκτηση της Βαβυλώνας
1. Δαυίδ
2. Σολομών
3. Ρομποάμ
4. Αμπία
5. Άσα
6. Ιοσαφάτ
7. Ιοράμ
8. Όξια
9. Ιοατάμ
10. Αάξ
11. Ιεξεκία
12. Μανάσε
13. Άμων
14. Ιοσία
15. Ιωακείμ
16. Ιεονία Από την κατάκτηση της Βαβυλώνας ως τον Ιησού
17. Σαλατιήλ
18. Ζορομπάμπελ
19. Αμπίουντ
20. Ελιακείμ
21. Αζόρ
22. Σαντόκ
22. Ακείμ
24. Ελιούντ
25. Ελιέζερ
26. Ματάν
27. Ιακώβ
28. Ιωσήφ
29. Χριστός

Από τον Δαυίδ ως την κατάκτηση της Βαβυλώνας
1. Δαυίδ
2. Νατάν
3. Ματάνα
4. Μένα
5. Μέλεα
6. Ελιακείμ
7. Ιωνάμ
8. Ιωσήφ
9. Ιούδας
10. Σιμών
11. Λευί
12. Ματάτ
13. Ιωρίμ
14. Ελιέζερ
15. Ιησούς
16. Ερ
17. Ελμαντάν
18. Κοσάν
19. Αντί
20. Μελχί
21. Νερί
Από την κατάκτηση της Βαβυλώνας ως τον Ιησού
22. Σαλατιήλ
23. Ζορομπάμπελ
24. Ρέσα
25. Ιωνάμ
26. Ιόντα
27. Ιοσέχ
28. Σεμέϊν
29. Ματατία
30. Μάατ
31. Ναγκάι
32. Έσλι
33. Ναούμ
34. Αμός
35. Ματατία
36. Ιωσήφ
37. Ιανάι
38. Μελχί
39. Λευί
40. Ματάτ
41. Ελί
42. Ιωσήφ
43. Χριστός
Πως είναι δυνατό ένα τέτοιο πράγμα; Οι ευαγγελιστές αυτοί δεν κατάφεραν να συνταιριάξουν μήτε καν τη γενεαλογία του θεού τους, έτσι ώστε τα δυο αυτά ευαγγέλια να μην αλληλοσυγκρούονται. Φαίνεται ότι δεν είναι εύκολο να επινοήσεις τη γενεαλογία του γιου του θεού, προ παντός όταν αυτή πρέπει ν' αρέσει και στους προλετάριους (Ιησούς - γιος μαραγκού) και στην αριστοκρατία (Ιησούς - βασιλικό αίμα).

Η διδασκαλία του Ιησού Χριστού

Οι αφηγήσεις των ευαγγελίων για τη διδασκαλία του Χριστού είναι γεμάτες αντιφάσεις και ολότελα αναξιόπιστες. Το ότι όλες οι αφηγήσεις των ευαγγελίων για την ζωή και τα έργα του Χριστού είναι απλές επινοήσεις, αποδείχνεται και από το γεγονός ότι στην απόδοση της διδασκαλίας του Χριστού οι ευαγγελιστές όχι μόνον έρχονται σ' αντίθεση μεταξύ τους, αλλά συχνά και αυτοί οι ίδιοι αντιφάσκουν.

Και...«έτσι» Και...«γιουβέτσι»
Μακάριοι οι δημιουργοί της ειρήνης, γιατί αυτοί θα ονομαστούν γιοί του θεού (Ματθαίος V, 9). Δεν ήλθα να φέρω ειρήνη, αλλά ξίφος (Ματθαίος Χ, 34).
Να μην εναντιώνεστε στο κακόν (Ματθαίος V, 39). Και κάθε δέντρο που δεν κάνει καλό καρπό να το κόβεις και να το ρίχνεις στη φωτιά (Ματθαίος VII, 19).
Όποιος οργίζεται κατά του αδελφού του θα κριθεί ένοχος από τον κριτή (Ματθαίος V, 22). Γιατί ήλθα να χωρίσω τον άνθρωπο από τον πατέρα του, την κόρη από τη μάνα της (Ματθαίος Χ, 35).
Κοιτάξτε τα πουλιά του ουρανού, που δεν σπέρνουν, ούτε θερίζουν, και δεν αποθηκεύουν στ' αμπάρια και ο επουράνιος πατέρας σας τα τρέφει... αλλά για ενδύματα γιατί φροντίζετε; Κοιτάξτε τους κρίνους στον κάμπο πώς μεγαλώνουν: δεν κουράζονται, ούτε γνέθουν (Ματθαίος VI, 26, 28). Γιατί πάλι σ' αυτόν που έχει θα του δώσουν και θα του περισσέψει αλλά σ' αυτόν που δεν έχει, θα του πάρουν και αυτό που έχει (Ματθαίος ΧΧV, 29).
Κανένας δε μπορεί να υπηρετεί δυο κυρίους (Ματθαίος VI, 24). Δώστε λοιπόν στον Καίσαρα αυτά που ανήκουν στον Καίσαρα και στον Θεό αυτά που είναι του Θεού (Ματθαίος XXII, 21).
Μην κρίνετε, για να μην κριθείτε (Ματθαίος VII, 1). Θα καθίσετε και σεις σε δώδεκα θρόνους, κρίνοντας τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ (Ματθαίος XIX, 28).
Κάμετε καλό σε κείνους που σας μισούνε (Ματθαίος V, 44). Πιο εύκολα θα είναι στη γη των Σοδόμων και των Γομόρρων, τη μέρα της κρίσεως (Ματθαίος Χ, 15).
Ποιος από σας θα του ζητήσει ο γιος του ψωμί και θα του δώσει πέτρα, είτε θα του ζητήσει ψάρια και αυτός θα του δώσει φίδια; (Ματθαίος VII, 9-10). - Κύριε δώσε μου την άδεια να πάω πρώτα και να θάψω τον πατέρα μου...
- Έλα μαζί μου και άφησε τους νεκρούς να θάψουν τους νεκρούς τους (Ματθαίος VIII, 21-22).
Γι' αυτό θα εγκαταλείψει ο άνθρωπος τον πατέρα του και τη μάνα του και θα προσκολληθεί στη γυναίκα του... Γιατί αυτούς που συνένωσε ο θεός, ο άνθρωπος δεν πρέπει να τους χωρίζει (Ματθαίος XIX, 5-6). Και όποιος εγκαταλείψει γυναίκα για τ' όνομά μου θα κληρονομήσει ζωήν αιώνια (Ματθαίος XIX, 29).
Να αγαπάς τον πλησίον σου (Ματθαίος XXII, 39). Στους δρόμους των ειδωλολατρών να μη πηγαίνετε και σε καμιά πολιτεία Σαμαρειτών να μη μπείτε: Καλύτερα πορεύεστε προς τα πρόβατα τα απολωλότα του οίκου του Ισραήλ (Ματθαίος Χ, 5-6).
Κάθε βασιλεία που διχάζεται μόνη της ερημώνεται και κάθε πολιτεία είτε σπίτι που διχάζονται μόνα τους, δε θα διατηρηθούν (Ματθαίος XII, 25). Γιατί ήλθα να χωρίσω τον άνθρωπο από τον πατέρα του, την κόρη από την μάνα της (Ματθαίος Ι, 35).
Μακάριοι οι φτωχοί στο πνεύμα (Ματθαίος V, 3). Άλλα να είσθε πονηροί σαν φίδια και χωρίς κακία σαν τα περιστέρια (Ματθαίος Χ, 16).
Και το ευαγγέλιο πρέπει πρώτα να κηρυχθεί σ' όλα τα έθνη (Μάρκος XIII, 10). Σε δρόμους ειδωλολατρών να μην πηγαίνετε (Ματθαίος Χ, 5).
Και κάποιος από σας θα θελήσει να είναι ο πρώτος, ας είναι υπηρέτης σας (Ματθαίος XX, 27). Ποιος από σας όταν έναν έχει έναν υπηρέτη, στο χωράφι, είτε στα πρόβατα θα του πει όταν γυρίσει στο σπίτι από τον κάμπο: «Πέρασε γρήγορα και κάθισε στο τραπέζι» και δε θα του πει: «Ετοίμασε να φάω, ζώσου και σέρβιρέ με ώσπου να φάω να πιω και μετά φάγε και πιες και συ»; (Λουκάς XVII 7-8).
Και όποιος εξυψώνει τον εαυτόν του, θα ταπεινωθεί (Ματθαίος XXIII, 12). Σεις είστε από τους κάτω, εγώ είμαι από τους απάνω. (Ιωάννης VIII, 23).
Τίμα τον πατέρα σου και τη μάνα σου (Ματθαίος XV, 4). Ποια είναι η μάνα μου; (Μάρκος III, 23).
Τί είναι σε μένα και σε σένα, γυναίκα; (Δηλαδή τι είναι κοινό ανάμεσα σε μένα και σε σένα, γυναίκα;) (Ιωάννης II, 4).
Γιατί ο Μωυσής είπε: «Τίμα τον πατέρα σου και τη μάνα σου» και «όποιος κακολογήσει τον πατέρα του ή τη μάνα του θα πεθάνει οπωσδήποτε»...
Σεις όμως λέτε: Όταν ένας άνθρωπος θα πει στον πατέρα του ή στην μάνα του: «Κορμάπν!» δηλαδή: «Αφιέρωσα στο θεό ό,τι θα ωφελούσουν από μένα» τότε σεις δεν τον αφήνετε να κάνει τίποτα για τον πατέρα του ή για τη μάνα του. Και έτσι καταργείτε το λόγο του θεού μ' αυτόν τον τρόπο. (Μάρκος III, 10-13).
Όταν έλθει κανείς σε μένα και δε μισεί τον πατέρα του και τη μάνα του και τη γυναίκα του και τα παιδιά του και τ' αδέρφια του και τις αδερφές του, ακόμα και την ψυχή του, δε μπορεί να είναι μαθητής μου (Λουκάς XIV, 26).
Η βασιλεία μου δεν είναι σ' αυτόν τον κόσμο (Ιωάννης XVIII, 36) Μακάριοι οι πράοι, γιατί αυτοί θα κληρονομήσουν τη γη (Ματθαίος V, 5).

Η ανάσταση του Ιησού Χριστού

Εδώ τα ευαγγέλια, συμφωνούν στο «αυτονόητο», δηλαδή την ανάσταση του Χριστού. Είναι απορίας άξιον όμως, ο διαφορετικός τρόπος που την περιγράφει το καθένα απ' αυτά. Έτσι αναλόγως το ευαγγέλιο, τα πρόσωπα που επισκέφθηκαν τον τάφο του Ιησού διαφέρουν, υπάρχουν ή δεν υπάρχουν άγγελοι σ΄αυτόν (διαφέρει ακόμα κι ο αριθμός τους), έγινε ή όχι σεισμός, ο τάφος βρέθηκε ανοιχτός ή κλειστός, συνάντησαν ή όχι τον αναστημένο Ιησού. Θα μπορούσε φυσικά να ισχυριστεί κάποιος ότι όλα αυτά είναι ασήμαντες λεπτομέρειες, που δεν αποδυναμώνουν την ουσία, δηλαδή το γεγονός της ανάστασης. Δεν είναι όμως καθόλου λεπτομέρειες, όταν αφορούν ένα τόσο σημαντικό «γεγονός», πάνω στο οποίο χτίστηκε όλο το οικοδόμημα της θρησκείας του χριστιανισμού...

Κατά Ματθαίον Κατά Μάρκον Κατά Λουκάν Κατά Ιωάννην
Kι όταν πια η ώρα είχε προχωρήσει πάρα πολύ, το βράδυ της τελευταίας ημέρας της εβδομάδας, κοντά στα χαράματα της πρώτης ημέρας της καινούργιας βδομάδας, η Mαρία η Mαγδαληνή και η άλλη Mαρία, ήρθαν να δουν τον τάφο. Ξαφνικά, τότε, έγινε μεγάλος σεισμός! Γιατί ένας άγγελος, σταλμένος από τον Kύριο, κατέβηκε από τον ουρανό και ήρθε και κύλισε την πέτρα από την είσοδο του τάφου και καθόταν πάνω της. Kαι η μορφή του ήταν σαν τη λάμψη της αστραπής και τα ρούχα του λευκά σαν χιόνι! Kι από το φόβο τους ταράχτηκαν οι φύλακες κι έγιναν σαν νεκροί.

Mίλησε τότε ο άγγελος και είπε στις γυναίκες: «Eσείς μη φοβάστε, γιατί ξέρω πως αναζητάτε τον Iησού που σταυρώθηκε. Δεν είναι εδώ, γιατί αναστήθηκε, όπως το είπε. Eλάτε να δείτε το μέρος όπου είχαν βάλει τον Kύριο, και πηγαίνετε γρήγορα να πείτε στους μαθητές του ότι αναστήθηκε από τους νεκρούς. Mάλιστα πηγαίνει κιόλας, πριν από σας, στη Γαλιλαία. Eκεί θα τον δείτε. Oρίστε, σας το είπα»!

Eκείνες, τότε, βγήκαν γρήγορα από το μνήμα με φόβο αλλά και χαρά μεγάλη κι έτρεξαν να το αναγγείλουν στους μαθητές του. Kαι καθώς πήγαιναν να το αναγγείλουν στους μαθητές του, τις αντάμωσε ξαφνικά ο Iησούς, λέγοντας: «Xαίρετε»!

Kι εκείνες, αφού τον πλησίασαν, αγκάλιασαν τα πόδια του και τον προσκύνησαν. Tότε λέει σ' αυτές ο Iησούς: «Mη φοβάστε, πηγαίνετε να το αναγγείλετε στους αδελφούς μου για να πάνε στη Γαλιλαία, κι εκεί θα με συναντήσουν».

Kι αφού είχε περάσει πια το Σάββατο, η Mαρία η Mαγδαληνή, η Mαρία η μητέρα του Iάκωβου και η Σαλώμη αγόρασαν αρώματα για να πάνε και να τον αλείψουν. Έτσι, πολύ νωρίς το πρωί της πρώτης ημέρας της εβδομάδας, έρχονται στο μνήμα, την ώρα που είχε ανατείλει ο ήλιος, κι έλεγαν μεταξύ τους: «Ποιος θα κυλίσει για μας την πέτρα από το στόμιο του μνήματος;».

Mα όταν κοίταξαν, βλέπουν ότι η πέτρα είχε κυλιστεί μακριά από τη θέση της! Kαι ήταν η πέτρα αυτή πάρα πολύ μεγάλη. Kι όταν μπήκαν στο μνήμα, είδαν έναν νέο που καθόταν στα δεξιά, ντυμένο με λευκή στολή και καταλήφθηκαν από ένα ανάμεικτο αίσθημα έκπληξης και φόβου. Aλλ' εκείνος είπε σ' αυτές: «Mη φοβάστε. Tον Iησού ζητάτε, τον Nαζωραίο, που έχει σταυρωθεί. Aναστήθηκε! Δεν είναι εδώ! Nα, κοιτάξτε τον τόπο που τον είχαν βάλει! Πηγαίνετε, λοιπόν, να πείτε στους μαθητές του και στον Πέτρο ότι ο Iησούς πηγαίνει πριν από σας στη Γαλιλαία. Eκεί θα τον δείτε, όπως σας το είπε».

Bγήκαν τότε από το μνήμα κι έφυγαν γρήγορα, ενώ τις είχε κυριεύσει τρόμος και κατάπληξη. Kαι σε κανέναν δεν είπαν τίποτε, γιατί φοβόνταν.

Tην Kυριακή όμως, από τα βαθιά κιόλας χαράματα, ήρθαν στο μνήμα μαζί και με μερικές άλλες, έχοντας μαζί τους τα αρώματα που είχαν ετοιμάσει. Eκεί βρήκαν την πέτρα μετατοπισμένη από το μνήμα, κι όταν μπήκαν μέσα, δε βρήκαν το σώμα του Kυρίου!

Kι ενώ έμεναν εκεί απορώντας γι' αυτό, παρουσιάστηκαν ξαφνικά μπροστά τους δύο άντρες με ρούχα που λαμποκοπούσαν!

Tότε, καθώς αυτές κατατρομοκρατημένες από το θέαμα στέκονταν με τα πρόσωπά τους σκυμμένα στη γη, είπαν σ' αυτές οι δύο άντρες: «Tι αναζητάτε τον ζωντανό ανάμεσα στους νεκρούς; Δεν είναι εδώ. Aναστήθηκε! Θυμηθείτε πώς σας μίλησε γι' αυτό, όταν ακόμα ήταν στη Γαλιλαία, λέγοντάς σας ότι πρέπει ο Γιος του Aνθρώπου να παραδοθεί στα χέρια αμαρτωλών ανθρώπων και να σταυρωθεί, και την τρίτη μέρα ν' αναστηθεί!».

Tότε θυμήθηκαν τα λόγια του. Έτσι, επέστρεψαν από το μνήμα και τα διηγήθηκαν όλα αυτά στους ένδεκα μαθητές και σε όλους τους υπόλοιπους. Kι αυτές που τα έλεγαν αυτά στους αποστόλους ήταν η Mαρία η Mαγδαληνή, η Iωάννα, η Mαρία η μητέρα του Iακώβου και οι άλλες που ήταν μαζί τους.

Σ' εκείνους όμως τα λόγια αυτά φάνηκαν σαν ανοησίες και δυσπιστούσαν σ' αυτές. O Πέτρος μάλιστα σηκώθηκε και πήγε τρέχοντας στο μνήμα, κι αφού έσκυψε, βλέπει να είναι εκεί μόνο τα σάβανα. Γύρισε τότε πίσω γεμάτος απορία για το γεγονός.

Tο πρωί, λοιπόν, της πρώτης μέρας της εβδομάδας κι ενώ ακόμα ήταν σκοτεινιά, πάει η Mαρία η Mαγδαληνή στο μνήμα και βλέπει την πέτρα μετατοπισμένη από το μνήμα. Έρχεται τότε τρέχοντας στο Σίμωνα Πέτρο και στον άλλο μαθητή, που ο Iησούς αγαπούσε ιδιαίτερα, και τους λέει: «Πήραν τον Kύριο από το μνήμα και δεν ξέρουμε πού τον έβαλαν».

Bγήκαν τότε ο Πέτρος κι ο άλλος μαθητής έξω και ξεκίνησαν για το μνήμα. Έτρεχαν, λοιπόν, και οι δύο τους, αλλά ο άλλος μαθητής έτρεξε γρηγορότερα από τον Πέτρο κι έφτασε πρώτος στο μνήμα. Σκύβει αμέσως μέσα και βλέπει να βρίσκονται εκεί τα σάβανα, αλλά δεν μπήκε μέσα. Έρχεται κατόπιν ο Σίμων Πέτρος, που τον ακολουθούσε, και μπήκε μέσα στο μνήμα και βλέπει τα σάβανα κάτω, και το σουδάριο που ήταν στο κεφάλι του, να βρίσκεται όχι μαζί με τα σάβανα, αλλά τυλιγμένο και τοποθετημένο χωριστά σε μια άκρη.

Tότε πια μπήκε μέσα κι ο άλλος μαθητής, που είχε έρθει πρώτος στο μνήμα, και είδε και πίστεψε ότι είχαν πάρει το σώμα. Γιατί μέχρι τότε δεν είχαν καταλάβει ακόμα τη Γραφή ότι ήταν προκαθορισμένο ν' αναστηθεί ο Xριστός από τους νεκρούς.

Έτσι, γύρισαν οι δύο μαθητές ξανά στα σπίτια τους.

Πηγή: http://www.schizas.com/site3/el/apostolika-eyaggelia-%E2%80%93-mytheymata-kai-asymfonies-eyaggeliston.html

Κορνήλιος Καστοριάδης - Θρησκεία, η ασθένεια τής βούλησης

Κορνήλιος Καστοριάδης -
Θρησκεία, η ασθένεια τής βούλησης
alt
ΑΤΟΜΙΚΟΤΗΤΑ, ΑΠΟΦΑΣΗ ΚΑΙ ΒΟΥΛΗΣΗ

Ο Κορνήλιος Καστοριάδης αναζητά στα ομηρικά έπη τις ρίζες τής ελληνικής αντίληψης τού κόσμου.

Η εξαθλίωση τού ανθρώπου με την «ασθένεια τής βούλησης».

Πολλά χωρία, τόσο στην Ιλιάδα όσο και στην Οδύσσεια, παρουσιάζουν ρητά τούς δισταγμούς των ηρώων. Τούς δείχνουν τη στιγμή τής μάχης να αντιπαραθέτουν μέσα τους αντιφατικά πράγματα, αυτό, που θα ονομάσει αργότερα ο Πλάτων «διάλογο ψυχής με τον εαυτό της». Ο Όμηρος χρησιμοποιεί π.χ. την έκφραση «δίχα θυμόν έχειν», προκειμένου να περιγράψει το πνεύμα τού ήρωα, που αμφιταλαντεύεται μεταξύ δυο αντιφατικών θέσεων (βλ. Οδ. π 73, που επαναλαβάνεται ελαφρώς παραλλαγμένο στην τ 524). Και η λήψη τής απόφασης συνδέεται άρρηκτα με μια ρητή ενδοσκόπηση, με τον έλεγχο των υπέρ και των κατά, των κινήτρων, που οδηγούν τον ήρωα στην πράξη ή στην αδράνεια. Όλα αυτά είναι απολύτως εμφανή σε όλη την έκταση των επών.

Παρά ταύτα παρεμβάλλεται εδώ μια συζήτηση -δευτερεύουσα σίγουρα- που δεν θα ήθελα όμως να αποφύγω. Υποστηρίχτηκε, και συνεχίζει να υποστηρίζεται, ότι δεν θα μπορούσε να υπάρξει πραγματική απόφαση στον ελληνικό κόσμο, τουλάχιστον στα ομηρικά έπη, αλλά και πέραν αυτών, μέχρι τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη, διότι η αρχαία Ελλάδα αγνοεί την έννοια τής βούλησης.
Βέβαια, η λέξη βούλησις δεν απαντά στον Όμηρο -ούτε και πολύ αργότερα- για να υποδείξει την ψυχική ιδιότητα ή στάση που θα οδηγούσε στην επιλογή μεταξύ δύο πραγμάτων ή που θα στηρίξει την απόφαση. Γιατί όμως να συμπεράνουμε εξ αυτού την παντελή απουσία τής ίδιας τής έννοιας; Υφίσταται εν προκειμένω σύγχυση μεταξύ τής άγνοιας μιας λέξης ή τής μη θεματοποίησης μιας έννοιας από κάποια γλώσσα και τής απουσίας τής ίδιας τής έννοιας. Είναι σχεδόν σαν να υποστηρίζουμε, ότι οι Έλληνες δεν είχαν υποσυνείδητο, επειδή δεν υπάρχει λέξη, που να το ονοματίζει! Το ερώτημα που πρέπει να τεθεί είναι, γιατί μέχρι μια σχετικά ύστερη χρονολογία δεν θεματοποίησαν τη βούληση.

Προσωπικά πιστεύω, ότι δεν αγνοούσαν καθόλου την έννοια, αλλά ότι γι΄ αυτούς η βούληση δεν αποτελούσε πρόβλημα. Και ότι, πίσω από τη σύγχρονη θεματοποίηση τής έννοιας, στη ρίζα της, υποκρύπτεται κάτι άλλο.

Θα πρέπει εδώ να ακολουθήσουμε μιαν άλλη θεωρητική γενεαλογία, την ιουδαϊκή και τη χριστιανική. Διότι από την εποχή ακριβώς τού χριστιανισμού, αλλά αναμφίβολα ήδη από τον ιουδαϊσμό, ο ανθρώπινος κόσμος κατατρύχεται από μια ουσιαστική ασθένεια: την ασθένεια τής βούλησης, η οποία έχει μια σαφή οντο-θεολογική καταγωγή αναπόσπαστη από την έννοια τού αμαρτήματος (σ.σ. βλ. Ο αέναος φαύλος κύκλος τής χριστιανικής υποταγής: Aμαρτία - Μετάνοια - Άφεση - Αμαρτία.) Οφείλουμε να πράξουμε κάτι, για το οποίο δεν είμαστε ίσως ικανοί, πράγμα, που αποτελεί σφάλμα. Αποδίδουμε επομένως στον εαυτό μας την αιτία αυτής τής ανικανότητας με τη μορφή τής κακής θέλησης ή τής ανεπαρκούς βούλησης.

Στους Έλληνες όμως, δεν υπάρχει αμαρτία, άρα δεν μπορεί να υπάρξει και θεματοποίηση τής σχετικής με τη βούληση προβληματικής. Η ρίζα βρίσκεται εδώ, οι δε απολήξεις της φθάνουν σε όλη τη σύγχρονη λογοτεχνία, τουλάχιστον από τον Άμλετ μέχρι τον Αδόλφο τού Benjamin Constant και τούς μυθιστοριογράφους τού 19ου αιώνα. Ο λιπόψυχος ήρωας είναι γεμάτος ιδέες για να αλλάξει τον κόσμο, είναι όμως αργά για να τις υλοποιήσει, ίσως αύριο... Όλη αυτή η νεφελώδης θεματική απουσιάζει από το τεράστιο σώμα τής αρχαίας ελληνικής λογοτεχνίας, στην οποία βρίσκουμε τον εσωτερικό διάλογο, το δισταγμό, την αμφιβολία και τελικά την απόφαση για δράση ή παραίτηση, δεν βρίσκουμε όμως, παρά μόνο τελείως περιθωριακά, την πρόσθετη αυτή στιγμή τής ασθενούς βούλησης. Δεν πρόκειται, επομένως, για μη ανακάλυψη τής βούλησης από τούς Έλληνες, αλλά για μη ύπαρξη τής ασθένειας τής βούλησης, των «ασθενειών βούλησης», όπως έλεγαν τα εγχειρίδια ψυχιατρικής τού 19ου αιώνα, και τής βούλησης ως ασθένειας.


«Γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου»...

Η χριστιανική ηθική βασίζεται στα εφευρήματα τής ένοχης συνείδησης και τής ενοχής, που τελικά αναστέλλουν την ελεύθερη βούληση και επομένως την ίδια την ελεύθερη εξέλιξη τής ζωής. Η έλλειψη βούλησης εξαγιάζεται στο χριστιανισμό κατά τον Ευαγγελισμό, όταν άβουλη η Μαριάμ ακούει και δέχεται μοιρολατρικά αυτά, που τής ανακοινώνει ο Γαβριήλ, ψελλίζοντας: «Ιδού η δούλη Κυρίου‡ γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου» (Λουκ.1,38).

Ως προς την ατομικότητα, δεν νομίζω, πως είναι αναγκαίο να επιμείνουμε. Αν και υπάρχει στα έπη ασύλληπτος αριθμός δευτερευόντων προσώπων ελάχιστα εξατομικευμένων ή εξατομικευμένων βάσει καθαρά εξωτερικών γνωρισμάτων, είναι απολύτως σαφές, ότι οι μεγάλοι ήρωες, αντιθέτως, αποτελούν πραγματικά πρόσωπα.
Ο Αχιλλέας φυσικά, αλλά και ο Αγαμέμνων, για τον οποίο διαφωνώ με το φίλο Vidal-Naquet, που βλέπει σ΄ αυτόν αποκλειστικά την έκφραση μιας λειτουργίας. Κατά τη γνώμη μου, ο Αγαμέμνων αποτελεί μία τελείως ξεχωριστή προσωπικότητα, τής οποίας η περιγραφή αφήνει μάλιστα να διαφανεί μια πρώτη κριτική τού πολιτεύματος τής βασιλείας. Διότι, εντέλει, στην Ιλιάδα είναι απλώς ένα τεράστιο παράσιτο. Διατάζει βέβαια, οι διαταγές του όμως, διακρίνονται για τη μετριότητα τους. Δεν είναι ούτε γενναίος, ούτε ανδρείος (αναφέρεται όμως αριστεία τού Αγαμένονα, Iλ, Λ), ούτε επιδέξιος, και όμως πάντοτε αυτός παίρνει το καλύτερο μέρος τής λείας! [Βλ. τις κατηγορίες τού Αχιλλέα (Ιλ., Α, 149 κ.εξ.), τού Διομήδη (Ιλ. Ι, 33-49), τού Οδυσσέα (Ιλ. Ξ, 83-102)]. Αλλά ο Αγαμέμνων καθαυτός είναι πράγματι κάποιος, δεν είναι απλώς μια λειτουργία.

Και άλλοι ομηρικοί ήρωες είναι επίσης πραγματικά πρόσωπα: ο Έκτωρ και η Ανδρομάχη είναι φανταστικά πρόσωπα. Η περίπτωση τής Ελένης είναι ακόμα πιο αινιγματική και συγκινητική. Νοσταλγεί βέβαια την πατρίδα της, αλλά δεν επιθυμεί και την καταστροφή τής Τροίας. Αν και αγαπά τον Μενέλαο και αντιπαθεί τον Πάρι, δέχεται παρά ταύτα να κάνει έρωτα μαζί του. Σαν να βρισκόμαστε σε μυθιστόρημα τού Choderlos de Laclos με τη διαφορά, ότι εδώ έχουμε επιπλέον την παρουσία τής Αφροδίτης (Iλ., Γ, 369-447). Ο Όμηρος έπλασε εδώ μια πολύ σύγχρονη προσωπικότητα, πολύ μυστηριώδη, συνεχώς αμφιταλαντευόμενη και αμφίθυμη, όπως σε όλα τα μεγάλα μυθιστορήματα. Γιατί εγκατέλειψε τον Μενέλαο; Αγαπά πραγματικά τον Πάρι; Στη συνέχεια τής ιστορίας, που δεν βρίσκεται όμως στην Ιλιάδα (Οδ., δ, 242-258 και Ευριπίδης, Εκάβη, 239-250), θα βοηθήσει τον Οδυσσέα, όταν αυτός εισέλθει στην Τροία...

Σε σχέση με άλλες της ιδίας περιόδου, η αρχαία ελληνική ποίηση έδωσε ασυνήθιστα μεγάλη σημασία στο άτομο. Οι περιγραφές χαρακτήρων (π.χ. στα ομηρικά έπη) γίνονται με έμφαση στη λεπτομέρεια, τόσο ως προς την περιγραφή των εμφανισιακών γνωρισμάτων τους, όσο και των σκέψεων, των συναισθημάτων και των αντιδράσεών τους. Σε έπη άλλων αρχαίων λαών, τα πρόσωπα απλώς σκιαγραφούνται και παραμένουν σκιώδη.

Στην αρχαία Ελλάδα η στιγμή τής απόφασης προϋποθέτει βέβαια τη βούληση, η βούληση όμως αυτή δεν είναι αυτονομημένη, δεν αποτελεί χωριστή λειτουργία, που θα μπορούσε επομένως να βρίσκεται σε διαρκή απόσταση (σε σχέση με τη σκέψη και την πράξη), όπως συμβαίνει στον χριστιανικό κόσμο (ας αφήσουμε στην άκρη τούς Εβραίους). Θα το ήθελα, δυστυχώς όμως, δεν μπορώ. Ποιος θέλει πραγματικά; Ποιος ήταν σε θέση να θελήσει μια για πάντα και για όλο τον κόσμο; Μήπως ο θεός ως βούληση; Βούληση όμως ποιου πράγματος; Και ποιο μέρος τής βούλησης αυτής καταχωρείται στον άνθρωπο;

Συναντάμε εδώ όλες τις απορίες γύρω από την ανθρώπινη ελευθερία βούλησης και τη συμφιλίωση της με τη θεία θέληση, την παντογνωσία και την παντοδυναμία τού θεού. Στο χριστιανισμό, ο άνθρωπος, εκπεσόν ον, αμαρτωλός, συγκρούεται συνεχώς -όχι με το θάνατο, αλλά- με τη δική του ανανεούμενη κατάπτωση, με την αδυναμία του να αποδειχθεί άξιος τού κανόνα, που δίνει νόημα στη ζωή του. Κανόνας, που ενσωματώνει άλλωστε, από την ίδια του τη φύση, την κατάπτωση αυτή, διότι πρόκειται για ανεφάρμοστο κανόνα, και κατά συνέπεια ο άνθρωπος παραμένει αναγκαστικά στην αθλιότητά του. Σαν να τού ζητούσαν να πετάξει πρώτα σαν πουλί και μετά να αποφασίσει· δεδομένου, ότι δεν μπορεί να πετάξει, είναι ένοχος. Έτσι είναι οι μεγάλες μονοθεϊστικές θρησκείες. Ήθελα όμως μόνο να δείξω, ότι η βούληση δεν παρουσιάζεται σαν το συγκεκριμένο προβλημα στους Έλληνες.

Κορνήλιος Καστοριάδης
Πηγή: http://www.ellinikoarxeio.com/2010/12/kastoriadis-thriskeia-asthenia-voulisis.html#ixzz1XuFM2I3P

ΑΠΡΟΚΑΛΥΠΤΗ ΙΕΡΟΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ!

ΑΠΡΟΚΑΛΥΠΤΗ ΙΕΡΟΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ!


TSHIR-theokratia


Ανακοίνωση 231 / 7. 10. «2010»

Αηδία πια κατήντησε, όχι ο καθημερινός παρεμβατισμός των ολοένα πιο αποθρασυνόμενων ρασοφόρων στα πράγματα του Ελληνικού Κράτους, το οποίο θεωρούν (και ίσως τελικά είναι...) αμπελοχώραφό τους, αλλά η απερίγραπτη δουλικότητα του τελευταίου απέναντί τους, δουλικότητα απαράδεκτη για χώρα που προσπαθεί να παραστήσει (γιατί στην πραγματικότητα δεν είναι) την σύγχρονη και ευρωπαϊκή δημοκρατία.

Το ήδη ξεχειλισμένο ποτήρι του επιδεικτικού κατεξευτελισμού του Ελληνικού Κράτους από τους «δεσπότες» (λέξη κι αυτή!) θεοκράτες, ξεχείλισε ακόμη περισσότερο σήμερα με την είδηση στον καθημερινό Τύπο ότι επιχειρούν μεγαλύτερη (γιατί ήδη συστηματικά κάνουν) παρέμβαση στην Πρωτοβάθ΅ια όσο και στη Δευτεροβάθ΅ια Εκπαίδευση και συγκεκρι΅ένα στο περιεχό΅ενο των ήδη απαράδεκτα βουτηγμένων σε πνεύμα θρησκοληψίας σχολικών βιβλίων! Οι βυζαντινοί, δηλαδή μεσαιωνιστές, θεοκράτες, έρχονται τώρα στα βιβλία που δουλικοί σε αυτούς άνθρωποι ήδη έχουν κατασκευάσει με τρόπο που να εξυπηρετούν αυτά τόσο την Ορθοδοξία εν γένει, όσο και την ιστορική απάτη του υποτιθέμενου «ελληνοχριστιανισμού», και θέλουν να τα «πειράξουν» ακόμη περισσότερο, επειδή λέει... έχουν εντοπίσει «ση΅άδια αποχριστιανοποίησης»!

Οι θεοκράτες, που δεν έχουν μάλιστα κανέναν ενδοιασμό να μας πληροφορήσουν ότι ειδική Επιτροπή τους θα ερευνήσει τα... «αποχριστιανοποιημένα» σημεία των σχολικών βιβλίων και μετά θα προβεί σε... «νουθεσίες» (διάβαζε διαταγές) προς το Υπουργείο Παιδείας, έχουν βεβαίως δίκιο και αλωνίζουν, αφού όποιος βρίσκει κάνει και αυτοί όντως βρίσκουν και κάνουν. Το πραγματικό πρόβλημα βρίσκεται στο Ελληνικό Κράτος και στο ίδιο το πολίτευμά μας, το οποίο ακόμα βρίσκεται σε προ-δημοκρατικό στάδιο, ελάχιστα μόλις πολιτικά βήματα μπροστά από τον... Παπουλάκο, διακοσμημένο απλώς προσφάτως με αρκετούς «εκμοντερνιστές» που αποποιούνται με ενθουσιασμό μάλιστα την ελληνικότητα την ώρα που δεν έχουν την στοιχειώδη δύναμη να βάλουν στην θέση τους τούς μαυροφόρους που ονειρεύονται επιστροφές στον Μεσαίωνα ή στην ευνοϊκότατη γι' αυτούς Οθωμανοκρατία.

Καλά κάνουν οι ρασοφόροι και απαιτούν την πλήρη (γιατί την μερική, ήδη την έχουν καταφέρει) καταστροφή των μυαλών των παιδιών που αύριο θα αποτελέσουν τους πολίτες αυτής της χώρας. Καλά θα κάνουν και όταν αύριο - μεθαύριο ζητήσουν ακόμα πιο ανατριχιαστικά πράγματα. Αυτό το διαρκές έγκλημα ενάντια στην ελεύθερη σκέψη, και την Δημοκρατία εν τέλει, χρεώνεται όχι σε αυτούς, αλλά στους πολιτικούς υπηρέτες τους που παριστάνουν το υποτίθεται «Ελληνικό» Κράτος.

Χρεώνεται σε όλους αυτούς που έως τώρα δεν τόλμησαν και ούτε τολμούν να αποχριστιανοποιήσουν, να εκκοσμικεύσουν δηλαδή, επιτέλους αυτό το κράτος και να περιορίσουν το παπαδαριό στον λατρευτικό μόνον ρόλο του, απαγορεύοντάς του να υποκαθιστά το Κράτος στην κοινωνική αλληλεγγύη (που αυτοί ευτελίζουν σε «φιλανθρωπία») και την εσωτερική και εξωτερική πολιτική του.

Χρεώνεται σε όλους αυτούς που έως τώρα δεν τόλμησαν και ούτε τολμούν να βάλουν χέρι προς ενίσχυση της εθνικής μας οικονομίας στον κολοσσιαίο πλούτο που παράνομα (ναι, πα-ρά-νο-μα!) κατέχει ένα τμήμα του Κράτους (ΝΠΔΔ) που επιπρόσθετα επί δεκαετίες τσεπώνει τις εισπράξεις αλλά έχει όλα τα έξοδά του πληρωμένα από το υπόλοιπο Κράτος, δηλαδή από τα χρήματα του φορολογούμενου πολίτη που μπορεί στο κάτω - κάτω της γραφής να μην είναι παπαδομανής, ούτε καν χριστιανός.

Χρεώνεται σε όλους αυτούς που έως τώρα δεν τόλμησαν και ούτε τολμούν να γκρεμίσουν όλες τις ιστορικές μπούρδες και να δείξουν στους Έλληνες το ποιοι είναι πραγματικά οι «δεσπότες» του και τι έπραξαν διαχρονικά κατά του Ελληνικού Εθνισμού από την εποχή του Κωνσταντίνου μέχρι και την επανάσταση του 1821, αλλά και, υπογείως, μέχρι σήμερα.

Η επιχειρούμενη «Ιερά Εξέταση» στην ήδη προβληματική εκπαίδευση των παιδιών μας δεν θα περάσει. Και όχι μόνο. Θα αγωνιστούμε ώστε η νυν συστηματική εξαπάτηση και αποβλάκωσή τους κάποτε να τελειώσει οριστικά. Και τότε, ως πολίτες, σίγουρα θα έχουν πάρα πολλούς να πάρουν κυριολεκτικά με τις πέτρες.

ΥΠΑΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ


Σχόλιο Φ.Ζεύξη: Μαζεψτε την εβραϊλα σας και στην αγια σας Σιων ανθελληνικα σκουπιδια

Το όνομα Έλληνας


Το όνομα Έλληνας

alt

Η λέξη Έλλην έχει πολλές ερμηνείες: Έλλην ο ένας, Έλληνες οι πολλοί. Ελλάς = η χώρα που κατοικούν οι Έλληνες· Ελλάς = η υψηλή και ιερή πέτρα-θρόνος, όπου κατοικεί το θείον.

- Έλλην = γιος του Δία και της Δωρίππης (κατά μίαν εκδοχή).

- Έλλην = γιος του Δευκαλίωνος -που ήταν γιος του Προμηθέως- και της Πύρρας - θυγατέρας του Επιμηθέως. Ο φιλοπόλεμος βασιλιάς Έλλην απέκτησε από τη Νύμφη Ορσηίδα τους γιους: Δώρο, Ξούθο και Αίολο. Γιοι του Ξούθου: ο Αχαιός και ο Ίων (Ησίοδος). Η ίδια η λέξη χάνεται στην ελληνική ιστορική παράδοση. (Ηροδότου Ιστορία ι-56, Η-23, Ζ-95): «της νύν Ελλάδος, πρότερον δε Πελασγίης καλούμενης».

Σελλοί ονομάζονταν οι κάτοικοι της αρχαίας Δωδώνης του Ολύμπου (όπου και το αρχικό Μαντείο πριν από τον κατακλυσμό του Ωγύγου). Ήταν φύλακες του μαντείου του Διός, αναγκασμένοι να διάγουν βίον τραχύ και ασκητικό. Η λέξη Σελλοί συναντάται και ως Έλλοί (δασυνόμενη) δηλ. Έλ-λοι = οι άνθρωποι οι ιεροί που γεννήθηκαν από τους λίθους (λάας), οι Έλληνες ιερείς του Διός. Σελλοί = οι απόγονοι του Έλλοπος-Πελασγού, του πρώτου κατοίκου της θεσσαλίας-Περραιβίας. Στην Ιλιάδα, (Π' 233-235): «Ζευ άνα, Δωδωναίε, Πελασγικέ, τηλόθι ναίων, Δωδώνης μεδέων δνσχειμέρον άμφί δέ Σελλοί σοϊ ναίουσ'ύποφήται άνιπτόποδες χαμαιεϋναι». (= Δία βασιλιά, Δωδωναίε, Πελασγικέ, που κάθεσαι μακριά και προστατεύεις τη Δωδώνη με το βαρύ χειμώνα, γύρω δε οι Σελλοί κατοικούν, οι ερμηνευτές των χρησμών σου, που κοιμούνται κατά γης και έχουν άνιπτα πόδια).

- Ο Πίνδαρος αναφέρει: Ελλοί = αδελφικός τύπος της ίδιας λέξεως και Σελλοί: συγγενές του Έλληνα.

- Ο Κούρτιος υπαινίσσεται πως παράγεται από τη ρίζα του ρ. βάλλομαι.

- Ο Ησύχιος σχετίζει τη λέξη με την ίεράν του Διός έδρα εν Δωδώνη: Έλα, καθέδρα τον Διός εν Δωδώνη.

- Τους Φοίνικες, τους πρωτο-έλληνες κατοίκους της Παλαιστίνης που κατάγονταν από την Ήπειρο, τους ονόμαζαν και Σελέαρ.

- Ίσως η ρίζα της λέξης Σελλοί -> Σελληνήεις: οι υπό της Σελήνης - σεληνόφωτος φωτιζόμενοι = άνθρωποι σεληνόφωτος και Σελλήνιον: υποκορ. του Σελήνη = φως της Σελήνης.

- Ο Αριστοφάνης στους "Ιππείς" 1253 αναφέρει: Έλλάνιε Ζεϋ.

- Ελλάς = πόλη και περιοχή της Θεσσαλίας, ιδρυθείσα από τον Έλληνα (Ιλιάς, Β' 683)· «οί δ' είχον Φθίην καί Ελλάδα». Ολόκληρη η περιοχή της Θεσσαλίας που την κατοικούσαν οι Έλληνες Μυρμιδόνες -από τα πανάρχαια χρόνια- ονομαζόταν Ελλάς.

- Στο Ομηρικό αναφέρονται ως Έλληνες οι κάτοικοι της θεσσαλικής Φθίας: Αλός - Αλόπη, Τρηχίν, Αργός Πελασγικόν.

Ο μελετητής της ιστορίας της ελληνικής φυλής Ι. Πασσάς στο βιβλίο του Η αληθινή Προϊστορία και στη σελ. 95 αναφέρει: « ...; χαρακτηριστικών είναι, ότι ...; το όνομα Έλλην συνδέεται με πνενματικώς ανεπτυγμένους προγόνους, πού υπονοεί ή συμβολίζει την πνευματικήν υπεροχήν της φυλής των Ελλήνων, όπως εξεδηλώθη άλλως τε αυτή και εις τους μετέπειτα χρόνους, Προορφικοί, Ορφικοί, Επικοί, Σοφοί, Νομοθέται, Προσωκρατικοί, Σωκρατικοί, Πλάτων, Αριστοτέλης κ.τ,λ.

Η ρίζα Ελλ, στον Πελασγικό κόσμο, εκφράζει την έννοια του υψηλού. Παράγονται δε λέξεις όπως; Έλλοπες, Ελινοί, Αλουονοί (Αλβανοί) κ.ά. Ο Στράβων στα Γεωγραφικά (157) αναφέρει: «Στην Ιβηρία υπάρχουν πολλοί Έλληνες και πολλές πόλεις που έχουν ονόματα Ελέα, Ελαίαι, Ελαιούς και Ελάιον όρος».

Οι Πελασγοί λέγονταν και Προσέλληνοι.

Στην Ιλιάδα, Β' 681-5, έχουμε αρκετές αναφορές στη λέξη Έλλην, Έλληνες, όπως: « ...; που είχαν την Φθίαν και την Ελλάδα με τις όμορφες γυναίκες, που λέγονταν Μυρμιδόνες και Έλληνες και Αχαιοί και είχαν αρχηγό τον Αχιλλέα με 50 πλοία ...;».

Τέλος το όνομα Έλλην γεννήθηκε και υπήρξε στον τόπο αυτό.


Ο ΠΑΝΤΟΓΝΩΣΤΗς Ιησούς δεν γνώριζε ότι η Σιναπιά είναι λαχανικό και όχι δένδρο!

Ο ΠΑΝΤΟΓΝΩΣΤΗς Ιησούς δεν γνώριζε ότι η Σιναπιά είναι λαχανικό και όχι δένδρο!


SINAPIA_-_LAXANIKO
«η βασιλεία του (δικού μας) θεού, μοιάζει με κόκκο σιναπιού, που κάποιος φύτεψε κι αυτός (ο κόκκο σιναπιού!) μεγάλωσε και έγινε δένδρο και τα πετεινά του ουρανού κατασκήνωσαν στα κλαδιά του» Λουκ.13.18.

Η σιναπιά είναι λαχανικό (!) και όχι δένδρο με κλαδιά ικανά να φιλοξενήσουν πουλιά! Η παρομοίωση είναι εξαιρετικά ατυχής και δείχνει ότι αυτός που την είπε, δεν ήταν θεός, αλλά κι αυτός που την έγραψε, δεν είχε δει ποτέ του συναπιά! Τέτοια είναι όμως η "θεοπνευστία" της Βίβλου!


ΑΥΤΈς ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΓΝΩΣΕΙς ΤΟΥ ΓΙΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΎ????
ΕΧΩ ΠΑΘΕΙ ΠΛΑΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΝΤΟΓΝΩΣΙΑ ΤΟΥ
ΕΊΣΑΣΤΕ ΑΚΌΜΑ ΣΊΓΟΥΡΟΙ ΟΤΙ ΕΊΝΑΙ ΘΕΟς (ΓΙΟς ΤΟΥ ΘΕΟΎ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΚΡΊΒΕΙΑ) Ο ΧΡΙΣΤΟς ΣΑς


Περι της μεταφράσεως των Εβδομήκοντα (Ο΄) Του Μ. Καλόπουλου

Περι της μεταφράσεως των Εβδομήκοντα (Ο΄)
Του Μ. Καλόπουλου
 


EBDOMIKONTA_MPLEΑυτή είναι η "μετάφραση" των Ο΄ (στην νεο-ελληνική γλώσσα) που διδάσκεται σήμερα στις θεολογικές σχολές των πανεπιστημίων της χώρας. Έργο "τεσσάρων καθηγητών" που ξεκίνησε ο καθηγητής Βασ. Βέλλας (Β.Β.) την οποία συνιστώ ενθέρμως. Μπορείτε να την αποκτήσετε από τα βιβλιοπωλεία "Λόγος" ή "Σωτήρ" και στα τηλέφωνα:
Αθήνα: 210-3813020 / 210-3839627 / 3816138
Θεσσαλονίκη:   2310-232210 /2310-270941


Για τις παραπομπές των βιβλικών αποσπασμάτων στα βιβλία μου, χρησιμοποιήθηκαν τα κείμενα:

1ον) «Η Αγία γραφή» (Η Παλαιά Διαθήκη κατά τους Εβδομήκοντα = Ο΄) Εγκρίσει της Ιεράς συνόδου της εκκλησίας της Ελλάδος. Εκδ. «Ζωή». Αθήνα 1983.Έκδοση 9η

2ον) «Τα ιερά γράμματα» Βιβλικής Εταιρίας Λονδίνου.

Τί είναι όμως η μετάφραση της Βιβλικής Eταιρίας Λονδίνου; Είναι εναρμονισμένη με την εβραϊκή Μασοριτική μετάφραση ναι ή όχι; Είναι δηλαδή ένα κρυπτό-Μασοριτικό κείμενο, ναι ή όχι;

Στην ερώτηση αύτη, συστηματικά εισπράξαμε ατέρμονες ασαφείς απαντήσεις. Πέρα όμως απ' τις υπεκφυγές και τα μισόλογα, διεπιστώθη ότι τα κείμενα της «Βιβλικής εταιρίας» ταυτίζονται σχεδόν απολύτως με αυτά του Μασοριτικού εβραϊκού κειμένου. Η καλύτερη μάλιστα απόδειξη περί αυτού, βρίσκεται στην ίδια τη μετάφραση των Ο΄ (19/5/1928 αρ. πρωτ. 3293 της Ιεράς Συνόδου) όπου οι μετακινήσεις κεφαλαίων που σημειώνονται ως Μασ. (δηλαδή Μασοριτικό) αντιστοιχούν απολύτως με τις θέσεις των κειμένων της «Βιβλικής εταιρίας». Επιβεβαιώνεται λοιπόν έμμεσα ως απολύτως σωστό ότι: Μασοριτικό και Βιβλική εταιρία (Βάμβας) ταυτίζονται εκ των πραγμάτων. Έτσι λοιπόν, όταν στην έρευνα μας αυτή αναφέρεται η ένδειξη Μασ. εννοούμε το κείμενο της Βιβλικής εταιρίας, ανεξάρτητα που για ευνόητους λόγους οι ειδήμονες δεν θέλουν ευθέως να παραδεχθούν την ταύτιση αυτή.

Το λεξικό του Ηλίου σαφέστατα παραδέχεται: «Οι Ιουδαίοι Μασσορίται, άγρυπνοι θεματοφύλακες της Μασσόρας (παράδοσης) ούτοι επιδοθέντες μέχρι του 9ου αιώνος εις την κριτικήν του (βιβλικού) κειμένου παρέδωσαν (στους χριστιανούς!) το Μασσοριτικόν λεγόμενον κείμενον, το σημερινόν δηλαδή κείμενον της Παλαιάς Διαθήκης» (τομ. 1ος σ.216).

Αντί λοιπόν στην παρούσα μελέτη, να βασανιζόμαστε με ασάφειες και μισόλογα, μετονομάζουμε ευθέως το κείμενο της "Βιβλικής Εταιρίας Λονδίνου" σε Μασοριτικότροπο (Μασ) για να καταλαβαίνουμε καλύτερα περί τίνος πρόκειται. Άλλωστε από βιβλικά κείμενα του περασμένου αιώνα που έχω στα χέρια μου (1888-1895) όσον αφορά την Παλαιά Διαθήκη, στις πρώτες σελίδες της, υπάρχει η αποκαλυπτική υποσημείωση: «ΜΕΤΑΦΡΑΣΘΕΝΤΑ ΕΚ ΤΗΣ ΕΒΡΑΪΚΗΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗΝ ΓΛΩΣΣΑΝ Δαπάνη της ιερογραφικής εταιρίας προς διάδοσιν του θείου λόγου εις τε την Βρεταννίαν και τα αλλά έθνη. Εν Λονδίνω 1895»

Μια έντιμη υποσημείωση που δείχνει ότι, το πρωτογενές υλικό της Βίβλου, με την ασαφή ένδειξη «Βιβλική εταιρία» ή Printed in Great Britain που εσείς κρατάτε στα χέρια σας, δεν είναι απ' τα ελληνικά κείμενα των Ο΄, αλλά απ' τις εκτεταμένες εβραϊκές "διορθώσεις" των Μασοριτών ραβίνων.

Η μετάφραση των Ο΄ αποτελεί την αχίλλειο πτέρνα των εβραϊκών γραφών, γι' αυτό και τείνει να εξαφανιστεί από την δημόσια χρήση. Ο λόγος είναι μόνο ένας. Η μετάφραση αυτή, έγινε από ανθρώπους που δεν γνώριζαν ότι μεταφράζοντας σωστά τις εβραϊκές γραφές, παρέδιδαν στους ελληνόφωνους της εποχής τους "ξεσκέπαστα" τα καταγεγραμμένα σ' αυτήν τρομερά μυστικά του ιερατικού αυτού βιβλίου! Έκτοτε, μέγα πένθος και ανησυχία ξέσπασε για τα κρυμμένα μυστικά της εβραιο-ιερατικής ιστορίας, που η μετάφραση των Ο΄ σχεδόν ολοφάνερα παρέδιδε στους ελληνόφωνους εθνικούς.

«Οι αντιπρόσωποι του ιουδαϊκού ιερατείου άρχισαν συστηματικό πόλεμο ενάντια στο κύρος της μετάφρασης των Ο΄. Οι ραββίνοι χαρακτήρισαν σαν αποφράδα και απαίσια για τον ιουδαϊκό λαό την ημέρα που κυκλοφόρησε η μετάφραση των Ο΄ στα ελληνικά» Γ. Κορδάτος «Η Παλαιά Διαθήκη στο φως της κριτικής» σελ. 314

Η αντίδραση κορυφώθηκε με την επικράτηση του Χριστιανισμού. Οι ραββινικές ανησυχίες πήραν επιδημικές διαστάσεις δημιουργώντας ένα πλήθος μεταφραστικών προσφορών, για την αντικατάσταση-κατάργηση της ελληνικής μετάφρασης των Ο΄.

Ο Ησύχιος ο χριστιανός επίσκοπος Αιγύπτου καθώς και ο Ελληνοεβραίος Ακύλας (117-138 μ.Χ.) προσπάθησαν με πείσμα για την αναθεώρηση-αντικατάσταση-εξαφάνιση της μετάφρασης αυτής. Η πλέον επιμελημένη όμως προσφορά της εβραιότροπης Βίβλου, είναι το λεγόμενο Μασοριτικό κείμενο, όπου η απόκρυψη, η αλλοίωση και η αφαίρεση, λέξεων, εδαφίων, κεφαλαίων, αλλά και ολόκληρων βιβλίων, υπακούει σε μια γιγαντιαίων διαστάσεων μεθοδευμένη αλλοίωση της αρχικής μετάφρασης των Ο΄ που απέσπασε ο Πτολεμαίος ο Β΄ στην Αλεξάνδρεια γύρω στο 270 π.Χ.

Σήμερα το κύρος τη μετάφρασης των Ο΄ δεν αμφισβητείται. Έτσι σε σχολικό βιβλίο της πρώτης γυμνάσιου διαβάζουμε: «η μετάφραση των εβδομήκοντα (Ο΄) είναι το επίσημο κείμενο της Παλαιάς Διαθήκης που χρησιμοποιεί η εκκλησία μας» «Η προετοιμασία των ανθρώπων για τον καινούριο κόσμο του θεού» σελ 29 (Α΄) Γυμνασίου ΟΕΔΒ. Στο εκκλησιαστικό «ΠΗΔΑΛΙΟΝ» (σελ 116) η μετάφραση των Ο΄ αποκαλείται: «η αξιοπιστοτέρα πασών των μεταφράσεων». Βλέπε επίσης: «Το Μεγάλο Ψέμα» σελ 359 καθώς και «Εβραϊκοί μύθοι» σελ. 218.

Συνεργαζόμενοι με τον Ν. Βάμβα, τον εισαγωγέα από την Αγγλία της Μασσοριτικής έκδοσης (Βιβλικής Εταιρίας Λονδίνου) στην Ελλάδα, διευκόλυναν την διάδοση μιας φρικτά εξωραϊσμένης Βίβλου, που ο βαθμός της επέμβασης των Εβραίων διορθωτών της, γίνεται κατανοητός και μόνο απ' την εσκεμμένη αφαίρεση, 13 ολόκληρων βιβλίων, από την αρχική μορφή της!

Οι επιλεκτικές αυτές αφαιρέσεις, όχι μόνο ξεπερνούν το 25% των βιβλίων της αρχικής Βίβλου, αλλά είναι και μια άμεση απόδειξη και για τον πιο δύσπιστο, το πόσο κατακρεουργήθηκαν και τα υπόλοιπα βιβλία της αρχικής Βίβλου, στα χέρια των παραποιητών Ραββινο-μασσοριτών!

Εκτός από τις συγκεκριμένες αφαιρέσεις ολόκληρων βιβλίων, οι διαχρονικοί αυτοί επαγγελματίες Εβραίοι εξωραϊστές των Γραφών, παραποίησαν (συστηματικά και με σχέδιο), γράμματα, λέξεις, φράσεις ή ολόκληρα κεφαλαία.[1] Αντικατέστησαν ή αφαίρεσαν νοήματα, αφαιρώντας ολόκληρα εδάφια και προλόγους ή αποκρύπτοντας επιλόγους. Παραδείγματα για τις έντεχνες αυτές αλλοιώσεις θα βρείτε στα τρία βιβλία μου της σειράς ΒΙΒΛΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ, «Το Μεγάλο ψέμα», «Ο Ένοπλος Δόλος», «Αβραάμ ο Μάγος» και «Το θεατρο της σωτηριας».

Όλα αυτά δεν υπογραμμίζουν παρά την προσπάθεια τους να κρύψουν τις εμφανείς απάτες και τις χονδροειδείς αρχαιο-εβραϊκές θεουργίες και να ανανοηματοδοτήσουν την εβραϊκή Βίβλο, που άλλο στόχο δεν εξυπηρετούν απ' το πανάρχαιο σχέδιο των Πατριαρχών, για θεολογική κυριαρχία πάνω στα αφελή έθνη.

Αν λοιπόν στην δική σας βίβλο, δεν υπάρχουν σημαντικά αποκαλυπτικά εδάφια, μην εκπλαγείτε, απλά (όπως οι περισσότεροι Έλληνες), δεν έχετε την εγκεκριμένη απ' την ορθοδοξία Βίβλο των (Ο΄), αλλά ένα προτεσταντικό κακέκτυπο του Βάμβα, ο οποίος λέγεται πως ουδέποτε υπήρξε ορθόδοξος!

Συνιστώ ενθέρμως, την μετάφραση των Εβδομήκοντα (Ο΄) την επονομασθήσα Β. Βέλλα ή των 4ων καθηγητών.

Παρ όλες τις εκτεταμένες μεταφραστικές επεμβάσεις και αλλοιώσεις θα βρείτε στην συγκεκριμένη επίτομη Βίβλο (μετάφραση Β. Βέλλα με τα μπλε εξώφυλλα) το σύνολο των βιβλίων (Μακαβαίους, Τωβίτ, Ιουδήθ κ.α.) που έχουν εξαιρετικό ενδιαφέρον και λείπουν από τις κοινές Μασοριτικές μεταφράσεις. Τη συνιστώ ενθέρμως, σ' όλους όσους θέλουν να αποκτήσουν άποψη για την μετάφραση των Ο΄ ή Εβδομήκοντα. Γραμμένη σε σημερινή κατανοητή γλώσσα, προσφέρει, για πρώτη φορά, ανεπανάληπτες ευκαιρίες γνωριμίας με τους απίθανους μάγους που την έγραψαν και δυνατότητες εύκολης ανακάλυψης του δόλου της πονηριάς και της μαγείας τους και στα 49 βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης! Είναι ένα κορυφαίο βοήθημα, που πρέπει να έχουν όλοι οι αμφισβητίες Έλληνες!

Περισσότερα περί της μεταφράσεως των Ο΄ (Septuaginta)

Στο μυαλό του προβληματισμένου αναγνώστη, δικαιολογημένα θα επανέρχεται συνεχώς το ερώτημα: αφού οι Εβραίοι συγγραφείς της Βίβλου, μόνο αφελείς δεν ήταν, πώς εξηγείται ότι παρέμειναν στην αρχική αφήγηση, όλες αυτές οι παράξενες λεπτομέρειες γύρω απ' τις πατριαρχικές ιστορίες, ώστε με ανεπίτρεπτη θα λέγαμε ευχέρεια, να μπορούμε εμείς σήμερα, να ανασυνθέτουμε έκπληκτοι το σκανδαλώδες μαγικό-μαγγανικό τους περιεχόμενο;

Με μεγάλη ικανοποίηση σας παραθέτω την απάντηση, στο κεφαλαιώδες αυτό ερώτημα, όπως άθελά τους μας την εκμυστηρεύονται ο διάσημος μυθολόγος Ρόμπερτ Κρέιβς (Robert Graves) και ο Εβραίος συνεργάτης του Dr. Raphael Patai, στο βιβλίο τους, οι Εβραϊκοί μύθοι: «Αποτελούσε κοινή πεποίθηση των Εβραίων, ότι η χειρότερη μέρα της ιστορίας του Ισραήλ, δεν ήταν η αιχμαλωσία... απ' τον Σενναχερίμ, ούτε η καταστροφή του ναού του Σολομώντος απ' τον Ναβουχοδονόσορα, αλλά η μέρα όπου οι Εβδομήκοντα (Ο΄) μετέφρασαν στα ελληνικά τη Βίβλο ύστερα από απαίτηση του Πτολεμαίου ΙΙ (285-246 π.Χ). Πίστευαν (οι Εβραίοι) ότι οι Γραφές τους, που περιείχαν εξιστορήσεις των κακών πράξεων των προγόνων τους... δεν έπρεπε ποτέ ν' αποκαλυφθούν στους εχθρούς του Ισραήλ». Robert Graves & Dr. Raphael Patai «Hebrew Myths The Book of Genesis» 48.1. (1963).

Ο Ιώσηπος ομολογεί ότι: «η νομοθεσία αυτή (η Βίβλος) είναι ιερή και δεν πρέπει να αποκαλύπτεται από βέβηλα (αλλοφύλων) στόματα». Antiq. Jud.12.39.

Οι ίδιοι οι Εβραίοι λοιπόν, παραδέχονται εδώ, την μεγάλη τραγωδία της ανεπίτρεπτης κοινοποίησης του περιεχομένου της ιερατικής τους βίβλου, που συνέβη με την αναπάντεχη μετάφρασής της στα ελληνικά! Παράλληλα, ομολογείται εδώ, ότι αφορμή της μετάφρασης των Ο΄, υπήρξε η «απαίτηση» του Βασιλιά Πτολεμαίου ΙΙ, και όχι όπως θέλει η άλλη, η γνωστότερη αλλά κατασκευασμένη εβραϊκή εκδοχή (της πλαστής επιστολής του Αρισταίου), που θέλει η μετάφραση αυτή να ξεκινάει δήθεν, μετά από επίμονες παρακλήσεις προς το Πτολεμαίο ΙΙ, των ίδιων των Εβραίων!

Την ιστορική αυτή παραχάραξη, ξεκίνησε ο ιστορικός Φλάβιος Ιωσηπος, (βλ. Antiq. Jud.12.17), ο οποίος, Ραββίνος ων, είχε κάθε λόγο να την επιδιώκει. Σύμφωνα λοιπόν με τον Ιώσηπο, κάποιος Ιουδαίος ονόματι Αριστέας, υπηρετώντας στην αυλή του Πτολεμαίου ΙΙ και γνωρίζοντας την αγάπη του βασιλιά για τα βιβλία, ζήτησε για αντάλλαγμα της μετάφρασης της Εβραϊκής Βίβλου, την απελευθέρωση 120.000 Ιεροσολυμιτών σκλάβων!
Η εξιστορήσει αυτή, παρουσιάζει τον πανίσχυρο Πτολεμαίο, να συμμορφώνεται με κάθε όρο και Ιουδαϊκή υπόδειξη και όχι μόνο να ελευθερώνει τους σκλάβους, αλλά να τους αποζημιώνει με υπέρογκα ποσά κι αυτούς και τους κυρίους τους. Βέβαια, η αξιοπιστία αυτής της εξιστόρησης, εύκολα ελέγχεται από το σύνολο των ερευνητών, ως κατασκεύασμα του Ιώσηπου, (που άλλωστε δεν χαρακτηρίζεται ιδιαίτερα για την έλλειψη σκοπιμοτήτων στα συγγράμματά του) και σ΄ αυτό συμφωνούν ακόμα και μεγαλόσχημοι, σύγχρονοι ιερείς της ορθοδοξίας.
Ο Μεθόδιος Φούγιας, ο ορθόδοξος Μητροπολίτης Πισιδίας και Μ. Βρετανίας (Metropolitan Methodios of Pisidia Formerly Archbishop of Thyateira and Great Britain), στο βιβλίο του "Ελληνισμός και Ιουδαϊσμός" (Hellenism and Judaism) στον υπότιτλο του: Η επιστολή του Αριστέα χαρακτηρίζει την επιστολή «ψευδεπίγραφη» και «τέχνασμα», (βλ σελ. 111, 114 και 123) και παραθέτει τα ονόματα πολλών ακόμα έγκριτων Βρετανών και άλλων μελετητών, που έχουν την ιδια μ' αυτόν άποψη.

Το γεγονός άλλωστε, ότι η μετάφραση αυτή, έγινε τελικά από απλούς γλωσσομαθείς (λόγιους) Εβραίους και όχι από υποψιασμένους Εβραίους ιερείς, που θα μπορούσαν να αποφύγουν τα καυτά αποκαλυπτικά σημεία της Βίβλου, αποδεικνύει ότι η πραγματική αφορμή της μετάφρασης, ηταν πράγματι η απαίτηση του βιβλιόφιλου Έλληνα βασιλιά Πτολεμαίου ΙΙ, στην ελληνοκρατούμενη τότε Αίγυπτο.

«Ο Πτολεμαίος ο βασιλεύς της Αιγύπτου, βιβλιοθήκη κατασκεύασε στην Αλεξάνδρεια και γι αυτήν πανταχόθεν συνέλεγε βιβλία... μαθαίνοντας ότι γραμμένες αρχαίες ιστορίες των Εβραίων υπάρχουν... εβδομήκοντα (εβραίους) σοφούς άνδρες πρόσταξε, των Εβραίων τις βίβλους (στα ελληνικά) να μεταφράσουν... πρόσταξε δε αυτούς, όχι στην πόλη αλλά (απομονωμένοι) στην νήσο Φάρο, κατ' ιδίαν, και σε οικίσκους διαφορετικούς την ερμηνεία (μετάφραση) να δώσουν. Πρόσταξε δε και τους εποπτεύοντες, να παρέχουν κάθε υποστήριξη, απαγορεύοντας όμως τις μεταξύ τους ομιλίες, για να αποφύγει τις μετάξι τους συνεννοήσεις, ώστε να αποσπάσει το ακριβές της ερμηνείας». Pseudo-Justinus Martyr 2.13.D.

ο Εβραίος επίσκοπος Κύπρου Επιφάνιος (310-404 μ.Χ.) ομολογεί: «Για να μη συνδιαλλάσσονται μεταξύ τους, αλλά ανόθευτη να δώσουν την ερμηνεία, ο Πτολεμαίος ΙΙ, τριάκοντα εξ οικίσκους κατασκεύασε, αυτούς δε (τους μεταφραστές) δυο-δυο έκλεισε (στους οικίσκους) και σε δούλους ανέθεσε την φροντίδα τους... αλλά στους οικίσκους εκείνους, ούτε θυρίδες (παράθυρα) δεν κατασκεύασε και μόνο φεγγίτες προς φωτισμό άνωθεν των δωματίων άνοιξε. Οι δε (εβδομήκοντα) έτσι διάγοντες, κλειδωμένοι από πρωίας έως εσπέρας έδωσαν την μετάφραση» Epiphanius Eccl. De mensuris et Ponderibus 77.

Ο Πτολεμαίος ΙΙ, σαφώς δεν είχε απολύτως καμιά ανάγκη να ζητήσει μεταφραστές από την Ιερουσαλήμ, όπως ισχυρίζεται η επιστολή του Αριστέα, αφού τους πλέον άριστους ελληνομαθείς Εβραίους τους είχε μπροστά του, στην ιδια του την πόλη, την Αλεξάνδρεια. Εβδομήντα (Ο΄) λοιπόν περίπου Αλεξανδρινοί λόγιοι, (τελικά λέγεται ότι ηταν 72), δηλαδή απλοί γλωσσομαθείς Εβραίοι και όχι Ραβίνοι, φρουρούμενοι, κατά κάποιον τρόπο "φυλακισμένοι", υπέκυψαν στις πιέσεις του Πτολεμαίου ΙΙ πάνω στην μικρή νήσο Φάρο της Αλεξάνδρειας. Μάλιστα, χωρισμένοι και απομονωμένοι σε ανεξάρτητες μικρές ομάδες, αναγκάσθηκαν να παραδώσουν με την μεγαλύτερη δυνατή ακρίβεια, μεταφρασμένη στα ελληνικά, την πατριαρχική τους ιστορία.

Την άποψη ότι: «οι μεταφραστές δεν προήρχοντο από την Παλαιστίνη, αλλά ηταν (επιστρατεύθηκαν) από την ιδια την Αλεξάνδρεια» υιοθετεί και ο Επίσκοπος Μεθόδιος Φούγιας στο βιβλίο του: Η Ελληνιστική Ιουδαϊκή παράδοση σελ. 61, 65.
Ο J. A. Fizmyer στο βιβλίο του The laguage of Palestine ih the first Century (1972) επισημαίνει λογικά ότι: «την περίοδο αυτή η γνώση της ελληνικής γλώσσας στους Ιουδαίους της Παλαιστίνης ηταν περιορισμένη. Τούτο συνάγεται από τις δίγλωσσες επιγραφές αυτής της περιόδου». Την ιδια λογική εξήγηση, ακολουθούν και οι: Robert H. Pfeiffer (History of New Testament Times), Feldman and Hengel (Judaism and Hellenism) Gunther Zuntz (Aristeas on the translations of the Torah) και Sidney Jellicoe (The Septuaginta and Modern Study Oxford 1968 σελ.59-63).

Η μετάφραση αυτή, που ηταν ένα τεράστιο ιστορικό λάθος των εβδομήντα δυο αυτών Εβραίων λογίων της Αλεξάνδρειας, "πάγωσε" τη βιβλική αφήγηση, όπως ακριβώς ηταν γραμμένη στην δεδομένη χρονική στιγμή της μετάφρασης!

Έκτοτε η μετάφραση των Ο΄ ηταν η ακάλυπτη αχίλλειος πτέρνα των εβραϊκών γραφών. Σήμερα: «η Ο΄ αποτελεί την επίσημη Βίβλο της ορθοδόξου εκκλησίας... και είναι αξιοπιστοτέρα όλων των άλλων συμπεριλαμβανόμενων και των Εβραϊκών (εννοεί μασσορικών) που έχουν αλλοιωθεί» Αυτά τα αποκαλυπτικά παραδέχεται στο επίσημο καταστατικό της η ορθόδοξος εκκλησία δηλαδή στο «Ιερόν Πηδάλιο» εκδ. Αστήρ και στις σελ. 113,116, και 614.

Παρ' όλα αυτά και με την σιωπηρή συγκατάθεση και της Ορθοδοξίας, η Ο΄ τείνει παγκοσμίως να εξαφανιστεί από την δημόσια χρήση. Ο λόγος γ' αυτό, είναι μόνο ένας. Η μετάφραση αυτή, έγινε από ανθρώπους που δεν γνώριζαν ότι μεταφράζοντας σωστά τις εβραϊκές γραφές, παρέδιδαν στους ελληνόφωνους της εποχής τους "ξεσκέπαστα" τα καταγεγραμμένα σ' αυτήν τρομερά μυστικά του ιερατικού αυτού βιβλίου! Έκτοτε, μέγα πένθος και σοβαρότατες ανησυχίες υπήρχαν απ' την πλευρά των Ραββίνων, για τα κοινοποιημένα μυστικά της εβραιο-ιερατικής ιστορίας, που η μετάφραση των Ο΄ παρέδιδε στους ελληνόφωνους αλλοεθνείς:

«Οι Ραββίνοι χαρακτήρισαν σαν αποφράδα (κακότυχη, δυσοίωνη) και απαίσια για τον ιουδαϊκό λαό την ημέρα που κυκλοφόρησε η μετάφραση των Ο΄ στα ελληνικά. Οι αντιπρόσωποι του ιουδαϊκού ιερατείου, άρχισαν συστηματικό πόλεμο ενάντια στο κύρος της μετάφρασης των Ο΄» Γ. Κορδάτος «Η Παλαιά Διαθήκη στο φως της κριτικής» σελ. 314

Τα βιβλικά κείμενα, φεύγοντας από τα χέρια των Εβραίων, τρεις περίπου αιώνες π. Χ. με την μορφή της μετάφρασης των Ο΄, δεν μπορούσαν πια να αλλοιωθούν και να προσαρμοσθούν στις μεταβαλλόμενες συνθηκες της ιστορίας! Για επτά περίπου αιώνες, παρέμειναν φυλαγμένα και αναλλοίωτα στα ράφια της αλεξανδρινής βιβλιοθήκης.

Η βιβλική μετάφραση των Ο΄, ηταν πια ένας διεθνοποιημένος, αλλά και αποκαλυπτικός ιερατικός κώδικας συμπεριφοράς, που στα χέρια τρίτων, θα μπορούσε με την πλέον απλή επεξεργασία και ανάλυση των δεδομένων του και με την φυσικότερη προέκταση των περιγραφών του, να γίνει ένα μνημείο αποκάλυψης της Χαλδαϊκής πανουργίας. Η κατανόηση και η επεξεργασία των μεθοδεύσεων και οι κραυγαλέες θρησκευτικές δολοπλοκίες της Βίβλου, θα μπορούσαν να αποτελέσουν άριστο υλικό μελέτης και κατανόησης του Χαλδαϊκού επεκτατισμού, προειδοποιώντας αποτελεσματικά τους λαούς, για τις σοβαρές κατασχετικές προθέσεις του αβρααμικού ιερατείου!

Η μετάφραση των Ο΄ λοιπόν, δυόμισι περίπου αιώνες προ Χριστού, ουσιαστικά αφαίρεσε ολοσχερώς, κάθε δυνατότητα περαιτέρω συγκάλυψης της αληθινής καταγεγραμμένης πατριαρχικής συμπεριφοράς. Έτσι, αυτή ακριβώς η μετάφραση, φαίνεται πως είναι και η μοναδική αιτία, που τα παλαιοδιαθηκικά βιβλικά κείμενα, έφτασαν μέχρι τις μέρες μας σχεδόν "ξεσκέπαστα", φορτωμένα με όλες αυτές τις "αξιοθαύμαστες" λεπτομέρειες, που τόσο μας διευκόλυναν στην ανασύνταξη της ανεπανάληπτης χαλδαιο-πατριαρχικής, ιερατικής μαγγανείας!

Δυστυχώς, ποτέ μέχρι σήμερα το ανεπανάληπτο αυτό δώρο του Πτολεμαίου ΙΙ δεν αξιοποιήθηκε σωστά. Οι Ραββίνοι μάλιστα, δι' άλλης οδού, επέβαλαν σταδιακά τον συγκαλυπτικό εκείνο τύπο ερμηνείας, τον αλληγορικό («Αλληγορικά: μεταφορικά όχι αληθινά» Hesychius Lexicο) που όλοι μας γνωρίσαμε. Διεκδικώντας ασταμάτητα το προνόμιο της ηπιότερης αλληγορικής ερμηνείας για τα κείμενα τους, κατάφεραν να σκεπάσουν με ροδοπέταλα ονειρικών ερμηνειών και τις πλέον δύσοσμες και αρνητικές βιβλικές αφηγήσεις! Εξαφάνισαν τις ανατριχιαστικότερες περιγραφές, μέσα σε ένα κλίμα σύγχυσης και δαιδαλώδους θρησκευτικής παραδοξολογίας. Μέσα στον λαβύρινθο των πολλαπλών εξηγήσεων, των πιθανών και απίθανων ερμηνειών, πέτυχαν να εξαφανίσουν την οφθαλμοφανή ερμηνεία των βιβλικών αφηγήσεων και με όπλο τους την ιερή απεραντολογία, εξάντλησαν αποτελεσματικά και εξοστράκισαν κάθε τύπο ερώτησης και ενοχλητικής υποψία.

Επιβεβαιώνοντας τους παραπάνω συλλογισμών μας, ο Dupuis Charles: (Ερμηνεία του μύθου του ήλιου που λατρεύτηκε με το όνομα του Χριστού, σελ. 25-28) γράφει: «Αυτοί οι ίδιοι Εβραίοι διδάσκαλοι, όπως και οι Χριστιανοί διδάσκαλοι, συμφωνούν στο ότι τα στον Μωυσή αποδιδόμενα βιβλία (πεντάτευχος) γράφτηκαν με αλληγορικό τρόπο, ότι συχνά κλείνουν μέσα τους έννοιες πολύ διαφορετικές από εκείνες που δείχνουν ότι γράφουν».

Μάλιστα με πολύ σαφήνεια, ο αρχιραββίνος Μαϊμωνίδης (Ο σημαντικότερος Ραββίνος του μεσαίωνα (1135-1204) ευθέως μας προτρέπει να μη τολμήσουμε να κοιτάξουμε κάτω απ' το δήθεν «αλληγορικό πέπλο», τις φοβερές αλήθειες της βίβλου. Να τι λέει ο Μαϊμωνίδης, ο πιο σοφός από τους Ραββίνους: «Δεν πρέπει κανείς να ακούει, ούτε να παίρνει κατά γράμμα ό,τι είναι γραμμένο στα βιβλία της δημιουργίας, ούτε και να έχει (ερμηνευτικές) ιδέες σαν κι αυτές που έχει το κοινό, αλλιώς οι αρχαίοι σοφοί μας, δεν θα μας συμβούλευαν με τόση φροντίδα να κρύβουμε το νόημά τους και να μη σηκώνουμε καθόλου το αλληγορικό πέπλο που κρύβει τις αλήθειες που περιέχει... Οποιοσδήποτε όμως θα μαντέψει την αληθινή έννοια, (των βιβλικών λεγομένων) πρέπει να αποφύγει να την κοινολογήσει». Γ. Σιέτος: Τα Μωσαϊκά μυστήρια σελ. 131.

Για ανάλογες προστατευτικές "κατάρες", διαβάζουμε και στον Ιώσηπο: «κανείς δεν έχει διακινδυνέψει να διερμηνεύσει τους νόμους αυτούς, εξαιτίας της θεϊκής και τρομερής τους φύσης. Μερικοί που το επιχείρησαν τιμωρήθηκαν απ' τον (εβραίικο) θεό. Κάποιος που θέλησε να εξιστορήσει (ελέγξει) ορισμένους απ' αυτούς (τους βιβλικούς νόμους) διαταράχθηκε το μυαλό του για περισσότερες από τριάντα ημέρες. Όταν είχε διαύγεια πνεύματος προσπαθούσε να κατευνάσει τον θεό, υποπτευόμενος ότι η τρέλα του προερχόταν απ' αυτόν... (μήπως σας θυμίζει λίγο τις κατάρες του Δευτερονομίου;) Τούτη η δυστυχία τον βρήκε επειδή υπήρξε πολύ περίεργος σχετικά με τα θεια και θέλησε να τα αποκαλύψει στους απλούς ανθρώπους, έτσι εγκατέλειψε το σχέδιο του και ξαναβρήκε τα λογικά του» Antiq. Jud. 12.111-113.

Δεν έχουμε τίποτε ιδιαίτερο να προσθέσουμε στις αποκαλυπτικές συμβουλές του Μαϊμωνίδη, και στις προστατευτικές δεισιδαιμονίες του Ιώσηπου. Απαντούμε μόνο, πως: Όχι μόνο παγίδεψαν, παραπλάνησαν και αχρήστευσαν την ευγενική φιλοθεΐα μας και με τα ασταμάτητα εγκεφαλικά τους απόβλητα σκουπιδοποίησαν τις κοινωνίες μας, αλλά με την ολοφάνερη θεολογική τρομοκρατία τους, μας ζητούν ανοιχτά, να παραμείνουμε σιωπηροί συνεργάτες στην αιώνια πνευματική υποδούλωση των λαών μας!

Δυστυχώς, με την αποκαλυπτικότατη ελληνική μετάφραση των Ο΄ διαθέσιμη, πέρασαν ήδη μέχρι σήμερα, είκοσι δύο και πλέον αιώνες "απόλυτης" απομυθοποιητικής απραξίας! Δυστυχώς, ούτε και οι ικανότεροι από μας, δεν καταδέχθηκαν να ρίξουν μια πιο μεθοδική και επίμονη απομυθοποιητική ματιά, στο δήθεν θρησκευτικό αυτό βιβλίο, που με τόσο πάθος μας παρέδωσαν απολύτως θεοποιημένο! Δυστυχώς, με τις απύθμενες αφέλειας μας, και τις αβασάνιστες παραδοχές μας, είμαστε αυτοί, που με πείσμα και ατέλειωτη φαντασιοπληξία, μετατρέψαμε τον χαλδαιικό αυτόν κατάλογο μαγγανιστικών άθλων, σε φωτισμένο βιβλίο θρησκείας και δυο φορές δυστυχείς, γιατί με ακόμα εγκληματικότερη αφέλεια, το παραδίδουμε ως τέτοιο, στους τρυφερούς και ανυποψίαστους απογόνους μας!

Οι καταγγελίες των βιβλίων μου, σε πολλούς ίσως φανούν οριακές και δυσβά¬σταχτες. Ζούμε όμως δυστυχώς σε καιρούς οριακούς, χωρίς να έχουμε πια την πολυτέλεια να αοριστολογούμε, να κρύβουμε και να αναβάλλουμε έπ' αόριστο τις κραυγαλέες υποψίες μας, για την αληθινή καταγωγή των παθών μας. Ο φιλόξενος κόσμος γύρω μας θρυμματίζεται, γιατί εμείς κυνηγώντας τους κάθε λογής θρησκευτικούς ανέμους, καθυστερήσαμε οριακά και επικίνδυνα την αναγκαία εναρμόνισή μας, με τις αληθινές θεϊκές προτροπές, της γενναιόδωρης μητέρας φύσης. Σήμερα, αντιμετωπίζουμε τις βαρύτατες συνέπειες, αυτής της σοβαρότατης απρέπειας μας, γιατί όχι μόνο δεν αναπτύξαμε σε ιδεώδη επίπεδα, ως οφείλαμε, την αρωγή και την περιποιητική ευσέβεια μας, προς την ιερή μητέρα, αδελφή και φίλη "γη", αλλά εξακολουθούμε σαν τα ανεγκέφαλα τρωκτικά, να κατασπαράζουμε τα δώρα της και να καταρρακώνουμε την πολύτιμη νοημοσύνη μας, καταναλίσκοντας μέχρι μέθης και αναισθησίας, τους ατέλειωτους, γλυκόπιοτους δόλους των μάγων και των υποτιθέμενων θεών τους.

Μ. Καλόπουλος

...................................
Η γνώση είναι... η καλύτερη ΘΕΡΑΠΕΙΑ!

Doctor Ιησούς... θεραπεύων πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν!!!

Doctor Ιησούς... θεραπεύων πάσαν νόσον
...και πάσαν μαλακίαν
!!!


O Χριστιανικός μεσαίωνας ζει και βασιλεύει και τα εμφυτεύματα του χριστιανισμού έχουν μπει για τα καλά στα μυαλά των ανθρώπων.
Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που κατηγορούσαν τους προγόνους μας, σαν μάγους, επειδή χρησιμοποιούσαν την ιατρική και την επιστήμη για να δώσουν λύσεις στις ανάγκες των ανθρώπων, βλέπετε ότι ακόμα και σήμερα λένε τα ίδια.

 dr-jesus

«O Iησούς διδάσκων εν ταις συναγωγαίς αυτών και κηρύσσων το ευαγγέλιον της βασιλείας και θεραπεύων πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν εν τω λαώ» («Κατά Ματθαίον», δ΄ 23).

Απ΄ ότι υποστηρίζει η εικονιζόμενη αφίσα, για τις ασθένειες υπάρχει γιατρικό, η μαλακία όμως, φαίνεται πως είναι αγιάτρευτη...

Οι ξορκισμοί τι έγιναν ρε παιδιά τους κόψαμε~

«ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ». ΘΕΡΑΠΕΥΤΗΡΙΟΝ ΔΙΑ ΠΑΣΑΝ ΝΟΣΟΝ ΚΑΙ ΜΑΛΑΚΙΑΝ

Κάποια από τα φάρμακα του νοσοκομείου:
Βυζαντινή συνταγή για τη θεραπεία των κωλικών:
«Πάρε ένα κομμάτι από έντερο χοίρου, ανακάτεψε το με άγιο μύρο, περιτύλιξε το με δέρμα λύκου ή (αν δεν βρεις) σκύλου, κάμε το φυλαχτό και ας το φορεί ο άρρωστος αμέσως μετά την πανσέληνο. Το αποτέλεσμα θα είναι καταπληκτικό!!!»

Για πάθηση του δεξιού ματιού:
«Πάρε το δεξί μάτι βατράχου, περιτύλιξε το σε μεταξωτό πανί, κάμε το φυλαχτό και ας το φορεί ο άρρωστος. Αν όμως είναι άρρωστο το αριστερό μάτι, τότε πάρε το αριστερό μάτι του βατράχου!».

Για τη θεραπεία της φαλάκρας:
«Συχνή επάλειψη με κόπρανα χήνας».

Μια αγγλική συνταγή για τον ίκτερο:
«Να φάει ο άρρωστος εννιά (9) ψείρες με ψωμί και βούτυρο».

Συνταγή του 18ου αιώνα για τη χολολιθίαση:
«Διάλυσε κόπρανα προβάτου σε φρέσκο γάλα και πότιζε τον άρρωστο»

Όταν υπάρχει αυτό το λαμπρό για ασθενείς θεραπευτικότατον ίδρυμα, «Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ», υπάρχουν ακόμα αφελείς άνθρωποι που τρέχουν στο κάθε γιατρουδάκι και χειρουργό χασάπη!!! Όταν το φακελάκι εκεί είναι αυστηρώς απαγορευμένο. Χώρια που η πληρωμή μπορεί να ξεκινά από το αντίτιμο και μόνο ενός κεριού. Βέβαια υπάρχουν και τα τάματα, αλλά δεν είναι υποχρεωτικά. Όπως μπορεί να τάξει κανείς την δια γονάτων ανάβαση της κλίμακος του ναού και την είσοδό του εις αυτόν, το οποίον τάμα αχρημάτοις χερσί δύναται να επιτελεστεί.
Βεβαίως και εξαιρείται, απ' ολ' αυτά, η ανώτατη εκκλησιαστική ιεραρχία και εξουσία, η οποία σε κάθε περίπτωση ασθενείας της, σπεύδει ταχέως στους άριστους των αρίστων ιατρούς και χειρουργούς, όχι μόνον της χώρας της, αλλά ολοκλήρου της υφηλίου (βλ. Χριστόδουλος). Ο λόγος της εξαιρέσεως είναι ολοφάνερος: οι αμαρτίες των ανθρώπων αυτών "ήμαρτον Κύριε" είναι τοσούτον πολλές και ειδεχθείς οπού οι άγιοι προστάτες δεν ημπορούν καν να τους αντικρίσουν. Όποιος μάλιστα δεν πιστεύει ότι οι αρχιερείς τυγχάνουν αμαρτωλότατοι, δεν έχει παρά να ρωτήσει αυτούς τους ίδιους. Και τότε θα διαπιστώσει με πόση προθυμία θα του την ομολογήσουν.
Εξ άλλου μπορεί κανείς να αναλογιστεί πόσο γελοία θα φάνταζε η εικόνα του οποιουδήποτε Μητροπολίτη την στιγμή που θα κατέθετε το τάμα του σε κάποιον άγιο, για την σωτηρία του, ευρισκόμενος ανάμεσα στους αθώους πιστούς του ποιμνίου του. Ο ευτραφής αυτός μεγακηφήν εν μέσω των εργατικών και πλουσιοπάροχα διατρεφόντων αυτόν, πτωχών τω πνεύματι δούλων του. Ο Δέσποτας (=αφέντης) εν μέσω των δούλων του! Μη γένοιτο τοιαύτη ύβρις, για όνομα του θεού.


«Προστάτες» άγιοι

Όταν ξεκίνησα να συνθέσω αυτό το θέμα, ήθελα καταρχάς να καταδείξω το βλακώδες του όλου πράγματος που ονομάζεται «προστασίες αγίων». Στην πορεία της αναζήτησής μου, όμως, διαπίστωσα ότι το θέμα είναι πολύ πιο ιλαρό απ' ότι νόμιζα, ή για να το θέσω ακόμα καλύτερα, κωμικοτραγικό. Κωμικό αν αναλογιστεί κανείς την «γκάμα» των «προστασιών» που έχουν σκαρφιστεί διαχρονικά οι «νταβαντζήδες» της ανθρώπινης ύπαρξης και σκέψης για να είναι «αγκιστρωμένοι» πάνω σε κάθε έκφανση της ζωής των αφελών πιστών και τραγικό αν αναλογιστεί κανείς, τι είναι σε θέση να πιστέψει ο ανθρώπινος νους. Και φυσικά αυτή η τυφλή πίστη, μετατρέπεται ενίοτε και σε «φράγκα» που καταλήγουν στο «φιλόπτωχο» ταμείο του «προστάτη» αγίου και της Εκκλησίας της «αγάπης».

Διότι αγαπητέ αναγνώστη, δύσκολα θα μπορέσει να αποφύγει το μειδίαμα κάποιος όταν διαβάσει ότι υπάρχει προστάτης άγιος (ή όσιος) των αλκοολικών (προσπαθώ ακόμα να καταλάβω, από τι τον προστατεύει), ή άγιος προστάτης των όρχεων και της κοίλης, ή ακόμα ακόμα και προστάτης άγιος για το&ψαροκόκκαλο που στέκεται στο λαιμό!

Η βιομηχανία αγιοποιήσεων και προστασιών της Εκκλησίας, κάνει τον κατάλογο των προστατών αγίων και οσίων, εξαιρετικά μακρύ (σχεδόν όλοι, έχουν αναλάβει και μια «εργολαβία», ενώ αρκετοί, περισσότερες της μιας! σε άλλες περιπτώσεις δε, μία προστασία την αναλαμβάνουν πολλοί «προστάτες» άγιοι), γεγονός που καθιστά σχεδόν αδύνατη την αναφορά σε όλους αυτούς που μας «φυλάνε» και μας προστατεύουν σε κάθε τομέα της ζωής μας. Οι περισσότεροι «προστάτες» άγιοι οφείλουν την ιδιότητα αυτή -του προστάτου- που τους έχει προσάψει η Εκκλησία, σε κάποια ενασχόληση ή επάγγελμα που άσκησαν κατά την διάρκεια του βίου τους, ή και σε άσχετα γεγονότα που συνδέθηκαν με την «αγιότητά» τους και τα οποία επί τα πλείστα υπερβαίνουν τα όρια της φαιδρότητας και της ακατάσχετης τερατολογίας.

Όσιος Αγάπιος & Προστάτης των δραπετών
Ήταν μοναχός από το Άγιο Όρος, της περιοχής Βατοπεδίου. Ο όσιος ασκήτευε όταν Αγαρηνοί πειρατές τον συνέλαβαν και τον πούλησαν σκλάβο σε έναν πλούσιο συμπατριώτη τους. Ο Όσιος πέρασε πολύ άσχημα στην σκλαβιά του. Ήταν αλυσοδεμένος συνεχώς και ο κύριός του τον χρησιμοποιούσε σε πολύ βαριές δουλειές. Κάποια στιγμή ο Όσιος κατάφερε να δραπετεύσει. Επέστρεψε στο Άγιο Όρος και πήγε να βρει τον Γέροντα που είχε για Πνευματικό. Ο Γέροντας τον μάλωσε που δραπέτευσε και του είπε πως πρέπει να επιστρέψει στον κύριό του. Ο Αγάπιος ξαναγύρισε στον Αγαρηνό, του διηγήθηκε τα πάντα και του ζήτησε συγγνώμη που δραπέτευσε. Ο Αγαρηνός και οι δύο υιοί του θαύμασαν την υπακοή του Αγάπιου και αφού του έδωσαν την ελευθερία του, του ζήτησαν να τους πάρει μαζί του στο Άγιο Όρος ως συνοδεία. Οι Αγαρηνοί βαπτίσθηκαν και μόνασαν μαζί με τον Αγάπιο.
[Όχι τίποτε άλλο, αλλά για να μην νομίσετε ότι μόνο στην τηλεόραση γίνονται αυτά]

Απόστολος Ονήσιμος & Προστάτης των φυλακισμένων
Ο Ονήσιμος ήταν δούλος ενός χριστιανού άρχοντα, του Φιλήμονα. Απέδρασε όμως από αυτόν και πήγε στην Ρώμη. Εκεί συνάντησε τον Απόστολο Παύλο, που τον δίδαξε, τον βάπτισε χριστιανό και τον έστειλε πίσω στον Φιλήμονα όχι σαν δούλο, αλλά ως φίλο και αδελφό.
[Όπως καταλάβετε, μιλάμε για την μετουσίωση του πνεύματος της αγάπης: χριστιανοί=ελεύθεροι, εθνικοί=δούλοι]

Ιερομάρτυρας Πέτρος & Προστάτης των δεσμοφυλάκων
Όταν συνελήφθη ο ιερέας Ανανίας και επειδή ομολόγησε τον Χριστό και γκρέμισε δια της προσευχής τα είδωλα, ο Μάξιμος διέταξε και τον μαστίγωσαν ανελέητα και έκαψαν τις πλευρές του με πυρωμένα σουβλιά. Έπειτα επάνω στα κομμένα μέλη του, έριξαν ξύδι και αλάτι. Μετά από αυτά τον έβαλαν στη φυλακή, όπου δια θαύματος, μέρες ολόκληρες, τρεφόταν από τον Θεό. Το θαύμα αυτό είλκυσε στην πίστη του Χριστού, τον δεσμοφύλακα Πέτρο και άλλους επτά στρατιώτες, τους οποίους, μαζί με τον Ανανία, ο ηγεμόνας έπνιξε στη θάλασσα.
[Μήπως υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα εδώ με τους δύο προηγούμενους «προστάτες»;]

Άγιος Στυλιανός & Για να «στυλώσεις»&
Τιμάται και ως γιατρός ανίατων ασθενειών. Όταν πέθαινε το παιδί ενός ζευγαριού, οι μητέρες ζωγράφιζαν την εικόνα του αγίου να κρατά ένα βρέφος και τον επικαλούνταν. Αμέσως οι μητέρες «στυλώνονταν», συλλάμβαναν και γεννούσαν άλλο παιδί. Αλλά και άρρωστα παιδιά μετά την επίκληση του αγίου γίνονται καλά (στυλώνονται). Ιδιαίτερα προστατεύει τα νόθα παιδιά λόγω σχετικού θαύματος: Κάποτε οι χωριανοί κυνηγούσαν να πάρουν το παιδί που γέννησε παράνομα μία γυναίκα. Ο άγιος έκρυψε το βρέφος μέσα στη μακριά γενειάδα του και έτσι γλίτωσε από τους διώκτες του.
[Που είχε φτάσει η «επιστήμη» κάποτε...]

Άγιος Ευστράτιος & Για καλή στράτα&
Γεννήθηκε στην Ταρσία και στα είκοσι χρόνια του έγινε μοναχός στη μονή των Αυγάρων, στον Όλυμπο. Χάριν του ονόματός του, ο άγιος Ευστράτιος, είναι εκείνος στον οποίο απευθύνονται για να βοηθήσει στη στράτα, δηλαδή στο έγκαιρο και σωστό περπάτημα των μωρών.
[Βρήκε επιτέλους απάντηση η απορία που είχα ανέκαθεν για τη φράση «στράτα, στρατούλα» που λένε στα μωρά]

Βλάσιος ο Ιερομάρτυρας & Για τα ψαροκόκκαλα&
Ήταν Επίσκοπος Σεβαστείας τον 4ο αιώνα. Ο άγιος Βλάσιος θεωρείται θεραπευτής των ασθενειών που σχετίζονται με το λαιμό εξ αιτίας του τρόπου που θανατώθηκε αλλά και επειδή, σύμφωνα με την παράδοση, είχε σώσει ένα παιδί που κόντευε να πνιγεί από ψαροκόκαλο που είχε σφηνωθεί στο λαρύγγι του. Ο άγιος έκανε το σημείο του σταυρού πάνω στον λαιμό του παιδιού και αμέσως το κόκκαλο βγήκε, γι' αυτό και στην ημέρα της εορτής του, όσοι έχουν πρόβλημα στον λάρυγγα σταυρώνονται με δυο κεριά σε σχήμα «Χ».
[Τώρα ξέρετε τι να κάνετε, αν σας καθίσει κανένα ψαροκόκκαλο στο λαιμό]

Άγιος Ακίνδυνος & Για κάθε κίνδυνο&
Έζησε στην Περσία επί εποχής Μεγάλου Κωνσταντίνου, όπου μαζί με τον Πηγάσιο και τον Ανεμπόδιστο δίδασκαν τον Χριστιανισμό στους Πέρσες. Συνελήφθησαν από τον ηγεμόνα Σαβώριο, τους έριξαν στην θάλασσα μέσα σε ένα σάκο από όπου βγήκαν σώοι και το γεγονός προκάλεσε τον προσηλυτισμό του συγκλητικού Ελπιδοφόρου και άλλων. Τελικά τους έκαψαν σε καμίνι, μαζί με άλλους πιστούς και η μνήμη των τεσσάρων, μαζί με του Αφθόνιο οποίος επίσης προσηλυτίσθηκε, γιορτάζεται την ίδια ημέρα (2 Νοεμβρίου). Ο άγιος Ακίνδυνος πιστεύεται ότι προφυλάσσει τα παιδιά από κινδύνους.
[Άσχετο, αλλά το όνομα «Ακίνδυνος», μου έφερε αυθόρμητα στο μυαλό τον γνωστό τηλεοπτικό «Ακάλυπτο»]

Άγιος Μάμας & Προστάτης των υιοθετημένων παιδιών και&γονέων
Οι χριστιανοί γονείς του πέθαναν στη φυλακή. Αυτός είχε την τύχη και υιοθετήθηκε από μια πλούσια χριστιανή. Επειδή ο άγιος τη φώναζε συνέχεια «μάμα & μάμα», τον ονόμασε Μάμα. Θεωρείται προστάτης των υιοθετημένων παιδιών αλλά και των θετών γονέων. Είναι προστάτης επίσης των Βυζαντινών Απελατών, των φρουρών των συνόρων, των παλικαριών, των κλεφτών και των γενναίων, ενώ θεωρείται και προστάτης των τσοπάνηδων και των κοπαδιών.
[Ε ρε τι άλλο θα ακούσουμε...]

Άγιος Αρτέμιος & Προστάτης της Αστυνομίας, της κοίλης και των&όρχεων
Οι περισσότεροι ίσως γνωρίζουν τον Άγιο Αρτέμιο, λόγω του ότι είναι ο «προστάτης» της Ελληνικής Αστυνομίας. Ελάχιστοι όμως γνωρίζουν ότι είναι «προστάτης» της κοίλης και (κρατηθείτε!) των&όρχεων! Ο Αρτέμιος είχε ειδικότητα στη θαυματουργή θεραπεία νόσων που αφορούσαν τα «δίδυμα»!
Διαβάζουμε χαρακτηριστικά στον Συναξαριστή του Άγιου Νικόδημου του Αγιορείτου:
«Άξιον δε είναι να προσθέσωμεν εδώ και μερικών θαυ­μάτων τού αγίου διήγησιν άνθρωπος τις έχων τα δίδυμά του πολλά εξογκωμένα από το σπάσημον, έπηγεν εις τόν ναόν του αγίου Αρτεμίου κλαίων και ζητών την ιατρείαν. Εκείτετο λοιπόν ο ασθενής εις το μέσον του ναού επάνω είς στρώμα, και ολίγον υπνώσας, βλέπει τόν άγιον Άρτέμιον εις τόν ύπνον του λέγοντα αύτο, δείξον μου το πάθος σου, ό δε έδει­ξε τόν τόπον, όπου είχε τό πάθος. Τότε ό άγιος κύφας (έσκυψε) και πιάσας επιτήδεια μέ τάς δύο του χείρας τό σπάσιμον τών διδύμων του, έσφιγξεν αυτά όσον έδύνατο, ό δέ ασθενής πονήσας μεγάλως και φωνάξας τό, ούαί μοι, έξύπνησε και εύρε τόν ε­αυτόν του υγιή δοξάζων τόν θεόν και τόν άγιον».
[Τώρα θα φταίνε οι διάφοροι κακεντρεχείς αν κάνουν συνειρμούς όπως...«αστυνομία»...«αρχίδια»;...]

Άγιος Θεόδωρος ο Συκεώτης & Προστάτης των εξώγαμων παιδιών και των ανύπανδρων μητέρων
Καρπός αμαρτωλής σχέσης ενός βασιλικού ταχυδρόμου και μιας νεαρής κοπέλας, της Μαρίας. Ο πατέρας του εγκατέλειψε την μητέρα του και ο Θεόδωρος μεγάλωσε σαν νόθο. Ευτυχώς η μητέρα του συνήλθε, συνειδητοποίησε την αμαρτία της, ανέλαβε την υποχρέωσή της και αφιερώθηκε αποκλειστικά στη σωστή ανατροφή του μικρού Θεοδώρου. Αξιώθηκε να δει τον υιό της μεγάλο πνευματικό άνδρα, στην υπηρεσία της Εκκλησίας.
[Φανταστείτε να μην έμπαινε στην «υπηρεσία» της Εκκλησίας, τι θα έγραφαν τώρα γι' αυτόν και τη μάνα του...]

Άγιος Χριστόφορος & Προστάτης των ταξιδιωτών, των οδηγών και της «ταρίφας»
Ο άγιος παρουσιάζεται να μεταφέρει στους ώμους του παιδιά όπου τους περνά έναν χείμαρρο. Γι' αυτό προστατεύει τους αυτοκινητιστές (ταξί κ.λπ.) αλλά και κάθε είδους ταξιδευτές, επιβάτες και μη. Και οι μεταφορείς επικαλούνται συχνά την προστασία του. Λέγεται πως ο άγιος (που ήταν άσχημος και σωματώδης) κάποτε ρώτησε έναν ερημίτη, πώς να αγιάσει! Αυτός του είπε να κάνει νηστεία και προσευχή. «Εγώ δεν ξέρω από προσευχές και να νηστέψω μου είναι δύσκολο», απάντησε ο Χριστόφορος. «Τότε διάθεσε την δύναμή σου στον Χριστό και σε όποιον τη χρειάζεται», του απάντησε ο σοφός ερημίτης. Ο Χριστόφορος διάλεξε ένα ορμητικό ποτάμι, εγκαταστάθηκε στην όχθη του και όποιος διαβάτης ήθελε να περάσει το ποτάμι, τον έπαιρνε στον ώμο του και τον περνούσε απέναντι. Κάποτε εμφανίστηκε στην όχθη του αγριεμένου ποταμού ένα μοναχικό παιδί. Ο μετέπειτα άγιος προσφέρθηκε να το περάσει απέναντι. Το ανέβασε στον ώμο του, όμως με έκπληξη διαπίστωσε ότι το παιδί ήταν πολύ βαρύ. «Όλο τον κόσμο να κουβαλούσα δεν θα ήταν τόσο βαρύς», είπε ο άγιος. «Δεν κουβαλάς μόνο όλον τον κόσμο, αλλά και τον Πλάστη του!», απάντησε το παιδί, που δεν ήταν άλλο από τον ίδιο τον Κύριο. Ο άγιος μπορεί να θεωρηθεί και προστάτης των «άσχημων», γι' αυτό και παρουσιάζεται πολλές φορές σκυλόμορφος.
[Ο «προστάτης» πάντως φαίνεται να μεροληπτεί ανάμεσα σε ταξιτζήδες και επιβάτες...]

Όσιος Άμμωνας & Προστάτης των «ελευθέρων ηθών» γυναικών
Ο Όσιος Άμμωνας έζησε και έδρασε την εποχή του Μεγάλου Αντωνίου. Λέγεται ότι έφθασε σε τέτοια ύψη αγιότητας και απάθειας, που όχι μόνο δεν απαντούσε στους υβριστές τους, αλλά προσευχόταν γι' αυτούς. Τους ευλογούσε και πολλές φορές τους βοηθούσε κιόλας. Οι υβριστές και οι συκοφάντες του ήταν πολλοί, γιατί ο Άμμωνας είχε αφιερώσει μεγάλο μέρος της ζωής του να βοηθά τις παραστρατημένες γυναίκες, τις αμαρτωλές και τις πόρνες να επανέρχονται στο σωστό δρόμο.
[Καλά, καλά... Ξέρω τι σκέφτεστε τώρα. Ε εντάξει... Να μην ανταμειφθεί κι αυτός για τον κόπο του...κάπως;]

Οσία Ξένη της Πετρουπόλεως & Προστάτιδα των αλκοολικών
Βοηθάει τους αλκοολικούς, ενώ είναι και προστάτις κατά των συζυγικών ερίδων που προκαλεί το αλκοόλ.
[Πως ακριβώς τους βοηθάει ρε παιδιά; Επιμένω στην ερώτηση!]

Μεγαλομάρτυρας Τρύφων & Ο προστάτης των αμπελιών
Προστατεύει αγροκτήματα, κήπους, αμπέλια, θεραπεύει νόσους και αποδιώκει δαιμόνια. Έχει διασωθεί ξορκισμός στο όνομά του αγίου, όπου στρέφεται κατά των εντόμων που καταστρέφουν τα αμπέλια, τους κήπους, τα μποστάνια και γενικότερα τα χωράφια. Σε αυτόν τον ξορκισμό, φέρεται ο άγιος να διατάζει τα έντομα να πάνε σε τόπο άνυδρο και ακαλλιέργητο, γιατί διαφορετικά, με την επίκληση του Θεού, θα στείλει στρουθιά (σπουργίτια) να τα αφανίσουν. Την ημέρα της εορτής του, κανείς αμπελουργός δεν πάει στο αμπέλι του, ούτε κάνει αγροτικές δουλειές, γιατί πιστεύεται ότι μεγάλο κακό θα βρει αυτόν, τα αμπέλια του και τα παιδιά του.
[Γι' αυτό σας λέω... Μην ξοδεύεστε σε εντομοκτόνα. Αφού έχουμε τον άγιο...]

Όσιος Σεραφείμ, ο εν Λειβαδεία & Ο «οικολόγος» προστάτης
Προστάτης των κήπων, των αγρών, των σπαρτών, των σταφιδαμπέλων και εν γένει των δένδρων και των φυτών.
[Αυτόν πως και δεν τον βάλαν σε κανένα ψηφοδέλτιο οι «Οικολόγοι-Πράσινοι»;]

Αγία Βαρβάρα & Η προστάτιδα του Πυροβολικού
Η αγία Βαρβάρα ήταν το μοναδικό παιδί του πλούσιου Έλληνα εθνικού Διόσκουρου, Σατράπη της Νικομήδειας και γεννήθηκε στην Ηλιούπολη της Συρίας το 218 μ.Χ. Μέσω του Ωριγένη και του Βαλεντινιανού ασπάστηκε το Χριστιανισμό σε νεαρή ηλικία. Το γεγονός αυτό προκάλεσε την οργή του πατέρα της, ο οποίος μετήλθε κάθε διαθέσιμου μέσου, συμπεριλαμβανομένων και των βασανισμών, για να τη μεταπείσει. Βρισκόμενος μπροστά στην υπερήφανη και άτσαλη στάση της, την παράδωσε στο διοικητή της Επαρχίας, Μαρκιανό, για να την τιμωρήσει. Ο τελευταίος την υπέβαλλε σε βασανιστήρια και μαρτύρια, γι' αυτό το λόγο και ονομάστηκε Μεγαλομάρτυρας. Τελικά, την αποκεφάλισε ο ίδιος της ο πατέρας (235 μ.Χ) «ταις πατρικαίς χειρσίν τω πατρικώ ξίφει τελειώσιν δέχεται», όπως λέει ο βιογράφος Συμεών. Κατά την παράδοση, ενώ απομακρυνόταν από τη σφαγμένη κόρη του, η Θεία Δίκη, με τη μορφή κεραυνού, κατέκαψε το δήμιο-πατέρα. Τον τιμωρό αυτό κεραυνό συμβολίζουν τα πυρά του Πυροβολικού. Η Αγία Βαρβάρα καθιερώθηκε ως προστάτιδα του Πυροβολικού το 1829 και στις 4 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους γιορτάστηκε το γεγονός στο νεοσύστατο στρατόπεδο του Πυροβολικού, οπότε και προσφέρθηκαν στους επισκέπτες οι από τότε πατροπαράδοτοι λουκουμάδες με κονιάκ.
[ ]

Προστάτες άγιοι με «ειδικές» ικανότητες και «προστασίες»
Φανούριος μεγαλομάρτυς: Βοηθάει για την εύρεση απολεσθέντων αντικειμένων.
Θεόδωρος μεγαλομάρτυς, ο Τήρων: Προστάτης κατά των εκζεμάτων, βοηθάει για την ανεύρεση απολεσθέντων προσώπων.
Σώζων μάρτυς: Διασώζει από δεινών και συμφορών.
Όσιοι Ανδρόνικος και Αθανασία: Προστάτες της συζυγικής εγκράτειας.
Παύλος οσιομάρτυς, ο εκ Καλαβρύτων: Προστάτης ενοικιαστών.
Οσία Δωροθέα: Προστάτιδα της μη&παραμόρφωσης του προσώπου.
Μαρκιανός όσιος, ο πρεσβύτερος: Προστάτης πασχόντων και πτωχών, βοηθάει κατά την ανοικοδόμηση ναών.
Ιωάννης όσιος, ο Δαμασκηνός: Προστάτης κρατικών αξιωματούχων και πολιτικών.
Ελευθέριος ιερομάρτυς: Ελευθερώνει τις εγκύους και τους φυλακισμένους και προστατεύει από άγρια θηρία.
[Ουδέν σχόλιον...]

Άγιοι «πολυπροστάτες»
Άγιος Νικόλαος: Κάποτε ο άγιος αναχώρησε με ένα αιγυπτιακό καράβι για να επισκεφτεί τα Ιεροσόλυμα και τον Πανάγιο Τάφο. Στη μέση του ταξιδιού ξέσπασε φουρτούνα και το καράβι ήταν έτοιμο να βουλιάξει. Ο άγιος τότε προσευχήθηκε στον Κύριο και ο άνεμος σταμάτησε, ενώ ένας ναύτης που έπεσε από το κατάρτι και σκοτώθηκε αναστήθηκε μετά από τις προσευχές του αγίου. Επιστρέφοντας από τα Ιεροσόλυμα, ο κόσμος του επιφύλαξε θερμή υποδοχή και μετά από θεϊκό όραμα έγινε Μητροπολίτης των Μύρων. Είναι ο προστάτης άγιος των θαλασσινών, των αρτοποιών, των ταξιδιωτών, των παιδιών, των θυμάτων δικαστικών πλανών και των ενεχυροδανειστών και εμπόρων.

Απόστολος Ιωάννης, ο Θεολόγος: Προστάτης κατά των παθήσεων της γλώσσας και της καρδιάς, προστάτης κατά της βραδυγλωσσίας και της τραυλότητας, των οιδημάτων, των αϋπνιών, των εγκαυμάτων, του χαλαζιού, προστάτης της καλλιέργειας τριανταφυλλιών.

Ιερομάρτυρας Χαράλαμπος: Προστάτης κατά των στομαχικών και δυσεντερικών ενοχλήσεων, λοιμωδών νόσων, κατά των λυπηρών σκέψεων και διαλογισμών, πανούκλας, προστάτης κοπαδιών και βοσκών, δένδρων και προστάτης των μαρμαράδων.
[Ε, αυτοί τουλάχιστον κυκλοφορούν σε...οικονομική συσκευασία για πολλές χρήσεις]

Προστάτες άγιοι «διά πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν»
Ακολουθεί ένας κατάλογος, με ονόματα αγίων που θεωρούνται προστάτες&θεραπευτές. Τι να τι κάνεις την επιστήμη, όταν η Εκκλησία διαθέτει ένα τέτοιο «βαρύ πυροβολικό»; (αφήστε που καλύπτει όλα τα «ταμεία»)&

1. Ανίατες ασθένειες: Άγιοι Ανάργυροι, Οσία Ειρήνη Χρυσοβαλάντου, Άγιος Εφραίμ, Όσιος Ιωάννης ο Ρώσος, Άγιος Νεκτάριος, Άγιος Παντελεήμων, Όσιος Σαμψών.
2. Αρθριτικά & Ρευματισμοί: Αγία Βαρβάρα, Άγιος Γεώργιος, Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, Άγιοι Ανάργυροι, Κοσμάς και Δαμιανός.
3. Γονιμότητα: Αγία Άννα, Αγία Δόμνα, Οσία Ειρήνη Χρυσοβαλάντου, Άγιος Ευθύμιος, Αγία Μαρίνα, Άγιος Νεκτάριος, Όσιος Ρωμανός.
4. Γυναικολογικά προβλήματα: Οσία Ειρήνη Χρυσοβαλάντου, Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, Αγία Λουκία, Αγία Μαρίνα, Αγία Βερονίκη η αιμορροούσα.
5. Δερματικά: Αγία Βαρβάρα, Αγία Θέκλα, Αγία Μαύρα, Αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ, Άγιος Σπυρίδων, Άγιος Συμεών, Άγιος Τιμόθεος.
6. Δηλητηριάσεις: Αγία Αναστασία, Άγιος Δονάτος ο Επίσκοπος.
7. Εγκυμοσύνη: Αγία Μαρίνα, Αγία Βαρβάρα, Άγιοι Σαράντα, Όσιος Στυλιανός, Άγιος Συμεών, Άγιος Τρύφων.
8. Εγχειρήσεις & Ακρωτηριασμός: Άγιος Γεώργιος, Άγιος Δημήτριος, Αγία Λουκία, Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος.
9. Ενίσχυση & Προστασία: Άγιος Βασίλειος, Άγιος Ιωάννης ο Νηστευτής, Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη, Οσία Μαρκέλλα, Οσία Ματρώνα, Αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ, Μύρων ο Θαυματουργός.
10. Επιδημίες: Όσιος Αλέξιος, Άγιος Βησσαρίων (πανούκλα), Άγιος Δημήτριος, Άγιος Ρηγίνος (ελονοσία), Άγιος Σπυρίδων (χολέρα), Άγιος Χαράλαμπος (πανούκλα).
11. Επιληψία: Άγιος Ελευθέριος, Αγία Μαρίνα, Άγιος Ρηγίνος.
12. Καρδιολογικά: Άγιος Ελευθέριος, Άγιος Ιγνάτιος.
13. Καρκίνος: Αγία Αγάθη (μαστός), Άγιοι Ανάργυροι, Άγιος Εφραίμ, Άγιος Πατάπιος, Άγιοι Ραφαήλ (Νικόλαος και Ειρήνη), Άγιος Σάββας, Άγιος Παρθένιος.
14. Κήλη: Άγιος Αρτέμιος
15. Λοιμώδη νοσήματα: Αγία Βαρβάρα (ευλογιά), Άγιος Βησσαρίων (πανούκλα), Όσιος Δαβίδ, Άγιος Δονάτος ο Επίσκοπος, Προφήτης Ελισαίος (λύσσα), Όσιος Ζωτικός (λέπρα), Προφήτης Ηλίας (λέπρα), Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος (ελονοσία), Άγιος Ρηγίνος (ελονοσία), Άγιος Σπυρίδων (χολέρα).
16. Οφθαλμολογικά: Άγιος Ανανίας, Άγιος Αρτέμιος, Αγία Λουκία, Αγία Παρασκευή, Άγιος Παντελεήμων, Άγιος Σπυρίδων, Αγία Φωτεινή, Άγιος Άνθιμος ο νέος, Άγιος Φιλήμωνας ο μουσικός.
17. Παιδιατρικά: Άγιος Αιμιλιανός (προβλήματα ομιλίας), Άγιος Ακίνδυνος (γενικοί κίνδυνοι), Προφήτης Άμως (ασθενικά παιδιά), Άγιος Γεώργιος, Όσιος Ευστράτιος, Άγιος Θεόδωρος ο στρατηλάτης, Άγιος Κήρυκος (κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις), Αγία Μαρίνα (για ασθενικά παιδιά, και εξανθήματα), Άγιοι Ραφαήλ (Νικόλαος και Ειρήνη) (σοβαρές νόσοι).
18. Προστασία σε ταξίδια: Όσιος Ευστράτιος (οδοιπόρους), Άγιος Νικόλαος (ναυτικούς), Άγιος Χριστόφορος (οδηγούς).
19. Στοματικές παθήσεις: Άγιος Αντίπας.
20. Σωματικές αναπηρίες: Άγιος Εφραίμ, Όσιος Ιωάννης ο Ρώσος, Άγιος Παντελεήμων, Άγιος Σπυρίδων, Άγιος Χριστόφορος.
21. Τοκετός: Αγία Δόμνα, Άγιος Ελευθέριος, Άγιος Τρύφων, Άγιος Φανούριος.
22. Ψυχοπαθολογικά: Άγιος Αντώνιος, Άγιος Αθανάσιος, Άγιος Αρτέμιος, Άγιος Γεράσιμος, Αγία Θέκλα, Όσιος Θεόδουλος ο σαλός, Ευαγγελιστής Ιωάννης, Ευαγγελιστής Λουκάς, Άγιοι Κυπριανός και Ιουστίνα, Όσιος Αναστάσιος ο Ναυπλιώτης.
23. Ωτορινολαρυγγολογικά: Άγιος Βλάσσιος (λαιμό), Άγιος Ιάκωβος (κώφωση), Άγιοι Ανάργυροι Κύρος και Ιωάννης (λαιμό), Άγιος Σπυρίδων (αυτιά), Άγιος Αββακούμ (αυτιά), Ζαχαρίας (κωφαλαλία).

[Προστάτης κατά της βλακείας δεν υπάρχει; Σιγά μην κάνει τέτοιο σφάλμα η Εκκλησία!]

Για κάποια θαυματουργά φάρμακα του νοσοκομείου «Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ», θα ενημερωθούμε από
http://lykawn.blogspot.com/2009/09/blog-post_05.html συνταγή για τη θεραπεία των κωλικών:
«Πάρε ένα κομμάτι από έντερο χοίρου, ανακάτεψε το με άγιο μύρο, περιτύλιξε το με δέρμα λύκου ή (αν δεν βρεις) σκύλου, κάμε το φυλαχτό και ας το φορεί ο άρρωστος αμέσως μετά την πανσέληνο. Το αποτέλεσμα θα είναι καταπληκτικό!!!»

Βυζαντινή

Για πάθηση του δεξιού ματιού:
«Πάρε το δεξί μάτι βατράχου, περιτύλιξε το σε μεταξωτό πανί, κάμε το φυλαχτό και ας το φορεί ο άρρωστος. Αν όμως είναι άρρωστο το αριστερό μάτι, τότε πάρε το αριστερό μάτι του βατράχου!».

Για τη θεραπεία της φαλάκρας:
«Συχνή επάλειψη με κόπρανα χήνας».

Μια αγγλική συνταγή για τον ίκτερο:
«Να φάει ο άρρωστος εννιά (9) ψείρες με ψωμί και βούτυρο».

Συνταγή του 18ου αιώνα για τη χολολιθίαση:
«Διάλυσε κόπρανα προβάτου σε φρέσκο γάλα και πότιζε τον άρρωστο»


ΤΙ ΚΑΘΕΣΤΕ ΡΕ ΣΥΝΕΛΛΗΝΕς ΜΕ ΤΙς ΩΡΕς ΣΤΗΝ ΟΥΡΆ ΤΟΥ ΙΚΑ ...ΠΑΡΤΕ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΤΟΝ ΕΚΑΣΤΟΤΕ ΑΓΙΟ

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ Η ΒΛΑΚΙΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΔΕ ΕΧΕΙ ΟΡΙΑ


Ο Ιησούς δεν ήταν αναμάρτητος και ιδού η απόδειξη!!!

Ο Ιησούς δεν ήταν αναμάρτητος
και
ιδού η απόδειξη!!!
(μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου)


Του Μ. Καλόπουλου

Πρόκειται για την παραβολή του Ιησού με τον "κακό οικονόμο": Λουκάς 16.1-9

Ιδού τι λέει το κείμενο:
«Έλεγε δε
(ο Ιησούς) προς τους μαθητές του και άλλην παραβολή: ένας άνθρωπος, ήτο πλούσιος και είχε διαχειριστή στην περιουσία του. Και αυτός ο διαχειριστής κατηγορήθηκε στον κύριο του, ότι του διασκόρπιζε και σπαταλούσε την περιουσία του. Και ο κύριος τον εφώναξε και του είπε" Τι είναι αυτό που ακούω εναντίον σου; Δώσε μου τώρα λογαριασμό της διαχείρισης σου, διότι (μ' αυτά που ακούω) δεν ημπορείς πλέον να είσαι διαχειριστής μου. Είπε δε (από μέσα του) ο οικονόμος. Τι να κάνω τώρα, που μου αφαιρεί ο κύριός μου την διαχείριση; Να σκάβω δεν μπορώ, να ζητιανεύω ντρέπομαι. Ξέρω τι θα κάνω, για να με δεχθούν οι (άλλοι) άνθρωποι στα σπίτια τους, τώρα που μου αφαιρει την διαχείριση ο κύριός μου; Κάλεσε λοιπόν έναν-έναν χωριστά τους χρεοφειλέτες του κυρίου του, και είπε στον πρώτον: Πόσα χρεωστάς εσύ στον κύριό μου; Εκείνος απήντησε, εκατόν βαρέλια λάδι. Και του είπε ο διαχειριστής" Πάρε το γραμμάτιό σου, και κάθισε γρήγορα και γράψε ότι χρεωστάς πενήντα (τα μισά... κλοπή- 50 βαρέλια λάδι!) Έπειτα είπε σε άλλον" Εσύ πόσα χρωστάς; Εκείνος του απήντησε" Εκατό σακιά στάρι. Και ο διαχειριστής του είπε" Πάρε το γραμμάτιό σου, και γράψε ότι χρεωστάς ογδόντα». (κλοπή-κατάχρηση ...; 20 σακιά σιτάρι!)
Με κάποιον τρόπο, όλα αυτά τα έμαθε ο κύριός του, και θα περιμέναμε στην συνέχεια της παραβολής, να τιμωρηθεί ή τουλάχιστον να κατακριθεί η πράξη αυτού του θρασύτατου κλέφτη!
Για δείτε όμως τη συνέχεια:


«Και ο κύριος (το αφεντικό του κακού οικονόμου) παίνεψε τον άδικο αυτόν οικονόμο του, διότι στην περίσταση αυτήν ενήργησε άδικα μεν, αλλά συνετά (έξυπνα) για τον εαυτό του».  Λουκάς 16.1-8.
Μέχρι εδώ βέβαια, όλα τα παραπάνω παράδοξα λόγια και αντιδράσεις, τα χρεώνετε ο "κύριος" της παραβολής, που τελικά παραδόξως με χαρά διαπιστώνει, πως έχει για διαχειριστή του, έναν έξυπνο κλέφτη που αντί τουλάχιστον να κλέβει υπέρ του αφεντικού του... αυτός για προσωπικό του όφελος έκλεβε ασύστολα το ίδιο το αφεντικό του!  
Έτσι κι αλλιώς, αυτή η παραβολή είναι οπωσδήποτε "κουλή". Ο κύριος της παραβολής, δεν πρέπει να ήταν και πολύ στα καλά του. Προσέξτε γιατί... πρώτα θυμώνει και θέλει να τον διώξει, επειδή έφτασαν στ' αυτιά του φήμες κακοδιαχείρισης του εκ μέρους του κακού οικονόμου του, αλλά όταν τελικά πράγματι διαπιστώνει ότι για ίδιον όφελος, δεν κλέβει άλλους αλλά τον ίδιο... παραδόξως ενθουσιάζεται, τον θεώρει έξυπνο και τον επαινεί!!! Ξέρετε πολλά τέτοια αφεντικά εσείς ...; ή μήπως κάτι άλλο θέλει να μας πει ο ποιητής; 

Οι ερωτήσεις έρχονται αβίαστα. Γνωρίζετε εσείς πολλούς τέτοιους κυρίους, που μετά την διαπίστωση της θρασύτητας διαφθοράς του διαχειριστή τους, και την δόλια ιδιοτελή εξαργύρωση οφειλών, θα μπορούσε ποτέ να παινέψει τον διαχειριστή του; Από πότε η κατάχρηση ξένης περιουσίας και η προδοσία των προνομίων για ίδιον όφελος, είναι αξιέπαινη πράξη εξυπνάδας και σύνεσης ...; απ' τους ιδίους του παθόντες;

Για να δούμε όμως πια θέση παίρνει τελικά ο ίδιος ο Ιησούς!

«Και εγώ (ο Ιησούς) σας λέω (σας συμβουλεύω): Κάμετε εις εαυτούς φίλους εκ του μαμωνά της αδικίας, για να σας δεχθούν ...;» Λουκάς 16.1-9.

Καμιά ασάφεια. Κάντε φίλους με άδικο χρήμα για να έχετε την τύχη του παραπάνω επαινετού και έξυπνου διαχειριστή! Κλέψτε τα αφεντικά σας όσο είναι καιρός, και αποκτήστε με τον άδικο αυτόν τρόπο (Μαμωνάς = χρήμα) σωτήριες σχέσεις με τους αντίπαλους των αφεντικών σας, ώστε όταν διωχθείτε απ' αυτούς ...; να σας δεχθούν οι άλλοι!

Παράξενη λοιπόν και ύπουλη συνταγή διαφθοράς πρότεινε ο αναμάρτητος Ιησούς!
Αβίαστο συμπέρασμα: Αν λόγω της ανικανότητα σου να διαχειριστείς τις υποχρεώσεις σου απειληθεί η υλική σου ευημερία ...; μπορείς να κλέψεις την περιουσία του αφέντη σου (π.χ. 1750 κιλά λάδι και 1000 κιλά σιτάρι, αυτές είναι οι βιβλικές αντιστοιχίες) και να την δωρίσεις στους αντιδίκους του!
Η καραμπινάτης αυτή κατάχρηση που εδώ βαφτίζεται "σύνεση", θα σου εξασφαλίσει την μελλοντική σου οικονομική επιβίωση, μέσα από τους νέους φίλους που θα κάνεις με τις θρασύτητες αυτές δωροδοκίες σου!

Να λοιπόν πως τα βολεύεις και σ' αυτόν και στον άλλο κόσμο με καλοσχεδιασμένες κλοπές, κατάχρηση εξουσίας και δόλια δώρα!!"

Μπορείτε να βγάλετε εσείς άλλο συμπέρασμα;

Ο διάσημος θεολόγος και καθηγητής Κολιτσάρας, σε μια προσπάθεια να απαλύνει τις εντυπώσεις γράφει διαστρέφοντας βάναυσα το νόημα της παραβολής: «μιμηθείτε τον τρόπον της ενέργειας του άδικου οικονόμου. Όσοι έχετε μεγάλες περιουσίες,
(Μα ...; εδώ η παραβολή δεν λέει για τις δίκες τους περιούσιες, αλλά των αφεντάδων τους ...;) οι οποίες κατά κανόνα αποκτώνται με αδικίες, αφού μετανοήσετε, κάμετε με τα χρήματα αυτά της αδικίας καλά έργα. (για να τα επιστρέψουν στους παθόντες ουτε κουβέντα) Αποκτήσατε φίλους με τας αγαθοεργίας σας, ώστε οι φίλοι σας αυτοί να σας υποδεχθούν εις την αιωνία ζωή, όταν φύγετε από τον κόσμο αυτόν». Λουκάς 16.3-9. Καινή Διαθήκη κατά Κολιτσάρα και Βάμβα.

Όπως καταλαβαίνετε όσα λογοτεχνικά ακροβατικά κι αν κάνει ο Κολιτσάρας, η αλήθεια παραμένει ξεκάθαρη και αποκαλυπτική: Κλέψτε, εξαπατήστε, δωροδοκήστε! Μη σας μπερδεύουν τα ερμηνευτικά σχόλια του Κολιτσάρα, διότι "μετανοήστε" δεν σημαίνει επιστρέψτε τα κλεμμένα στους παθόντες (δηλαδή επανορθώστε) αλλά χρησιμοποιήστε τα για τους σκοπούς της πίστης σας. Έτσι η απλή συνταγή είναι: κλέψτε τους άπιστους και χρησιμοποιήστε τα υπέρ της πίστης. Κι όλα αυτά ...; κατ' ευθείαν από το στόμα του αποθεωθέντος Ιουδαίου Χριστού!



Να λοιπόν η κρυφή επεκτατική δύναμη του χριστιανισμού! Η μυστική ατμομηχανή που σέρνει το τρένο των αφελών πιστών, που ξέρει πολύ καλά, και τι κάνει και που πάει! Αυτός είναι και ο λόγος που δεν θα ακούσετε ποτέ την παραβολή αυτή στις εκκλησιές. 

Το περιεχόμενο της παραπάνω παραβολής είναι η πεμπτουσία της διαφθοράς!
Ουσιαστικά πρόκειται για τον ορισμό της διαφθοράς που είναι:

«Διαφθορά: επί υπαλλήλων, η δωροδοκία»! Λεξικό Σταματάκου.

«Γενικά, διαφθορά είναι η κατάχρηση της εξουσίας από τους ...; υπαλλήλους. Συνήθως η κατάχρηση έγκειται στην παράνομη, συνήθως μυστική, απόκτηση ιδιωτικής περιουσίας ή αποκόμιση κάποιου άλλου ιδιωτικού οφέλους»! Βικιπαίδεια.

..................

Θέλετε κι άλλες μυστικές συνταγές πλουτισμού;

Διαβάζουμε λοιπόν 
ένα άλλο εδάφιο που λέει: «Αποκριθείς δε ο Ιησούς είπεν" Αληθώς σας λέγω, δεν είναι ουδείς όστις, αφήσας οικίαν ή αδελφούς ή αδελφάς ή πατέρα ή μητέρα ή γυναίκα ή τέκνα ή αγρούς ένεκεν εμού και του ευαγγελίου, και δεν θέλει λάβει εκατονταπλασίονα τώρα εν τω καιρώ τούτω, οικίας και αδελφούς και αδελφάς και μητέρας και τέκνα και αγρούς ...; και εν τω ερχομένω αιώνι ζωήν αιώνιον. Λουκάς 10.29-30

Προσέξτε κάτω απ' τις δακρύβρεχτες απώλειες περί αδελφών και συγγενών ...; πως κρύβει τις υλικές υποσχέσεις (σε οικίες και αγρούς) και πως ανάμεσα στις τόσες (σάλτσες για) πνευματικές θυσίες, πως ακριβώς καταφέρνει να υπόσχεται ξεκάθαρα, ότι όποιος τον υπηρετήσει θα εκατονταπλασιάσει τα υλικά του αγαθά, όχι ...; στον άλλο κόσμο, αλλά "τώρα, εν τω καιρώ τούτω"!

Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο σ' αυτόν που διαβάζει προσεκτικά! Όποιος αφήσει λοιπόν ένα σπιτάκι, θα αποκτήσει πολυκατοικίες και όποιος αφήσει έναν αγρό, θα γίνει μεγάλος γαιοκτήμονας! Πότε; Τώρα εν τω καιρό τούτω ...; χώρια το "όνειρο" της αιώνιας ζωής εν τω ερχομένω αιώνι ...;! Ξυπνάτε ...; εδώ είναι όλα πεντακάθαρα γραμμένα!
Αν λοιπόν στους παραπάνω αγρούς και τις οικοδομές προσθέσετε και την προτεινόμενη συνταγή άπατη του πανούργου οικονόμου, που παρά την ξεδιάντροπη εξαπάτηση και δωροδοκία ...; αντί για κατάκριση εισπράττει επαίνους καταλαβαίνετε ότι μπροστά μας έχουμε έναν μυστικό μισθοφορικό στρατό οπλισμένο με αδιάντροπη διάθεση κατάχρησης κλοπής και ασύδοτου πλουτισμού!

Αυτά όπως καταλαβαίνεται δεν τα μαθαίνουν, ουτε οι φοιτητές της θεολογικής ούτε ο κατώτερος κλήρος, αλλά είναι κοινός τόπος για τους υψηλόβαθμους ιερείς, που κάνουν ταμείο, ακλουθώντας τις "άγιες" μυστικές συνταγές πλουτισμού της διεφθαρμένης εβραϊκής Βίβλου!

Δεν είναι καθόλου τυχαίο λοιπόν που η παγκόσμια οικονομική εξαθλίωση άρχησε από την εκχριστιανισμένη Δύση. Ο χριστιανισμός και συγκεκριμένα ο ιδρυτής της, ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός, παρέδωσε στους μυημένους μαθητές του την αποδοτικότατη μέθοδο του πλέον ασύδοτου οικονομικού επεκτατισμού (καπιταλισμού) και αυτός είναι ο πραγματικός εισηγητής, εμπνευστής και ιδρυτής του σύγχρονου ανθρωποφάγου καπιταλισμού!

Η οικονομική διαφθορά λοιπόν, έχει ιστορική προέλευση τον ίδιο τον ιδρυτή του χριστιανισμού.
Το πράγμα είναι απλό: Οι πολλοί και οι αμύητοι θα μιλούν για αγάπες και λουλούδια και οι λίγοι και μυημένοι θα υπονομεύουν συστηματικά τις οικονομίες των εθνών!
Βάλτε λοιπόν καλά στη φαρέτρα (μνήμη) των ερωτήσεών σας και του απελευθερωτικού σας αγώνα από την χριστιανική υποκρισία, τα δυο αυτά εδάφια. Λουκάς 16.9 και Μάρκος 10.30.

Καταλαβαίνετε τώρα γιατί όλοι οι επαγγελματίες της πίστης έχουν αμύθητες περιουσίες και οι ρασοφόροι και μη κήρυκες της πτωχείας είναι πάμπλουτοι;!

DIAFTHORA

Υστερόγραφο:

Μετά απ' αυτό ο Ιησούς δεν μπορεί να θεωρηθεί αναμάρτητος, αφού ξεκάθαρα συστήνει την κατάχρηση και την κλοπή ξένης περιουσίας. Στην ερώτηση του λοιπόν: «τις ελέγχει με περί αμαρτίας» Ιωάννης 8.46. Απαντούμε ευθέως: εμείς σε ελέγχουμε, για προτροπή στην διαφθορά! Αν παρ' όλα αυτά κάνουμε λάθος πρέπει κάποιος να μας το υποδείξει!

Φυσικά δεν είναι καθόλου λίγες οι φορές, που διάφοροι θεολόγοι αποπειράθηκαν να διαψεύσουν τις πικρές κριτικές μου θέσεις. Κάθε φορά βέβαια, σε μένα ήταν φανερός ο πανικός τους, γιατί το επιχειρούσαν επιλεκτικά μόνο σε ακραίες και ελαφρά τεκμηριωμένες καταγγελίες μου. Επειδή όμως και ο ίδιος έχω μεγάλη απορία για το τι απαντούν επιτέλους σ' τόσο καυτές καταγγελίες όπως οι παραπάνω, τους παρακαλώ να μπουν στον κόπο, να πάρουν θέση στο συγκεκριμένο άρθρο... Αν δεν το κάνουν, θα πει ότι δεν έχουν καμία οδό διαφυγής, και τα συμπεράσματά μας είναι ολόσωστα.
Περιμένω λοιπόν με ενδιαφέρον τις τοποθετήσεις τους!


ΤΑ ΕΙΔΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ

ΤΑ ΕΙΔΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ

 

Α) Θεολογία

  1. 1)    Το μήνυμα του Χριστιανισμού, η θεολογική καταξίωσή του, είναι ένα ανό­ητο παραμύθι για να φο­βε­ρίζει τα μωρά παιδιά και να καταντά μωρά τους με­γάλους. Αυτό εί­ναι: «Η σωτηρία από την διαρκή οργή του Πανα­γά­θου και Παν­τοδυνάμου Θεού Γιαχβέχ, ο οποίος καταράστηκε και καταδίκασε όλη την δημι­ουρ­γία του και εις πάντας τους αιώ­νας, ένεκα του προπατορικού αμαρτήματος που δι­έ­πρα­ξαν οι μυθικοί πρωτόπλαστοι Αδάμ και Εύα κάπου 6500 χρόνια πριν! Κλπ.». (Παύλος: Προς Ρωμαίους 5: 14, 6: 23, Α΄ Προς Κορινθίους 15: 22, 45, Β΄ Προς Κορινθίους 11: 3, Α΄ Προς Τιμόθεον 2: 13-14, όλες οι επεξη­γήσεις των Πατέρων, κλπ.) Αν κα­νείς αμφι­βάλει ότι αυτό είναι παραμύθι, δεν έχει παρά να σκεφ­τεί και να κρί­νει λιγάκι αυτή την θεολογική δικαιολογία, να μελετήσει τα πο­ρίσματα των επιστημών διά την ηλικία της γης και της εξελί­ξεως τού αν­θρώ­που επ' αυ­τής, να μελετήσει τα πέντε πρώτα κεφά­λαια της Γε­νέσεως για να δι­απιστώσει την τρο­μα­κτικότατη ασυ­ναρτη­σία που υπάρ­χει εκεί μέσα, και ακό­μα να μελετήσει τα Ασ­συ­ριακά, Βα­βυλω­νι­ακά, Ινδικά, Αιγυπτι­ακά, Ελ­λη­νικά και Ερμητικά έπη και μυθολογίες. Όσον αφορά την δημιουργία του κόσ­μου, ο Θεός Γιαχβέχ εδημιούργησε το σύμπαν και τον άνθρωπο, πριν 6500 χρό­νια περίπου, έτσι χάρη γούστου. Κάποια στιγμή βαρέθηκε να είναι μό­νος του και αποφάσισε να δημι­ουργήσει την παρέα του για να ασχο­λείται μαζί της και να της μεταδώσει την ευ­τυχία του! (Ευτυχία; Άλλο τίποτα...!). Από τότε όχι μόνο δεν είναι πια μόνος του, αλλά πριν 2000 χρόνια περίπου έγινε και τρι­αδικός. Επειδή όμως η Εύα και ο Αδάμ έφαγαν από τον καρπό του δένδρου της γνώ­σε­ως του καλού και του κακού ο πανάγαθος Θεός που είναι όλος αγάπη ορ­γίστηκε σε τέτοιο βαθμό που κατα­ράστηκε όλη την δημι­ουργία του απ' άκρη σ' άκρη και από τότε πάει και η ευτυ­χία...
  2. Βασίζεται στην υφαρπαγή, παρεξήγηση, διαστροφή και επί τούτου κακοποί­η­ση των Εβ­ραϊκών Γραφών, οι οποίες με τη σειρά τους δεν είναι τίποτα το σπουδαίο και κατά μέγα μέρος αποτελούν οικ­τρή συρραφή μωριών, βαρβαρο­τήτων, θηριωδι­ών, αντιφάσε­ων, αντιεπιστημονισμού, και όλο το κακό συνα­πάντημα.
  3. Βασίζεται στον Ιησού Χριστό ο οποίος όχι μόνο δεν έχει ιστορι­κώς αποδειχ­θεί ότι υπήρξε ποτέ ως κάποιος απλός ή ασήμαντος άνθρωπος, αλλά επιστη­μο­νι­κώς και ιστορικώς αποδεικνύεται πλήρως ότι ο Ιησούς Χριστός των Ευ­αγγε­λίων είναι μύθος, δηλαδή κατασκευασμένο ψέμα! Δηλαδή μιλάμε, θεολο­γού­με και επι­χειρηματολογούμε στο κενό.
  4. Η αρχική θεολογία του Χριστιανισμού (για δύο αιώνες περίπου) ήταν άμεσα εσχατολογική. Δεν ησχoλεί­το δηλαδή με τη θεoλoγι­κή θε­ώ­ρη­ση των εσχά­των, αλ­λά με τo άμεσο τέ­λoς τoυ κό­σ­μoυ το οποίο βρι­σκό­ταν πρo των θυ­ρών και θα συνέβαινε εντός ολίγου. Συνεπώς δεν χρειαζόταν καμία κοινωνική πρόνοια και αντιμετώπιση του αύριο. Η κυριαρχία του κόσμου ανήκε στον σατανά, στους διαβόλους του και στην αμαρτία. Έτσι ο άρχων της δικαιοσύνης θα εμ­φανιζόταν λίαν συντόμως για να αποκαταστήσει τα κακώς κείμενα. Η αποτυ­χία της αμέσου αυτής εσχατολογίας, ανάγκασε τους χριστιανούς να  την ανα­βάλουν στο άγνωστο απώτερο μέλλον.
  5. Εκτός από ολίγες γνωστές ηθικές εντολές, τις οποίες επανέλαβε, (για να εί­μα­σ­τε πιο ακριβείς, αντέγραψε, χωρίς να αναφέρει την πηγή,) η θεολογία του εί­ναι, πλα­σ­τή, τεχνητή, αντι­φατική, ανόητη και λανθασμένη. Παίζει με την ψυ­χολογία και πατά και τοκίζει επί των αδυναμιών και των φόβων των ανθ­ρώ­πων και όχι επί της εξ αντι­κειμένου αλήθειας. Διά ταύτα, η θεολογία και δογ­μα­τική του Χρισ­τιανισμού είναι διαρκώς εκφοβιστικές και καθίστανται άκρως επικίνδυνες και καταστρο­φικές τόσο για το άτομο ως μονά­δα όσο και για την κοινωνία ως σύ­­νολο! Πολλές ηθικές εν­το­λές και προτρο­πές της χριστιανικής θεολογίας και ηθικής είναι γε­νικολο­γίες και υπερ­βολές οι οποίες χωρίς τρο­πο­ποιήσεις κατά περίπτωση κα­ταντούν ανόητες ή αποβαίνουν επικίνδυνες. Αυ­τές ούτε η Βίβλος, ούτε οι Χρι­στιανοί τις ετήρη­σαν ποτέ!
  6. Η χριστιανική θεολογία έρχεται σε αγεφύρωτη αντίθεση προς κάθε αρχή, ση­μείο, επι­τυχία, έκφανση, δραστηριότητα, επιστήμη, φιλοσοφία, τέχνη και επί­τευγμα του Ελληνικού και του Ελληνορωμαϊκού πολιτισμού.
  7. Πρόκειται για θεολογία και δογματική: Ανοησίας, αντιφάσεως, τρέλας, σχιζο­φ­ρένιας, ακατα­σ­τασίας, λά­θους, ψεύδους, αοριστίας, υπεκφυγής, γενικολο­γί­ας, συγκαλύ­ψε­ως, παραλο­γι­σμού, θη­ριω­δί­ας, φό­βου, εκφο­βισμού, κατα­ναγ­κα­σμού, πολ­λών κα­κών, απα­ξίας της εδώ ζω­ής και του κό­σμου, καταστροφής, εσχατολο­γίας, αποκαλύ­ψεως, θαυμα­το­ποι­ίας, αι­ωνίου τι­μωρίας ή αν­ταμοι­βής, μισαλλο­δοξίας, αντιγ­νώσεως, αντιεπισ­τήμης, αντισο­φί­ας, αντι­φιλο­σοφίας, πέν­­θους, εναντίον κάθε χαράς της εδώ ζωής. Αλλού άλλα είναι θέσεις και αλ­λού τα ίδια αντιθέσεις! Αλ­λού άλ­λα επι­τ­ρέ­πονται και αλλού τα ίδια απαγορεύ­ονται! Άκρη δεν βρίσκεις! Παν­τού αλ­λο­π­ρό­σ­αλλη, κλπ.
  8. Αποτέλεσμα όλης αυτής της αλλοπρόσαλλης, καταστροφικής, αν­τιφατικής, ακατάστατης, μισαλλοδόξου, εσχατολογικής, κλπ, θεο­λογίας ήταν ο κατακερ­ματισμός του Χριστιανι­σμού, από τον πρώτον αι­ώ­να μέχρι και σήμερα, σε χι­λι­ά­δες αιρέσεις οι οποίες στο παρ­ελθόν αλληλοσπα­ράχτηκαν χειρότε­ρα από τα άγρια θηρία με τρο­μακτικές δια­χ­ρονικές συνέπειες για ολό­κληρη την ανθ­ρωπότητα και τον πολιτισμό. Σήμερα, ενώ η κάθε χριστιανική αίρεση επιμένει ότι αυτή και μό­νον πρεσβεύει την ορ­θή και αληθι­νή χριστιανική πίστη και όλες οι άλλες είναι εσφαλμένες, όλες τους τε­λούν εν ειρήνηι λυκοφιλίας λό­γω αλλοτρίων αι­τί­ων, συμφερόντων και επιβιώσεως! Επί­σης η άκρατη και συ­νε­χής μισαλ­λο­δο­ξία οδήγη­σε τους Χριστιανούς να κατασπαράξουν ή να εξαφα­νίσουν πλεί­στους όσους λαούς και πολιτισμούς οι οποίοι δεν επείθοντο από το χρισ­τιανικό κή­ρυγμα αλλά ηρκούν­το σε μια ήσυ­χη συνύπαρξη.

 

 

Β) Γραμματεία

 

Βίβλος, Δευτεροκανονικά Βιβλία, Ιερά Παράδοσις, Σύνοδοι, Δογματικές, Κατηχήσεις, Νομοκάνονα, Πηδάλια, Βίοι Αγίων, κλπ, περι­έχουν ένα τεράστιο πλή­θος από:

 

  1. Πρωτότυπες Ανοησίες
  2. Απίθανες Βλακείες
  3. Αμέτρητες Κραυγαλέες Αντιφάσεις
  4. Εσφαλμένα Επιχειρήματα
  5. Τρελές Ασυναρτησίες
  6. Σχιζοειδείς και Ανήκουστους Παραλογισμούς
  7. Αδιανόητες Θηριωδίες
  8. Τρομακτικές Κακίες
  9. Τετριμμένες Κοινοτυπίες Κοινοτοπίες

10)Καταστροφικές ή Ανήθικες Παραινέσεις

11)Επιστημονικά Λάθη

12)Μαθηματικά Λάθη

13)Ασύστολα Ψεύδη

14)Αόριστες και επικύνδινες Γενικολογίες

15)Βλακώδη Παραμύθια

 

Γ) Ιστορία

 

          Στα μέρη όπου επικράτησε ο Χριστιανισμός και εδραιώθηκε σύμφωνα με τις βασικές αρχές του (βιβλικές, πατερικές, συνόδων, κλπ.) και αποφάσεις του συνέβησαν:

 

  1. Καταστροφές πάντων των τοπικών ή οικουμενικών πολιτισμικών στοιχείων. Ήταν το μεγαλύτερο δυστύχημα κατά της γνώσεως, της ιστορίας, και του πο­λιτισμού του ανθρώπου! Έχομε ολοκληρωτική εξάλειψη πλήθους πολιτι­σμών όπως: Ελληνικός, Ελληνο-Αλε­ξαν­δρινός, Ελληνο-Ρωμαϊκός, των Σαξόνων, των Σκανδιναβών, των Μάγια, του Μεξικού, του Περού, κλπ.
  2. Καταστροφές πολλών κοινωφελών έργων και ιδρυμάτων: νοσο­κομείων, ασ­κ­ληπιείων, βιβλιοθηκών, γυμναστηρίων, λουτρών, ναών, στα­δί­ων, των βιβ­λί­ων, πασών αρχιτεκτονημάτων και κτηρίων, των έργων τέχνης, κλπ.
  3. Εξάλειψη τοπικών ηθών και εθίμων, γραμμάτων, τεχνών, αθ­λη­τι­σμού, αγώ­νων, κλπ, (Ευρώπης, Μέσης Ανατολής, Αφρικής, Αμερικής, Ειρη­νι­κού Ωκεα­νού, κλπ.).
  4. Οι αιρέσεις ήταν ο φόβος και τρόμος διά τον Χριστιανισμό. Διά τούτο, εκτός από τα αναθέματα και τους αφορισμούς, οι ορθόδοξοι εξαπέλυσαν τρομακ­τι­κούς αιματηρούς και καταστροφικούς διωγμούς εναντίον τους. Κάθε διαφω­νία ή ελαφρά παρέκκλιση εθεωρείτο αίρεση και εδιώκετο πάση θυσία.
  5. Κατάργηση και αναθεματισμός, των μαθηματικών, της αστρονομίας, της ιατ­ρικής, των επι­στημών, των γραμ­μάτων, του θεάτρου, των τεχνών, της φιλο­σο­φίας, κλπ.
  6. Η χριστιανική θεολογία και δογματική είχε σαν αποτελέσματα και τα εξής: Γενοκτονίες, θρησκευτικοί και μη θρη­σκευ­τι­κοί πόλε­μοι, σταυροφορίες, ιερές εξετάσεις, πρωτοφανείς εξοντωτικοί νόμοι, εξολόθρευση των αιρετικών, αφάνταστα βασανιστήρια, εκα­τομ­μύρια αθώ­ων θυμάτων, όλο το κακό συν­α­πάντημα, αμορφωσιά, συμφορά, βία, με­σαίωνας, κλπ, με τρομακτικές διαχρο­νικές συνέπειες για ολόκληρη την ανθρωπότη­τα.

 

Δ) Κοινωνικότητα και Ψυχολογία

 

Στα μέρη όπου επι­κρά­τη­σε ο Χριστιανι­σμός έκανε τα πάντα μαντάρα. Τα πράγματα έγι­ναν τρισ­χειρότερα από ότι ήταν πριν! Από την χριστιανική θεο­λο­γία, γραμματεία και δογματική κατά εποχές και κατά τόπους προέκυψαν:

 

1)Άνευ Προηγουμένου Δεισι­δαι­μο­νία

2)Σατανολογία

3)Δαιμονολογία

4)Προστάτες άγγελοι

5)Αγγελικά τάγματα

6)Εξορκισμοί

7)Αγιασμοί

8)Πόνος

9)Θλί­ψη

10)Φό­βος

10)Τρόμος

11)Αναχωρη­τι­σμός

12)Ερημιτισμός

13)Στηλιτισμός

14)Μοναχισμός

15)Ενίοτε Ευ­νου­χι­σμός

16)Απομονωτισμός

17)Φό­νος

18)Καταστροφή

19)Αθλιό­τητα

20)Βασανιστήρια

21)Βία

22)Θάνατος

23)Εξοντωτικοί Νόμοι

24)Αγραμ­μα­το­σύ­νη

25)Αντιεπιστημονικότης

26)Κατάπτωση των Τεχνών

27)Απόρριψη της Φιλοσοφίας

28)Οπισθοδρόμηση

29)Καταρράκωση της Προσωπικότητας

30)Νηστεία

31)Βρωμιά

32)Απλυσιά

33)Αρρώστια

34)Ευχέλαια

35)Αντιερωτι­σμός

36)Παρθενία

37)Μισογυ­νι­σμός

38)Αγαμία

39)Μυστικοκοπάθεια

40)Ανωμαλία

41)Παιδεραστία

42)Μυστικά Όργια

43)Νεύ­ρωση

44)Καχυπο­ψία

45)Μισαλλοδοξία

46)Ενοχή

47)Παραλήρημα

48)Κατήφεια

49)Δυστυχία

50)Εκ­με­τάλ­λευ­ση

51)Αιρέσεις και Διχοστασίες

52)Σφαγές

53)Εξοστρακισμός

54)Αφορισμός

55)Ανάθεμα

56)Καταναγκασμός

57)Εκφοβισμός

58)Παραλογισμός

59)Κλπ, κλπ, κλπ....

 

Αυτά τα ειδικά σημεία λοιπόν ας τα προσέξουν όλοι όσοι ενδια­φέρονται. Εδώ τα ανακοινώσαμε απλώς και γενικώς ως συμπεράσματα. Λόγω της εδώ συντομίας θα αποφύ­γο­με την οιαν­δήποτε καταγραφή αναφορών, θεολογικών και ιστορικών στοι­χείων και παρα­δειγμά­των που τα πιστοποιούν ενταύθα. Πάρα πολλά απ' αυτά τα πα­ρουσιάζομε στις ερ­γασί­ες μας που έπονται ευθύς αμέσως. Η κα­τα­γραφή όλων των υπαρκτών στοιχείων που πιστοποιούν πέραν πάσας αμφιβολίας τα συμπεράσματά μας εί­ναι έργο υπέρ­ογκο εκα­τοντά­δων τόμων. Για να δώσουν απαντήσεις στις απορίες που πιθανόν έχουν και για να πιστοποι­ήσουν την αλήθεια όλων των στοιχείων που προβάλομε εδώ τους προ­τεί­νομε να ερευ­νή­σουν: Την Βίβλο, την Ιερά Πα­ράδοσιν, τα Απόκρυφα, τα Ψευ­δεπί­γρα­φα, τις Συ­νό­δους, τις Δογματικές, τις Κατηχή­σεις, τα Νο­μο­κάνονα, τα Πη­δά­λια, τους Βίους Αγί­ων, τους Συναξαριστές, την αντικειμενική Ιστορία, την διεθνή Βι­βλι­ο­γραφία και διάφορα άρθρα πάνω στα θέματα αυτά. Κυ­κλοφορούν και διάφοροι κατά­λογοι δημο­σιευμένοι ως βιβλία ή ευρίσκονται στο διαδίκτυο οι οποίοι περιέχουν τε­ράστιους αρι­θμούς παρα­δειγμά­των και αναφορών. Σε όλες αυτές τις πηγές οι ενδια­φε­ρό­με­νοι θα εντοπίσουν όλα τα θεολογικά, αν­τι­κει­με­νικά, ιστο­ρι­κά, και επιστη­μο­νι­κά στοι­χεία, ζητήματα, αναφορές και απαντήσεις που θα υπερ­αρκέ­σουν για να καλύ­ψουν τα κενά και τις απορίες τους.

 

ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ ΠΕΡΙΛΗΠΤΙΚΩΣ

 

Αν κανείς τότε απορεί πως επεκράτησε ο Χριστιανισμός, η Εβραιο­χριστιανική μάστιγα δηλαδή, έστω στα μέρη όπου επεκράτησε, η απάν­τη­ση είναι απλή. Τους τρεις πρώτους αιώνες ήταν ολιγάριθμος και του περιθωρίου και έτσι οι υπόλοιποι δεν του έδιναν μεγάλη σημασία. Το πρώτον αιώνα και στις αρχές του δευτέρου αιώνα ήταν καθαρά Ιουδαϊκή υπόθεση, και τίποτα παραπάνω. Μόνο μερικοί μορφωμένοι Εβραίοι και λί­γο αργότερα μερικοί Εθνικοί έφερναν στην επι­φάνεια ιστορικά δεδομέ­να και ακαδη­μαϊκά ή φιλοσοφικά επιχειρή­ματα εναντίον του.

Αποτελεί πραγματική ειρωνεία το γεγονός ότι χωρίς τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατο­ρία αυτή η παράξενη και αλλοπρόσαλλη δοξασία δεν θα είχε την τύχη να εξαπλωθεί. Κάτω από την Ρωμαϊκή Ειρήνη (Pax Romana) και γνωρίζοντας κάπως την Ελληνική ή την Λατινική γλώσσα μπορούσε κανείς να έλθει σε επαφή με ένα τεράστιο πλήθος λαών. Η διά ξηράς και διά θαλάσσης συγκοινωνία ήταν αρκετά ασφαλής και εύκολη για την μεταβίβαση από τ' ένα μέρος στ' άλλο. Έτσι λοιπόν αυτή η Ιουδαϊκή αιρετική υπό­θε­ση, όταν αυτή το θέλησε, εύκολα μεταπήδησε εκτός του Παλαιστινιακού χώρου και των συναγωγών της διασποράς. Η ελευθερία λόγου που υπήρχε τότε δεν την εμ­πό­δι­σε να κάνει κάτι τέτοιο. Αυτή λοι­πόν την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και την ασφά­λεια που παρείχε, αυτήν βρήκαν να κατηγορούν και να καταδικάζουν οι Χριστιανοί ένεκα δή­θεν διωγμών

 Ουδείς διωγμός κατά των θρησκευτικών πεποι­θή­σε­ων υπήρξε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Μόνη προϋπόθεση ήταν να ενεργούν και να εκφράζονται νομοταγώς. Ακόμα κάθε πο­λίτης όφειλε σε καθορισμένες εορτές της Αυτοκρατορίας να αποδίδει ορισμένες τι­μές και αναγνώριση στη Ρωμαϊκή εξουσία και στον αυτοκράτορα, οι οποίες δεν ήταν επιβαρυντικές. Πέραν τούτου επικρατούσε τέτοια θρη­σκευ­τική ελευ­θε­ρία που ο ση­μερινός κόσμος είναι αδύ­νατο να την φανταστεί. Έχει μείνει παροι­μι­ώ­δες ότι: «Εις την Ρώμη συναν­τού­σες ευ­κολότερα έναν θεό παρά έναν άν­θ­ρω­πο!». Οσάκις όμως οι οπα­δοί του Χριστιανισμού έκαναν ταραχές, συνω­μοτικές, κατασ­τ­ρε­πτικές, παράνομες και εγκλημα­τι­κές ενέρ­γειες η Ρω­μαϊκή εξουσία ήταν υποχρεωμένη να επι­βάλλει την έννομη τάξη και να τιμωρεί τους ενό­χους σύμφωνα με τον υπάρ­χον­τα νόμο. Οι διωγ­μοί ήταν τοπικές αντιδράσεις του κράτους κατά των συνεχών κρουσ­μάτων απειθείας και των συ­ν­ω­μο­τικών, καταστροφικών, παρανόμων, ανατρεπ­τι­κών ενεργειών των Χριστιανών. Ανε­ζητούντο οι ένοχοι των εγκληματικών πράξεων και ετιμω­ρούν­το διά τις πράξεις των, δεν εθί­γοντο όμως λόγω των πεποιθήσεών τους! Ουδείς συ­στημα­τι­κός διωγμός υπήρ­ξε! Ο λεγόμενος διωγμός του Διο­κλητιανού (302-303 Κ. Ε.) δεν ήταν τίποτα άλ­λο παρά η μόνη γενικότερη προσπάθεια ελέγχου των Χριστιανών (όχι όμως της ιδεο­λογίας των), οι οποί­οι και επυρ­πό­λησαν το αυτοκρατο­ρικό ανάκτορο στην Βι­θυ­νία της Μικράς Ασίας. Το αίτιο του διωγμού ήταν το γεγο­νός ότι κατά την κα­τοχή της Αλεξανδρείας υπό της Παλμύρας οι Χριστιανοί της πό­λεως ταχ­θέντες υπέρ της Ζη­νο­βίας (κυ­βερ­νή­του της Παλμύρας) και του εγκαθέτου της, Χριστιανού επισκό­που, Παύ­λου του Σα­μο­σα­τέως άρχι­σαν να αποσφάττουν συσ­τηματικώς όσους Έλλη­νες, Ρωμαίους και Εβραίους ηδύναντο!

Πέραν των καρπών της Ρωμαϊκή ειρήνης και ανεξιθρησκίας που ο Χριστιανι­σμός έδρεψε κατά τους τρεις πρώτους αιώνες, στις αρχές του τε­τάρτου αιώνα του έτυ­χε και το πρώτο λαχείο! Αυτό ήταν ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Κωνσταντίνος. Ο Χριστιανισμός λοι­πόν, ή η Εβ­ραι­οχριστι­α­νι­κή μάστιγα, αυτή η φτιαχτή και κα­τασ­τροφική θρησκεία, επ­εκράτησε επει­δή μονομε­ρώς και έτσι καπ­ριτσιόζικα το θέ­λησε ο «Άγιος και Μέ­γας» δια­τα­ραγ­μένος και ανι­σόρ­ρο­πος αυτο­κ­ρά­τωρ Κωνσταντί­νος. Επ­ρόκειτο για δια­τα­ραγμένη, πονηρή, εγ­κλημα­τική και βίαια φυσιογνω­μία με πολλά ει­δε­χθή εγ­κλήματα στο εν­εργητικό της! Αυτός διά της βίας και χρη­σι­μοποιών­τας κάθε παρανο­μία και αυθαι­ρε­σία έστριψε απ­λώς έναν διακό­πτη παρα­δί­δοντας έτσι και εν λευ­κώ όλη την Ρωμαϊ­κή Αυ­τοκρατο­ρία στους ολιγάριθμους Χρισ­τιανούς συν­ωμότες ενώ ταυτοχρόνως απέκ­λεισε την συντριπτική πλει­ονότητα των υπολοίπων από το κά­θε τι. Μόλις ο Χριστια­νι­σμός κατέλαβε την εξουσία από τον τέταρτο αιώνα και μετά, εγκαινίασε και εξα­πέ­λυσε τον πραγματικό, ανελέητο, εξοντωτικό, ολοκλη­ρω­τικό και ιδεο­λογικό διωγμό!

Αυτή η μη χριστιανική πλειο­ψηφία δεν ήταν ομοιογενής. Υπήρχαν πολλές ομά­δες και τά­σεις. Ποτέ όμως μια ομάδα δεν επεδίωκε επικράτηση εις βάρος των υπολοίπων. Όλες τελούσαν σε μια αφα­νά­τιστη ει­ρηνική συνύπαρξη, ίσως και κάπως αδρανή. Αυτή η αδράνεια, η αβου­λία, η απροσεξία, αλ­λά και η κούραση εκ των μα­κ­ροχρονίων πολέ­μων και οικο­νο­μι­κών δυσχερειών, έδωσε το πράσινο φως στους ολι­γάριθμους, φανα­τι­κούς, νεοφω­τί­σ­τους Χριστιανούς. Με την απόλυτη συνδρομή του Κωνσταντίνου και την συμπαράσταση των κρατικών μηχανισμών του αυ­τοί άρπαξαν την ευ­και­ρία και αναρριχήθηκαν στην εξουσία σαν θηρία ανήμερα.

Μην απορείτε με το ότι μια μικρή μειοψηφία κατάφερε να καπελώσει την συντριπτική πλειοψη­φία. Έχει συμβεί πολλές φορές. Μπορούμε να παραθέσομε αρ­κετά παραδείγματα μερικά των οποίων τα γνωρίζετε. Εκτός του Χριστιανισμού, ένα εξ αυτών είναι και η πιο πρόσ­φατη περίπ­τω­ση του Μουσουλμανισμού. Στην αρχή ο Μωάμεθ (γύρω στο +622-623) κατάφερε να πείσει μια φούχτα αν­θρώπων στην Με­δί­να και Μέκκα. Εε... αυτό ήταν. Μετά αυτοί οι ολίγοι κατάφεραν με όλα τα θεμιτά και αθέμιτα μέσα να επικρατήσουν στην Αραβία και στην συνέχεια να εξαπλωθούν. Σή­μερα δε είναι παρόντες σχεδόν σε όλα τα μέρη του πλανήτη. Αυτό δε το γεγονός, ότι δηλαδή ο αμόρφωτος προφήτης τους και ολί­γοι αμόρφωτοι οπαδοί του κατάφεραν αυτό το κατόρθωμα, το χρη­σι­μο­ποιούν οι Μου­σουλμάνοι για να αποδείξουν την εκ θεού προέλευση και αλήθεια της θρησκείας των και ότι η εξάπλωσή της ήταν το θέ­λημα του θεού τους, Αλλάχ. Ακό­μα δε σκοπό και κα­θήκον έχουν την καθολική επικ­ρά­τη­σή τους. Τέτοια ανάλογα επι­χει­ρή­ματα έχομε και με τους χριστιανούς. Καυχών­ται για την αγραμματοσύνη των «αλι­έ­ων» και την «εξ αγί­ου πνεύματος», βάλε Κωνσ­ταντί­νου, «με­τέ­πει­τα καταπληκτική επιτυχία των»... και πολλά τοιαύτα.

Έτσι ο Κων­σ­ταντίνος κατάφερε και επέβαλε έναν Χριστιανισμό που διαμόρ­φω­σαν ο ίδιος με τον Ευσέ­βιο και τα επιτελεία τους, με ανυπολόγιστες καταστροφι­κές συν­έπειες για την αυτοκρατορία, τους λαούς της, την ιστορική πορεία της υδρο­γείου και τον πο­λι­τι­σμό! Ο Ιουλιανός ως αυτοκράτωρ προειδοποίησε τους μη χριστι­α­νούς, πολ­λές φορές έκρουσε κώδωνα κινδύνου, αλλά αυτοί δεν έδειξαν το απαιτού­μενο σθένος. Φαίνε­ται, δεν φαντάζονταν τι επρόκει­το να επακολου­θήσει και τι τύχη θα είχαν οι ίδιοι στα νύχια των χριστιανών. Μετά την δολοφονία του Ιουλια­νού (το + 363) τα πράγ­ματα είχαν πλέον πάρει εξαιρετικά άσχημη τροπή. Όταν πλέον κατάλα­βαν τι τους πε­ριμένει στα σιδερέ­νια νύχια αυτών των θηρίων ήταν πλέον αρ­γά. Η επ­ανα­φο­ρά, ή έσ­τω μια υπο­τυπώδης δικαιοσύνη, ήταν πλέον φευγα­λέα! Τί να κάνομε; Η ιστο­ρία έχει και ατυχήματα και δυστυ­χή­μα­τα. Αυτό ήταν το με­γαλύ­τε­ρο δυστύ­χη­μα!

Το δυστύχημα αυτό δεν οφείλεται καθόλου σε κανένα χάσμα που δημιουργή­θηκε κατά τους καιρούς εκείνους ούτε σε καμία αναγκαιότητα η οποία επεβάλλετο από τις τότε επικρατού­σες κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές συνθήκες. Οι επιδ­ρο­μές και επιθέσεις των διαφόρων γειτόνων λαών κατά της αυτοκρατορίας ανήκουν σε άλλο φαινόμενο και είναι άλλο κεφάλαιο. Ο μετά ταύτα αναρριχηθείς Χριστιανισ­μός ούτε τις σταμάτησε ούτε τις κατέστειλε, και αντιθέτως όλα τα πράγματα και προ­βλήματα χειροτέ­ρε­­ψαν.

Αυτή την δι­καιολογία πολύ ατυχώς την ισ­χυρίζονται πολλοί και διάφοροι, με­τα­ξύ των οποίων και σοβαροί επιστήμο­νες. Αυτό το κάνουν επει­δή είτε είναι παιδιό­θεν θύματα της καθιερωμένης προπαγάνδας είτε πι­σ­τεύουν ότι τα πάν­τα βαδί­ζουν βά­σει κάποιας νομοτελείας και η ιστορία δεν μπορεί να έχει τρελές μετα­πτώσεις. Κα­νέ­νας τους όμως δεν μας αποδεικνύει ποια είναι επι­τέλους αυ­τή η νομο­τέλεια που επι­καλούνται, αλλά μας ξεφεύγει ή δεν την γνωρίζομε, ούτε το διατί η ιστο­ρία του ανθ­ρώπου δεν μπο­ρεί να έχει τρελές μεταπτώσεις.

Το ίδιο ισχύει και διά την ίδρυση της νέας πρω­τεύουσας, Κώνσταντινου­πό­λε­ως! Δεν υπήρχε απολύτως καμία ανάγκη ούτε για καλλίτερη πρωτεύουσα ούτε για άμυνα όπως λένε. Η Ρώμη ήταν μια χαρά πρωτεύουσα και πλήρης στρατιωτικός σταθμός με πολύ στρατό και αυτοκρατορικό ανάκτορο υπήρχε εκεί δίπλα, δηλαδή στη Βιθυνία. Η ενέργεια αυτή ήταν μοιραία για την οι­κονομία και την πορεία του κράτους. Το κράτος αδυ­νά­τισε οικο­νο­μικώς και διχοτο­μήθηκε. Ατυχώς και εσφαλ­μέ­νως ο αντιχριστιανός (τί ει­ρωνεία!) ισ­τορικός Edward Gibbon (1737-1794) έγ­ραψε ότι η μεταφορά της πρωτεύ­ουσας ήταν μεγαλοφυής ενέργεια εκ μέρους του Κωνσ­ταντίνου και μετά η άποψη αυτή παρέμεινε ούτως! Όμως βάσει όλων των στοιχείων και δεδομένων που έχομε στην δι­ά­θεσή μας σήμερα, οι απόψεις αυτές έχουν ανατρα­πεί από τους νεώτερους ιστορικούς. Οι Χριστι­ανοί προπαγανδί­ζουν τα ψευδοεπιχεί­ρηματα αυτά ακρι­βώς επειδή τους συμ­φέ­ρουν ενώ πολλοί μορ­φωμέ­νοι απ' αυτούς γνωρίζουν πολύ καλά ότι δεν είναι αλήθεια!

Βεβαίως ο ενσυνείδητος και υπεύθυνος άνθρωπος οφείλει αφ' εαυτού να επα­γρυπνά και να μην αφήνει τις τύχες του σε έναν ανώμαλο Κωνσταντίνο και μερικούς ψεύτες και απαταιώνες επιτελείς του. Αυτό το οφείλει για να μην περιέλθει ο ίδιος και ολόκληρος ο πολιτισμός στην αθλιότητα. Μπορεί να διαλέξει να αδρανεί, αλλά τότε θα βρεθεί προ απροόπτων και θλιβερών κατα­στάσεων και θα πληρώσει πολύ ακ­ριβά την αδράνεια αυ­τή. Στην περίπτωση του Χριστιανισμού αυτό συνέβη πέραν κά­θε προσδοκιών! Σκέψου να έχεις στο κεφάλι σου έναν αρχηγό δικτάτορα σαν τον Κων­σταν­τίνο! Θα ευτυχήσεις με τέτοιον αρχηγό; Πόσοι όμως μέσα σε μια κοινωνία είναι ενσυνεί­δητοι και υπεύθυ­νοι; Μόνον ολίγοι! Κάτι τέτοιο φαίνεται να συνέβηκε τότε και η αδ­ρα­νής και απρόσεκτη πλειοψηφία έπεσε στην παγίδα των ολίγων. Τα επακολουθή­σαν­τα αποτελέσματα ήταν θλιβερά, καταστροφικά και μοιραία.

Όπως δείχνει η Ιστορία, η Ρώμη κατά τον 3ον αιώνα, παρ' όλο που είχε μερι­κούς καλούς αυτοκράτορες, έχασε τους μηχανισμούς των ασφαλιστικών δικλείδων του πολιτεύματος. Έτσι όσο οι αυτοκράτορες ήταν καλοί τα πράγματα πήγαιναν κα­λά. Αλλά οι άνομοι αυτοκράτορες με τον στρατό τους μπορούσαν και έφερναν τα πά­νω κάτω, χωρίς να υπάρχει κάποια νομική πρόβλεψη και εκτελεστική πράξη εναν­τίον τους! Μοιραίο σφάλμα! Πιθανόν σ' αυτό να ευθύνεται και η δεισιδαιμονία διότι επίσ­τευαν ότι οι θεοί της Ρώμης εφώτιζαν τους αυτοκράτορες και θα έσωζαν την αυτοκ­ρα­τορία. Τέτοιο πράγμα όμως δεν έγινε! Αρκετά πριν τον Κωνσταντίνο π. χ., η δια­δο­χή του λαμπρού αυτοκράτορα Μάρ­κου Αυρηλίου από τον ανώμαλο γιό του Κόμμο­δον, την 17η Μαρτίου του +180, ήταν ένα μοιραίο γεγονός, χωρίς να το εμποδίσει κα­νένας μηχανισμός! Πολλοί ιστορικοί, με­τα­ξύ των οποίων ο Γίββων και ο Ερνέστος Ρενάν, θεω­ρούν το γεγονός αυτό ως την απ­αρχή της πτώσεως του Ρωμαϊκού κράτους.

Σ' αυτό το σημείο πρέπει να αναφέρομε και ένα προηγούμενο μοιραίο γεγο­νός. Δεν υπάρχει αμφι­βο­λία ότι ο Οκταβιανός Αύγουστος ήταν σπουδαία προσω­πικό­τητα, ικανός στρατιωτικός και κυ­βερνήτης και πεφωτισμένος αυτοκράτωρ. Έκανε όμως ένα μοι­ραίο σφάλμα. Διά νό­μου απαγόρεψε την αθεΐα. Χαρακτηριστικά την εποχή του η αθεΐα είχε μεγάλη άνοδο. Είναι παροιμιώδης η φράση των αθέων της εποχής αυτής στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία: «Εάν οι θεοί αδικούνται, ας φροντίσουν μόνοι τους να διορθώσουν τις αδικίες που διαπράττονται εις βάρος τους!».

Άραγε, το έκανε αυτό επειδή ο ίδιος ήταν προϊόν της επο­χής του και δεν μπο­ρούσε να δει πιο πέρα, λόγω ειλικρινούς θρησκευτικότητας, λόγω θρησ­κολη­ψίας, λόγω πο­λιτικών λόγων, επει­δή του άρεσε να τιμάται ως υιός θεού ή έτσι κα­τά­φερνε να διοικεί το πλήθος; Άγνω­σ­τον! Όπως και να 'χει το πράγμα όμως, κάθε θρη­σκεία και άποψη επιτρεπόταν στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, ενόσω οι οπαδοί της απέ­διδαν τις νομοθε­τημένες τιμές στην αυτοκρατορία και στον αυτοκράτορα, εκτός από την ουδέτερη στάση της αθεΐας. Έτ­σι φτάσαμε κατά τον τρίτο αιώνα και αρχές του τετάρ­του να έχομε έναν τε­ρά­σ­τιο ανεπανάληπτο συγκρητισμό θρησκειών απ' Ανατο­λή και Δύση. Πραγματοποιήθηκε και μια αλλεπάλ­ληλη εισαγωγή Ηλιακών, Περσι­κών, Αι­γυπτιακών θεοτήτων, της Ίσιδος, κ. ά., στη Ρώμη. Κάθε ψίθυρος και θρόισμα ήταν ομιλία θεού ή κάποιου πνεύ­ματος. Τα πάντα ψιθύριζαν και μιλούσαν. Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα ήταν πολύ εύκολο για τον Κωνσταντίνο, τη μάνα του την Ελένη και τον Ευσέβιο να εισαγάγουν και αυτοί τις δικές τους θρησκοληψίες ή πονηρείες. Γιατί όχι αφού τόσοι άλλοι είχαν κάνει το ίδιο πριν απ' αυτούς! Αυτές ήταν ένας παρά­ξενος και δόλιος συγκρητισμός του Χριστιανισμού με πολλά στοιχεία των υπολοίπων θρησ­κειών. Μετά πλέον, τα πάντα πήραν την κακίστη τροπή που γνωρίζομε.

 Μέσα σ' ένα τέτοιο ζοφερό κλίμα δεισιδαιμονίας, επόμενο ήταν ένας πονη­ρός αυτο­κ­ράτωρ, όπως ο Κωνσταντίνος, με ένα συνωμοτικό επιτελείο, όπως του Ευ­σεβί­ου, εύ­κολα να μπορεί να κάνει ότι θέλει. Εφ' όσον, φέρ' ειπείν, ο οκνηρός και ανίκανος αυτοκράτορας Ελαγάβαλος-Ηλιογάβαλος (+218-222) μπόρεσε να εισάγει με την βοήθεια της γιαγιάς του Ιουλίας, την Συρια­κή ηλιακή θεότητα, τότε γιατί δη­λαδή και ο δαι­μόνιος Κωνσταντίνος να μην επιβάλει την θρησκεία που άρεσε σ' αυ­τόν και τη μάνα του την Ελένη έναν αιώνα αργότερα! Όταν οι πολίτες δεν έχουν σώ­ας «τας φρένας» με ικα­νό­τη­τα να κρίνουν και να λαμ­βάνουν αποφάσεις και αντί να στέκονται στα πό­δια τους στέ­κονται σε δεκανίκια θρη­σκοληψίας, τότε τα πάντα μπο­ρεί να κατα­φέρει ακό­μα και ένας ανί­κανος, πόσον μάλ­λον ο πανούργος Κωνσταν­τί­νος. Αυ­τό το κλίμα οπωσδή­πο­τε συνέ­βα­λε στην απά­θεια και την αδια­φορία του πλή­θους του τε­τάρτου αι­ώνος, του οποίου μια μεγάλη μερίδα και ο στρατός πήγαιναν όπου φυσού­σε ο άνεμος. Το ίδιο κλίμα πρέπει να βοήθησε και την διά πυ­ρός και σι­δή­ρου μετέ­πειτα επι­κ­ράτη­ση του Χριστιανι­κού τύ­που που εισήγαγε ο Κων­σταν­τί­νος με την αρωγή του Ευσε­βί­ου. Επει­δή έτσι το θέ­λη­σε αυτός για τους λό­γους του, χωρίς να δώσει καμιά εξήγηση και απο­λογία σε κα­νένα εύκολα έστριψε έναν διακόπτη και προκάλεσε το με­γαλύτερο δυ­στύ­χημα της ισ­τορίας. Όταν οι άλλοι κατάλαβαν τι τους περιμένει ήταν πλέον αρ­γά. Ούτε βρέθηκε κανένας θεός να σώσει τους ίδιους, την Ρώμη και την αυ­τοκρατο­ρία! (Βλέπετε: «Έτσι να μάθετε πως οι Θεοί εκδικούνται αυ­τούς που περιφρονούν τη χάρη τους και τους αποστρέ­φον­ται!», Ortrud, στο κλείσιμο της όπερας Lohengrin του Richard Wagner.)

Αυτή όμως η υπάρχουσα δεισιδαιμονία δεν σημαίνει ότι δημιούργησε μια αναγκαι­ό­τητα για να την αντικαταστήσει μια νέα πολύ χειρότερη! Ο κόσμος θα μπο­ρούσε να συνεχίσει στον ίδιο τρόπο ζωής και θρησκευτικότητας με κάποια εξελικτική πορεία. Αλλά της νέας δεισιδαιμονίας της έτυχε το πρώτο λαχείο και επικράτησε εις βάρος της πα­λαιάς. Βεβαίως δεν ισχυριζόμαστε ότι, εκτός από τις επιδρομές και επι­θέσεις των γει­τό­νων λαών κα­τά τον 3ον και 4ον αιώνα, δεν υπήρχαν τότε άλλα σοβαρά κοι­νωνικά προβ­λήματα και ότι όλα ήταν ρόδι­να και ωραία! Υπήρχαν πολλά κοινωνι­κά και οικονο­μι­κά προβλήματα, που είχαν δημιουργηθή από τους μακροχρόνιους πο­λέ­μους, την αυτοκρατορική αναρχία, τις σπατάλες, φυγόκεντρες τάσεις, κλπ. Αυτά όλα ήταν ακόμα επι­λύσι­μα, αλλ' όχι διά της λύσεως του Κωνσταντίνου. Όλες οι πα­ρά­νο­μες και αυθαίρετες εν­έρ­γειες του Κωνσταντίνου, όλα όσα επακο­λού­θησαν με­τά απ' αυ­τόν και το γεγονός ότι κάθε κοινωνική και οι­κονομι­κή δραστη­ριό­τη­τα εξα­θ­­λι­ώθη­κε σε βαθμό που χρειάσ­τη­καν τουλάχιστον χίλια χρό­νια για να επ­αν­έλθει το βιο­τικό επί­πεδο στο ίδιο σημείο, αποδεικνύουν ακριβώς αυτό που εμείς ισχυ­ριζό­μαστε εδώ: «Δεν υπήρχε απολύ­τως καμία αναγκαιότης, ήταν δυσ­τύχημα!». Εκτός και ταυ­τολογι­κά δεχθούμε ότι το χάσμα ήταν η απ­ροσεξία και η αδράνεια της πλειο­ψη­φίας, η δε αναγκαιότης ήταν ο ίδιος ο Κωνσ­ταν­τίνος καθ' όσον δεν υπήρχε μηχανισ­μός για να τον βά­λει στην θέση του! Μετά δε ταύτα ο νεοσύστατος υπερφανατικός Χρισ­τια­νισμός, παρ' ελπίδα, έβαλε όλους στη φάκα! Μόνο έτσι!

Ο Χριστιανισ­μός όχι μόνο δεν αποσόβησε τις έξωθεν επιθέσεις αλλά μέσα σε 150 χρόνια απωλέσ­θηκαν τα δύο τρίτα της αυτοκρατορίας κατόπι ανυπολογίστων κα­ταστροφών. Ο Χρι­στιανισμός δεν έλυσε κανένα από τα κοινωνικά προβλήματα των οποίων την λύση έστω και υπο­τυπωδώς επαγγέλθηκε. Τα πάντα έγιναν πολύ χειρότε­ρα από πριν. Οι μη πιστεύσαντες ή οι αιρετικοί εθανατώθηκαν. Η προηγούμενη δεισι­δαιμονία αντικατεστάθη με μια άλλη πολύ χειρότερη, φανατική και εκδικητική. Η δι­καστική εξουσία εδόθη στα χέρια των χριστιανών και δη των επισκόπων. Το δημόσιο χρήμα, όσο είχε απομείνει μετά τις αλόγιστες σπατάλες του Κωνσταντίνου, εδόθη στους χριστιανούς και ειδικά στους επισκόπους. Αυτοί το εξανέμισαν με το να χτί­ζουν εκκλησίες και μοναστήρια και στα δικά τους ενδιαφέροντα. Ακόμα οι ηλικιω­μέ­νοι, οι χή­ρες και τα ορ­φανά, που σε με­ρι­κές περιπτώσεις μπόρεσαν να περιθάλψουν, ζούσαν κά­τω από τη σκληρή καταπίεση της χριστιανικής δικτατορίας. Π. χ. δεν επέ­τ­ρεπαν στις νέες χήρες να ξαναπαντρευτούν (διαβάστε Α΄ Προς Τιμόθεον 5: 5-16, θα χαρείτε πολύ!), όλη η περιου­σία τους και των θανόντων ανδρών τους περιήρχετο στα χριστιανικά ιδ­ρύματα αυτοδικαίως, κλπ.

Τελι­κά ού­τε η χριστι­α­νι­κή οι­κου­μένη έγι­νε μία ποίμ­νη με έναν ποι­μένα, αλλ' αντιθέτως πολλές φανατικά αν­τιμα­χόμενες μερί­δες και αι­ρέσεις. Ούτε η αγάπη επε­κ­ράτησε ως οδηγός του κοινωνι­κού βί­ου, αλλ' αν­τιθέτως η βία, η εκδίκηση και η κατα­­στροφή. Ο Ελλη­νορω­μαϊκός πολιτισμός ισοπε­δώθηκε. Όλα τα επιτεύγ­ματα ενός πολι­τισμού πολλών λαών και άνω των χιλί­ων ετών διεγράφησαν και κατεδαφίστηκαν με μια μο­νοκον­δυ­λιά.

Αν προς στιγμήν δεχθούμε την εκδοχή πως ο Κωνσταν­τίνος νόμισε ή πίστεψε ότι κα­τά την εποχή του ο Χρι­σ­τιανισμός ήταν η καλ­λίτερη ενοποιητική δύναμη και ότι σ' αυτόν η αυτοκρατορία θα έβρι­σ­κε τις λύ­σεις των προβλημάτων της, υπόθεση που έχει προταθεί από πολλούς και την προπαγανδί­ζουν οι χριστιανοί, τότε όπως ανα­λύσαμε παραπάνω απατήθηκε οικτρά. Δεν έζησε άλλα 250 χρόνια ακόμα για να δει τα χάλια της επιλογής του σε όλο της το μεγαλείο! Πολλοί έχουν απορρί­ψει την άπο­ψη αυτή, πολλοί την θεωρούν πολύ απίθανη και για μας δεν είναι καθό­λου δεδομένη. Όπως φαίνεται τον Χριστιανισμό τον επέβαλε διά ψυχολογικούς και προσωπικούς λό­γους του ιδίου και της μάνας του, της Ελένης, και τίποτα παραπάνω. Για τους ίδι­ους λόγους οικοδόμησε και τη νέα πρωτεύουσα. Προς το τέλος της ζω­ής του μάλλον και ο ίδιος εί­χε καταλάβει το σφάλμα του και γι' αυτό πα­ρακαθόταν εδώ και 'κει στη νέα πρωτεύουσά του σαν αχαμνός και άβουλος βρίσκοντας ευχαρί­σ­τηση μόνο στις υπερ­βολι­κές κολακείες των αυλοκολά­κων και χριστιανών σω­τηριολό­γων του και υποκύπτοντας στις απαιτήσεις των επισ­κόπων, όσο παράλογες και αν ήταν. Τόσο είχε υποστεί το σύνδρομο παραιτήσεως που δεν έκανε ούτε την κί­νηση για την σωστή και ομαλή διαδοχή του. Πέθανε το +337 και παράτησε την αυ­τοκρα­το­ρία σύξυλη στους τρεις γιους και δύο ανη­ψιούς του. Αυτοί αλλησ­κοτώθηκαν μέχρις ότου επεκ­ρά­τησε ο γιος του Κων­στάν­τιος 2ος!

Οπότε λοιπόν, ποια ήταν αυτή η εκ των πραγμάτων αναγκαι­ό­της ή το χάσμα που έφε­ραν τον Χρισ­τια­νι­σ­μό στο προσκήνιο με σκοπό να την ή να το καλύψει και να δώσει τις αναγκαίες λύσεις στα υπάρχοντα σοβαρά προβλήματα; Απο­λύτως καμία και κανένα! Απ­λώς ήταν κακή τύχη μέσω του Κωνσταντίνου και της πα­ρέας του. Στον Χριστια­νι­σ­μό λοιπόν έπεσε το πρώτο λαχείο καθαρά από τύχη, απροσεξία αν θέ­λετε, και όχι από αναγ­καιότητα! Για την τε­λι­κή επικράτησή του όμως εκτός από την κακή τύχη των ετών εκείνων ευθύνονται επίσης η αδράνεια, η κούραση, η δει­σι­δαι­μονία, κλπ. Είναι πολύ πιθανό και το ότι κανείς δεν πρόσεξε διότι κανείς δεν περίμενε ή δεν φανταζόταν την χριστιανική συμπεριφορά που επηκο­λού­θησε. Τα λόγια του Ιου­λια­νού, όπως τα διαβάζομε ακόμα και σήμερα στα έργα του, φανερώνουν ακριβώς αυτά τα συμπεράσματα.

Μετά τον Κωνσταντίνο τα μέσα διαδόσεως και επικρατήσεως του Χρι­σ­τι­α­νι­σ­μού ήταν τα εξής: Βία, κα­τα­σ­τροφή, ψεύ­δος, δόλος, απάτη, άγνοια, αγραμματο­σύνη, καταρράκωση της λογι­κής, προσηλυτισμός ηγεμόνων (πολλές φορές μετ' αντιτίμων) εις βάρος των λαών τους, καταστρο­φή της επιστήμης, απεμπόληση της φιλοσοφίας, εκφο­βι­σμός, κα­τα­ναγκα­σμός, καταπίεση, εξον­τω­τι­κοί νόμοι, σφα­γές, πό­­λεμοι, ιε­ροί πόλεμοι, ιερές εξε­τάσεις, αρπακτικότητα, μαζί με όλα τα βιαία, ψυχολογι­κά, συμ­π­λεγματικά και κατα­ναγκαστικά μέ­σα. Ό,τι χειρότερο δηλαδή πέραν κάθε λογικής και κάθε πειθούς μιας θεμιτής αναγκαιό­τητος! Αν υπήρχε έστω και μια αναγκαιότης, ο Χριστιανισμός δεν θα χρειαζόταν στα επόμενα 1600 χρόνια τέτοια μέσα καταστρο­φής και νομοθετημένης βίας για να διαδοθεί και να επικρατήσει. Σε μερικά σχετικά άρθρα παρακάτω θα μι­λήσομε εκ­τενέστερα περί αυτών. Αλλέως πως, δια τον Χρισ­τι­ανισμό τα πράγματα θα έβαιναν ομαλά και ωραία, παρέχοντας μια καλή λύση σ' αυτή την απροσπέλασ­τη αναγκαιότη­τα, χωρίς να έχει καμίαν ανάγκη καταστροφής και νομοθετημένης βίας! Τόσο απλό!

Η διά της πει­θούς και κατά τόπους επι­τυχία της μά­στιγας αυτής έχει υπολογι­στεί με με­γά­λη ακρί­βεια. Τους τρεις πρώτους αιώνες κυμαίνεται με­ταξύ 1 και 10 %. (Η διακύμανση αυτή εξηρτάτο από την χρονολογία, την περιοχή και τον υπό εξέταση πλη­θυσ­μό.). Τίποτα παραπάνω! Ο διά της πει­θούς προσηλυτι­σ­μός της ήταν κυ­ρί­ως επιτυ­χής μετα­ξύ των περιθωριακών και περι­έρ­γων στοι­χεί­ων της κοι­νω­νίας και ατό­μων που αντιμετώπι­ζαν διάφορα σοβαρά προ­β­λή­μα­τα (κοινωνι­κά, ψυχολογι­κά, οικο­νομικά, προβλήματα υγείας, κ. ά) και τα οποία επί­στεψαν ότι θα βρουν τη λύ­ση των προ­βλη­μά­των τους στον Χριστιανισμό. Ήταν άτομα που η τότε κοινωνία περιφρο­νούσε και απέρριπτε, π.χ. βλέπε Α΄ Προς Κορινθίους 4: 12-13, 5: 1-5, Β΄ Προς Κοριν­θίους 12: 21, Προς Εφεσίους 4: 28, Α΄ Προς Θεσσαλονικείς 2: 2, κλπ.). Ήταν δηλαδή με­τα­ξύ ατό­μων της κοι­νω­νίας που δεν ήταν σε θέση να έχουν αντικειμενική γνώση, απε­ρί­σπα­στη κρί­ση, κα­θαρή ευ­θυ­κ­ρισία και φιλοσοφική σκέψη. Συνεπώς, ακόμα και αυτή η μικρή επι­τυχία του Χρι­στιανισμού δεν ήταν προϊόν καθαρής σκέψεως και γνώσεως αλλά μιας θολής κατα­σ­τάσεως, μια καταναγκαστικής εξαθλιώσεως, ενός ψυχολογικού πα­ραλη­ρήμα­τος και ενός υστεροβούλου μεταφυσικού και εσχατολογι­κού συμφέροντος. Σπανιότατα οι Χρισ­τιανοί εκέρδι­ζαν «υπό κα­νο­νι­κάς συνθή­κας» άτο­μα εκτός των κατη­γοριών αυ­τών.

Υπάρχουν πολλοί που θα αντιτείνουν ότι όλα όσα καταμαρτυρούμε εδώ δεν γί­νονται σήμερα ή έχουν παύσει να γίνονται εδώ και πολλά χρόνια. Με αυτό το άσ­το­χο επιχείρημα προσπαθούν τεχνηέντως να αθωώσουν τον Χριστιανισμό. Μας συστή­νουν δηλαδή να λησμονήσομε μια καταστροφική ιστορία 1700 ετών! Αλλά διατί να την λησμονή­σομε; Δεν είμαστε προϊόντα αυτής της φρικτής ιστορίας; Ακόμα αποσιω­πούν το γε­γο­νός ότι την αλλαγή αυτή δεν την επέφερε ο Χριστιανισμός επειδή άλλα­ξε, μετανόησε και ζήτησε συγγνώμη αλλά την επέφεραν άλλοι λόγοι τους οποίους θα αναφέρομε αμέσως περιληπτικά παρακάτω και σε άλλα κεφάλαια.

Άλλοι πάλι θα ισχυριστούν ότι στις χριστιανικές χώρες έχομε την μεγίστη ανάπτυξη της επιστήμης και της τεχνολογίας. Είναι και αυτό ένα στερεότυπο επιχεί­ρημα των προπαγανδιστών του Χριστιανισμού που είχε τεθεί και στον μέγα διανοητή Bertrand Russell. Η απάν­τηση είναι αυτή που έδωσε ο Russell και είναι πολύ απλή. Αυτό το γεγονός οφεί­λε­ται εντελώς σε άλλα αίτια και όχι στον Χριστιανισμό. Δεν θα καταγράψομε εδώ τα αίτια αυτά. Είναι πολύ απλά και γνωστά. Απλώς ας ενθυμηθού­με τους πολυαί­μα­κτους αγώνες, επα­ναστάσεις, εκδόσεις νόμων και συνταγμάτων, και ένα σωρό άλλα επεισό­δια, που λάμ­βαναν χώρα για μερικούς αιώνες στις χριστιανικές χώρες μέχρι ότου φτάσαμε στο σημερινό ση­μείο σχετικής ελευθερίας και προό­δου. Ας μνημονεύομε πότε-πότε τα πολυάριθμα θύμα­τα που έπε­σαν λόγω της χριστιανικής μανίας και παραληρήματος στον βωμό της γνώ­σε­ως και της προόδου, κλπ.

Μετά μιλάμε για «σήμερα». Σκέφθηκε ποτέ κανείς απ' αυ­τούς πό­σο θα είχε προοδεύσει η γνώση, η επιστήμη και η τεχνολογία εάν ο Χρι­στι­α­νι­σμός βρισκόταν στο περιθώριο για τα 1700 χρόνια κατά τα οποία ασκούσε τη στυ­γνή και καταδυνασ­τευτική εξουσία του στα μέ­ρη εκείνα όπου είχε επικρατήσει; Παρά τα δύο ή τρία αό­ριστα χωρία περί επιστήμης, τα οποία σημειώστε αναφέρονται μόνο στην Παλαιά Δι­α­θήκη, ο Χριστιανισμός παν­τού και πάν­τοτε ήταν κατά της γνώσης της επιστήμης και της προ­ό­δου, πράγμα που θεμε­λιώ­νε­ται μέσα σε πολλά χωρία της Καινής Διαθήκης, το απο­φθεγματικό «πίστευε και μη ερεύ­να» και όπως το αποδεικνύει πλή­ρως η όλη ισ­τορία του. Μόνο το κάψιμο όλων των βι­βλι­ο­θηκών και των επι­στημόνων μέ­χρι την Αναγέν­νηση φτάνει. Αν σήμερα έχομε πα­τήσει στην Σελήνη, χωρίς αυτή την κατασ­τ­ροφική λαίλα­πα θα είχαμε πατήσει τον εξώ­τα­το πλανήτη Πλούτωνα!

Ο επίσημος Χριστιανισμός ουδέποτε ομολόγησε τα λάθη του, τα εγ­κλήματά του, τις κα­ταστροφές που διέπραξε, κλπ. Ουδέποτε ζήτησε συγγνώμη και συγχώρεση για τα απειράριθμα κακά που επέφερε. Ουδέποτε υποσχέθηκε ότι δεν θα ξανακάνει τα ίδια. Ου­δέ­ποτε άλλαξε τα καταστατικά του και τα δόγμα­τά του. Ουδέποτε εγκα­τέ­λει­ψε οτιδήποτε επισήμως. Παραμένει στα ίδια και καιροφυ­λακτεί! Πώς να ομολο­γή­σει όλα αυτά άλλωστε; Τί να πει; Ότι ο Θεός έκανε λάθη;

Ακόμη όπως εξηγεί ο Max Weber στο βιβλίο του, Η Προτεσταντική Ηθική και το Πνεύμα του Καπιταλισμού, Μετάφραση από τα Γερμανικά Μ. Γ. Κυπραίου, Εκδό­σεις Gutenberg, Αθήνα 2002, και ο R. H. Tawney στο βιβλίο του, Religion and the Rise of Capitalism, Transaction Publishers, 1926-1998, με μια διαστροφική δια­δι­κα­σία, ψυχολογία και εξέλιξη πραγμάτων προέκυψε το καταστροφικό σύστημα του κα­πιταλισμού μέσω του Προτεσταντισμού.

          Τί να κάνομε τώρα; Μπορούμε να προτείνομε πάρα πολλά. Δεν θα κάνομε όμως εδώ ανάλυση της σημερινής καταστάσεως. Είναι αρκετά γνωστή στους ενδια­φερομένους. Συνοπτικά προ­τείνομε: Μελέτη, κρί­ση, λογική, έρευνα, γνώση, επα­γρύ­πνηση, πολιτική και οικονομική δικαιοσύνη, κα­λώς νοουμένην ελευθερία, υπευθυ­νό­τητα και υπεύθυνη απόφαση με στάση. Όμως, ουαί και αλί­μο­νο στην ανθρωπότητα αν επέλ­θει δεύτερος Μεσαί­ων. Ξέφυγε ανάπηρη και ανήμπορη, κα­κήν κακού, από τον πρώτον... Αλλά από τον πι­θανόν δεύτερο...; Θα δυνηθεί ποτέ άραγε να τον ξεπε­ράσει;

Ελπίζομε αυτά τα συνοπτικά στοιχεία και αυτές οι συνοπτικές σκέψεις να δώ­σουν το έναυσμα σε πολλούς για να ερευνήσουν μόνοι τους και μετά να επαναλάβουν την μεγάλη ιστορική φράση του Μεγάλου Ιουλιανού:

 

«Ανέγνων, Έγνων, Κατέγνων»,

«Εμελέτησα, Εγνώρισα, Απέρριψα».

(Αυτοκράτωρ Μέγας Ιουλιανός)

 

Αλήθεια τί χάσμα υπάρχει ανάμεσα στην εκτίμηση του Γερμανού Ελληνίζοντος F. Nietzsche για τον Ελληνικό πολιτισμό και λαό και σ' αυτήν της Εβραιοχριστιανικής μάστιγας!


ΠΟΣΟ ΦΙΛΕΛΛΗΝΕΣ ΗΤΑΝ ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛHΣΙΑΣ;

ΠΟΣΟ ΦΙΛΕΛΛΗΝΕΣ ΗΤΑΝ ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛHΣΙΑΣ;

ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ: Αρχιεπίσκοπος Καισαρείας..., ο «Αϊ Βασίλης» μας!!!

alt«Είναι εχθροί οι Ιλληνες, διότι διασκεδάζουν καταβροχθίζoντας με ορθάνοιχτο στόμα τον "Ισραήλ". Στόμα δε λέγει εδώ ο προφήτης (βλ. Ησαΐας Θ΄:11) την σοφιστική του λόγου δύναμη, η οποία τα πάντα χρησιμοποίησε για να παραπλα νήσει τους εν απλότητι πιστευσάντων» Βασίλειος Καισαρείας.
ΕΙΣ ΠΡΟΦΗΤΗΝ ΗΣΑΪΑΝ 9.230.8.

ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ: Αρχιεπίσκοπος Καισαρείας: «Προσταγή, (!!!) μη δειλιάζετε από των Ελληνικών πιθανολογημάτων... τα οποία είναι σκέτα ξύλα, μάλλον δε δάδες που απώλεσαν και του δαυλού την ζωντάνια και του ξύλου την ισχύ, μη έχοντας δε ούτε και του πυρός την φωτεινότητα, αλλά σαν δάδες καπνίζουσες καταμελανώνουν και σπιλώνουν όσους τα πιάνουν και φέρνουν δάκρυα στα μάτια όσων τα πλησιάζουν. Ιτσι και (των Ελλήνων) η ψευδώνυμος γνώση σε όσους την χρησιμοποιούν» Βασίλειος ο Μέγας, 330-379 μ.Χ.
ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΟΦΗΤΗΝ ΗΣΑΙΑΝ ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ 7.196.3.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ: Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως.
alt
 «Αν στα ενδότερα (των ελληνικών σκέψεων) κοιτάξεις, θα δεις, τέφρα και σκόνη και υγιές ουδέν, αλλά τάφος ανεωγμένος ο λάρυγξ αυτών, (των Ελλήνων φιλοσόφων!) τα πάντα δε γεμάτα ακαθαρσίες και ιχώρ, (έμπυο!) και πάντα τα δόγματα τους βρίθουν σκωλήκων... !!!
Αυτά γέννησαν και αύξησαν οι Ιλληνες, από των φιλοσόφων λαβόντες...Ημείς δε ου παραιτούμεθα της κατ' αυτών μάχης»
Ι. Χρυσόστομος (344-407 μ.Χ.) ΕΙΣ ΑΓΙΟΝ ΙΩΑΝΝΗΝ ΤΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΝ (ΟΜΙΛΙΑ ΞΣ΄ 59.369.12 -370.11).

Ο ΦΙΛΟΒΑΡΒΑΡΙΚΟΣ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ 
Ι. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ:
«ωσο πιο βάρβαρο ένα έθνος φαίνεται και της ελληνικής απέχει παιδείας, τόσο λαμπρότερα φαίνονται τα ημέτερα... Ούτος ο (πιστός) βάρβαρος, την οικουμένη ολάκερη κατέλαβε... και ενώ πάντα τα των Ελλήνων σβήνουν και αφανίζονται, τούτου (του πιστού βάρβαρου) καθ' έκαστη λαμπρότερα γίνονται»
Ι. Χρυσόστομος ΕΙΣ ΙΩΑΝΝΗΝ 59.31.33.

Ο Ι. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΜΕ ΕΜΠΡΗΣΤΙΚΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΕ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ 
ΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΗΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ ΤΟΥ ΣΕΡΑΠΕΙΟΥ:
«Τι λοιπόν, άγιος έσται ο ναός του Σεράπιδος δια τα βιβλία; Μη γένοιτο!... αλλά δαίμονες οικούσι τον τόπον... μάλλον δε και αυτών (των Ελλήνων) όντων δαιμόνων... και παρ' αυτών βωμός στέκει απάτης αόρατος εις τον οποίον ψυχάς ανθρώπων θυσιάζουσι... κατάλαβε λοιπόν και φανέρωσε (διέδωσε!) ότι δαίμονες κατοικούν εκεί» Ι. Χρυσόστομος ΛΟΓΟΙ ΚΑΤΑ ΙΟΥΔΑΙΩΝ 48.851.38 έως 852.35 Δαίμονες ήταν λοιπόν κατά τον "σοφό" ιεράρχη
τα βιβλία της Αλεξανδρινής βιβλιοθήκης και ψυχοθυσιαστήρια οι βιβλιοθήκες των Ελλήνων!!!

Ο. Ι ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΟΝΟΜΑΤΑ.
«Κανείς δεν πρέπει στα παιδιά του, των (Ελλήνων) προγονών να καλεί τα ονόματα, του πατέρα, της μητέρας, του παππού και του προπάππου, αλλά (μόνο) αυτά των δικαίων, (της Π. Διαθήκης.)»
Ι. Χρυσόστομος ΠΕΡΙ ΚΕΝΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΔΕΙ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣΑΝΑΤΡΕΦΕΙΝ ΤΑ ΤΕΚΝΑ (690) 641.65. 

Ο Ι. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΕ ΜΙΣΘΟΦΟΡΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΗ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΜΕΓΑΛΟΥΡΓΗΜΑΤΩΝ:
«Ο δε μέγας Ιωάννης (ο Χρυσόστομος) ασκητάς πυρπολούμενους από ζήλον θεού (φανατισμένους καλόγερους) συνέλεξε, με βασιλικούς δε νόμους αυτούς οπλίσας, κατά των ειδωλικών (ελληνικών) έπεμψε τεμενών, τα δε χρήματα για τους κατεδαφιστές και τους βοηθούς, δεν έλαβε απ' τα βασιλικά ταμεία (!) αλλά από πλούσιες γυναίκες που φιλοτίμως να παρέχουν κατέπειθε, ώστε με την λαμπρή τους πίστη να κερδίσουν την ευλογία. Ιτσι με τον τρόπο αυτόν τους υπολειπόμενους Σηκούς (ελληνικούς ναούς) με τούτον τον τρόπον εκ βάθρων ανέσπασεν».
Θεοδωρήτου ΕΚΚΛ. ΙΣΤΟΡΙΑ, ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΔΑΜΑΣΟΥ (Τ.5 329/8-330/8).

ΠΑΡΑ ΤΟΥΣ ΑΤΕΛΕΙΩΤΟΥΣ ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΥΣ ΠΕΡΙ ΘΕΟΠΝΕΥΣΤΙΑΣ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗΣ,Ο ΙΟΥΔΑΙΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΧΡΕΩΝΕΤΑΙ ΙΣΤOΡΙΚΑ ΤΟΝ ΑΦΑΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΟΧΙΤΗΝ ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ. Ο "ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ", Ο ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟΣΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ, ΥΠΗΡΞΕ ΕΠΙ ΑΙΩΝΕΣ ΘΥΜΑ ΤΗΣ ΦΟΒΕΡΟΤΕΡΗΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ ΜΙΣΑΛΛΟΔΟΞΙΑΣ TOY EBΡAIOXΡIΣTIANIΣMOY
ΚΑΙ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΕΙΣΕΤΙ ΠΑΣΧΩΝ ...!

ΑΛΛΑ ΔΥΟ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙΑ ΤΟΥ Ι. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ:
«Αφανίσαμε από προσώπου γης κάθε ίχνος παιδείας, τέχνης και φιλοσοφίας του αρχαίου κόσμου.»
«Η γυνή άπαξ ωμίλησε, το παν κατέστρεψε.»
Χιλιάδες τέτοια χωρία υπάρχουν στον Χρυσόστομο και τους άλλους «θεοφόρους» πατέρες.
Πολλά τέτοια αποφθέγματα από τους «πατέρες» υπάρχουν στο σχετικό βιβλίο του Γιώργου Σιέττου,
''Ο Ανθελληνισμός στα Πατερικά και Εκκλησιαστικά Κείμενα.''

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΕ ΤΕΛΙΚΑ ΤΟ 391 Μ. Χ. ΤΗ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΟΥ ΣΕΡΑΠΕΙΟΥ ΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ:
alt
«Στην Αλεξάνδρεια πάντα τα οικοδομήματα του Σεραπείου όπως στους ποιητικούς μύθους των Γιγάντων έγιναν... Θεοδοσίου δε βασιλεύοντος και (πατριάρχου) Θεοφίλου (της επιθέσεως) πρω τοστατούντος... του Σεραπείου τα αναθήματα κατελυμαίνοντο. Τους δε ανδριάντες και τα ανα θήματα τόσο "γενναία" εμάχοντο, ώστε όχι μόνο "νικούσαν", αλλά και έκλεπτον... του δε Σεράπειου μόνο το έδαφος δεν απέσπασαν και αυτό διά το βάρος των λίθων, αυτοί δε (οι θεμέλιοι λίθοι) ήσαν αμετακίνητοι. Οι πολεμικότατοι δε αυτοί φιλοχρήματοι "γενναίοι"... την ασέβεια αυτή εις έπαινον αυτών των ιδίων καταλόγιζαν. Ιπειτα εισέβαλαν οι καλούμενοι μοναχοί, άνθρωποι (μόνο) κατά το είδος, ο δε βίος αυτών συώδης (γουρουνώδης!) και εμφανώς πάσχοντες, μύρια έκαμον κακά και ανείπωτα, αλλά αυτά ευσέβειαν ενόμιζαν... τότε πας άνθρωπος μέλαιναν (μελανή) φορών εσθήτα (ράσα) τυραννικήν είχεν εξουσίαν και δημοσίως να ασχημονεί ημπορούσε. Σε τόση "αρετή" άλλαξε (η νέα θρησκεία) τον άνθρωπο»
Ευνάπιος (346-414 μ.Χ.) ΒΙΟΙ ΦΙΛΟΣΟΦΩΝ ΚΑΙ ΣΟΦΙΣΤΩΝ 6.11.

ΕΥΣΕΒΙΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙΣΑΡΕΙΑΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗΣ (265-340 μ. Χ.)
alt
 «Τον πτωχόν και πένητα λαόν σήκωσες από... της κοπριάς των Ελληνικών μυσαγμάτων (βδελυγμάτων) και κάθισες αυτόν μετά των αρχόντων του Ισραήλ, τον όντως λαόν αυτού»
Ευσέβιος ΕΥΑΓΓ. ΠΡΟΠΑΡ. / ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΨΑΛΜΟΥΣ / ΑΛΛΗΛΟΥΙΑ. ΡΙΒ΄ (23.1352. 34).

ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΟΙ ΥΠΟΤΙΤΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΕΡΓΟ 
ΤΟΥ ΕΥΣΕΒΙΟΥ:
*Πράξη σωφροσύνης είναι η εγκατάλειψη της ελληνικής πλάνης.
*Εγκαταλείψτε όσα οι Ιλληνες φυσικοί φιλόσοφοι περί αρχών εισηγήθηκαν»
*Μαγγανείες μετέρχονται (οι Ιλληνες!!!) και μ' αυτές εξαναγκάζουν την ανθρώπινη γνώμη.
*Τα αγάλματα τους μαγικά κατασκευάζουν (οι Ιλληνες!!!) και στην μαγεία προτρέπουν.
*Τα πάντα παρά βαρβάρων οι Ιλληνες ωφελήθηκαν.
*Περί των αρχαιότερων Εβραίων και γιατί τας γραφάς αυτών, από των Ελληνικών λόγων προτιμήσαμε. *Περί του ότι οι Ιλληνες είναι κλέπτες (ιδεών!).

*Γιατί μετά από λογική κρίση και σώφρονα λογισμό την ιστορία των Εβραίων παραδεχθήκαμε»
Βλ. Ευσέβιος «Κλείς Πατρολογίας». Δωροθέου Σχολαρίου.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΟΣ:
alt
 «Εγώ δε την παρ' Ελλήνων παιδείαν φληναφίαν (μωρολογία) κακού δαίμονος και χαλεπωτάτη (θλιβερότατη) υπόθεσιν είναι λέγω»
Γ. Μοναχός ο Χρονογράφος, Κ΄ ΠΕΡΙ ΘΑΡΡΑ.

Ολόκληρη η πατρολογία είναι γεμάτη με τέτοια «μαργαριτάρια», ύβρεις, καταστροφικούς κομπλεξισμούς, διαστροφές, αντιφάσεις, αιρετικές παρεκκλίσεις, λάθη, ψεύδη, ανοησίες, σαχλαμάρες, κλπ. Η ελληνική και λατινική πατρολογία έχει εκδοθεί από διαφόρους εκδοτικούς οίκους (π. χ., Migne) σε 500 τόμους πάνω κάτω. Σ' αυτούς προσθέτουν ακόμα πέντε ή περισσότερους τόμους (εξαρτάται από την έκδοση), με τον τίτλο Φιλοκαλία, που περιέχουν τα έργα ή λόγια των λεγομένων νηπτικών πατέρων, οι οποίοι ήσαν ασκητές, ερημίτες και αναχωρητές. ω,τι αξίζει μέσα σ' όλους αυτούς τους τόμους ήταν ήδη γνωστό από πολύ νωρίτερα και δεν περιμέναμε τους «αγίους θεοφόρους» πατέρες να το δογματίσουν ή τους αναχωρητές της ερήμου να μας το ανακοινώσουν. Δεν μας είπαν κάτι που δεν το ξέραμε ήδη. Το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος αυτών των τόμων είναι σαν την κόπρον του Αυγείου που χρειάζεται ένα νέον Ηρακλή για να την καθαρίσει.

ΑΠΛΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΖΗΤΟΥΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ.

- Εορτάζουμε η όχι 100 περίπου αρχαιοεβραϊκά ονόματα στο εορτολόγιο των Ελλήνων;
- Γιατί γιορτάζουμε τον θυγατρόγαμο Λωτ στις 9 Οκτωβρίου;
- Γιατί ο Αβραάμ παντρεύει την γυναίκα του δυο φορες με βασιλιάδες; 
  Φαραώ (Γένεσης ΙΒ , 13 , 15 ) και Αβιμέλιχ (Γένεσις Κ , 2 , 24).
- Κατεδάφισε η όχι ο Πατριάρχης Θεόφιλος τις βιβλιοθήκες της Αλεξάνδρειας;
- Γιατί γιορτάζουμε τον Πατριάρχη Κύριλλο Αλεξανδρείας (18/1 9/6 ) 
  αφου κατέγδαρε, διαμέλισε και έψησε την μαθηματικό Υπατία;
- Αποκαλεί η όχι ο Ι. Χρυσόστομος: ''Σταχτη, σκόνη, ασθένειες, τάφους ανεωγμένους,      
   ακαθαρσίες, έμπυο και σκουλήκια'' τα διανοήματα των Ελλήνων;
- Γιατί ο Ι. Χρυσόστομος απαγόρευσε τα ονόματα των Ελλήνων;

Οι ερωτήσεις είναι μια ευγενική προσφορά
απο το βιβλίο του Μιχάλη Καλόπουλου: 

alt

«ΑΒΡΑΑΜ Ο ΜΑΓΟΣ»

Πράξεις Αποστόλων: Ο Παράξενος Θάνατος του Ανανία και της Σαπφείρας....

Πράξεις Αποστόλων:
Ο Παράξενος Θάνατος του Ανανία και της Σαπφείρας....
ή "Όλα τα Λεφτά σας ή την Ζωή σας"!


Ένα από τα πολλά παράξενα επεισόδια τα οποία περιγράφονται στην Καινή Διαθήκη και πιο συγκεκριμένα στις Πράξεις των Αποστόλων είναι αυτό με το ζευγάρι των Ανανία και Σαπφείρας. Εντοπίζεται στο πέμπτο κεφάλαιο των Πράξεων, αλλά είναι άμεσα συνδεδεμένο με τα τελευταία εδάφια του τετάρτου κεφαλαίου, τα οποία παραθέτω αυτούσια παρακάτω:

Πράξεις Αποστόλων, Κεφάλαιο Δ΄

32 Τού δέ πλήθους τών πιστευσάντων ήν η καρδία καί η ψυχή μία, καί ουδέ είς τι τών υπαρχόντων αυτώ έλεγεν ίδιον είναι, αλλ' ήν αυτοίς άπαντα κοινά. 33 καί μεγάλη δυνάμει απεδίδουν τό μαρτύριον οι απόστολοι τής αναστάσεως τού Κυρίου Ιησού, χάρις τε μεγάλη ήν επί πάντας αυτούς. 34 ουδέ γάρ ενδεής τις υπήρχεν εν αυτοίς‡ όσοι γάρ κτήτορες χωρίων ή οικιών υπήρχον, πωλούντες έφερον τάς τιμάς τών πιπρασκομένων καί ετίθουν παρά τούς πόδας τών αποστόλων‡ 35 διεδίδετο δέ εκάστω καθότι αν τις χρείαν είχεν. 36 Ιωσής δέ ο επικληθείς Βαρνάβας υπό τών αποστόλων, ό έστι μεθερμηνευόμενον υιός παρακλήσεως, Λευίτης, Κύπριος τώ γένει, 37 υπάρχοντος αυτώ αγρού, πωλήσας ήνεγκε τό χρήμα καί έθηκε παρά τούς πόδας τών αποστόλων.

Με άλλα λόγια εδώ μαθαίνουμε οτι οι πρώτοι Χριστιανοί της "εκκλησίας" του Πέτρου, του γνωστού μας μαθητή του Ιησού, ο οποίος είχε σπεύσει κατά την σύλληψη του δασκάλου του να κόψει με μαχαίρι το αυτί ενός δούλου - και όχι βέβαια του αρχιερέα αφέντη (σύμφωνα με το ευαγγέλιο του Ιωάννη, στο οποίο κατονομάζεται ο Πέτρος) είχαν "κοινοκτημοσύνη" και όσοι είχαν σπίτια ή χωράφια, αφού τα πουλούσαν, έφερναν τα χρήματα στην "οργάνωση" και τα άφηναν μπροστά στα πόδια του Πέτρου. Με αυτόν τον τρόπο μας λέει το κείμενο των Πράξεων οτι ζούσαν αυτοί καλά (κι εμείς καλύτερα;)
Να λοιπόν ένας τρόπος να δημιουργήσει κάποιος έναν πυρήνα "πιστών", ένα αρχικό "ποίμνιο", ευχαριστημένων φτωχών χάρη σε αλτρουϊστές πλούσιους, που χαρίζουν την περιουσία τους για την εύκολη επιβίωση όλων.
Πάντα χρειάζεται ένα δόλωμα για να μαζέψει κάποιος αρκετά ψάρια στα θολά νερά γύρω του.
Βέβαια, αν κάποιος από τους "έχοντες" της παρέας δεν είχε τη διάθεση να τα δώσει όλα στην οργάνωση, τότε ... μαύρο φίδι που τον έφαγε, όπως θα διαπιστώσουμε λίαν συντόμως.

Κάτι ακόμα που αξίζει να προσέξουμε είναι η χρήση του όρου "τω γένει" (κατά το γένος). Προφανώς, όταν λέει "Λευίτης, Κύπριος τώ γένει" εννοεί σαφώς Εβραίο, μια που αλλιώς δεν μπορεί να ήταν Λευίτης, αν για παράδειγμα ήταν Έλληνας-Κύπριος. Επομένως, η έκφραση αυτή σημαίνει Λευίτης (βέρος Εβραίος), γεννημένος στην Κύπρο. Η επισήμανση αυτή έχει σημασία, διότι παραπλήσιες με αυτήν εκφράσεις χρησιμοποιούνται και σε άλλα σημεία της Καινής Διαθήκης (πχ Ελληνίς, Συροφοινίκισα τω γένει), όπου κάποιοι τις ερμηνεύουν όπως τους συμφέρει, ανάλογα με την περίσταση.

Πάμε τώρα στη συνέχεια της υπόθεσης:

Πράξεις Αποστόλων, Κεφάλαιο Ε΄

Ανήρ δέ τις Ανανίας ονόματι σύν Σαπφείρη τή γυναικί αυτού επώλησε κτήμα 2 καί ενοσφίσατο από τής τιμής, συνειδυίας καί τής γυναικός αυτού, καί ενέγκας μέρος τι παρά τούς πόδας τών αποστόλων έθηκεν. 3 είπε δέ Πέτρος‡ Ανανία, διατί επλήρωσεν ο σατανάς τήν καρδίαν σου, ψεύσασθαί σε τό Πνεύμα τό Άγιον καί νοσφίσασθαι από τής τιμής τού χωρίου; 4 ουχί μένον σοι έμενε καί πραθέν εν τή σή εξουσία υπήρχε; τί ότι έθου εν τή καρδία σου τό πράγμα τούτο; ουκ εψεύσω ανθρώποις, αλλά τώ Θεώ. 5 ακούων δέ ο Ανανίας τούς λόγους τούτους πεσών εξέψυξε, καί εγένετο φόβος μέγας επί πάντας τούς ακούοντας ταύτα. 6 αναστάντες δέ οι νεώτεροι συνέστειλαν αυτόν καί εξενέγκαντες έθαψαν. 7 Εγένετο δέ ως ωρών τριών διάστημα καί η γυνή αυτού, μή ειδυία τό γεγονός, εισήλθεν. 8 απεκρίθη δέ αυτή ο Πέτρος‡ ειπέ μοι, ει τοσούτου τό χωρίον απέδοσθε; η δέ είπε‡ ναί, τοσούτου. 9 ο δέ Πέτρος είπε πρός αυτήν‡ τί ότι συνεφωνήθη υμίν πειράσαι τό Πνεύμα Κυρίου; ιδού οι πόδες τών θαψάντων τόν άνδρα σου επί τή θύρα καί εξοίσουσί σε. 10 έπεσε δέ παραχρήμα παρά τούς πόδας αυτού καί εξέψυξεν‡ εισελθόντες δέ οι νεανίσκοι εύρον αυτήν νεκράν, καί εξενέγκαντες έθαψαν πρός τόν άνδρα αυτής.
11 καί εγένετο φόβος μέγας εφ' όλην τήν εκκλησίαν καί επί πάντας τούς ακούοντας ταύτα.

Με λίγα λόγια, ο Ανανίας μαζί με τη γυναίκα του συνεννοήθηκαν να δώσουν μόνο τα μισά από τα χρήματα τα οποία εισέπραξαν από την πώληση του κτήματός τους. Ο ανεκδιήγητος Πέτρος φαίνεται οτι είχε μάθει (πώς;) την αξία του κτήματος και επέπληξε τον Ανανία, που τόλμησε να πει ψέματα - προς το ... Άγιο Πνεύμα (!) και τον θεό (!), ο οποίος κατόπιν, στα καλά καθούμενα, έπεσε νεκρός (εξέψυξεν ο δυτυχής).
Τώρα αυτό αν θέλουμε το πιστεύουμε βάβαια!
Και τι έγινε μετά; "Φόβος μέγας επί πάντας τους ακούοντας αυτά". Δηλαδή δεν φοβήθηκαν πάντες οι αυτόπτες, αλλά οι ακούοντες. Πολύ περίεργο και αυτό. Και ακόμα πιο περίεργο μοιάζει το γεγονός οτι σηκώθηκαν τα νεότερα μέλη της φατρίας, έβγαλαν έξω τον νεκρό και τον έθαψαν.
Τρείς ώρες μετά ήρθε η ανυποψίαστη σύζυγος του Ανανία την οποία ο Πέτρος ανέκρινε με παραπλήσιο τρόπο σχετικά με το ποσό που εισέπραξε με τον άνδρα της για το κτήμα. Είπε κι εκείνη το ίδιο ψέμα, όπως είχαν προσυνεννοηθεί με τον Ανανία, οπότε, μετά τις επιπλήξεις του Πέτρου, "εξέψυξεν" και αυτή, έτσι στα καλά του καθουμένου. Εντύπωση προκαλεί η φράση που της είπε ο Πέτρος, προφανώς δείχνοντας προς τους νεαρούς, οι οποίοι πρέπει να κατέφθασαν εκείνη τη στιγμή, έχοντας ολοκληρώσει την ταφή του Ανανία: Τότε ο Πέτρος της είπε: Να στην πόρτα (βρίσκονται) τα πόδια εκείνων που έθαψαν τον άντρα σου, οι οποίοι θα βγάλουν κι εσένα.
Πολύ ενδιαφέρουσα η τελευταία φράση που άκουσε η Σαπφείρα πριν ξεψυχήσει...
Ας δούμε τώρα επί τροχάδην τα αμέσως επόμενα εδάφια:

12 Διά δέ τών χειρών τών αποστόλων εγίνετο σημεία καί τέρατα εν τώ λαώ πολλά‡ καί ήσαν ομοθυμαδόν άπαντες εν τή στοά Σολομώντος‡ 13 τών δέ λοιπών ουδείς ετόλμα κολλάσθαι αυτοίς, αλλ' εμεγάλυνεν αυτούς ο λαός‡
14 μάλλον δέ προσετίθεντο πιστεύοντες τώ Κυρίω πλήθη ανδρών τε καί γυναικών, 15 ώστε κατά τάς πλατείας εκφέρειν τούς ασθενείς καί τιθέναι επί κλινών καί κραβάττων, ίνα ερχομένου Πέτρου κάν η σκιά επισκιάση τινί αυτών.
16 συνήρχετο δέ καί τό πλήθος τών πέριξ πόλεων εις Ιερουσαλήμ φέροντες ασθενείς καί οχλουμένους υπό πνευμάτων ακαθάρτων, οίτινες εθεραπεύοντο άπαντες.

Και βέβαια πώς να τολμήσει μετά από όλα όσα συνέβησαν να τους ενοχλήσει κάποιος; (ουδείς ετόλμα κολλάσθαι αυτοίς). Ο λαός - ή μήπως ο αμόρφωτος όχλος - εύκολο θύμα τσαρλατάνων και απατεώνων, έσπευσε να προσκομίσει τους αρρώστους του για να τους θεραπεύσει η ... σκιά του μεγάλου "γκουρού" Πέτρου.

Τα περιστατικά που περιγράφονται παραπάνω, μπορούν να "ερμηνευτούν" με διάφορους τρόπους και εγώ δεν σκοπεύω να τα ερμηνεύσω με την θεολογική μέθοδο, μια που ο καλύτερος χαρακτηρισμός, ο οποίος της ταιριάζει, εξάγεται εύκολα από τη φράση "ας κάνουμε το άσπρο μαύρο".

Αν δούμε τα γεγονότα σαν πραγματικά περιστατικά, σαν ιστορικά δεδομένα, τότε εύκολα διαπιστώνουμε οτι έχουν φτάσει σε εμάς μετά από "αναθεωρήσεις". Δυο άνθρωποι πεθαίνουν, έτσι ξαφνικά, ο ένας μετά τον άλλο, απλά και μόνο εξ αιτίας ψυχολογικής βίας που ασκήθηκε πάνω τους; Τους σκότωσε ο Γιαχβέ με τον μακρύ του βραχίονα ή μήπως ανθρώπινο χέρι, από αυτά που ήξεραν ήδη να χρησιμοποιούν το μαχαίρι πάνω σε αθώους ανθρώπους; Αυτή η εκδοχή μοιάζει πιο λογική και καλύπτει πλήρως τα κενά της διήγησης, αν την θεωρήσουμε ως εξιστόρηση πραγματικών γεγονότων.

Αν πάλι δούμε τα περιγραφόμενα γεγονότα σαν μεταγενέστερη Χριστιανική μυθοπλασία (εκδοχή πολύ πιθανότερη κατά την δική μου άποψη), τότε το δίδαγμα είναι πολύ απλό: Ποίμνιο, μην τολμήσεις να κρύψει τίποτα από τους ιερείς-ηγέτες σου.
Μη τολμήσεις να μη μας παραδώσεις όλα σου τα υπάρχοντα, σε πρώτη ζήτηση: Όλα σας τα χρήματα σε εμάς, διαφορετικά, το χέρι του παντογνώστη και πανταχού παρόντος "Κυρίου" - ή πιθανότατα το χέρι κάποιου απεσταλμένου του (αγγέλου) - θα πέσει βαρύ πάνω σας! Με άλλα λόγια ο μύθος κατασκευάστηκε για να λειτουργήσει σαν μια δόλια προπαγάνδα εκφοβισμού του "ποιμνίου".


Τα ευαγγέλια απορρίπτουν την...; «παρθενογένεση» του Ιησού!

Τα ευαγγέλια απορρίπτουν την ...;
«παρθενογένεση» του Ιησού!

Του Μιχάλη Χαραλαμπάκη

           

             Μετά τα αποκαλυπτικά και διαφωτιστικά άρθρα του κ. Μιχάλη Καλόπουλου με θέμα  «Τα παράξενα της παρθενο-σύλληψης του Ιησού!» και «Παρθενοσύλληψη ή πορνεία; Ένας άλυτος θεολογικός γρίφος στα ευαγγέλια!», θέλω να προσθέσω τις ακόλουθες σκέψεις, όσο μπορώ πιο σύντομα, που νομίζω ότι ξεδιαλύνουν (ακόμα περισσότερο) το γρίφο (και το μύθο)!....

                 1. Στην ερώτηση: «Είχε και άλλα παιδιά η «αειπάρθενος» Μαρία;» οι ευαγγελιστές και ο Παύλος λένε Ναι, αφού μιλούν για «τα αδέλφια του Ιησού». (βλ. και Μάρκος Γ΄31 και Προς Κόρινθο. Α΄ σεφ. Θ΄ 5).

                 2. Τα ευαγγέλια επιδέχονται και άλλη (αντιδογματική) κατεύθυνση σκέψης αφού λένε: «Βίβλος γενέσεως Ιησού Χριστού, υιού Δαβίδ, υιού Αβραάμ. Αβραάμ εγέννησε τον Ισαάκ, Iσαάκ δε εγέννησε τον Ιακώβ ...; Ιεσσαί δε εγέννησε τον Δαβίδ τον βασιλέα. Δαβίδ δε ο βασιλεύς εγέννησε τον Σολομώντα ...; Ματθάν δε εγέννησε τον Ιακώβ, Ιακώβ δε εγέννησε τον Ιωσήφ τον άνδρα Μαρίας, εξ ής εγεννήθη Ιησούς ο λεγόμενος Χριστός» Ματθ. Α΄1-16. Εάν μάλιστα συσχετιστούν οι στίχοι αυτοί με τους επόμενους: «Ιωσήφ δε   ο ανήρ αυτής (της Μαρίας), δίκαιος ων και μη θέλων αυτήν παραδειγματίσαι (για την εγκυμοσύνη της), εβουλήθη λάθρα απολύσαι αυτήν» Ματθ Α΄19, λένε καθαρά όλη την αλήθεια που κάποιοι δεν θέλουν να αντιληφθούν.

                   3. Τι σχέση μπορεί να έχουν οι πρόγονοι του Ιωσήφ με τον ίδιο τον Ιησού, αφού, όπως πασχίζουν να μας πείσουν, δεν είναι πραγματικός του πατέρας; Ο ευαγγελιστής Ιωάννης όμως τα ξεκαθαρίζει τα πράγματα: «ευρήκαμεν Ιησούν τον υιόν του Ιωσήφ, τον από Ναζαρέτ» Ιωάν. Α΄44-52. Και κατά τον ευαγγελιστή Ματθαίο, οι συμπατριώτες του, κάτοικοι της Ναζαρέτ,  τον αναφέρουν  ως «ο του τέκτονος υιός» (ο γιος του μαραγκού).Ματθ. ΙΓ΄55. Και, με την ευκαιρία: Τι απέγινε ο Ιωσήφ και όλοι οι ευαγγελιστές τον ξεχνάνε, από τα παιδικά κιόλας χρόνια του Ιησού;

                   4.  Σημειωτέον ότι οι ιεράρχες του χριστιανισμού, μόλις τον 5ο αιώνα αποφάνθηκαν ότι η «Παναγία» ήταν «αειπάρθενος». Και ρωτάμε: Αειπάρθενος και μετά τον τοκετό; Αυτό μας λέει η πίστη - όταν εισχωρεί στο πεδίο της παράνοιας - με τον χαρακτηρισμό ...; «αδιαφθόρως τεκούσα»!). Και με την γέννηση των αδελφών του Ιησού; Γιατί είχε και αδελφούς και αδελφές (Μάρκ. ΣΤ΄1-6). Και ήταν ο πρωτότοκος (Ματθ. Α΄ 25). Πάλι...  «αειπάρθενος» και ...; «άχραντος»;

                  5. Και κάτι ακόμα σημαντικό: Γιατί η μητέρα του Ιησού υποβλήθηκε στη διαδικασία του καθαρμού μετά τον τοκετό, σύμφωνα με τα εβραϊκά έθιμα και το Μωσαϊκό νόμο, προσφέροντας δηλ. τις "προσφορές του καθαρισμού προς τον ιερέα";(Λουκ. Β΄ 22). O Μωσαϊκός νόμος το λέει καθαρά: «Και ελάλησε Κύριος προς Μωυσή λέγων, λάλησον τοις υιοίς Ισραήλ και ερείς προς αυτούς. Γυνή, ήτις εάν σπερματισθή και τέκη άρρεν, ακάθαρτος έσται επτά ημέρας... Και όταν αναπληρωθώσιν αι ημέραι της καθάρσεως αυτής... προσοίσει αμνόν ενιαύσιον άμωμον εις ολοκαύτωμα και νεοσσόν περιστερά ή τρυγόνα προς τον ιερέα....και καθαριεί αυτήν ο ιερεύς και καθαρισθήσεται». (Λευτικ. ΙΒ΄1-8). Άρα ο μύθος για «άμωμο» και «άσπιλο» σύλληψη, όπως και ο μύθος της «αειπαρθένου» καταρρίπτονται από τα ίδια τα «ιερά κείμενα».

                  Βέβαια όλη αυτή τη διαδικασία τη θεωρώ εξευτελιστική για τη μητέρα ενός υποτιθέμενου ...; θεού, όπως άλλωστε και για κάθε γυναίκα - μάνα, που επιτελεί και ενσαρκώνει το θαύμα της Φύσεως.

             6. Και άλλο πολύ σημαντικό: Γιατί οι Ιουδαίοι, σε μια αψιμαχία, λένε στον Ιησού εκείνο το φοβερό: «ημείς εκ πορνείας ου γεγεννήμεθα»; (Ίωάν. Η΄ 41) ή σε μια άλλη περίπτωση του απαντούν ανάλογα: «απεκρίθησαν και είπον αυτώ. εν αμαρτίαις συ εγεννήθης όλος, και συ διδάσκεις ημάς; Και εξέβαλον αυτόν έξω» (τον πέταξαν έξω) [Ιωάν Θ΄34].  Προφανώς κάτι θα ήξεραν ...; Και βέβαια δεν την «λάτρεψαν» οι ομοεθνείς της Ισραηλίτες σαν αειπάρθενο και θεομήτορα!

                   7. Γιατί ο Ιησούς είναι τόσο σκληρός προς τη μητέρα του; Γιατί της συμπεριφέρεται με σκαιότητα και αγένεια;  («Τι εμοί και σοι γύναι;» Δηλ. τι κοινό υπάρχει ανάμεσα σε μένα και σε σένα γυναίκα; Ιωάν. Β΄4). Μήπως τον βασανίζουν τα πιο πάνω λόγια των ιουδαίων;

                   8. Γιατί ο απ. Παύλος δεν αναφέρει τίποτε για την «παρθένο Μαρία»,ούτε για τη γέννηση του Ιησού, ούτε για τα τόσα υποτιθέμενα «θαύματά» του, ούτε για τη δίκη του; Μήπως είναι μεταγενέστερα πλάσματα της φαντασίας των ευαγγελιστών ή επεμβάσεις και προσθήκες στην κατοπινή εξέλιξη και διαμόρφωση της πίστης και των δογμάτων; Διότι πρώτα γράφτηκαν οι επιστολές του Παύλου και έπειτα από πολλά χρόνια (αιώνα ή αιώνες) τα ευαγγέλια. Άρα δεν γράφτηκαν από τους απόστόλους, τους «φωτισμένους» αλιείς. Σήμερα μάλιστα οι γλωσσολόγοι και οι ερευνητές των αρχαίων κειμένων, με τη βοήθεια της σύγχρονης τεχνολογίας, διαπιστώνουν πολλές αλλαγές, προσθήκες και αφαιρέσεις στα «θεόπνευστα» κείμενα των ευαγγελίων.

                   Απεναντίας ο Παύλος, ο οποίος αν και σύγχρονος του Ιησού δεν τον γνώρισε ποτέ και στηρίζει την όλη του πίστη σ' ένα όραμα, που ισχυρίζεται ότι είδε,  γράφει: «Μνημόνευε Ιησούν Χριστόν εγηγερμένον εκ νεκρών, εκ σπέρματος Δαβίδ, κατά το ευαγγέλιόν μου ...;» (Προς Τιμόθ. Β΄ κεφ. Β΄ 8), και  «Παύλος δούλος Ιησού Χριστού, κλητός απόστολος, αφωρισμένος εις ευαγγέλιον Θεού. ό προεπηγγείλατο δια των προφητών αυτού εν γραφαίς αγίαις. περί του υιού αυτού, του γενομένου εκ σπέρματος Δαβίδ κατά σάρκα, του ορισθέντος υιού θεού εν δυνάμει κατά πνεύμα αγιωσύνης ...;» (Ρωμ. Α΄3). Μιλάει δηλαδή καθαρά για το «σπέρμα του Δαβίδ».

                  9. Γιατί η Ιστορία (δηλ. η επιστημονική και αντικειμενική καταγραφή των γεγονότων), δεν ασχολείται με την «άσπορο κύηση», την «παρθενογένεση» και  το «θείον βρέφος»; Απλά γατί όλες οι αρχαίες θρησκείες αναφέρουν και πιστεύουν σε παρθενογενέσεις, όπως και σε νεκραναστάσεις. Και κανείς επιστήμονας ερευνητής δεν αποδέχεται για αλήθειες τέτοιες μυθοπλασίες.

                   9. O ιστορικός και κοινωνιολόγος Γιάννης Κορδάτος στο βιβλίο του «Αρχαίες Θρησκείες και Χριστιανισμός», σχετικά με το θέμα αυτό γράφει: « Ο Παύλος ή δεν ήξερε το θρύλο πως η Μαρία έμεινε έγκυα από το Άγιο Πνεύμα (γιατί ίσως στις μέρες του ο τέτοιος μύθος ακόμα δεν είχε επικρατήσει), ή δεν πίστευε και ο ίδιος σε μια τέτοια υπερφυσική δικαιολογία». Στην πραγματικότητα ο Παύλος αγνοεί τελείως την μητέρα του Ιησού και ποτέ δεν αναφέρεται στην «Παναγία». Άλλωστε ούτε ο ίδιος ο Ιησούς μίλησε ποτέ για τέτοιο γεγονός παρθενογένεσης! Αυτό και μόνο τα λέει όλα!

                  Η αντικειμενική λοιπόν ανάλυση, αντιπαραβολή και συσχέτιση των ίδιων των βιβλικών κειμένων και η απλή λογική οδηγεί τον κάθε αδογμάτιστο ερευνητή στα απολύτως αυτονόητα συμπεράσματα που είναι και τα απολύτως φυσιολογικά!


Τα παράξενα της παρθενο-σύλληψης του Ιησού!

Τα παράξενα της παρθενο-σύλληψης του Ιησού!
Πόσων ετών ήταν η Μαρία όταν κατέστη έγκυος; 
Του Μ. Καλόπουλου 

«Πήγαν κι είπαν στην Μαριώ
να πάει να προσκυνήσει
κι αυτή προσκύνησε βαθιά
και τώρα θα γεννήσει»
Παλιό δημοτικό τραγούδι!!!


Πόσων ετών ήταν η Μαρία όταν κατέστη έγκυος;  
Παρ' όλο που η Καινή Διαθήκη δεν μας αποκαλύπτει την ηλικία της μικρής Μαρίας, στο «ευαγγέλιο της γέννησης της Μαρία» καθώς και στο «Πρωτευαγγέλιο Ιακώβου» διαβάζουμε: «Η Παρθένος του Κυρίου που προχωρούσε στα χρόνια και αύξανε σε τελειότητα ...; συνομιλούσε καθημερινά με αγγέλους και δεχόταν επισκέπτες απ' τον θεό ...; Έτσι όταν έφτασε σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών, ο αρχιερέας αποφάσισε να επιστρέψουν όλες οι παρθένες του Ναού στα σπίτια τους και να παντρευτούν». Ευαγγέλιο της γέννησης της Μαρίας  κεφ. 5
Το «Πρωτευαγγέλιο Ιακώβου» είναι αποκαλυπτικότερο: «Η Μαρία έμεινε στο Ναό σαν περιστέρι που μαθήτευε εκεί και ελάμβανε τροφή από τα χεριά ενός αγγέλου. Όταν έγινε δώδεκα ετών οι ιερείς έκαναν συμβούλιο και είπαν: Άδου η Μαρία είναι δώδεκα χρονών, τι πρέπει να κάνουμε μήπως και κινδυνεύσει να κηλιδωθεί (προφανώς απ' την έμμηνο ρύση της νεαρής Μαρίας) ο ιερός χώρος του Κυρίου;» Ο Ιερέας Ζαχαρίας προσευχήθηκε και άγγελος Κυρίου έδωσε την απάντηση: «Ζαχαρία πήγαινε να καλέσεις όλους τους χήρους. Αυτός που θα φανερώσει ο Κύριος θα είναι ο σύζυγος της Μαρίας»

Δωδεκάχρονο κοριτσάκι λοιπόν, και προφανώς στην αρχή των έμμηνών της η μικρούλα Μαρία! Και η ερώτηση, γιατί ένας θεός προτίμησε να αφήσει έγκυο ένα τόσο μικρό κοριτσάκι, ένα παιδάκι ουσιαστικά και όχι μια ώριμη γυναίκα; Αν ο θεός προτίμησε να καταστήσει έγκυο ένα κοριτσάκι, γιατί να μην τον μιμηθούν και οι αναρίθμητοι οπαδοί της θρησκείας του; Γιατί κατηγορούν τον Μωάμεθ που παντρεύτηκε μια εννιάχρονη παιδούλα και γενικότερα τους Μουσουλμάνους που έχουν ανάλογα έθιμα; Και επιτέλους γιατί δεν γίνεται αισθητή η υποβόσκουσα παιδεραστία;
Ενδιαφέρον έχει επίσης η συγκαλυμμένη περιγραφή της "συνεύρεσης" ενός "αγγέλου" με την Μαρία όπως μας αποκαλύπτουν τα Ευαγγέλια Βαρθολομαίου και Ιακώβου: «Μεγάλωνε δε η Μαρία στον ναό και ελάμβανε τροφή εκ χειρός αγγέλου» Πρωτευαγγέλιο Ιακώβου (2ος αι.μ.Χ.) 7.11-17.3. 
Προσέξτε την τελευταία αυτή λεπτομέρεια, που μας αποκαλύπτει ότι οι ιερείς μεγάλωναν το αφιερωμένο κοριτσάκι μέσα στο ναό (η έκφραση μπορεί να υπονοεί οποιοδήποτε χώρο στην αυλή του ναού) και ελάμβανε τροφή (σαν αθώο περιστεράκι!) μόνο από ειδικό πρόσωπο, που η αφιερωμένη μικρή Μαρία, διδάχθηκε να το αποκαλεί άγγελο!
Σε άλλο "ευαγγέλιο", που για δικούς τους λόγους, κάποιοι ονόμασαν απόκρυφο, διαβάζουμε ότι κατά την αναγγελία της σύλληψης, η Μαρία είχε μια εξαιρετικά τρυφερή εμπειρία σύλληψης, όταν ακόμα ζούσε μέσα στο ναό! Σ' αυτό το απόκρυφο επαναλαμβάνω ευαγγέλιο, η ίδια η Μαρία περιγράφει την εξαίσια εμπειρία της συνάντησής της με τον "άγγελο" της σύλληψης ως εξής:
«Ως ήμην εν τω ναό του θεού λαμβάνουσα τροφήν εκ χειρός αγγέλου, (και σ' αυτό το κείμενο επίσης, η μικρή Μαρία φαίνεται πεπεισμένη, ότι αυτός που της έφερνε την καθημερινή της τροφή, ήταν άγγελος!) μια των ημερών, εφάνη μοι (άλλος) άγγελος ερχόμενος προς εμέ, ουκ έχων εν τη χειρί αυτού άρτον ή ποτήριον, καθώς ο πρίν ερχόμενος πρός με άγγελος, το δε πρόσωπον αυτού ην αχώρητον. (δηλαδή: μόλις ο "άγγελος" που της προσέφερε τροφή έφυγε, εμφανίστηκε ένας άλλος "άγγελος" του οποίου το πρόσωπο δεν πρόφτασε να δει) Και εξαίφνης ο ναός εράγισε, σεισμός έγινε και εγώ έπεσα επί το πρόσωπόν μου, μη φέρουσα την ιδέαν αυτού, (έπεσε μπρούμυτα, χωρίς να προλάβει να δει το πρόσωπό του)!
«Ο δε (άγγελος) υπέβαλεν την χείρα αυτού και ήγειρέν με, (;!) και ανέβλεψα πρός τον ουρανόν (!) και ήλθεν νεφέλη δρόσου και εράντισέ με από κεφαλής έως ποδών, ο δε (άγγελος) με απέμαξε (με απεσπόγγισε) με τη στολή αυτού (το πόσο άγγελος δεν ήταν, φαίνεται απ' την ιδιαίτερη στολή του ...; που μ' αυτήν σκούπισε την δροσιά του ουρανού!) και είπεν μοι. Χαίρε κεχαριτωμένη, σκεύος εκλογής. Και (μετά την ουράνια δροσιά ...;) επάταξεν την δεξιάν αυτού και εγένετο άρτος υπερμεγέθης (!) και έφαγεν αυτός και έδωκεν και εμοί. Και ιδού ποτήριον οίνου και έπιεν αυτός και έδωκεν και εμοί. (Δηλαδή: μετά την "ουράνια δροσιά", έφαγαν ψωμί και ήπιαν και κρασί... δεν θυμίζουν κάτι όλα αυτά!) Και είπεν μοι (ο άγγελος) αποστείλω σοι τον λόγον μου και συλλήψης υιόν και δι αυτού σωθήσεται πάσα η κτίσις. Ειρήνη σοι αγαπητή μου. Και αφανής εγένετο ("ο άγγελος") απ' εμού, και εγένετο ο ναός καθώς ήν το πρότερον»  Ευαγγέλιο Βαρθολομαίου 2.17-19.
Ούτε πραγματικός σεισμός λοιπόν είχε σημειωθεί, ούτε κανένα ρήγμα συνέβη στον ναό, την ώρα που εμφανίστηκε ο "άγγελος" με τις "δροσιές" της σύλληψης! Απ' την τελευταία φράση της Μαρίας: «και εγένετο ο ναός καθώς ήταν το πρότερον», καταλαβαίνουμε ότι η μικρούλα παρθένα, αφού έλαβε τροφή από τον πρώτο άγγελο, έπεσε σε κατάσταση "έκστασης" ακριβώς την στιγμή που μπροστά της εμφανιζόταν ο δεύτερος "άγγελος", δηλαδή ο αγγελιοφόρος της σύλληψης!
Δικαίως, αυτή η περιγραφή της σύλληψης παρέμεινε απόκρυφη, γιατί όπως όλοι καταλαβαίνουμε, υπαινίσσεται άλλες, εντελώς διαφορετικές συνθήκες "αναγγελίας" και σύλληψης, μέσα στον ναό όπου μεγάλωνε αποκομμένη απ' τον έξω κόσμο η δωδεκάχρονη ανήλικη αφιερωμένη Μαρία!
Ένα αθώο δωδεκάχρονο κοριτσάκι, που δεν γνώρισε άλλο περιβάλλον εκτός της απομόνωσης του Ναού, σίγουρα δεν θα μπορούσε να δώσει άλλες ερμηνείες, σε όσα του συμβαίνουν, εκτός απ' αυτές που για χρόνια ολόκληρα του επέβαλε το πανούργο και ικανότατο ιερατείο!
Η περιγραφή αυτή, είναι στην ίδια ακριβώς γλώσσα γραμμένη με τα ευαγγέλια και τόσο αρχαία όσο και τα κανονικά ευαγγέλια! Παραμένει δε απόκρυφη και άγνωστη, γιατί όπως και ο τελευταίος από μας καταλαβαίνει, είναι πολύ πλουσιότερη σε τρυφερούς υπαινιγμούς φυσιολογικής σύλληψης, από οποιονδήποτε άλλον θρύλο, που παρουσιάζει την Μαρία να οσφραίνεται τον οποιονδήποτε κρίνο της σύλληψης!
Σύμφωνα λοιπόν με την ενδιαφέρουσα αυτή αφήγηση, και η Μαρία (όπως και η μητέρα της καθώς και η γιαγιά της) ήταν "αφιερωμένο", και συνεπώς δεσμευμένο, δηλαδή παιδί εξολοκλήρου αφιερωμένο, στην υπηρεσία του ιερατείου. Γίνεται λοιπόν τώρα καλύτερα κατανοητό, το γιατί ζητήθηκε απ' αυτήν, και όχι από οποιαδήποτε άλλη κοπέλα, να αναλάβει τον συγκεκριμένο ρόλο της "παρθενογένεσης"! Η Μαρία ήταν παιδί του Ναού, αφιερωμένη δια βίου στον "θεό" (δηλαδή στην υπηρεσία του ιερατείου) και εξ αυτού υποχρεωμένη να αναθρέψει τουλάχιστον ένα τέτοιο παιδί, που δεν θα ήταν του συζύγου της, αλλά σπορά ουρανοκατέβατης "δροσιάς αγγέλου", ή επί το θεολογικότερον «αγιοπνευματική σπορά»!
Το εντελώς παράξενο, όσο κι αν αυτό ακούγεται εξωπραγματικό, είναι ότι ψήγματα παρόμοιων συνθηκών σύλληψης, με ενδείξεις σαρκικής επαφής "αγγέλου" και Μαρίας, απέμειναν και στην Καινή Διαθήκη! Το συγκεκριμένο εδάφιο, που υπαινίσσεται κάτι τέτοιο, αν και αιώνες τώρα είναι εκεί... δεν το γνωρίζει "κανένας" πιστός, αφού το παρασιωπούν επιμελώς όλες οι άλλες μεταφράσεις, εκτός από τα μόνα εγκεκριμένα απ' την ανατολική ορθόδοξη εκκλησία κείμενα της Καινής Διαθήκης, που βρίσκουμε ενσωματωμένα με την Παλαιά Διαθήκη των εβδομήκοντα, (Ο΄) όπου διαβάζουμε: «και εισελθών ο "άγγελος" πρός αυτήν είπε: Χαίρε κεχαριτωμένη ο Κύριος μετά σου» Λουκ.1.28.
Μέχρις εδώ κανένα πρόβλημα. Περιέργως όμως, η Μαρία φαίνεται ότι ένιωσε κάτι περισσότερο από απλό χαιρετισμό, όπως στην άμεση συνέχεια, με την παράδοξη αντίδρασή της αφήνει το βιβλικό κείμενο να εννοηθεί: «η δε (Μαρία) επί τω λόγω (του Γαβριήλ) διεταράχθη και διελογίζετο ποταπός είη (είναι) ο ασπασμός ούτος» Λουκ.1.29.
Το κείμενο φαίνεται να διέσωσε μόνο την ταραγμένη αντίδραση την μικρής Μαρίας, σε κάποιον ασπασμό... η ίδια όμως η πράξη του ασπασμού, περιέργως πουθενά δεν περιγράφεται! Ο Αθανάσιος Θεολόγος, γνωρίζοντας για τον ασπασμό αυτόν, γράφει: «όχι μόνο με ταραχή (αντέδρασε η Μαρία), αλλά και με διαλογισμούς και αμφιβολίες και τα παραπλήσια τούτων. Το δε αθρόον (αιφνίδιον) της αγγελικής εισόδου και το ξένον της όψεως και το ασύνηθες της συντυχίας (του συμβάντος)... εις δειλίαν ενέβαλε την Παρθένον» Αθανάσιος Εις το γενέθλιον του Προδρόμου και εις την Θεοτόκον 28.912.27. Οι λεγόμενοι εκκλησιαστικοί πατέρες λοιπόν, γνώριζαν την "λεπτομέρεια"... μόνο εμείς τα νομίζαμε αλλιώς!
Βέβαια, δικαίως κάποιοι έχουν αντιρρήσεις περί ασπασμού, λέγοντας ότι αυτός μπορεί να εννοεί, όχι φιλί εναγκαλισμού, αλλά χαιρετισμό. Το περίεργο είναι ότι, η ιδία αυτή έκφραση δεν αποκλείει τίποτε απ' τα δυο. Στο λεξικό της αρχαίας Σταματάκου διαβάζουμε: «Ασπάζομαι: υποδέχομαι ή αποχαιρετώ φιλοφρόνως, χαιρετίζω, εναγκαλίζομαι, περιπτύσσομαι, φιλώ, θωπεύω, χαϊδεύω». Επίσης και στο λεξικό της αρχαίας Χάρη Πάτση: «Ασπασμός: αγκάλιασμα, φίλημα». Αυτό δείχνει και η συνηθισμένη έκφραση του Παύλου: «Ασπάσθητε αλλήλους εν φιλήματι αγίω». Ρωμαίους 16.16.

Όσο για τη λέξη «ποταπός» ...; τουλάχιστον στην Βίβλο είναι εντελώς συγκεκριμένη, και σημαίνει πάντοτε αυτό που και σήμερα αντιλαμβάνεται κανείς, όπως δείχνει το παρακάτω εδάφιο, όπου η λέξη "ποταπός", αντιδιαστέλλεται προς την λέξη έντιμος: «το παιδίον θέλει αλαζονεύεσθαι προς τον γέροντα και ο ποταπός προς τον έντιμο». Ησαΐας 3.5.

Αλλά και η έκφραση "εισελθών ο άγγελος προς αυτήν" που υπογραμμίσαμε παραπάνω δεν είναι χωρίς την δική της πλούσια σε υπαινιγμούς σημασία.
Αυτή δεν είναι μια τυχαία έκφραση, που χρησιμοποιείται στις "γραφές" για να δηλώσει μια αθώα επίσκεψη.
Στην Παλαιά Διαθήκη συναντάμε την έκφραση αυτή να χρησιμοποιείται σε πολλές περιπτώσεις, όπου ένας άνδρας "εισέρχεται προς" μια γυναίκα, με πολύ συγκεκριμένο νόημα. Ας δούμε κάποια παραδείγματα:

Παλαιά Διαθήκη, Γένεση, Κεφάλαιο 16

Σάρα δε γυνή Άβραμ ουκ έτικτεν αυτώ. Ήν δε αυτή παιδίσκη Αιγυπτία, ή όνομα Άγαρ. Είπε Δε Σάρα προς Άβραμ: ιδού συνέκλεισέ με Κύριος του μη τίκτειν, είσελθε ούν προς την παιδίσκην μου, ίνα τεκνοποιήσωμαι εξ αυτής. Υπήκουσε δε Άβραμ της φωνής Σάρας. Και λαβούσα Σάρα η γυνή Άβραμ Άγαρ την Αιγυπτίαν την εαυτής παιδίσκην, μετά δέκα έτη του οικήσαι Άβραμ εν γή Χαναάν, έδωκεν αυτήν τω Άβραμ ανδρί αυτής αυτώ γυναίκα. Και εισήλθε προς Άγαρ, και συνέλαβε.

Παλαιά Διαθήκη, Γένεσις, Κεφάλαιο 20

Και εδούλευσεν Ιακώβ περί Ραχήλ επτά έτη, και ήσαν εναντίον αυτού ως ημέραι ολίγαι, παρά το αγαπάν αυτόν αυτήν. Είπε δε Ιακώβ τω Λάβαν: δός μοι την γυναίκα μου, πεπλήρωνται γαρ αι ημέραι, όπως εισέλθω προς αυτήν. Συνήγαγε δε Λάβαν πάντας τους άνδρας του τόπου και εποίησε γάμον. Και εγένετο εσπέρα, και λαβών Λείαν τη θυγατέρα αυτού εισήγαγε προς Ιακώβ και εισήλθε προς αυτήν Ιακώβ. Έδωκε δε Λάβαν Λεία τη θυγατρί αυτού Ζελφάν την παιδίσκην αυτού αυτή παιδίσκην. Εγένετο δε πρωί και ιδού ην Λεία. Είπε δε Ιακώβ τω Λάβαν: τι τούτο εποίησάς μοι; ου περι Ραχήλ εδούλευσα παρά σοι; και ίνα τι παρελογίσω με; Απεκρίθη δε Λάβαν: ουκ έστιν ούτως εν τω τόπω ημών, δούναι την νεωτέραν πριν ή την πρεσβυτέραν. Συντέλεσον ουν τα έβδομα ταύτης, και δώσω σοι και ταύτην αντί της εργασίας, ής εργά παρ εμοί, έτι επτά έτη έτερα. Εποίησε δε Ιακώβ ούτως και ανεπλήρωσε τα έβδομα ταύτης, και έδωκεν αυτώ Λάβαν Ραχήλ την θυγατέρα αυτού αυτώ γυναίκα. Έδωκε δε Λάβαν τη θυγατρί αυτού Βαλλάν την παιδίσκην αυτού αυτή παιδίσκη. Και εισήλθε προς Ραχήλ, ηγάπησε δε Ραχήλ μάλλον ή Λείαν. Και εδούλευσεν αυτώ επτά έτη έτερα...
Είπε δε Ραχήλ τω Ιακώβ: Ιδού η παιδίσκη μου Βαλλά. Είσελθε προς αυτήν, και τέξεται επί των γονάτων μου και τεκνοποιήσομαι καγώ εξ αυτής. Και έδωκεν αυτώ Βαλλάν την παιδίσκην αυτής αυτώ γυναίκα. Και εισήλθε προς αυτήν Ιακώβ και συνέλαβε Βαλλά η παιδίσκη Ραχήλ και έτεκε τω Ιακώβ υιόν...

Δεν χωράει καμιά αμφιβολία ότι η έκφραση "εισελθών ο άγγελος προς αυτήν" δεν είναι εκεί τυχαία. Ο συγγραφέας αυτής της αφήγησης, αν πράγματι το ήθελε, θα μπορούσε να αποφύγει τους βιβλικούς συνειρμούς της συγκεκριμένης έκφρασης, που αυτόματα παραπέμπουν στις γνωστές βιβλικές γονιμοποιές "εισόδους"!
Τι λοιπόν εννοούσε ο Λουκάς, όταν έβαζε τον άγγελο Γαβριήλ να εισέρχεται στην παιδούλα Μαριάμ;
Ποιός μπορεί να είναι ο "άγγελος"; Μα φυσικά οποιοσδήποτε εκλεκτός απεσταλμένος "άγγελος" δηλαδή αγγελιοφόρος του Ιερατείου!

Αυτές είναι λοιπόν οι συνθήκες σύλληψης του Ιησού, σύμφωνα με τα λεγόμενα απόκρυφα ευαγγέλια! Ένας άγγελος, γέμισε "δροσιές" την δωδεκάχρονη παιδούλα Μαρία μέσα στο ναό, και μετά την πάντρεψαν με έναν χήρο τον Ιωσήφ, μέχρι που «γέννησε τον υιόν αυτής τον πρωτότοκο». Λουκάς 2.7.
Η ιδία δε αυτή λέξη «πρωτότοκος» υπονοεί σαφέστατα και την γέννηση άλλων παιδιών απ' τη Μαρία, όπως δευτερότοκος κλπ. Αν η Μαρία είχε μόνο ένα παιδί, ο Λουκάς θα έγραφε: και γέννησε τον υιόν αυτής τον μονογενή!
Στην ιδία κατεύθυνση της απόκτησης περισσότερων παιδιών από την Μαρία είναι και τα παρακάτω εδάφια: «Ενώ δε αυτός ελάλει έτι προς τους όχλους, ιδού, η μήτηρ και οι αδελφοί αυτού ίσταντο έξω, ζητούντες να λαλήσωσι προς αυτόν. Είπε δε τις προς αυτόν" Ιδού, η μήτηρ σου και οι αδελφοί σου ίστανται έξω, ζητούντες να λαλήσωσι προς σε». Ματθαίος 12 46 Μάρκος 3.31 Λουκάς 8.20.
«Μετά τούτο κατέβη εις Καπερναούμ αυτός και η μήτηρ αυτού και οι αδελφοί αυτού και οι μαθηταί αυτού, και εκεί έμειναν ουχ πολλάς ημέρας. Είπον λοιπόν προς αυτόν οι αδελφοί αυτού. Εάν πράττης ταύτα, φανέρωσον σεαυτόν εις τον κόσμον. Διότι ουδέ οι αδελφοί αυτού επίστευον εις αυτόν». Ιωάννης 7.3-5 Μάρκος 3.21
«Αφού δε ανέβησαν οι αδελφοί αυτού, τότε και αυτός ανέβη εις την εορτήν, ουχί φανερώς αλλά κρυφίως πως». Ιωάννης  7..
Έτσι εξηγείται και η απορία των ιερέων: «δεν είναι ούτος ο υιός του τέκτονος; η μήτηρ αυτού δεν λέγεται Μαριάμ, και οι αδελφοί αυτού Ιάκωβος και Ιωσής και Σίμων και Ιούδας; και αι αδελφαί αυτού δεν είναι πάσαι παρ' ημίν;» Ματθαίος 13.55-56 Ιωάννης 6.42
Σ' όλες αυτές τις περιπτώσεις, κανένας απ' τους ευαγγελιστές δεν κάνει την παραμικρή υποσημείωση, που να υπενίσεται έστω, ότι αυτά δεν ήταν τα πραγματικά αδέλφια του Ιησού.
Στην περίπτωση δε που ο Ιωσήφ είχε δικά του παιδιά πριν απ' την Μαρία (όπως θέλουν οι θρησκευόμενοι) τότε γεννιέται η απλή ερώτηση: γιατί δεν τα έχει μαζί του όταν ανέβηκε στην γενέτειρα του Βηθλεέμ για να απογραφεί;!
Αναρωτιέται λοιπόν με πικρία κανείς ...; ως πότε η ανθρωπότητα θα υποτάσσεται δουλικά σε έναν επίπλαστο Ιουδαίο "σωτήρα", όταν μάλιστα τα περισσότερα στοιχεία που έχουμε γι' αυτόν, είναι ολοφάνερα πρόχειρα, αντιφατικά, παραποιημένα, πλαστογραφημένα ή εντελώς φανταστικά;


Μ. Καλόπουλος

Παρθενοσύλληψη ή πορνεία; Ένας άλυτος θεολογικός γρίφος στα ευαγγέλια!

Παρθενοσύλληψη ή πορνεία;
Ένας άλυτος θεολογικός γρίφος στα ευαγγέλια!

Του Μ. Καλόπουλου

BREFOKRATUSA
Παρθενοσύλληψη ή πορνεία;

Επιτέλους μετά από 2.000 χρόνια, ένας άλυτος θεολογικός γρίφος των ευαγγελίων, αποκαλύπτεται!

Ήταν ο Εμμανουήλ αδελφός του Ιησού Χριστού;
Πως απέφυγε τον χαρακτηρισμό της πόρνης η Μαρία;
Πως απέφυγε τον λιθοβολισμό της ως ανύπαντρη μητέρα;
Είχε αλλά παιδιά η Μαρία
;

Με την σύλληψη (εγκυμοσύνη) της Μαρίας, η κατάσταση πρέπει να έγινε εξαιρετικά περίπλοκη. Η Μαρία δεν ήταν ακόμα παντρεμένη, και για όλους εξακολουθούσε να είναι ...; μιά ανύπαντρη έγκυος "παρθένα"! Η εγκυμοσύνη όμως αργά ή γρήγορα θα γινόταν αντιληπτή, και η μικρούλα (12χρονη) έγκυος Μαρία, έπρεπε σύμφωνα με τον νόμο του Μωυσή, να λιθοβοληθεί πάραυτα!
Σεβόμενος τους νόμους του Μωυσή, ο ίδιος ο Ιωσήφ, θα έπρεπε να την παραδώσει στην κρίση των ιερέων. Κάθε παραβίαση αυτού του νόμου απ' τον Ιωσήφ, τον καθιστούσε συνένοχο! Έτσι, η μικρή Μαρία, θα έπρεπε, ή να απαλλαγεί απ' την κατηγορία της πορνείας, ή να θανατωθεί δια λιθοβολισμού... άλλη διέξοδος δεν υπήρχε.

Το πρόβλημα ήταν περίπλοκο και το δίλλημα εντελώς αδιέξοδο, και θα δούμε γιατί οι "θεόπνευστοι" ευαγγελιστές, δεν το άγγιξαν καθόλου!»

Κάποια φυσική διέξοδο, που περιπλέκει όμως ακόμα περισσότερο τα πράγματα, καταγράφουν τα εξω-βιβλικά κείμενα[1]  όπως στο Ευαγγέλιο Ιακώβου (7.11-17.3). Εκεί βλέπουμε να προσπαθούν να κάνουν κάτι εντελώς δικαιολογημένο, να δώσουν δηλαδή την νόμιμη διέξοδο στην περίπλοκη αυτή υπόθεση. Ας δούμε τι λέει.
 
Ο Ιωσήφ, όταν αντιλαμβάνεται την εγκυμοσύνη της δωδεκάχρονη[2]  Μαρίας, το παίρνει κατάκαρδα: «έτυψεν το πρόσωπον αυτού και έρριψεν αυτόν επί τον σάκκον και έκλαυσε πικρώς. Τις εχμαλώτησε την παρθένον και εμίανεν αυτήν;», και αγανακτισμένος ο Ιωσήφ τη ερωτάει: «τι τούτο το πονηρόν εποίησες εν τω οίκω μου; (τι είναι αυτό το πονηρό που έκανες μεσ' στο σπίτι μου), εσύ που μεγάλωσες μέσα στο ιερό;» Πρωτευαγγέλιο Ιακώβου 26.15.
Απ' την άλλη η Μαρία τον διαβεβαιώνει: «καθαρά είμαι και άνδρα ου γινώσκω. Και είπεν αυτή Ιωσήφ. Πόθεν έστιν ουν (λοιπόν) τούτο εν τη γαστρί σου; Και εφοβήθη ο Ιωσήφ σφόδρα διαλογιζόμενος, εαν αυτής κρύψω το αμάρτημα, ευρεθήσομαι μαχόμενος τω νόμω Κυρίου, εαν δε φανερώσω, φοβούμαι μήπως παραδώσω αίμα αθώον εις θάνατον» Πρωτευαγγέλιο Ιακώβου 27.1. (ΤLG: proteyageliun Jacobi)

Ο εντελώς απάνθρωπος βιβλικός νόμος επιβεβαιώνεται, απ' τους φόβους του μνηστήρα Ιωσήφ. Η κατάσταση λοιπόν αφορούσε όχι μόνο τη Μαρία, αλλά και τον ίδιο τον Ιωσήφ!
Η μικρούλα έγκυος Εβραία, αντιμετώπιζε φρικτό δια λιθοβολισμού θάνατο, σε περίπτωση που διαπιστωνόταν η πορνική της εγκυμοσύνη! Σε αντίθεση λοιπόν με τα ευαγγέλια, που δεν δίνουν καμία λύση στο καυτό αυτό πρόβλημα, στο εξωβιβλικό κείμενο του Ιακώβου, ο Ιωσήφ φαίνεται να αντιμετωπίζει το σοβαρό πρόβλημα που δημιούργησε με τον Νόμο, η ξαφνική, άκαιρη και ανεξήγητη εγκυμοσύνη της αρραβωνιαστικιάς του Μαρίας!

LITHOBOLISMOSΗ θέση της ήταν εξαιρετικά δύσκολη! Ο Νόμος απαιτούσε: «Εάν όμως ...; δεν ευρεθή παρθένος η κόρη, τότε θέλουσιν εκφέρει την νέαν εις την θύραν του οίκου του πατρός αυτής, και οι άνθρωποι της πόλεως αυτής, θέλουσι λιθοβολίσει αυτήν με λίθους, και θέλει αποθάνει, διότι έπραξεν αφροσύνην (παρανομία) εν τω Ισραήλ, πορνεύουσα τον οίκον του πατρός αυτής" και θέλεις εξαφανίσει το κακόν εκ μέσου σου». Δευτ.22.21.

Σημειωτέον ότι αυτή η καταδίκη δια λιθοβολισμού, της εκτός γάμου διακορευμένης κόρης, δεν φαίνεται πουθενά να εξέταζε την ενδεχόμενη εγκυμοσύνη της, για πιθανή ματαίωση του λιθοβολισμού! Ο μωυσιακός νόμος, δεν ήταν μόνο απίστευτα βάρβαρος και απάνθρωπος, αλλά απόλυτα στενόμυαλος και κοντόφθαλμος!
Εάν όμως ο σύζυγος και οι ιερείς, δεν ήταν σίγουροι και απλώς είχαν υποψίες για την ενοχή της, τότε η γυναίκα αυτή έπρεπε να υποστεί απ' τους ιερείς την βάσανο της «αγνείας». Τότε ήταν που το θύμα, ήταν στην απόλυτη εξουσία των ιερέων και έπρεπε από το χέρι ιερέως να πιει: «ύδωρ ελεγμού ή επικαταρωμένο ύδωρ» Αριθμοί 5.18-22.

AGNEIAΣτο ελεγκτήριο αυτό ύδωρ, οι ιερείς διάβαζαν κάθε είδους βιβλικές κατάρες, και στην συνέχεια πρόσθεταν: "μελάνη" και "ιερό χώμα" (Αριθ.5.11-31) που το πάτησαν με τα ιερά τους σανδάλια, μέσα στη σκηνή του μαρτυρίου, και μετά το πότιζαν στο θύμα τους!
Έτσι με το πρόσχημα αυτής της ανατολίτικης «θεοδικίας», οι ιερείς είχαν τη δυνατότητα, να ρίξουν ότι ήθελαν μέσα σ' αυτό το ποτό του ελέγχου, και φυσικά ήταν αυτοί που τελικά αποφάσιζαν, για το αν κάποια ήταν ένοχος και έπρεπε να πεθάνει με φρικτούς πόνους απ' το δηλητηριασμένο καταπότι, ή αν έπρεπε να αθωωθεί και να ξεφύγει αλώβητη απ' το επικαταραμένο ύδωρ ή ελεγκτήριο ύδωρ, της ιερατικής ψευδο-θεοδικίας ή «αγνείας», όπως έγινε γνωστή αργότερα στον βυζαντινό Μεσαίωνα![3]  Περί "αγνείας" βλέπε: Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΑ ΝΥΧΙΑ ΤΟΥ ΙΕΡΑΤΕΙΟΥ - «ΕΠΙΚΑΤΑΡΩΜΕΝΟ ΥΔΩΡ» Ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΗΛΟΤΥΠΙΑΣ

Στο πρωτευαγγέλιο λοιπόν του Ιακώβου, βλέπουμε πράγματι να επακολουθεί, η από του νόμου προβλεπόμενη και αναπόφευκτη αυτή συνέχεια. Έτσι (στο πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου) όταν η εγκυμοσύνη της Μαρίας έγινε πιά φανερή, για να την απαλλάξουν οριστικά από κάθε υπόνοια, και να ξεφύγει τον υποχρεωτικό λιθοβολισμό, χρησιμοποίησαν και στους δύο (Μαρία και Ιωσήφ) την δοκιμασία του ελεγκτηρίου ή επικαταρωμένου ύδατος: «και είπε ο αρχιερεύς, θα σας ποτίσω το ύδωρ της ελέγξεως Κυρίου για να φανερώσει το αμάρτημα σας. Και λαβών ο αρχιερεύς επότισεν τον Ιωσήφ και την Μαρία και έστειλε αυτούς εις την έρημο, και εθαύμασεν πάς ο λαός, ότι ουκ εφάνη η αμαρτία αυτών και ο αρχιερεύς απέλυσεν (αθώωσε) αυτούς» Πρωτευαγγέλιο Ιακώβου 34.1-13. Μπορεί βέβαια να παρακολουθούμε αυθεντικές σκηνές βιβλικής μαγείας... αλλά αυτή ήταν η προβλεπόμενη από τον νόμο διαδικασία!

 Αυτή λοιπόν η αφήγηση, (στο Πρωτευαγγέλιο Ιακώβου) με τον τρόπο αυτόν, αθωώνει τελικά τόσο τον Ιωσήφ, όσο και την Μαρία, ακολουθώντας επαναλαμβάνω, το πνεύμα και το γράμμα της τυπικής ιερατικής πρακτικής, που ήταν υποχρεωτική σε ανάλογες περιπτώσεις.
 
Οι ιερείς λοιπόν του Ιουδαϊσμού, είχαν την εξουσία, να ποτίζουν διάφορες βρωμιές και δηλητήρια σε μια έγκυο κοπελίτσα, για να δουν (ουσιαστικά να αποφανθούν), αν θα της επιτρέψουν να διαφύγει, τον απίστευτα βαρβαρικό γιαχβικό νόμο του θανάτου δια λιθοβολισμού! Αν μάλιστα η κοπελίτσα αυτή ήταν κόρη ιερέως, τότε για το σεξουαλικό της αυτό παράπτωμα, η δύστυχη μικρούλα, έγκυος ή μη... καιγόταν ζωντανή: «και θυγατέρα ιερέως αν βεβηλωθεί με πορνεία, επί πυρός κατακαυθήσεται». Λευιτικό 21.9.

Τελικά, η εξωβιβλική αυτή αφήγηση, μπορεί μεν να βρίσκεται έξω απ' τον αναγνωρισμένο κανόνα των θεόπνευστων βιβλίων, περιγράφει όμως αντικειμενικά τις υποχρεωτικές ιουδαϊκές εξελίξεις, στην περίπτωση μιας διαπιστωμένης πορνικής (δηλαδή παράνομης) εγκυμοσύνης.
Όπως και να το δούμε, η μικρούλα Μαρία, με την εκτός νομού εγκυμοσύνη της, βρισκόταν επικίνδυνα υπόλογη στον μωυσιακό νόμο. Ενώ λοιπόν η παραπάνω (εξω-βιβλική) περιγραφή, δίνει την προβλεπόμενη απάντηση, στη βασική αυτή εκκρεμότητα της Μαρίας απέναντι στο μωυσιακό νόμο... τα επίσημα ευαγγέλια, μας αφήνουν άναυδους, εγκαταλείποντας αυτή την νομική εκκρεμότητα εντελώς στον αέρα ...; και θα δούμε γιατί!

Ερώτηση: Αλήθεια γιατί απ' τα επίσημα ευαγγέλια, δεν υιοθετήθηκε αυτή η νόμιμη, φυσιολογική και προβλεπόμενη απ' το νόμο διέξοδος; Αυτή είναι μια σπουδαία ερώτηση, που την απάντηση της, με έκπληξη θα διαβάστε στο τέλος του άρθρου.

Οι ευσεβείς λοιπόν Ιουδαίοι, τουλάχιστον κάθε Σάββατο έπρεπε να παραβρίσκονται στις συναγωγές. Κι εμείς με τη σειρά μας ρωτάμε: Δεν είδαν την εγκυμοσύνη της Μαρίας οι ιερείς; Δεν έγινε αντιληπτή η προχωρημένη εγκυμοσύνη της δεκατριάχρονης Μαρίας; Αν ναι, με ποια δικαιολογία την άφησαν ατιμώρητη; Με ποιο σκεπτικό παρέβλεψαν την εγκυμοσύνη μιας παράνομης παρθένας;
                                               * * *
Ας αφήσουμε όμως για λίγο μετέωρες τις ερωτήσεις μας, κι ας πάμε για λίγο σε μια άλλη ανάλογη περίπτωση εγκυμονούσης "παρθένας", που κι αυτή ξέφυγε τον θάνατο απ' την προβλεπόμενη πυρά της κατάκρισης, που μας αναφέρει ο Ησαΐας, και που όπως θα δούμε, η περίπτωσή της μας ενδιαφέρει άμεσα.

Μια άλλη παράλληλη υπόθεση "παρθενογέννησης"

Την εποχή λοιπόν που βασιλιάς στην Ιερουσαλήμ ήταν ο Άχαζ, συνέβη κάτι αναπάντεχα προδοτικό. Το βόρειο εβραϊκό έθνος του Ισραήλ, με πρωτεύουσα την Σαμάρεια, συμμάχησε με τους Ασσύριους, με προφανή σκοπό την κοινή υποδούλωση του νότιου εβραϊκού έθνους των Ιουδαίων, και της πρωτεύουσάς τους Ιερουσαλήμ! Ο αδελφοκτόνος πόλεμος και η συντριβή της Ιερουσαλήμ, φαινόταν πως ήταν πλέον ζήτημα χρόνου.
Ο βασιλιάς της Ιερουσαλήμ, κάλεσε τον προφήτη Ησαΐα (που τότε ήταν κάτι σαν υπουργός άμυνας), να τον συμβουλευθεί. Οι μυστικές πληροφορίες που είχε ο προφήτης, αλλά και τα μυστικά όπλα μαζικού θανάτου που διέθετε, καθιστούσαν την γνώμη του πραγματικά "θεϊκή".
Ο Ησαΐας απάντησε καθησυχαστικά στον βασιλιά: «να μένεις ήσυχος. Μη φοβηθείς, μηδέ μικροψυχήσεις, από τον άγριο θυμό της Σαμάρειας και της Συρίας... Τούτο (η συμμαχία Σαμάρειας και Συρίας) δεν θα σταθεί ουδέ θέλει γίνει». Ησαΐας 7.4-7.
Όμως, αμέσως μετά την διαβεβαίωση αυτή και μέσα στην συζήτηση περί του ενδεχόμενου πολέμου... ο Ησαΐας κάνει κάτι πρωτάκουστο, πιέζει τον βασιλιά να ζητήσει απ' τον θεό, κάποιο σημείο (θαύμα) που να επιβεβαιώνει αυτή την ευνοϊκή προφητεία του!
Ο βασιλιάς Άχαζ τα έχασε! Όχι μόνο δεν καταλάβαινε που το πάει ο προφήτης, αλλά εντελώς φυσιολογικά, απάντησε ότι δεν θα τολμούσε ποτέ του να ζητήσει θαύμα επιβεβαίωσης, στην έτσι κι αλλιώς θετική αυτή προφητεία! Και τότε, χωρίς καν να του το ζητήσει ο βασιλιάς, ολοφάνερα για δικούς του λόγους, ο Ησαΐας κάνει μια επιπρόσθετη προφητεία: «ακούστε τώρα όλοι εσείς απ' τον οίκο του Δαυίδ... ο Κύριος θα σας δώσει σημείον, (αν και κανένας δεν το ζήτησε!) ιδού η παρθένος (προφανώς τους δείχνει κάποια κοπέλα) θέλει συλλάβει και γεννήσει υιόν, και θέλει καλέσει το όνομα αυτού Εμμανουήλ, βούτυρο και μέλι θα τρώει, και πριν το παιδί (αυτό) μάθει να απορρίπτει το κακό και να εκλέγει το αγαθό (εκπληκτικές αοριστίες που μπορούν να εφαρμοστούν από την βρεφική ηλικία μέχρι και την εφηβεία του παιδιού!) η γη (η συμφωνία) την οποίαν εσύ τρέμεις, θα εγκαταλειφθεί από τους δύο βασιλείς». Ησαΐας 7.13-16.
Η "προφητεία" (ουσιαστικά, εξαιρετικά συμβατική πρόβλεψη) ήταν ξεκάθαρη, οι αναμενόμενες εξελίξεις του πολέμου, αργούν ακόμα! Ο Ησαΐας πρόβλεψε την διάλυση της συμμαχίας μεταξύ Σαμάρειας και Συρίας, κάτι που θα μπορούσε να αποπειραθεί οποιοσδήποτε, έχοντας απλώς περισσότερες πληροφορίες!
Όμως, που κολλάνε στην πρόβλεψη αυτή, όσα ξεκάρφωτα είπε ο Ησαΐας για ένα παιδί, που θαυματουργικά θα γεννηθεί από παρθένο; Ποιά ανάγκη υπήρχε να δώσει ο θεός πρόσθετες εγγυήσεις για την καλή έκβαση των εξελίξεων, καθιστώντας (θαυματουργικά) έγκυο μια άσχετη παρθένο, θέτοντάς την και σε κίνδυνο λιθοβολισμού;
Επειδή όμως γνωρίζουμε, ότι σαφώς κανένας θεός δεν σχετίστηκε ποτέ με οποιουσδήποτε προφήτες, αντιμετωπίζοντας κατάματα την ουσία, πρέπει να ρωτήσουμε... τι ανάγκασε τον προφήτη να εμπλέξει στις πολιτικο-στρατιωτικές συζητήσεις του και πιθανές εξελίξεις της περιοχής του, την παρθενογέννηση κάποιου παιδιού, δίνοντας επιπλέον διαβεβαιώσεις που κανένας δεν του ζήτησε;
Η εξήγηση είναι εξαιρετικά απλή! Απλά ο προφήτης γνώριζε, ότι μια αφιερωμένη στον ναό ανύπαντρη κοπέλα, εξ αιτίας απρόσμενης εγκυμοσύνης, σε λίγους μήνες θα γεννούσε παιδί, και η κατάστασή της ήταν απλά τραγική! Κάτι έπρεπε λοιπόν να γίνει και μάλιστα επειγόντως, για να αποφευχθεί ο προβλεπόμενος από το νόμο υποχρεωτικός θάνατός της!
Έτσι ο προφήτη δεν χάνει την ευκαιρία. Γνωρίζοντας ότι μόνο μια ανάλογη προφητική κίνηση, που θα έδινε άλλη, "θεϊκότερη" διάσταση στο γεγονός της άνομης σύλληψης αυτού του παιδιού, θα μπορούσε να σώσει την κακόμοιρη νεαρή έγκυο και το παιδί της από τον λιθοβολισμό, ή την καύση της στην πυρά που της επέβαλε ο απάνθρωπος μωυσιακός νόμος! Σπεύδει λοιπόν να προβάλει την συγκεκριμένη εγκυμοσύνη ως θεϊκό σημάδι ...; αν και κανένας δεν το ζήτησε!
Η αναγόρευση της ανθρώπινα φυσιολογικής, αλλά παράνομης εγκυμοσύνης της, σε θεόσταλτη παρθενο-σύλληψη και η μετατροπή της σε θεοσημία, ήταν ο μόνος τρόπος διαφυγής! Εξ αφορμής λοιπόν κάποιων άσχετων και μελλοντικών στρατιωτικών εξελίξεων στην περιοχή, ο Ησαΐας πιθανότατα για προσωπικούς του λόγους, (ενδεχομένως να ήταν ο ίδιος πατέρας του Εμμανουήλ) είχε την ευφυή πρωτοβουλία, να δώσει στην περίπτωση, διαστάσεις θαύματος και παρθενο-σύλληψης, αποτρέποντας τον προβλεπόμενο θάνατο της μητέρας του Εμμανουήλ (μαζί με τον κυοφορούμενο Εμμανουήλ) στην πυρά! 

Ότι πρόκειται για συγκεκριμένο φυσιολογικό παιδί, παράνομης σχέσης και όχι για αόριστη προφητεία, το βλέπουμε λίγα εδάφια παρακάτω! Το παιδί εκείνο, ο Εμμανουήλ, (δέκα μόλις εδάφια μετά την αναγγελία της γέννησής του) γεννήθηκε πράγματι, και ο προφήτης μαζί με άλλους ιερείς και «πιστούς μάρτυρες» παρευρέθησαν στην γέννηση και την ονοματοδοσία του "παρθενο-γεννημένου" αυτού παιδιού: «Και προσήλθον προς την προφήτισσα ήτις συνέλαβε και γέννησε τον υιόν. Και είπε ο Κύριος, κάλεσον το όνομα αυτού: Εμμανουήλ (που κατά το Μασοριτικό κείμενο[4]  σημαίνει) Ταχέως σκύλευσον οξέως προνόμευσον, διότι πριν το παιδί (αυτό) καταφέρει να πει πατέρα και μητέρα, (που σημαίνει ότι το παιδί απέκτησε τελικά και ανάδοχο πατέρα) τα πλούτη της Σαμάρειας θα διαρπαγούν από τον βασιλιά της Ασσυρίας». (Ο΄) Ησαΐας 8.3-4.

Ο Εμμανουήλ, το θεόσταλτο εκείνο παιδί, τελικά γεννήθηκε! Δεν γνωρίζουμε αν ο Ησαΐας ήταν ο ίδιος ο πατέρας αυτού του παιδιού. Το σίγουρο είναι, ότι ο Ησαΐας έσωσε μια νεαρή αφιερωμένη (προφήτισσα) που είχε την ατυχία (ή την τύχη) να την επισκεφθεί "ουρανόσταλτο σπέρμα" και να μείνει έγκυος άγαμη, δηλαδή έξω απ' τους κανόνες του Μωυσή!
Ο Ησαΐας γνώριζε πως απ' την στιγμή που η εγκυμοσύνη της θα γινόταν φανερή, η ζωή της θα τελείωνε με λιθοβολισμό, ή ακόμα χειρότερα, επειδή ήταν προφήτισσα, στην πυρά του εξαγνισμού, όπως απαιτούσε ο κατά τα αλλά θεόπνευστος νομοθέτης Μωυσής!

Το περίεργο είναι, ότι αυτήν ακριβώς την περίπτωση της ολοφάνερα κίβδηλης παρθενο-γέννησης, στην εποχή του Ησαΐα, στην οποία κανένας δεν θα έπρεπε να μπορεί να δώσει άλλη απ' την παραπάνω ερμηνεία, (γιατί το συγκεκριμένο παιδί γεννήθηκε την εποχή εκείνη) επικαλούνται ως την πλέον εντυπωσιακή προφητεία, για την μοναδική όπως λένε, παρθενο-γέννηση του θεοποιημένου Ιησού! Μάλιστα, δεν διστάζουν να συνδέσουν τον Ιησού, με το παιδί του οποίου το όνομα (όπως οι ίδιοι λένε) σημαίνει "αισχρό πόλεμο" και όχι αγάπες και λουλούδια, δηλαδή, Εμμανουήλ, δηλαδή: «Γρήγορα σκύλευσε[5] , ταχύτατα λαφυραγώγησε»!

Η θεόσταλτη εγκυμοσύνη, ήταν στην περίπτωση αυτή, η μοναδική θεολογική δικαιολογία, που μπορούσε να βρει ο προφήτης, για να σώσει το παιδί και την αγαπημένη του άγαμη παρθένα προφήτισσα! Άλλωστε, σε κάτι ανάλογο κατέφευγε ολόκληρη η αρχαιότητα σε παρόμοιες περιπτώσεις. Το παραπάνω συμπέρασμα προκύπτει επίσης, και από την λέξη 'almah (νέα κοπέλα) που χρησιμοποίει το εβραϊκό κείμενο και όχι την λέξη bethulah που ορίζει σαφέστερα την μη διακορευμένη παρθένα.

Λέγεται λοιπόν, πως η συγκεκριμένη περίπτωση του Ησαΐα, προφητεύει την ανάλογη παρθενογέννηση του Ιησού. Κανένας όμως δεν μας εξήγησε, γιατί αφού ο ίδιος ο άγγελος ζήτησε το όνομά του να είναι Εμμανουήλ, (Ματθ.1.23) τελικώς το παιδί της Μαρίας ονομάσθηκε Ιησούς;!

Το όνομα Ιησούς είναι εντελώς διαφορετικό από το όνομα Εμμανουήλ, και το τι σημαίνει μας το ξεκαθαρίζει ο άριστος γνώστης της Ιουδαϊκής γλώσσας (και πιθανότατα Εβραίος πατέρας της εκκλησιάς) Ευσέβιος: «το όνομα του Ιησού μεταληφθέν (μεταφραζόμενο) στα ελληνικά σημαίνει σωτήριον θεού. Επειδή Ισουά στα εβραϊκά σωτηρία σημαίνει. Ιησούς δε από τους ίδιους (τους Εβραίους) Ιωσουέ ονομάζεται. Ιω-σουέ δε εστίν Ιαώ σωτηρία» Ευσέβιος «ευαγγελικής αποδείξεως» 4.17.23.3-9.
Το πραγματικό όνομα του Ιησού λοιπόν είναι: Ιωσουέ ή Ιω-σουέ ή Ιαώ-σουε ή Γιάχ-σουε ή Γιαχσού  (ή Jeh-sus) ή «Γιαχβέ-σωτήρ».

Υπάρχει λοιπόν κι άλλος παρθενογεννημένος;

Τελικά, πόσο περιπλέκονται τα πράγματα, αν δεχθούμε πράγματι πως στην εποχή του Ησαΐα, από μια ανέγγιχτη παρθένο γεννήθηκε ένα θεόσταλτο παιδί;
Ας υποθέσουμε λοιπόν πως εμείς κάνουμε λάθος, και ο προφήτης Ησαΐας έλεγε αλήθεια ...; και το παιδί εκείνο, συνελήφθη πράγματι "εκ πνεύματος αγίου", στην μήτρα εκείνης της ευλογημένης παρθένας, ακριβώς όπως θέλουν να συμβαίνει οι θεολόγοι και στην περίπτωση της Μαρίας και του Ιησού!

Έτσι όμως, τα πράγματα περιπλέκονται ακόμα χειρότερα. Διότι οδηγούμεθα στο αναπόφευκτο συμπέρασμα, πως ο υιός του θεού τελικά, δεν είναι ένας ...; αλλά δυο! Ο Ιησούς είχε λοιπόν αδελφό και δεν το ξέραμε! Τώρα, γιατί εκείνος ο Εμμανουήλ, ενώ είχε ακριβώς την ιδία ενδομήτρια σύλληψη από το άγιο πνεύμα, αλλά δεν ήταν υιός θεού, δεν έκανε ουτε ένα θαύμα για δείγμα, και δεν άφησε πίσω του ουτε έναν θεόπνευστο λόγο, αλλά έτρωγε μόνο βούτυρο και μελί (μονό αυτό ξέρουμε γι' αυτόν) αυτό είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο!

Μια δική μας πρόχειρη και ομολογουμένως λίγο ειρωνική ερμηνεία είναι, ότι την εποχή του Ησαΐα, ο Γιαχβέ έκανε μια σοβαρή γενική δόκιμη, για να δει αν μπορεί πράγματι από απόσταση, με το άγιο πνεύμα του, να καταστήσει έγκυο μια παρθένα! Βέβαια, αν εσείς έχετε άλλες σοβαρότερες εξηγήσεις, να τις ακούσουμε ευχαρίστως!

Ερωτήσεις ...; παρακαλώ απαντήστε:

Όπως καταλαβαίνετε, τα παραπάνω θεολογικά κενά, τόσο στην περίπτωση την παρθενο-σύλληψης της Μαρίας (Ματθ.1.23) όσο και στην περίπτωση παρθενο-σύλληψης της ανώνυμης μητέρας (ουτε καν το όνομα της δεν διεσώθη!) του Εμμανουήλ, (Ησαΐας 7.14) αποτελούν εξαιρετικά γόνιμο πεδίο παραγωγής ερωτήσεων ...; και φυσικά εμείς δεν θα αφήσουμε την ευκαιρία να πάει χαμένη!
Ένα είναι σίγουρο, στην εντελώς ευφάνταστη αφήγηση των περιστατικών σύλληψης και γέννησης των δυο αυτών παιδιών (του Ιησού και του Εμμανουήλ) δημιουργούνται τεράστια ερωτηματικά, με τα οποία εντέχνως, εδώ και αιώνες, δεν ασχολείται κανένας.
Τι προκύπτει απ' την αποδοχή της σποράς με άγιο πνεύμα ακόμα ενός παιδιού; Μήπως ότι ο Γιαχβέ έχει ...; ακόμα ένα παιδί και μας το κρύβανε! Αλλά δεν είναι μόνο αυτό.

Ρωτάμε λοιπόν και περιμένουμε απαντήσεις:

*Γιατί αυτό το παιδί ο Εμμανουήλ, που γεννήθηκε ακριβώς με τις ίδιες προϋποθέσεις του Ιησού, απλά μεγάλωσε και προφανώς πέθανε, χωρίς να αφήσει πίσω του καμία ιδιαίτερης σημασίας ιστορία; (Ο΄) Ησαΐας 7.13-16.και 8.3-4.
*Γιατί ένα τέτοιο παιδί, αγιοπνευματικής σποράς, δεν έκανε τίποτε αξιόλογο;
*Αν το άγιο πνεύμα έσπειρε κι άλλο παιδί στην περίοδο του Ησαΐα, τον Εμμανουήλ, γιατί δεν αναφέρεται ως ισότιμος και ισάξιος αδελφός του Ιησού;
*Τι διαφορετικό είχε εκείνο το παιδί, αφού σπάρθηκε και γεννήθηκε ακριβώς με τον ίδιο τρόπο κι απ' τον ίδιο ουράνιο θεό πατέρα; Γιατί εκείνο το παιδί δεν είχε καμιά απολύτως θεϊκή ιδιότητα όπως ο Ιησούς;
*Γιατί τελικά ο Ιησούς δεν παίρνει το όνομα Εμμανουήλ, παρά την εξαγγελία αυτού του ονόματος από τον "άγγελο" του ευαγγελισμού της σύλληψης; (Ματθαίος 1.23)
*Αφού τελικά ο Ιησούς δεν παίρνει το όνομα Εμμανουήλ, τι πρέπει να υποθέσουμε για τον γκαφατζής άγγελος του ευαγγελισμού Γαβριήλ (για φαντάσου ξέρουμε και τ' όνομά του!) που είπε τα βαρύγδουπα λόγια: «Εγώ είμαι Γαβριήλ ο παριστάμενος ενώπιον του Θεού» (Λουκάς 1.19) ότι δεν ήξερε τι έλεγε;
*Τελικά ο Ιησούς δεν παίρνει το όνομα Εμμανουήλ, μήπως λοιπόν πρέπει να δηχθούμε ότι το παιδί του Ησαΐα, δεν αποτελεί και τόσο σωστή προφητεία για τον Ιησού;
Ή μήπως (όπως υποδεικνύει ιστορικά η λυσσαλέα λαφυραγώγηση του Ελληνισμού απ' τον χριστιανισμό!) πείρε τελικά τη "χάρη" του "Εμμανουήλ" που τ' όνομα του σημαίνει: «Γρήγορα σκύλευσε, ταχύτατα λαφυραγώγησε»;! Ησαΐας 8.3.
*Πως απέφυγε τον χαρακτηρισμό της πόρνης η Μαρία, όταν η εγκυμοσύνη της έγινε γνωστή;
*Αν ο Ιωσήφ, ήταν ισόβιος μνηστήρας, δηλαδή απλός προστάτης και όχι νόμιμος σύζυγος της, πως απέφυγε την κατηγορία της πορνείας και τον λιθοβολισμό η Μαρία;
*Πως δήλωσαν το παιδί, όταν το παρουσίασαν στο (ληξιαρχείο) Ναό της Ιερουσαλήμ, για περιτομή και ονοματοδοσία; (Λουκάς 2.21)
*Δήλωσαν τον μικρούλη Ιησού, ως γιο της Μαρίας, με πατέρα τον Ιωσήφ; Ή μήπως είπαν στους ιερείς, ότι πατέρας του είναι το άγιο πνεύμα; 
*Αν δήλωσαν για πατέρα του τον Ιωσήφ, δεν έλεγαν αμφότεροι ψέματα;
*Αν δεν δήλωσαν τον Ιωσήφ ως πατέρα του Ιησούς, πως ξέφυγε απ' την αυτονόητη κατηγορία, και την υποχρεωτική καταδίκη της σε θάνατο η Μαρία λόγω πορνείας;
*Μήπως η Μαρία, απαλλάχθηκε απ' την κατηγορία της πορνείας με θεϊκές διαδικασίες, που πρόβλεπε ο μωυσιακός νομός, δηλαδή με «ύδωρ ελεγμού ή επικαταρωμένο ύδωρ»; Αριθμοί 5.18-22.
*Αν ναι, γιατί δεν αναφέρεται πουθενά αυτή η νόμιμη διαδικασία απαλλαγής της Μαρίας απ' την κατηγορία αυτή;
*Επειδή στον ιουδαϊσμό, ισόβια μνηστευμένη παρθένα με παιδί ...; και ακατηγορισία, δεν μπορούν να συνυπάρξουν, μήπως τελικά κάποια στιγμή ο μνηστήρας Ιωσήφ την παντρεύτηκε;
*Αν ναι, πότε, και γιατί δεν αναφέρεται πουθενά ο γάμος τους;
*Αν ο Ιωσήφ τελικά παντρεύτηκε την Μαρία γιατί το υποκρύπτουν;
*Αν την παντρεύτηκε, τότε γιατί ο Ιωσήφ αναφέρεται ως "ισόβιος μνήστορ" (μνηστήρας), δηλαδή ισόβιος αρραβωνιαστικός; 
*Μήπως θέλουν κάτι να μας πουν οι Φαρισαίοι, όταν λένε κατά πρόσωπο στον Ιησού "Εμείς δεν είμαστε γέννημα πορνείας"; Ιωάνν. 8.41.
*Αν δεν ήταν ο Ιωσήφ φυσικός πατέρας του Ιησού, τότε γιατί δυο ευαγγελιστές (Ματθαίος και Λουκάς) γενεαλόγουν το οικογενειακό δένδρο ...; του Ιωσήφ;
*Πως μπορεί να εκπληρωθεί μια προφητεία καταγωγής του Μεσσία από τον Δαβίδ, όταν ο Ιωσήφ (που είναι απόγονος του Δαβίδ) και που γενεαλογείται με κάθε επιμέλεια, δεν είναι ο φυσικός του πατέρας;
*Αν ο Ιωσήφ δεν παντρεύτηκε ποτέ την Μαρία, αλλά είχε έξι τουλάχιστον παιδιά, (Ματθ.13.55) από προηγούμενο γάμο του, τότε γιατί δεν τα έχει μαζί του στην υποτιθέμενη απογραφή (στην Βηθλεέμ) την πατρίδα του, όπου πάει να απογραφεί.
*Είχε τελικά αδέλφια ο Ιησούς, και τίνος παιδιά ήταν; Βλέπε: Ματθ.12.46. // 13.55 // Μάρκ.3.31-34. // Λουκ.8.19-20. // Ιωανν.2.22 // 7.3.
*Αν η Μαρία, δεν είχε άλλα παιδιά, τότε γιατί γράφτηκε γι αυτήν: "και εγέννησε (η Μαρία) τον υιόν αυτής τον πρωτότοκον" Λουκάς 2.7. (πράγμα που υπονοεί ότι κατόπιν γέννησε και δευτερότοκο, τριτότοκο κλπ, τα οποία φυσικά πρέπει να απέκτησε με τον Ιωσήφ) και όχι τον μονογενή, όπως έπρεπε να γραφτεί στην περίπτωση που η Μαρία απέκτησε ένα μοναδικό παιδί; (Βλέπε: Λουκάς 8.42

Δεν ξέρω τελικά, αλλά εμένα μη θυμίζει το παλιό δημοτικό τραγούδι που λέει:
«Πήγαν κι είπαν στη Μαριώ
να πάει να προσκυνήσει
κι αυτή προσκύνησε βαθιά
και τώρα θα γεννήσει»

Συμπέρασμα δικό μας, αλλά εντελώς πιθανό:

Ολόκληρη η περίοδος της γέννησης και της ενηλικίωσης του Ιησού είναι μυθολογικό εφεύρημα. Ο όποιος Ιησούς, (αν ήταν ένας οι πολλοί, των οποίων τις ιστορίες συνταίριαξαν, δεν το ξέρουμε) επιλέχτηκε ήδη ενήλιξ απ' τις ορδές των ορφανών που μεγάλωναν στο Κουμράν (στο φαρισαϊκό κέντρο ανατροφής και εκπαίδευσης Ναζιραίων) και μετά από σύντομη εκπαίδευση, αυτός και καμπόσοι άλλοι, (μαθητές και σκιώδοι συνοδοιπόροι) ανέλαβαν εργολαβία την διεθνοποίηση του Ιουδαϊσμού, δημιουργώντας (με την αόρατη υψηλή επιστασία των Φαρισαίων) τα αγοθο-θελκτικά, σαγηνο-παγιδευτικά χαρακτηριστικά, που δεν είχε ο άγριος και βάρβαρος Ιουδαιο-Γιαχβισμός. (Για την αόρατη υψηλή επιστασία των Φαρισαίων έχω γράψει πολλά και θα επανέλθουμε αν αμφισβητηθεί)
 
Τελικά το απατηλό τους κίνημα, με τα στημένα θαύματα, και την εξίσου καλοστημένη ανάσταση, (για την οποία ομολογουμένως τους βγάζουμε το καπέλο!) έλαβε το όνομα Χριστιανισμός, (αν και επί το ορθότερο θα ήταν Χρισμενισμός). Δηλαδή, αυτοί που είναι χρισμένοι, ή διορισμένοι, ή αφοσιωμένοι, ή επί το κατανοητότερο, (πάρτε βαθιά ανάσα) μουτζαχεντινοποιημένοι!

Παρακαλώ λοιπόν τους παπάδες, θεολόγους, ιεροκήρυκες, ψαλτάδες, εξομολογητές, πνευματικούς, μητροπολίτες, αρχιμανδρίτες, αρχιεπισκόπους, διακόνους, καλογέρους, (τελικά είναι τόσοι πολλοί!!!) και ολόκληρη την ιερά σύνοδο, ακόμα και τον "πολυαγαπημένο" μου παπά Μεταλληνό, να απαντήσουν στις ολοφάνερα ουσιαστικές ερωτήσεις μου.
Γιατί αν δεν απαντήσουν ...; όσοι παρακολουθούμε με ενδιαφέρον είκοσι χρόνια τώρα, το απίστευτο ξεσκέπασμα της αθλίας αυτής θρησκευτικής απάτης, θα καταλάβουμε πια, πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι όλοι αυτοί οι μαυροφορεμένοι σωτήρες μας, γνωρίζουν πολύ καλά τις αθλιότητα της θρησκευτικής αυτής απατής, αλλά βολεμένοι στο σβέρκο ενός κακότυχου και αποχαυνωμένου λαού, δεν τολμούν να εγκαταλείψουν τους βαρύγδουπους τίτλους, τα αμέτρητα προνόμια, τους παχυλούς μισθούς, τις κυριολεκτικά λατρευτικές μετάνοιες και τα χειροφιλήματα των αναρίθμητων προβατόμυαλων, και τις ιερές θωρακισμένες μερσεντές τους, κι ας γνωρίζουν καλύτερα από μας, ότι υπηρετούν χάριν προδοτικών ανταλλαγμάτων, στο υποκατάστημα μια αρχαίας, εθνοκτόνου και πολιτισμοκτόνου καλοστημένης ιουδαϊκής απάτης! 
Τελικά αν δεν μας απαντήσουν, όχι με αφορισμούς, υπεκφυγές και ειρωνείες, αλλά με συγκρουόμενο λόγο και επιχειρήματα, ακόμα και ο τελευταίος Έλληνας θα καταλάβει, ότι αυτοί μετέτρεψαν ένα τρισένδοξο έθνος ηρώων και φιλοσόφων, σε κακορίζικους σκλάβους και προσκυνημένους επαίτες, και κάποτε (δεν ξέρω πως) ελπίζω να το πληρώσουν.
...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...;.
Και τώρα προσοχή, στην απάντηση που σας οφείλω:
Προσέξτε τώρα, γιατί όλο αυτό το κουρελιασμένο μπέρδεμα της παρθενοσύλληψη ή πορνεία, είναι εκεί στα κείμενά τους και δεν λύθηκε ποτέ.
Όλα αυτά πρόεκυψαν απ' τις εξής απλές και εντελώς κατανοητές δυσκολίες:
1) Αν ο Ιησούς ήταν φυσικό παιδί του Ιωσήφ ...; δεν θα ήταν θεός και η απάτη δεν θα προχωρούσε.
2) Αν ήταν αγιοπνευματική σπορά, κανένας ανθρώπινος πατεράς δεν θα μπορούσε να δηλωθεί ως πατέρας του Ιησού, και η Μαρία θα έμενε ισόβια εκτεθειμένη στην κατηγορία της πορνείας... όπως και παραμένει ακόμα!
3) Αν έβαζαν στα κείμενά τους, την Μαρία και τον Ιωσήφ, να περνάει μέσα απ' την βάσανο της προβλεπόμενης απ' τον μωυσιακό νόμο δοκιμασίας της "αγνείας" (ελεγκτηρίου ύδατος) ...; τα πράγματα θα είχαν τις εξής δυο αδιέξοδες λύσεις:
Πρώτον, αν η Μαρία δεν πέρναγε με επιτυχία την δοκιμασία της αγνείας, έπρεπε να θανατωθεί και φυσικά η "ιστορία" του Μεσσία θα σταματούσε ...;
Δεύτερον, και πολύ χειρότερο του πρώτου, αν η Μαρία πέρναγε με επιτυχία την δοκιμασία, (προσέξτε το αυτό) οι ιερείς θα έπρεπε να αναγνωρίσουν το παιδί της σαν Μεσσία και κάθε περίπτωση ψευδ-αντιπαράθεσης με τον Χριστό και τον ανερχόμενο Χριστιανισμό... θα ήταν αδύνατη! Οι ιερείς δεν θα μπορούσαν να παίξουν τον ρολό της αντίπαλης ομάδας, (ψευδαντιπαλότητας) μια και θα τον είχαν ήδη αποδεχτεί ως θεόσταλτο παιδί (άρα και ως νόμιμο Μεσσία) απ' την μήτρα ακόμα της μάνας του!

Έτσι κι αυτοί, μια και δεν έβγαζαν άκρη, (αφού όλες οι παραπάνω εκδοχές ήταν αδιέξοδες) τα βρόντηξαν όπως ήταν, και τα κείμενα τους, με τον άλυτο αυτό γρίφο, παραμένουν μέχρι σήμερα ξεσκέπαστα, διάτρητα και κουρελιασμένα, στο κεφαλαιώδες αυτό θέμα! 

Όμως έστω, επιτέλους, μετά από 2.000 χρόνια, ένας σοβαρός άλυτος θεολογικός γρίφος των ευαγγελίων, αποκαλύπτεται! 
Η ανύπαρκτη αντιπαλογνωσίας μας, και η αχαρακτήριστη νωθρότητά μας, επέτρεψε στα εβραϊκά αυτά προχειρογραφήματα, να περιβληθούν όλους τους τίτλους της ακαταδίωκτης ιερότητας. Όλο αυτό το ιερό σαβουρογράφημα, ήταν πάντα εκεί μπροστά στα νωθρά και νυσταλέα μάτια μας, ξεσκέπαστο, προκλητικό και εξόχως αποκαλυπτικό!
Αν όλα αυτά είχαν αποκαλυφθεί αιώνες πριν, το σκυλί της αμφισβήτησης θα αλυχτούσε ασταμάτητα, αφυπνίζοντας μια τεράστια μερίδα Ελλήνων! Το κύρος των εβραϊκών γραφών θα είχε τρωθεί ανεπανόρθωτα, και η ζαλισμένη βιβλική θεολογία, θα κυνηγούσε ασταμάτητα την ουρά της... αναζητώντας απεγνωσμένα απαντήσεις!
  
Βεβαία, για να πούμε και του στραβού το δίκαιο ...; οι άνθρωποι αυτοί, δεν φταίνε σε τίποτα! Ούτε είναι η μόνη θεολογική σαβούρα που μας τάισαν μέχρι σήμερα. Αυτοί έκαναν το κατά δύναμιν ...; εμείς τα άβουλα θύματά τους, είναι που φερθήκαμε εντελώς μα εντελώς ηλίθια, και για δυο χιλιετίες τώρα, καταβροχθίζουμε τα θεολογικά τους απορρίμματα, συνωστιζόμαστε στα θεολογικά τους ελπιδο-πωλεία για να φορέσουμε τα αρχαία δύσοσμα και ρυπαρά σωτηριακά τους κουρέλια, και περήφανοι λουζόμαστε στα μυρωδάτα απόβλητα της ιουδαϊκής θεολογίας!  Εμείς, και μόνο εμείς είμαστε υπεύθυνοι ...; εμείς, που από πάνω, παριστάνουμε και τους σοφούς! 

26/3/2010
Μ. Καλόπουλος

«Ιερές γραφές» γεμάτες... αίμα, σπέρμα, μίσος, ανωμαλία και ιλαρότητα

«Ιερές γραφές» γεμάτες ...;
αίμα, σπέρμα, μίσος, ανωμαλία και ιλαρότητα

Ο Θεός αγνοεί που βρίσκονται τα δημιούργηματά του και...; ρωτά να μάθει. Κατά τ' άλλα όμως είναι ...;Παντογνώστης:
«Και εκάλεσε Κύριος ο Θεός τον Αδάμ και είπεν αυτώ. Αδάμ που εί;» (Γένεσις Γ 9).
«Πού έστιν Άβελ ο αδελφός σου;»(Γένεσις Δ 9).

Ο Θεός προτιμά τα παχιά πρόβατα και το αίμα τους από την αναίμακτη προσφορά καρπών που έκανε ο Κάιν, η οποία δεν άρεσε καθόλου στον Κύριο και θεωρήθηκε από αυτόν σαν ένα «κακό δώρο»:
«Μετά τινά χρόνον ο Κάιν προσέφερε θυσίαν στον Θεόν από τους καρπούς των αγρών του. Ο δε Άβελ προσέφερε και αυτός θυσίαν από τα πρωτότοκα των προβάτων του και μάλιστα από τα πλέον ευτραφή και παχιά. Ο δε Θεός είδε με ευμένειαν τον Αβελ και τα δώρα του. Εις τον Κάιν όμως και την θυσίαν του δεν έδωσε καμμίαν προσοχήν. Ένεκα τούτου ο Κάιν εδυσφόρησε πάρα πολύ κι εσκυθρώπασε το πρόσωπον αυτού. Ηρώτησε Κυριος ο Θεός τον Καιν· "διατί έγινες περίλυπος και κατέβασες οργισμένος τα μούτρα σου; Δεν γνωρίζεις ότι εάν προσφέρης δώρα ως θυσίαν στον αληθινόν Θεόν, δεν εκλέξης όμως τα καλά δώρα εις ένδειξιν ευλαβείας, αμαρτάνεις ενώπιον του Θεού; Αλλά ησύχασε· το κακόν είναι εις την εξουσίαν σου και δύνασαι αν θέλης να το νικήσης"» (Γένεσις 4 3-7).

Ο «Παντογνώστης» έχει χρεία ...;κατασκόπων για να μάθει τι γίνεται στη γη των Χαναναίων (εκ μέρους του εκλεκτού του λαού πάντα):
«Απόστειλον σεαυτώ άνδρας και κατασκεψάσθωσαν την γην των Χαναναίων» (Αριθμοί ΙΓ 3).

Ο μέγας Νομοθέτης, έχει προνοήσει για τα πάντα, ακόμα και για τις πιο απίθανες περιπτώσεις «παραβατικότητας»: Αν «πλακώνονται» στο ξύλο δυο άνδρες και στο σημείο εκείνο παρίσταται η σύζυγος, ενός εξ αυτών, τής απαγορεύεται να υπερασπιστεί τον άνδρα της, πιάνοντας τα ...;«δίδυμα» (όρχεις) τού αντιπάλου του. Αν διαπράξει κάτι τέτοιο, τιμωρείται κατ' εντολήν τού Παντοδύναμου και Πανάγαθου, με κοπή τού χεριού της. Εδώ φανερώνεται ξεκάθαρα, η εκτίμηση που τρέφει ο Κύριος στους όρχεις, καθώς η ενδεχόμενη απώλεια της ζωής ενός εκ των αντιμαχομένων κατά την διάρκεια της μάχης, τίθεται σε δεύτερη μοίρα. Η μόνη απορία που μένει, είναι τί ακριβώς προέβλεψε ο Νομοθέτης στην «απίθανη» περίπτωση που η γυναίκα σώσει με οποιονδήποτε άλλο τρόπο τον άντρα της (σκοτώνοντας π.χ. τον αντίπαλο με μια κοτρώνα):
« ...;εάν δε μάχωνται άνθρωποι [...] και προσέλθη η γυνt ενxς αυτών εξελέσθαι τον άνδρα αυτής εκ χειρός τού τύπτοντος αυτxν και εκτείνασα την χείρα επιλάβηται των διδύμων αυτού, αποκόψεις την χείρα αυτής» (Δευτερονόμιο 25 11).

Άνθρωπος είναι κι ο Θεός. Ξεχνάει που και που:
«Και ενεθυμήθη ο Θεός ότι εποίησε τον άνθρωπον επί της γης και διενοήθη» (Γένεσις ΣΤ 6).

Κι επειδή είναι άνθρωπος κι αυτός, έχει το δικαίωμα να κάνει και κάνα λάθος και να μετανοεί:
«Και Κύριος μετεμελήθη ότι εβασίλευσε τον Σαούλ επί Ισραήλ» (Βασιλείς Α. ΙΕ 35).

Από πού προκύπτει η βεβαιότητα ότι ο Θεός κατοικεί στον Ουρανό; Απ' τα λεγόμενά του δεν φαίνεται να κοιτάζει προς τα κάτω:
«Άρω εις τον ουρανόν την χείρα μου» (Δευτερονόμιο ΛΒ 40).

Ο Κύριος προτείνει πρωτότυπους και γευστικούς τρόπους μαγειρικής. Διατάσσει τον προφήτη του Ιεζεκιήλ να ψήσει το φαγητό του μέσα σε ανθρώπινα ...;κόπρανα (λαϊκιστί: σκατά). Τελικά, μπρος στην εύλογη αντίδραση του Ιεζεκιήλ, ρίχνει νερό στο κρασί του και συμβιβάζεται με ...;βοδινά κόπρανα:
«Λάβε σεαυτώ πυρούς και κρίθας και κύαμον και φακόν και κέγχρον και όλυραν και εμβαλείς αυτά εις άγγος οστράκινον και ποιήσεις αυτά σεαυτώ εις άρτους ...;και εγκρυφίαν κρίθινον φάγεσαι αυτά εν βολβίτοις κόπρου ανθρωπίνης εγκρύψεις αυτά ...;και είπα μηδαμώς, Κύριε Θεέ του Ισραήλ ...;και είπε προς με ιδού δέδωκα σοι βόλβιτα βοών αντί των βολβίτων των ανθρώπων, και ποιήσεις τους άρτους σου επαυτών» (Ιεζεκιήλ Δ 9-15).

Ο Κύριος προνόησε και για το επιδόρπιο του Ιεζεκιήλ. Μετά από το θεσπέσιο γεύμα που προηγήθηκε, η καταβρόχθιση ενός ολόκληρου ...;βιβλίου είναι ότι καλύτερο. Το πιστοποιεί μάλιστα και ο ίδιος ο Ιεζεκιήλ, ο οποίος μας πληροφορεί ότι έχει γεύση μελιού (το βιβλίο ...;):
«Και ιδού χειρ εκτεταμένη προς με και εν αυτή κεφαλίς βιβλίου ...;και είπε προς με υιέ ανθρώπου κατάφαγε την κεφαλίδα ταύτην και λάλησον τοις υιοίς Ισραήλ ...;και διήνοιξε το στόμα μου και εψώμισε με την κεφαλίδα ...;.και εγένετο εν τω στόματί μου ως μέλι γλυκάζον» (Ιεζεκιήλ Γ 1-3).

Ο Κύριος πάει και ...;κατασκήνωση με τον εκλεκτό του λαό:
«Εγώ είμαι Κύριος κατασκηνών εν μέσω των υιών Ισραήλ» (Αριθμοί ΛΕ 34).

Σίγουρα ο Διάβολος είναι ο δημιουργός του Κακού;:
«Εγώ ο κατασκευάσας φως και ποιήσας σκότος,ο ποιών ειρήνην και κτίζων κακά» (Ησαΐας ΜΕ 7).

Ο Θεός απεχθάνεται τα ...;«κατασκευαστικά λάθη» του, ακόμα και των ζώων:
«Ο Θεός απεχθάνεται τα σωματικά ελαττώματα, ακόμα και στα θυσιαζόμενα σε αυτόν ζώα» (Έξοδος 12 5).

Ο Θεός, προάγει τη δουλεία και το δουλεμπόριο:
«Είπε δε ακόμη ο Νώε· "ευλογημένος ο Θεός του Σημ και ο Χαναάν θα είναι δούλος αυτού κατά την δικαίαν απόφασιν του Θεού"» (Γένεσις 9 26).
«Εάν Εβραίος πωλήση εις άλλον Εβραίον την θυγατέρα του ως δούλην, αυτή δεν θα εξέλθη ελευθέρα, όπως εξέρχονται αι δούλαι των ειδωλολατρών, αλλά εάν δεν ευχαριστήση τον κύριόν της, στον οποίον αυτή έχει δοθή ως δούλη, η ως σύζυγος δευτέρας σειράς, δύναται ο κύριός της να την πωλήση εις ομοεθνή του. Δεν έχει όμως το δικαίωμα, επειδή την κατεφρόνησε και την απέρριψε, να την πωλήση εις ειδωλολάτρην ...;». (Έξοδος 21 7-8).
« ...;Ο δούλος θεωρείται ότι είναι χρήμα του, ιδιοκτησία του» (σ.σ.: τού κυρίου του) (Έξοδος 21 21).
Κι ο Ιησούς όμως, δεν φαίνεται να έχει διαφορετική άποψη απ' τον «πατέρα» του:
«Ας έχετε υπ' όψιν σας, ότι δεν υπάρχει μαθητής ανώτερος από τον διδάσκαλόν του ούτε δούλος ανώτερος από τον κύριόν του» (Κατά Ματθαίον 10 24).

Κάνει όμως και κάποιες εξαιρέσεις:
«Εκείνος που θα αρπάξη κρυφίως ένα Ισραηλίτην και τον βασανίση και τον πωλήση κατόπιν ως δούλον θα τιμωρήται με θάνατον, εάν αποδειχθή η ενοχή του» (Έξοδος 21 17).

Η ...;εκσπερμάτωση έξω από τον κόλπο της γυναίκας (κοινώς «τράβηγμα»), είναι βαρύτατο αμάρτημα και τιμωρείται με την εσχάτη των ποινών:
«Ο πρωτότοκος όμως αυτός υιός του Ιούδα έγινε φαύλος και κακός ενώπιον του Κυρίου, δι' αυτό και ο Θεός τον εθανάτωσε. Μετά τον θάνατον του Ηρ είπεν ο Ιούδας στον υιόν του τον Αυνάν· "πάρε ως σύζυγον την χήραν του αδελφού σου, την Θαμάρ, ελθέ εις συνάφειαν με αυτήν και απόκτησε τέκνον δια τον αδελφόν σου, ο οποίος απέθανεν άτεκνος". Ο Αυνάν, γνωρίζων πολύ καλά ότι το τέκνον, που θα εγεννάτο από την συνάφειάν του προς την γυναίκα του αδελφού του, δεν θα ήτο ιδικόν του, όταν ήρχετο εις συνάφειαν προς αυτήν, άφηνε το σπέρμα του να χύνεται εις την γην, δια να μη δώση τέκνον στον άτεκνον αδελφόν του. Το γεγονός αυτό εφάνη στον Θεόν πολύ κακόν, ο δε Θεός εθανάτωσε τον Αυνάν δια την κακήν αυτήν πράξιν» (Γένεσις 38 7-10).

Όμως Πανάγαθε, μήπως αντιφάσκεις λίγο;:
«Εκείνος ο οποίος θα λάβη ως σύζυγον την γυναίκα του αδελφού του, διαπράττει ακάθαρτον πράξιν. Απεκάλυψε την ασχημοσύνην του αδελφού του. Αυτός και εκείνη θα αποθάνουν άτεκνοι» (Λευιτικόν 20 21).

Ο Θεός είναι πανάγαθος, δίκαιος και φυσικά ...;αγαπά. Τεκμηριωμένο αυτό:
«Και ελάλησε Κύριος προς Μωυσήν λέγων εκδίκει την εκδίκησιν» (Αριθμοί ΛΑ 1).
«Θεός ζηλωτής και εκδικών Κύριος, εκδικών Κύριος μετά θυμού, εκδικών Κύριος τους υπεναντίους αυτού και εξαιρών τους εχθρούς αυτού» (Ναούμ Α 2).
«Οργή Κυρίου εξήλθε θυμώδης, εξήλθεν οργή στρεφομένη, επασεβείς ήξει. Ου μη αποστραφή οργή θυμού Κυρίου, έως ποιήσει και έως καταστήση εγχείρημα καρδίας αυτού» (Ιερεμίας ΛΖ 23-24).
« ...;Εγώ γαρ ειμί Κύριος ο θεός σου, θεός ζηλωτής, αποδιδούς αμαρτίας πατέρων επί τέκνα, έως τρίτης και τετάρτης γενεάς τοις μισούσι με ...;» (Έξοδος Κ 5).
«Κόψει Κύριος πάντας τους λαούς, όσοι επεστράτευσαν επί Ιερουσαλήμ τακήσονται αι σάρκες αυτών εστηκότων αυτών επί τους πόδας αυτών, και οι οφθαλμοί αυτών ρυήσονται εκ των οπών αυτών, και η γλώσσα αυτών τακήσεται εν τω στόματι αυτών» (Ζαχαρίας ΙΔ 12).
«Και πατάξεις τον Αμαλήκ και Ιερίμ ...;και εξολοθρεύσεις αυτόν και αναθεματιείς αυτόν και πάντα τα αυτού και ου φείση απαυτού και αποκτενείς από ανδρός έως γυναικός και από νηπίου έως θηλάζοντος και από μόσχου έως προβάτου και από καμήλου έως όνου» (Βασιλείς Α. ΙΕ 3).

Ο Πανάγαθος, επιστρατεύει μέχρι και ...;σφήκες για να μην ξεφύγει κανείς απ' την ...;«στοργή» του:
«Και τας σφηκίας αποστελεί Κύριος ο Θεός σου εις αυτούς, έως αν εκτριβώσιν οι καταλελειμένοι και οι κεκρυμμένοι από σου ...;και καταναλώσει Κύριος ο Θεός σου τα έθνη ταύτα από προσώπου σου κατά μικρόν-μικρόν ου δυνήση εξαναλώσαι αυτούς το τάχος, ινά μη γένηται η γη έρημος και πληθυνθή επί σε τα θηρία τα άγρια. Και παραδώσει αυτούς Κύριος ο Θεός σου εις τας χείρας σου και απολείς αυτούς απωλεία μεγάλη, έως αν εξωλοθρεύσητε αυτούς» (Δευτερονόμιον Ζ 20).

Απ' την «αγάπη» του δεν γλυτώνουν ούτε τραυματίες, ούτε παιδιά, αλλά ούτε και τα ...;ζώα:
«Διότι θυμός Κυρίου επί πάντα τα έθνη και οργή επί τον αριθμόν αυτών του απολέσαι αυτούς και παραδούναι αυτούς εις σφαγήν. Οι δε τραυματίαι αυτών ριφήσονται και οι νεκροί, και αναβήσεται αυτών η οσμή, και βραχήσεται τα όρη από του αίματος αυτών» (Ησαΐας ΛΔ 2).
«Και πατάξω πάντας τους κατοικούντας εν τη πόλει ταύτη,τους ανθρώπους και τα κτήνη,εν θανάτω μεγάλω και αποθανούνται» (Ιερεμίας ΚΑ 6).
«Εγενήθη δε μεσούσης της νυκτός και Κύριος επάταξε παν πρωτότοκον εν γη Αιγύπτω, από πρωτοτόκου Φαραώ του καθημένου επί του θρόνου έως πρωτοτόκου της αιχμαλώτιδος της εν τω λάκκω και έως πρωτοτόκου παντός κτήνους» (Έξοδος ΙΒ 29).

Κάνει όμως και καμμιά εξαίρεση. Είναι ελεήμων βρε αδελφε. Για τα ...; ζώα:
«Και εγεννήθησαν οι πεσόντες εν τη ημέρα εκείνη από ανδρός και έως γυναικός δώδεκα χιλιάδες, πάντας τους κατοικούντας Γαι πλην των κτηνών και των σκύλων ...;κατά πρόσταγμα Κυρίου» (Ιησούς Ναυί Η 25-27).

Την πληρώνουν όμως τα ...;δέντρα και τα γλυπτά:
«Τους βωμούς αυτών καθελείτε και τας στήλας αυτών συντρίψετε και τα άλση αυτών εκκόψετε και τα γλυπτά των Θεών αυτών κατακαύσατε εν πυρί» (Έξοδος ΛΔ 13).

Αγάπε με ή ...;κάηκες - παραλήρημα θεϊκής αγάπης:
«Επικατάρατα τα έκγονα της κοιλίας σου και τα γεννήματα της γής σου ...;τα βουκόλια των βοών σου και τα ποίμνια των προβάτων σου ...;προσκολλήσαι Κύριος εις σε τον θάνατον ...;πατάξαι σε Κύριος εν απορία και πυρετώ και ριγεί και ερεθισμώ και ανεμοφθορία και τη ώχρα ...;πατάξαι σε Κύριος παραπληξία και αορασία και εκστάσει διανοίας ...;γυναίκα λήψη και ανήρ έτερος έξει αυτήν ...;πατάξαι σε Κύριος εν έλκει πονηρώ επί τα γόνατα και επί τας κνήμας και φάγη τα έκγονα της κοιλίας σου, κρέας υιών σου και θυγατέρων σου» (Δευτερονόμιο ΚΗ 15-69).
«Κατά δε την εκτέλεσιν του δια λιθοβολισμού θανάτου πρώτη η χειρ των μαρτύρων θα ρίψη τον λίθον κατά του καταδίκου, και κατόπιν θα ρίψουν λίθους τα χέρια του λαού. Ετσι δε θα αφαιρέσετε από ανάμεσά σας τον παραβάτην της θείας εντολής» (Δευτερονόμιον 17 7).
«Όποιος δεν μείνει ενωμένος μαζή μου, έχει ήδη πεταχθή έξω, όπως το άχρηστο κλήμα και θα ξηραθή και όπως οι άνθρωποι μαζεύουν τα κομμένα κλήματα, τα ρίπτουν στο πυρ και τα καίουν, έτσι και εκείνοι, που χωρισμένοι από εμέ μένουν άκαρποι και άχρηστοι, θα ριφθούν από τους αγγέλους στο πυρ της αιωνίου κολάσεως» (Κατά Ιωάννην 15 6).

«Θεόπνευστα» λόγια ανταποδοτικής «αγάπης»:
«Εάν συμπλακούν δύο άνδρες και κτυπήσουν γυναίκα έγκυον, εξέλθη δε το παιδίον ασχημάτιστον, ο ένοχος θα πληρώση αποζημίωσιν, την οποίαν θα ζητήση ο σύζυγος της γυναικός και την οποίαν θα επιβάλη το δικαστήριον. Εάν όμως το παιδί είναι τελείως διαμορφωμένον, ο ένοχος θα δώση ζωήν αντί ζωής· θα καταδικασθή εις θάνατον, σύμφωνα με τον νόμον της ανταποδόσεως, οφθαλμόν αντί οφθαλμού, οδόντα αντί οδόντος, χείρα αντί χειρός, πόδα αντί ποδός, έγκαυμα αντί εγκαύματος, τραύμα αντί τραύματος, μώλωπα αντί μώλωπος» (Έξοδος 21 22-25).

Η θεϊκή λογική, σοφία και δικαιοσύνη, σ' όλο της το μεγαλείο:
«Εάν κανείς κτυπήση και καταστρέψη τον οφθαλμόν του δούλου του η κτυπήση τον οφθαλμόν της δούλης του και τους τυφλώση, θα τους αφήση ελευθέρους αντί του οφθαλμού των» (Έξοδος 21 26).

Ο Κύριος απαγορεύει σαφώς τις θυσίες. Εκτός κι αν ...;:
«Εκείνος που προσφέρει θυσίαν εις τα είδωλα, θα καταδικάζεται, και θα εξολοθρεύεται δια θανάτου. Μονον στον Κύριον θα προσφέρετε θυσίας» (Έξοδος 22 20).

Απ' όλα έχει ο «μπαξές». Και βρεφοκτονίες ...;:
«Μακάριος θα είναι εκείνος, ο οποίος θα κρατήση εις τας χείρας του τα βρέφη σου και θα τα συντρίψη κτυπών αυτά στους βράχους» (Ψαλμοί 136 9).

Και κανιβαλισμό:
«Μια γυναίκα μου είπε· φέρε το παιδί σου να το φάγωμεν σήμερον, το δε δικό μου το παιδί θα το φάγωμεν αύριον. Πράγματι εψήσαμε το παιδί μου και το εφάγαμε. Και είπα προς αυτήν κατά την δευτέραν ημέραν· Φέρε τώρα το δικό σου το παιδί, δια να το φάγωμεν. Εκείνη όμως απέκρυψε το παιδί της» (Βασιλείς Δ' 6 28-29).

Ο Κύριος δε μας τα λέει καλά ...;
Αποκαλεί «ασχημοσύνη» το γυναικείο αιδοίο. Μα δικό του δημιούργημα δεν είναι;:
«Εάν κάποιος άνδρας κοιμηθή μετά γυναικός, η οποία ευρίσκεται εις την έμμηνον περίοδόν της, και ξεσκεπάση την ασχημοσύνην αυτής, την πηγήν της εκροής του αίματος, και αυτή εκουσίως απεκάλυψε την ροήν του αίματος αυτής, θα εξολοθρευθούν και οι δύο εκ μέσου της γενεάς αυτών» (Λευιτικόν 20 18).

Η ονείρωξη επιφέρει προσωρινή εξορία μετά καθαρμού:
«Εάν υπάρχει ανάμεσά σου άνθρωπος που δεν είναι καθαρός από την ακούσια νυχτερινή ρεύση, να βγαίνει έξω από το στρατόπεδο και να μην μπαίνει μέσα μέχρι το βράδυ. Όταν νυχτώσει, να λουστεί σε όλο το σώμα με νερό και με την δύση του ήλιου να ξαναμπαίνει στο στρατόπεδο» (Δευτερονόμιο ΚΓ΄ 14-15).

Προσέξτε πως και που ...;χέζετε (διακαθιζάνετε), γιατί ο Θεός κυκλοφορεί ανάμεσά σας. Μην πατήσει τα «κακά» (ασχημοσύνη) σας κατά λάθος:
« ...;και πάσσαλος έσται σοι επί της ζώνης σου, και έσται όταν διακαθιζάνεις έξω, και ορύξεις εν αυτώ και επαγαγών καλύψεις την ασχημοσύνην σου εν αυτώ. Ότι Κύριος ο θεός σου εμπεριπατεί εν τη παρεμβολή σου ...;» (Δευτερονόμιο ΚΓ΄ 14-15).

Ο Κύριος είναι σαφής. Οι Εβραίοι είναι ο εκλεκτός του λαός και τού υπόσχεται ότι θα επικρατήσει παντός έθνους:
«Ότι λαός άγιος εί Κυρίω τω Θεώ σου και σε προείλετο Κύριος ο Θεός σου είναι αυτώ λαόν περιούσιον παρά πάντα τα έθνη όσα επί προσώπου γης» (Δευτερονόμιο Ζ6).
«Αιτήσαι παρεμού και δώσω σοι έθνη την κληρονομίαν σου και την κατάσχεσίν σου τα πέρατα της γής. Ποιμανείς αυτούς εν ράβδω σιδηρά ως σκεύη κεραμέως συντρίψεις αυτούς. Και νυν βασιλείς, σύνετε, παιδεύθητε, πάντες οι κρίνοντες την γην δουλεύσατε τω Κυρίω εν φόβω και αγαλλιάσθε αυτώ εν τρόμω» (Ψαλμός Β').
«Εάν υπακούσετε στους λόγους μου και κάμετε όλα όσα θα σας είπω, θα είμαι εχθρός στους εχθρούς σας και θα αντιπαρατάσσωμαι εναντίον εκείνων, που ανθίστανται εις σας. Θα έχετε δε αυτήν την προστασίαν μου, διότι ο άγγελός μου θα προπορεύεται ως οδηγός σας και θα σας εισαγάγη εις την Χαναάν, όπου σήμερον κατοικούν οι Αμορραίοι, οι Χετταίοι, οι Φερεζαίοι, οι Χαναναίοι, οι Γεργεσαίοι, οι Ευαίοι και οι Ιεβουσαίοι. Αυτούς εγώ θα τους ξεπαστρέψω» (Έξοδος 23 22-23).

Ο Κύριος είναι μέγας «φιλέλλην», έχει δε, μια ολοφάνερη «εκτίμηση» στους Κρήτες:
«Διότι ενέτεινα σε Ιούδα, εμαυτώ εις τόξον, έπλησα τον Εφραίμ και εξαγέρω τα τέκνα σου, Σιών, επί τα τέκνα των Ελλήνων και ψηλαφήσω σε ως ρομφαίαν μαχητού. Και Κύριος έσται επαυτούς και εξελεύσεται ως αστραπή βολίς, και Κύριος παντοκράτωρ υπερασπιεί αυτούς, και καταναλώσουσιν αυτούς, και καταχώσουσιν αυτούς εν λίθοις σφενδόνης και εκπιόνται αυτούς ως οίνον και πλήσουσιν ως φιάλας θυσιαστηρίων» (Ζαχαρίας Θ 13-15).
«Ουαί οι κατοικούντες το σχοίνισμα της θαλάσσης πάροικοι Κρητών ...;και έσται Κρήτη νομή ποιμνίων και μάνδρα προβάτων» (Σοφονίας Β 4-6).
«Ιδού εγώ εκτείνω την χείρα μου επί τους αλλοφύλους και εξολοθρεύσω Κρήτας και απολώ τους καταλοίπους τους κατοικούντας την παραλίαν και ποιήσω εν αυτοίς εκδικήσεις μεγάλας και επιγνώσονται διότι εγώ Κύριος,εν τω δούναι την εκδίκησιν μου επαυτούς» (Ιεζεκιήλ ΚΕ 16-17)

Ο Παντοκράτωρ δεν είναι υλιστής, όπως οι κοινοί θνητοί. Ή μήπως είναι;:
«Εμόν το αργύριον και εμόν το χρυσίον, λέγει Κύριος παντοκράτωρ» (Αγγαίος Β 8).
«Τας απαρχάς του σίτου από το αλώνι σου και του οίνου από τον ληνόν σου δεν πρέπει να καθυστερήσης να τα δώσης στον Κύριον. [...] Το ίδιο επίσης θα κάμης και δια το μοσχάρι σου και δια το πρόβατόν σου και δια το μεταφορικόν σου μέσον. Επτά ημέρας θα θηλάζη την μητέρα του, κατά δε την ογδόην ημέραν θα το προσφέρης εις εμέ» (Έξοδος 22 29-30).

Ο Μεγαλοδύναμος «έσπερνε» κουτσούβελα ασυστόλως. Κατά τ' άλλα ο Ιησούς είναι ο «μονογενής υιός» του:
«Και επεσκέψατο Κύριος την Άνναν, και έτεκεν έτι τρεις υιούς και δύο κόρες» (Βασιλείς Α. Β 21).

Οι «ιερές γραφές» προβλέπουν τα πάντα. Ακόμη και ποινές για τις περιπτώσεις κτηνοβασίας. Η δικαιοσύνη όμως καθώς είναι τυφλή, προβλέπει ποινή και για το ...;κτήνος (ζώο):
«Και ος αν δω κοιτασίαν αυτού εν τετράποδι θανάτω θανατούσθω και το τετράποδον αποκτενείτε. Και γυνή ήτις προσελεύσεται προς παν κτήνος βιβασθήναι αυτήν υπάυτού αποκτενείτε την γυναίκα και το κτήνος. Θανάτω θανατούσθωσαν, ένοχοι εισίν» (Λευίτικον Κ 15-16).

Η θεραπεία απ' το τσίμπημα φιδιού είναι απλούστατη. Αναμένεται και η θεραπεία της βλακείας:
«Ο Μωϋσής κατεσκεύασεν ένα χάλκινον όφιν, εστερέωσεν αυτόν εις ένα υψηλόν πάσσαλον και όταν ένα φίδι εδάγκωνεν Ισραηλίτην, αυτός έστρεφε τα βλέμματά του προς τον χάλκινον όφιν, εθεραπεύετο και διέφευγε τον θάνατον» (Αριθμοί 21 9).

Ελληνικά μεταφραστικά «λάθη»:
1. «Τώρα λοιπόν φονεύσατε όλους γενικώς τους άρρενας και κάθε γυναίκα, η οποία έχει έλθει εις συνάφειαν με άνδρα. Όλας δε τας αλλάς γυναίκας, τας παρθένους, αι οποίαι δεν ήλθον εις συνάφειαν με άνδρα τινά, κρατήσατέ τας αιχμαλώτους» (Αριθμοί 31 17-18). Αυτή είναι η ελληνική απόδοση του εν λόγω «θεϊκού» κειμένου. Μόνο που δεν είναι ακριβώς έτσι ...;: «Τώρα λοιπόν σκοτώστε κάθε αρσενικό ανάμεσα στα μικρά παιδιά και σκοτώστε κάθε γυναίκα που έχει γνωρίσει άντρα ξαπλώνοντας μαζί του. Αλλά όλες τις γυναίκες και παιδιά που δεν έχουν γνωρίσει άνδρα πλαγιάζοντας μαζί του, κρατήστε τις ζωντανές για τον εαυτό σας».
2. «Οι εχθροί θα συντρίψουν και τα παιδιά των ηττημένων εμπρός εις τα μάτια των επάνω στο έδαφος, θα λεηλατήσουν τα σπίτια των και θα πάρουν τας γυναίκας υπό την εξουσίαν των» (Ησαΐας 13 16). Μία ακόμη -απ' τις πολλές- «εξομαλύνσεις» των ελληνικών μεταφράσεων. Το πραγματικό κείμενο (σύμφωνα με την αγγλική μετάφραση) έχει ως εξής: «Οι εχθροί θα συντρίψουν και τα παιδιά των ηττημένων εμπρός εις τα μάτια των επάνω στο έδαφος, θα λεηλατήσουν τα σπίτια των και θα πάρουν τας γυναίκας και θα τις διακορέψουν (βιάσουν)».
3. «Εγώ κατασκεύασα το φως και έκαμα το σκοτάδι. Επιφέρω και αποκαθιστώ ειρήνην αλλά και παραχωρώ να έρχονται συμφοραί και θλίψεις. Εγώ είμαι Κύριος ο Θεός, ο οποίος κάμνω όλα αυτά» (Ησαΐας 45 7). Στα αρχαία όμως, το κείμενο είναι πιο περιγραφικό: «γ| A κατασκευάσας φφς καv ποιήσας σκότος, A ποιφν ε0ρήνην καv κτίζων κακά‡ γ| Κύριος A Θεxς A ποιφν πάντα ταζτα».
4. «Υπάρχουν τρεις μάρτυρες: το πνεύμα, το νερό και το αίμα, και τα τρία είναι ένα» (Α' Ιωάννη 5 7). Και κάπου εδώ, με την βοήθεια της μετάφρασης-πλαστογράφησης, γεννιέται το τριαδικό πνεύμα: «Τπάρχουν τρεις μάρτυρες στον ουρανό: ο Πατέρας, ο Λόγος και το Άγιο Πνεύμα, και οι τρεις είναι ένα».
5. «Ει δε τις ασχημονείν επί την παρθένον αυτού νομίζει εάν ή υπέρακμος, και ούτως οφείλει γίνεσθαι, ο θέλει ποιείτω. Ουχ αμαρτάνει. Γαμείτωσαν» (Παύλου Α' Προς Κορινθίους, Κεφ. 7 36). Σε απλά ελληνικά: «Εάν κάποιος νομίζει ότι είναι ντροπή που η κόρη του έμεινε γεροντοκόρη, και έτσι πρέπει να γίνει, ότι θέλει ας κάνει. Δεν αμαρτάνει. Ας παντρευτούν (σ.σ.: Ο πατέρας με την κόρη)». Σύμφωνα όμως με την ελληνοχριστιανική απόδοση: «Aν, όμως, κάποιος νομίζει πως φέρεται σκληρά στην κόρη του, που θέλει κάποιον, αν αυτή είναι σε ώριμη ηλικία και είναι ανάγκη να γίνει έτσι, ας την αφήσει να κάνει αυτό που θέλει, δεν αμαρτάνει, ας παντρευτούν».

Ο «γενάρχης» Αβραάμ, φοβούμενος για τη ζωή του, αλλά και για προσωπικά οφέλη, ουσιαστικά εκπορνεύει τη γυναίκα του Σάρα, υποχρεώνοντάς την να πει στους Αιγύπτιους, ότι δεν είναι σύζυγός του, αλλά αδερφή του:
«Ιδού γνωρίζω ότι είσαι γυνή ευειδής. Θέλει συμβή λοιπόν ώστε καθώς σε γδώσιν οι Αιγύπτιοι, θέλουσιν ειπεί Γυνή αύτοΰ έιναι αύτη καί θέλουσι φονεύσει έμέ, έσέ δέ θέλουσι φυλάξει ζώσαν, είπε λοιπόν ότι είσαι αδελφή μου, διά να γίνει καλόν είς έμέ έξ αίτιας σου καί νά φυλαχθη ή ζωή μου». Η κυρία Αβραάμ, δεν φαίνεται να έχει αντίρρηση και «θυσιάζεται» για το καλό τους: «Είδον οι Αιγύπτιοι την γυναίκα ...;και οι άρχοντες του Φαραώ είδον αυτήν και έπήνεσαν αύτην προς τον Φαραώ και ελήφθη η γυνή εις την οικίαν του Φαραώ. Τον δε Αβραάμ μεταχειρίσθησαν καλώς δι' αυτήν, και είχε πρόβατα και βόας και όνους και δούλους και δούλας και όνους θηλυκός και καμήλους» (Γένεσις 10-13). Στην περίπτωση αποκάλυψης της απάτης τους (όπως συνέβη αργότερα, που επανέλαβαν το «κόλπο της αδερφής»), ο Αβραάμ έχει έτοιμη την απάντηση: «Και όμως αληθώς, αδελφή μου είναι, θυγάτηρ του πατρός μου, άλλ' ουχί θυγάτηρ τής μητρός μου και έγινε γυνή μου» (Γένεσις Κ' 12). Το κόλπο φαίνεται ότι πιάνει και το επαναλαμβάνει αργότερα και ο γιος του Ισαάκ, όπου παρουσιάζει κι αυτός την γυναίκα του Ρεβέκκα ως αδερφή: «Και κατοίκησεν ο Ισαάκ εν Γεράροις. Ηρώτησαν δε οι άνδρες του τόπου περί της γυναικός αυτού και είπεν, αδελφή μου είναι» (Γένεσις ΚΣ' 6,7).

Οι άγγελοι προτιμούν το ...;μοσχαράκι γάλακτος:
«Ο δε Αβραάμ, έδραμεν εις τούς βόας, και έλαβε μοσχάριον απαλόν και καλόν και έδωκεν εις τον δούλον, ο δε έσπευσε να ετοιμάση αυτό έπειτα έλαβε βούτυρον και γάλα και τό μοσχάριον το όποιον ητοίμασεν, και έθεσεν έμπροσθεν αυτών (των αγγέλων!) αυτός δε ύστατο πλησίον αυτών υπό το δένδρον και αυτοί έφαγον» (Γένεσις ΙΗ).

Ο ανηψιός του Αβραάμ ο Λωτ, η γυναίκα του και οι δύο κόρες του, σώζονται απ' τα αμαρτωλά Σόδομα και Γόμορα, τα οποία δε μπόρεσε να σώσει συθέμελα ο Αβραάμ κι ας χρησιμοποίησε την διαπραγματευτική του δεινότητα (απ' ευθείας με τον «Κύριο») προσπαθώντας να σώσει τις πόλεις απ' τον οργισμένο θεό με όσο γίνεται χαμηλότερη απώλεια δικαίων. Έτσι ενώ άρχισαν απ' τους πενήντα. Δέκα είναι το τελικό διαπραγματεύσιμο όριο. Η κυρία Λωτ (το όνομά της είναι άγνωστο) επειδή γύρισε να δει νοσταλγικά τους αλησμόνητους Σοδομίτες έγινε ...;τ' αλατιού (στήλη άλατος). Σε λίγο οι κόρες του Λωτ πάνω στο βουνό όπου αγκομαχώντας καταφεύγουν γεμάτες απ' τη σωτήρια δικαιοσύνη σε μια φιλόξενη σπηλιά, ξελογιάζουν ερωτικά τον φρεσκοσωσμένο πατέρα τους, ο οποίος αδιαμαρτύρητα μεθάει κάθε βράδυ, γιατί κάτι μεσά του τού 'λεγε ότι το ποτό μέχρι αναισθησίας ταίριαζε πολύ στην περίπτωση του: « Ανέβη δε ο Λώτ από Σηγώρ και κατώκησεν εν τω όρει και μετ' αυτού αι δύο θυγατέρες αυτού, διότι εφοβήθη να κατοίκηση εν Σηγώρ και κατοίκησεν εν σπηλαίω, αυτός και αι δύο θυγατέρες αυτού. [...] Και είπεν η πρεσβυτέρα προς την νεωτέρα ...; ελθέ ας ποτίσωμεν τον πατέρα ημών οίνον κι ας κοιμηθώμεν μετ' αυτού. [...] Επότισαν λοιπόν και την νύκτα εκείνη τον πατέρα εαυτών οίνον, και σηκωθείσα η νεωτέρα εκοιμήθη μετ' αυτοΰ και εκείνος δεν ενόησεν ούτε πότε πλαγίασεν αυτή και πότε εσηκώθη. Και συνέλαβαν αι δύο θυγατέρες τού Λώτ εκ του πατρός αυτών» (Γένεσις ΙΘ' 30, ΙΘ' 32, ΙΘ' 35-36). Πρέπει εδώ να παραδεχθούμε ότι οι Σοδομίτες πρέπει να ήταν φανταστικά ανήθικοι για να εξοργίσουν τον θεό του Αβραάμ έως του συθέμελου αφανισμού τους. Ενώ στην περίπτωση Λωτ, μια απλή έστω και διπλή αιμομιξία δεν προκάλεσε όχι θεϊκό θυμό, αλλά ούτε το παραμικρό θλιμμένο σχόλιο! Πόσο πιο ανήθικοι όμως να ήταν από τον Λωτ, όταν τους πρόσφερε τις κόρες του (εξαίροντας μάλιστα και την παρθενιά τους), όταν αυτοί είχαν περικυκλώσει το σπίτι του, τη στιγμή μάλιστα που φιλοξενούσε τους απεσταλμένους αγγέλους του Θεού;: «Έχω δύο θυγατέρας αίτινες δεν εγνώρισαν άνδρα, να σας φέρω λοιπόν αυτάς έξω και κάμετε εις αυτάς όπως φανή εις εσάς αρεστόν» (Γένεσις ΙΘ' 8).

Ο «πατριάρχης» Ιακώβ γίνεται αντικείμενο συναλλαγής και «μισθώνεται» μεταξύ των δύο αδερφών συζύγων του. Η Ραχήλ παραχωρεί στην αδερφή της Λεία, το «προνόμιό» της να κοιμηθεί με τον κοινό τους σύζυγο, τον Ιακώβ, με αντάλλαγμα λίγους ...;μανδραγόρες:
«Καί υπήγεν ο Ρουβήν ...;και εύρηκε μαδραγόρας εν τω αγρώ και έφερεν αυτούς προς την Λείαν, την μητέρα αυτού, είπε δε η Ραχήλ προς την Λείαν, δός μοι, παρακαλώ από τους μανδραγόρας τού υιού σου. Η δε είπε προς αυτήν. Μικρόν πράγμα είναι, ότι έλαβες τον άνδρα μου; Και θέλεις να λάβης και τους μανδραγόρας του υιού μου; Και η Ραχήλ είπε. Λοιπόν ας κοιμηθή μετά σου ταύτην την νύκτα, δια τουςς μανδραγόρας του υιού σου, και ήλθεν ο Ιακώβ το εσπέρας εκ τoυ αγρού, και εξελθοϋσα η Λεία εις συνάντησιν αυτού είπε. Προς εμέ θέλεις εισέλθει, διότι σε εμίσθωσα τωόντι με τους μανδραγόρας του υιού μου. Και εκοιμήθη μετ' αυτής» (Γένεσις Λ' 14-16).

Ο Ιησούς ξεσπά σε μια συκιά και την ...;καταριέται, επειδή δεν έκανε σύκα ...;εκτός εποχής:
«Και ιδών συκήν από μακρόθεν έχουσαν φύλλα, ήλθεν ει άρα τι ευρήσει εν αυτή. Και ελθών επαυτήν ουδέν εύρεν ει μη φύλλα. Ου γαρ ην καιρός σύκων. Και αποκριθείς είπεν αυτή. Κηκέτι εκ σου εις τον αιώνα μηδείς καρπόν φάγοι» (Μάρκος ΙΑ13-14). Κι όπως μας πληροφορεί ο Ματθαίος «και εξηράνθη παραχρήμα η συκή» (Ματθαίος ΚΑ 19).

Τί γνώμη είχε άραγε για τους «θεόπνευστους» νόμους των προγόνων του ο Ιησούς Χριστός; Ενέκρινε τη βία και την κτηνωδία τους;:
«Μη νομίσετε ότι ήλθα να καταλύσω τον νόμον του Μωϋσέως ή την διδασκαλίαν των προφητών. Δεν ήλθα να καταλύσω αυτά, αλλά να τα συμπληρώσω. Διότι σας διαβεβαιώ πως έως ότου παρέλθει ο ουρανός και η γη, ούτε ένα γιώτα η ένα κόμμα, δεν θα παρέλθει από το νόμον, μέχρι να εκπληρωθούν τα πάντα. Εκείνος που θα καταλύσει μία από αυτές τις ελάχιστες εντολές και διδάξει με αυτό τον τρόπο τους ανθρώπους, θα ονομασθεί ελάχιστος στη βασιλεία των ουρανών. Εκείνος όμως που θα τις ακολουθήσει και θα διδάξει, θα ονομαστεί μέγας στη βασιλείαν των ουρανών» (Κατά ματθαίον 5 17-19)


Συμπέρασμα: ο.


Ο Πάπας παραδέχεται ότι ο Χριστιανισμός επιβλήθηκε δια της ΒΙΑΣ

Ο Πάπας παραδέχεται ότι ο Χριστιανισμός επιβλήθηκε δια της ΒΙΑΣ

Ο Πάπας παραδέχεται ότι ο Χριστιανισμός επιβλήθηκε δια της ΒΙΑΣ

Ο πάπας Βενέδικτος παραδέχτηκε λίγο προτού φτάσει στη Μαδρίτη για να παραστεί στις 26η Παγκόσμια Ημέρα Νεολαίας (JMJ) ότι έγιναν «καταχρήσεις» κατά τη διάρκεια της ιστορίας προκειμένου να επιβληθεί «η αρχή της αλήθειας και του μονοθεϊσμού»,

«Είναι αληθές ότι έγιναν καταχρήσεις στην ιστορία για να επιβληθεί η αρχή της «αλήθειας» και του μονοθεϊσμού», είπε ο Πάπας, κατά την τρίτη επίσημη επίσκεψή του στην Ισπανία, με την ευκαιρία των JMJ.


Όχι ρε γ@μωτο...

...και εγώ που νόμιζα οτι τον υποδέχτηκε ο Έλλην με τη θέληση του και με ανοιχτές αγκάλες.!!!


Πίστευε και μη ερεύνα: Ο θρησκευτικός διωγμός των ερωτήσεων στα πατερικά Κείμενα

Πίστευε και μη ερεύνα:
Ο θρησκευτικός διωγμός των ερωτήσεων στα πατερικά Κείμενα


Το περίφημο ρητό «πίστευε και μη ερεύνα» δεν φαίνεται να υπάρχει πουθενά στα πατερικά κείμενα. Στην θέση του όμως υπάρχουν τα παρακάτω ανάλογα ρητά:

  «Ώστε μηδέ έρευνα επιδέχονται, και ανεξιχνίαστοι, λέγονται αι οδοί αυτου».  Ιωάννου Χρυσοστόμου Παραινετιικός εις τεσσαρακιστήν: 53.44.53

  ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...;....               

 «Το της σοφίας παράγγελμα είναι, ισχυρότερα σου μη ερεύνα, τουτέστιν τα "οστά" του λόγου μη σύντριβε, ου γαρ σοι χρεία των κρυπτών (τα κρυμμένα δεν σου χρειάζονται)». Concilia Oecumenica. Τρίτης συνόδου Κατά Νεστορίου Θεοδότου επισκόπου Αγκύρας 1.1.2.89.

  ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...;..

 «Απόστερψον τους οφθαλμούς σου απενατίον μου. Χαλεπώτερα σου μη ερεύνα, και ισχυρότερά σου μη ζήτει». Θεοδώριτου επισκόπου Κύρου Ερμήν. Του ΡΝ' ψαλμού 81.168.43.

  ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...;..

 «Δια τούτο κάποιος σοφός λέει: Ισχυρότερα σου μη ζήτει και βαθύτερα σου μη ερεύνα. Όσα σε πρόσταξαν αυτά να διανοείσαι». Ιωάννου Χρυσοστόμου Εις τους ανδριάντας ομιλίαι ΚΑ΄49.131.2


Πίστευε λοιπόν... και μη ερεύνα - πιστό προβατάκι του γεσουα

ΝΑ ΠΟΥ ΠΗΓΑΝΕ ΚΑΙ ΠΑΝΕ ΤΑ ΛΕΦΤΑ !!

ΝΑ ΠΟΥ ΠΗΓΑΝ
ΚΑΙ ΠΟΥ ΠΑΝΕ ΤΑ ΛΕΦΤΑ !!

alt

ΓΙΑ ΤΟΥς ΡΑΣΟΦΟΡΕΜΕΝΟΥς ΝΟΝΟΥς ΕΧΟΥΝ ΠΑΝΤΑ ΛΕΦΤΑ
ΟΙ ΜΠΑΣΤΑΡΔΟΙ ...ΤΑ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΑΠΟ ΕΜΑς
ΚΑΙ ΤΟΥς ΤΑ ΔΙΝΟΥΝ



Ιερά Εξέταση... θηριωδίες στο όνομα της πίστεως και του χρήματος!!!

Ιερά Εξέταση... θηριωδίες στο όνομα της πίστεως και του ...;χρήματος!!!


Σε ποιον αριθμό ανήλθαν τα θύματα;
Ο Λιορέντε υπολόγισε από το 1480 ως το 1488, 8.800 πυρπολημένους, 96.494 τιμωρηθέντες· από το 1480 ως το 1808, 31.912 πυρπολημένους, 291.450 τιμωρηθέντες με βαριές ποινές. Οι αριθμοί αυτοί είναι κατά τα πλείστον υποθετικοί και τώρα έχουν γενικώς απορριφθεί από προτεστάντες ιστορικούς ως υπερβολές.

IERA_EXETASISΈνας καθολικός ιστορικός υπολογίζει 2.000 τις καύσεις μεταξύ 1480 και 1504 και 2.000 ακόμη μέχρι το 1758. Ο γραμματέας της Ισαβέλλας Ερνάνδο ντε Πουλγκάρ, υπολόγισε σε 2.000 τις καύσεις προ του 1490. Ο Χουρίτα, γραμματέας της Ιεράς Εξετάσεως, καυχήθηκε, ότι μόνο στην Σεβίλλη κάηκαν 4.000. Υπήρχαν θύματα, φυσικά, στις περισσότερες των Ισπανικών πόλεων, ακόμη και στις ισπανικές κτήσεις, όπως σι Βαλεαρίδες, η Σαρδηνία, η Σικελία, οι Κάτω Χώρες, η Αμερική.

Ο αριθμός των καύσεων μειώθηκε μετά το 1500. Αλλά καμιά στατιστική δεν μπορεί να αναπαραστήσει την τρομοκρατία, στην οποίαν ζούσε το ισπανικό πνεύμα κατά τις ημέρες και τις νύχτες εκείνες. Άνδρες και γυναίκες, ακόμη και εντός της οικογενείας των, έπρεπε να προσέχουν κάθε λέξη την οποίαν έλεγαν, μήπως καμιά διαφεύγουσα επίκριση τους έστελνε στις φυλακές της Ιεράς Εξετάσεως. Υπήρξε μία πνευματική κατάθλιψη, η οποία δεν είχε όμοιό της στην ιστορία...

Τα «ιερά» βασανιστήρια
Βασανιστήρια Οι ανακριτικές μέθοδοι για την απόσπαση ομολογίας τελειοποιούνται επί πάπα Γρηγορίου του Θ΄ (1233) και ανάγονται σε επιστήμη.
Συντάσσονται εγχειρίδια με λεπτομερείς οδηγίες βασανιστηρίων!
Τα μαρτύρια είναι σωματικά και ψυχικά. Οι οδηγίες αναφέρουν πώς θα προκληθεί στο θύμα ο χειρότερος πόνος. Συμπεριλαμβάνονται εργαλεία τα οποία δημιουργούν κλιμάκωση του πόνου και οι πρακτικές έχουν λεπτομερείς περιγραφές.

Οι ιεροεξεταστές, αυτό που είχαν κατά νου ήταν και το δημόσιο θέαμα, το οποίο και παρείχαν σε χορταστικές δόσεις.
Οι εκτελέσεις και τα βασανιστήρια λίγο πριν την εκτέλεση ενός καταδίκου, γίνονταν πάντα υπό τα όμματα του πλήθους, το οποίο συνωστιζόταν ουρλιάζοντας κατά του κατηγορουμένου. Ο όχλος παρακολουθούσε γοητευμένος το θέαμα και πολλές φορές είχε παρατηρηθεί το φαινόμενο να διαπληκτίζονται και να γρονθοκοπούνται για να βρουν μία καλή θέση όσο το δυνατόν πιο κοντά στον μελλοθάνατο. Πολλοί ποδοπατούνταν από τον συνωστισμό και πέθαιναν εκείνη τη στιγμή.

Γράφουν τα πρακτικά:

Πράξις βασανισμού ...;

    Μαδρίτη 30 Ιουλίου 1648. Ενώπιον του Εξοχοτάτου εμποροδικαστού Mathias de Cavezo y Belasco, εμού του γραμματέως και του Isidoro Ortiz οργάνου της δικαιοσύνης με το potro (εργαλείο βασανισμού, ένα είδος οδοντωτού τροχού που συνδυαζόταν με φαρδείς ιμάντες οι οποίοι καταλλήλως προσδενόμενοι στο θύμα, λειτουργούσαν ως αιμοστατικοί επίδεσμοι σταματώντας την κυκλοφορία του αίματος.) και τα σκοινιά (cordeles), ενεφανίσθησαν εις την αίθουσα βασανιστηρίων η Maria Rodriquez η οποία κρατείται με την ως άνω κατηγορία. Εκλήθη υπό του Εξοχοτάτου να ορκισθή συμφώνως τω νόμω. Συμμορφωθείσα υπεσχέθη ότι θα είπη την αλήθειαν. Εγνωστοποιήθη εις αυτήν πως εάν αποκρύψει την αλήθειαν θα υποβληθεί εις βασανιστήρια.

Αρχίζει τυπικά η ανάκριση η οποία γρήγορα περνά από τη μία φάση βασανισμού στην άλλη. Κύριο μέλημα των ιεροεξεταστών η διασφάλιση της ...;δικονομικής νομιμότητας! Για τούτο ο γραμματέας δηλώνει στα γραφόμενά του:

    Ο Εξοχότατος την κάλεσε για πρώτη φορά να καταθέσει τι ακριβώς συνέβη και την προειδοποίησε ότι εάν κατά τη διάρκεια των βασανιστηρίων, σπάσει κανένα πόδι ή χέρι, ή της βγει το μάτι, ή αν πεθάνει, το λάθος θα είναι όλο δικό της και όχι του Εξοχοτάτου και την ξανακάλεσε να πει την αλήθεια.

    Εκείνη απάντησε πως ισχύουν όσα έχει καταθέσει αρχικά. Έπειτα ο Εξοχότατος πρόσταξε τον χειριστή να τη γδύσει και να την δέσει στο μηχάνημα βασανισμού κρεμασμένη στους γάντζους. Τότε την κάλεσε για δεύτερη φορά, να πει την αλήθεια κι εκείνη επανέλαβε τα ίδια. Ότι δεν ξέρει τίποτα παραπάνω απ' όσα έχει καταθέσει.

    Και ο Εξοχότατος πρόσταξε τον χειριστή να τακτοποιήσει τα σχοινιά για το σφίξιμο των μπράτσων ...;ο σενιόρ δικαστής, πρόσταξε τον χειριστή να αρχίσει την πρώτη φάση της μανκέρδα (manquerda), το σφίξιμο των μπράτσων με σκοινιά κι εκείνος άρχισε το βασανιστήριο εφαρμόζοντας την πρώτη μανκέρδα στις τρεις και μισή το πρωί περίπου ...;

Η φτωχή γυναίκα αρχίζει να ουρλιάζει από τον πόνο. Οι βασανιστές συνεχίζουν το έργο τους. Αυτή αρνείται τα πάντα, δηλώνει κάθε φορά αθώα, παρά τους αφόρητους πόνους, αλλά οι ιεροεξεταστές επιμένουν σε μια απόσπαση ομολογίας της ενοχής της (και επαναλαμβάνω πως η γυναίκα είναι απλώς ύποπτη κλοπής, ούτε καν συνελήφθη να κλέβει).
Η αγωνία της κλιμακώνεται όπως και τα βασανιστήρια. Ο χειριστής έχει φτάσει στην τέταρτη μανκέρδα.

Αυτό το βασανιστήριο που άρχισε να εφαρμόζεται κατά τη γέννηση της Ιεράς Εξέτασης και συνεχίστηκε μέχρι τον ΙΗ΄ αιώνα γινόταν με σφίξιμο των μηρών και των μπράτσων του κατηγορουμένου με σκοινιά, που τα αποκαλούσαν cordeles ή garrotes.
Το θύμα ήταν ανυψωμένο και κρεμασμένο σε ένα γάντζο. Το σφίξιμο γινόταν από το έδαφος με μηχανικό μέσον, με κοχλιωτό άξονα του οποίου η περιστροφή έκανε τα σχοινιά να τυλίγονται και να μπαίνουν στη σάρκα του θύματος προκαλώντας αφόρητους πόνους αλλά και συμφόρηση του αίματος. Πολλές φορές τα σχοινιά τα έβρεχαν κι έτσι σφιχτά καθώς ήταν έμπαιναν στη σάρκα σχίζοντάς την, σακατεύοντας τα νεύρα.

Η δύστυχη Maria Rodriquez βασανίστηκε σε σημείο που τα νεύρα της καταστράφηκαν ολοσχερώς και τα κόκκαλά της από την στρέβλωση και την πίεση των σχοινιών, βγήκαν έξω από το δέρμα. Αιμορραγούσε μέχρι θανάτου οπότε και οι βασανιστές πείστηκαν να σταματήσουν για λίγο, διότι η πρακτική ήταν να μην πεθάνει το θύμα και να μην πληγούν βασικά ζωτικά όργανα ώστε να παραταθεί το μαρτύριο επί ώρες ή μέρες ή εβδομάδες - ουσιαστικά δηλαδή όσο αντέξει ο κατηγορούμενος.
Η Maria Rodriquez μπήκε σε μία κατάσταση μη αναστρέψιμη, από την οποία δεν θα έβγαινε ποτέ ούτε θα γιατρευόταν.

Και θα αναρωτηθούμε, εάν όλα αυτά έγιναν για έναν κατηγορούμενο επί του οποίου δεν βάραινε καμία ενοχή αλλά μόνο η σκιά μιας υποψίας, τότε τι έκανε η Ιερά Εξέταση στους πραγματικά ενόχους;


Ιερός ο φόνος υπέρ της πίστης κατά τον ("άγιο") Ιωάννη Χρυσόστομο !!!

Ιερός ο φόνος υπέρ της πίστης
κατά τον ("άγιο") Ιωάννη Χρυσόστομο !!!


IERA_EXETASI3
«Κι αν ακόμη φονεύση κάποιος κατά το θέλημα του Θεού, ο φόνος αυτός είναι από κάθε φιλανθρωπία καλύτερος, ενώ αν κάποιος από λύπη δείξει ευσπλαχνία και φιλανθρωπία, παρά το θέλημα του Θεού, θα μπορούσε η φειδώ αυτή να αποβή πιο μιαρή από οιοδήποτε φόνο»! Κατά Ιουδαίων, Λόγος Δ΄σελ. 195, Adversus Judaeos 48.873.18-

«Κάν φονεύσει τις κατά γνώμην Θεού, φιλανθρωπίας απάσης βελτίων εστίν ο φόνος. Καν φείσηταί τις και φιλανθρωπεύσηται παρά το δοκούν εκείνω, φόνου παντός ανοσιωτέρα γένοιτ' αν η φειδώ» Κατά Ιουδαίων, Λόγος Δ΄σελ. 195, Adversus Judaeos 48.873.18-

Και επειδή η θεωρία θέλει και το παράδειγμά της πιο κάτω λέει:
 «Ο Φινεές λοιπόν, που διέπραξε σε μια στιγμή δύο φόνους, φονεύοντας έναν άνδρα και μια γυναίκα, τιμήθηκε με το αξίωμα της ιεροσύνης, ενώ αυτός όχι μόνον δεν μόλυνε με το αίμα τα χέρια του αλλά καθαρότερα τα έκαμε». Λόγος κατά Ιουδαίων Δ΄ σελ. 199,

Ο σοβαρός αυτός ακόλουθος του Ιησού, μεταφράζει σωστά τις εντολές του: 
 « ...;τους εχθρούς μου εκείνους, τους μη θελήσαντάς με βασιλεύσαι επ' αυτούς, αγάγετε ώδε και κατασφάξατε αυτούς έμπροσθέν μου» (Λουκάς (ΙΘ΄ 27).


γι' αυτο συνΈλληνες κατασφάξανε τον Ελληνισμο


Δέκα Σημεία που Καθορίζουν έναν Χριστιανό!

Δέκα Σημεία που Καθορίζουν έναν Χριστιανό!

10 - Αρνείστε σθεναρά την ύπαρξη χιλιάδων Θεών άλλων θρησκειών, αλλά προσβάλλεστε αν κάποιος αρνείται την ύπαρξη του Θεού σας.

9 - Αισθάνεστε προσβεβλημένος όταν λένε οι επιστήμονες ότι οι άνθρωποι εξελίχθηκαν από τις μικρότερες μορφές ζωής, αλλά δεν έχετε κανένα απολύτως πρόβλημα με τη βιβλική αφήγηση που θεωρεί ότι δημιουργηθήκαμε από την λάσπη.

8 - Γελάτε με τους πολυθεϊστές, αλλά δεν έχετε κανένα πρόβλημα πιστεύοντας σε έναν τριαδικό Θεό.

7 - Νευριάζετε όταν ακούτε για τις «αγριότητες» που αποδίδονται στον Αλλάχ, αλλά δεν σας αγγίζει καθόλου το γεγονός πώς ο Θεός Γιαχβέ θανάτωσε όλα τα μωρά της Αιγύπτου κατά την Έξοδο και διέταξε την εξάλειψη ολόκληρων εθνικών ομάδων - συμπεριλαμβανομένων των γυναικών, των παιδιών, των ζώων ακόμη και των δέντρων!

6 - Γελάτε με τις ινδικές πεποιθήσεις που θεοποιούν τους ανθρώπους και με τις ελληνικές αξιώσεις για τους Θεούς που κοιμούνται με γυναίκες, αλλά δεν έχετε κανένα πρόβλημα στο ότι το Άγιο Πνεύμα γονιμοποίησε την Μαρία, η οποία γέννησε έπειτα έναν Θεάνθρωπο τον οποίο τον σκότωσαν, έπειτα επέστρεψε στη ζωή και ανήλθε στον ουρανό.

5 - Είστε πρόθυμοι να περάσετε τη ζωή σας ψάχνοντας κάποιο παραθυράκι ώστε να παρερμηνεύσετε την επιστημονικά καθιερωμένη ηλικία της γης (4.55 δισεκατομμύρια έτη), αλλά δεν βρίσκετε τίποτα το λανθασμένο με την υιοθέτηση των ημερομηνιών που καταγράφονται από τους προϊστορικούς φυλέτες του Ισραήλ που κάθονται στις σκηνές τους και που υποθέτουν ότι η γη είναι μερικές γενεές παλαιά.

4 - Θεωρείτε ότι ολόκληρος ο πληθυσμός αυτού του πλανήτη, με εξαίρεση τους ομοπίστους σας, αποκλείοντας όλους εκείνους που πιστεύουν σε άλλες αιρέσεις - θα περάσουν την αιωνιότητα σε μια κόλαση βασάνων. Και όμως θεωρείτε τη θρησκεία σας «την πιο ανεκτική» και τον Θεό σας υπόδειγμα «αγάπης».

3 - Ενώ η σύγχρονη επιστήμη, η ιστορία, η γεωλογία, η βιολογία, και η φυσική έχουν αποτύχει να σας πείσουν, μια χούφτα ανόητων που μιλούν διάφορες γλώσσες γνωρίζουν όλα όσα χρειάζεστε για να αποδείξετε τον χριστιανισμό.

2 - Καθορίζετε το 0.01% ως «υψηλό ποσοστό επιτυχίας» όταν αφορά τις απαντημένες προσευχές. Θεωρείτε πως τα στοιχεία αυτά αποδεικνύουν ότι η προσευχή λειτουργεί! Και σκέφτεστε ότι η υπόλοιπη ΑΠΟΤΥΧΙΑ 99.99% ήταν απλά η θέληση του Θεού.

1 - Ξέρετε πραγματικά πολύ λιγότερα πράγματα από πολλούς άθεους και Αγνωστικιστές όσον αφορά την ίδια την Βίβλο, το χριστιανισμό και την ιστορία της εκκλησίας σας - αλλά ακόμα σας αρέσει να αποκαλείστε Χριστιανός.

Έλληνας ή Χριστιανός; Το δίλλημα και οι περιπέτειες ενός πρώην παπά! (Μερος 3ο)

Έλληνας ή Χριστιανός;
Το δίλλημα και οι περιπέτειες ενός πρώην παπά!


Μερος 3ο:
«Κλείσε το στόμα σου, γιατί κινδυνεύει η ζωή σου!!»

- (Ιεροκήρυκας Δωρόθεος Πολυκανδριώτης, αρχιγραμματέας της «ιεράς» συνόδου, νυν επίσκοπος βορείων Κυκλάδων, Δωρόθεος Β' χειμώνας του 1998 ).


Ήταν χειμώνας του 1998 στην αυγή του 1999, όταν ήμουν εξόριστος στο νησί της Άνδρου, στη φυλακή των ιερωμένων της ελληνικής επικράτειας, όπως την αποκαλούν κάποιοι «ξένοι» παπάδες που υπηρετούν εκεί. Ήμουν κι εγώ ένας από αυτούς τους φυλακισμένους. Ελεύθερος πάνω στο νησί, αλλά με απαγόρευση εξόδου από αυτό, και τους πρώτους μήνες σε αυστηρή επιτήρηση, εσώκλειστος σ' ένα δωμάτιο. Προκειμένου να μην τρελαθώ, γέμισα εκείνο το «κελί», με ζωγραφιές κάθε είδους και χρώματος. Χωρίς ραδιόφωνο, μουσική και τηλεόραση, έμεινα εκεί μέσα τέσσερις ολόκληρους μήνες, χωρίς να ξέρω πότε θα τελειώσει αυτό το νέο βασανιστήριο. Έβγαινα μόνον το απόγευμα του Σαββάτου για την «εσπερινή ακολουθία» και το πρωινό της Κυριακής για την «λειτουργία», μετά έμπαινα πάλι στην φυλακή μου. «Έτσι, για να γίνεις άνθρωπος!!», έλεγε και ξανάλεγε σε υποτιμητικό ύφος, ο αρχιερατικός επίτροπος του Κορθίου (ένας πρώην λαθρεμπόρος, και ο μοναδικός στην Ελλάδα καπετάνιος Α' τάξεως, που χειροτονήθηκε, όπως ο ίδιος τουλάχιστον ισχυρίζονταν, για να γλιτώσει την φυλακή), ιερέας Λεωνίδας Γληνός. Ο φόβος και ο τρόμος των παπάδων της Άνδρου! Ο αρχή-ρουφιάνος του επισκόπου Δωροθέου του πρώτου.
Ήταν ένα ανελέητο κυνηγητό, από παπάδες, διακόνους, και πάσης φύσεως «πνευματικούς» ανθρώπους του χριστιανισμού της μικρής αγάπης και του Μεγάλου Μίσους, με σκοπό να καμφθεί το ηθικό μου, που αποφάσισαν, ότι ο μόνος τρόπος που θα μπορούσαν να απαλλαγούν από εμένα, θα ήταν να με στείλουν στην φυλακή της Άνδρου. Όχι βεβαίως με την σύζυγό μου, αφού εκείνη, ήταν ταμένη στην Τήνο όπου μέναμε αρχικά, στο χωριό Κτικάδος, για να υπηρετεί τον ηλικιωμένο πατέρα της, ιερέα Θεόδωρο Κριτικό, γνωστός γυναικάς και ματάκιας, αφού όπου έβλεπε γυναίκα (κυρίως τουρίστρια), την έφερνε στο σπίτι για «κέρασμα» και για το γνωστό «φιστίκι»!! Αυτή η συμπεριφορά, με απόλυτη φυσικότητα, δεν ενοχλούσε απολύτως κανέναν, γιατί αν ενοχλούσε θα το ξέραμε!
Όταν παίρνεις τα τυχερά, όταν εξαπατάς τους πιστούς με ψεύτικα ευχολόγια, με παραμύθια και αγιάσματα, με τηγανόλαδο αντί ευχελαίου, με νερό της βρύσης αντί «αγιασμού», με κρασί αντί «θείας κοινωνίας», με ψωμί αντί «ευλογημένου άρτου», με την μακριά γενειάδα και το επίπλαστο ύφος του μισοκακόμοιρου, που τάχα έχει λιώσει από την νηστεία και τις μετάνοιες μπροστά στην εικόνα της «Μεγαλόχαρης», τότε, δεν έχεις να φοβηθείς τίποτα, αφού ο «θεός μαϊντανός» είναι μαζί σου!!
Έτσι, το διαζύγιό μου εκδόθηκε με συνοπτικές διαδικασίες, ερήμην μου κι αυτό κατά κάποιον περίεργο τρόπο, αλλά με πολύ τρέλα στο παρασκήνιο, αφού ο επίσκοπος διέταξε να το υπογράψω, αλλά μετά απειλούσε ότι, «τώρα που το υπέγραψες θα σε καθαιρέσω!». Ο παραλογισμός σε όλο του το μεγαλείο!
Εκεί στην Άνδρο λοιπόν, κάποιοι δήθεν καλοί και τίμιοι, ήθελαν να μάθουν λεπτομέρειες των γεγονότων, τάχα από ενδιαφέρον. Στην συνέχεια όμως, χαρτί και καλαμάρι, τα μετέφεραν στον αρχιστράτηγο ιεροκήρυκα που απλά άκουγε. Ενίοτε άκουγα κι εγώ κάτι περίεργους ήχους έξω από το κελί μου, κι άρχισαν να συμβαίνουν διάφορα παράξενα κι αναίτια πράγματα. Κάποιος με είδε «εδώ», κάποιος με είδε «εκεί», και το μάθαινα μετά στην κατσάδα που μου έριχνε ο «καπετάν» Λεωνίδας ο αρχιερατικός και αρχή-ρουφιάνος. Μέχρι και το κλειδί του αυτοκινήτου μου θα έπαιρνε, αν μάθαινε ακόμα ένα «τέτοιο», τσίριζε συνέχεια μέσα στ' αυτιά μου, σχεδόν καθημερινά (αλλά ευτυχώς ξεχνούσε να το πάρει).
Μέχρι που ένα βράδυ, έστησε τσίλιες έξω από το σπίτι εκείνο, για να με κάνει τσακωτό την ώρα της υποτιθέμενης εξόδου μου. Για κακή τους τύχη, οι άλλοι ρουφιάνοι, για τους οποίους δεν είχε ιδέα ο «καπετάν» Λεωνίδας, αγνοούσαν την πράξη του αυτή. Έτσι, το τηλεφώνημα έπεσε και πάλι, αλλά ο διάκος και το αυτοκίνητο ήταν εκεί, μπροστά στα μάτια εκείνου του άλλοτε εύπιστου ηγέτη. Πως μπορούσε τώρα να με κατσαδιάσει; Φαίνεται πως κατάλαβε ότι όλα αυτά, ήταν απλά στημένα ψέματα εναντίων μου, για να με τυλίξουν σε μια κόλα χαρτί, και να καταφέρουν να με καθαιρέσουν με κάποια δικαιολογία, την οποία θα προσυπέγραφε και ο αρχιερατικός καπετάνιος. Αφού είδαν λοιπόν ότι δεν μπορούσαν να τον πείσουν για την "κακοποιό" μου δράση, αφού πήρε τηλέφωνο στην Σύρο και τους έχεσε πατόκορφα, η ιστορία εκείνη του παραλόγου, άλλαξε με μιας την μορφή της. Αφού δεν μπορούσαν να βρουν έναν «καλό λόγο» για να με καθαιρέσουν, άρχισαν οι ευθείες απειλές!
Ένα απόγευμα λοιπόν, ο τότε ιεροκήρυκας αρχιμανδρίτης και αρχιγραμματέας της «ιεράς» συνόδου Δωρόθεος Πολυκανδριώτης (και νυν επίσκοπος βορείων Κυκλάδων), με κάλεσε να πάω στο καρτοτηλέφωνο που βρίσκονταν στην είσοδο του Κορθίου αργά το βράδυ, και να τον πάρω τηλέφωνο στο γραφείο του, να μιλήσουμε με ησυχία.
-«Τι να θέλουνε πάλι από την ζωή μου;» ...; σκέφτηκα όταν έφτασα μπροστά στο καρτοτηλέφωνο την προκαθορισμένη ώρα. Τοποθέτησα την κάρτα του ΟΤΕ και άρχισα να πατάω τα πλήκτρα με βαριά καρδιά. Σαν κάτι μέσα μου, να μου έλεγε, «ρε δεν τους στέλνεις στο διάολο!».
-Μισό λεπτό άγιε διάκο, να κλείσω την πόρτα!.. έκανε από την άλλη άκρη της γραμμής ο παπάς, και μόλις επέστρεψε στο ακουστικό, μου είπε χωρίς περιστροφές σε τόνο ολόγιομο από «αγάπη και πατρικό ενδιαφέρον».
-Έμαθα ότι μιλάς πολύ! Κλείσε το στόμα σου, γιατί κινδυνεύει η ζωή σου!!
-
Τι εννοείτε «πάτερ» μου, θα με σκοτώσετε; Θα πάτε φυλακή!!
-Υπάρχουν τρόποι παιδί μου, και οι κατάλληλοι άνθρωποι γι αυτές τις δουλειές. Το τομάρι σου, δεν κοστίζει τίποτα μπροστά στο δικό μου και του επισκόπου. Θα είχαμε τελειώσει μαζί σου γρηγορότερα, αλλά έχεις χάρη που σε αγαπάει ο Θεός!!
Μόλις ολοκληρώθηκε η σύντομη αυτή συνομιλία μας, άφησα το ακουστικό να πέσει από το χέρι. Περπάτησα μέχρι την θάλασσα που είναι εκεί κοντά, όταν ξαφνικά, όλα μέσα στο μυαλό μου άρχισαν να παίρνουν μια σειρά, σαν στρατιωτάκια που ανασυντάσσονται μετά το «ζυγούς λύσατε». Το χάος, έπαιρνε επιτέλους μορφή. Τα ανώνυμα τηλέφωνα, οι καταγγελίες της «κακής» τάχα συμπεριφοράς μου, οι απειλές του "πνευματικού" που με παρακολουθούσε στην Σύρο, ο πυροβολισμός του "κυνηγού" έξω από το σπίτι μου το προ-προηγούμενο καλοκαίρι, η απαίσια συμπεριφορά των καλογέρων στο μοναστήρι της «Παναχράντου», το σπασμένο τζάμι του αυτοκινήτου μου στην Άνδρο, όλα είχαν ξαφνικά ένα νόημα. Ο χριστιανισμός, που μου έμαθαν να ακολουθώ από μικρό παιδί, ήταν μόνο ένα παραμύθι, ένα καλοστημένο σχέδιο ελέγχου, και άρα γι αυτό ένα Μεγάλο Ψέμα. Τουλάχιστον, αυτό μου έδειχναν όλες οι συμπεριφορές που είχα βιώσει μέχρι τότε στην υπηρεσία αυτή.
Ήταν τότε που θυμήθηκα τα λόγια ενός ανθρώπου, που έτυχε να συναντήσω ένα καλοκαίρι στο Κτικάδο της Τήνου.
-Καλά πάμε για την Δροσιά;.. φώναξε κάποιος Έλληνας τουρίστας που με είδε κάτω από την αχλαδιά, στην αυλή του σπιτιού, της πρώην συζύγου μου.
-Καλά πάτε!!.. του απάντησα.
-Ε, παπά, να σου κάνω μια ερώτηση;.. ακούστηκε μια άλλη φωνή.
-Έχεις όρεξη για χωρατά!!.. απάντησα χωρίς να τον βλέπω, και περπάτησα μέχρι την άκρη της αυλής για να τον συναντήσω.
-Φαντάρος έχεις πάει;
-Φυσικά!!... του απάντησα.. Οδηγός τεθωρακισμένων πρώτης ύλης, με χρόνο απόκρισης συναγερμού το ένα λεπτό, από κοιμώμενος!
-«Χμ.. Για πες μου λοιπόν αλήθεια.. Τι είσαι τώρα εσύ, Έλληνας η Χριστιανός;».
Ούπς!!.. Ήταν μια ερώτηση που δεν μου είχε κάνει ποτέ κανείς, εικοσιοκτώ χρονών τότε, λίγο πριν τα μεγάλα γεγονότα που ακολούθησαν στην ζωή μου. Κοντοστάθηκα, σαν τάχα η απάντηση να ήθελε πολύ σκέψη. Μέσα μου όμως, ήξερα την απάντηση αυτή σαν αυτονόητο πράγμα. Τι ήταν λοιπόν εκείνο που μ' έκανε να κομπιάσω; Γιατί δεν έδωσα μια γρήγορη απάντηση σ' εκείνο τον άνθρωπο;
-Λοιπόν παπά!.. Θα μου απαντήσεις, ή θα στέκομαι μέσα στον ήλιο;.. Έχω και την οικογένειά μαζί μου όπως βλέπεις, και πάμε να φάμε στην ταβέρνα.
-Έλληνας η Χριστιανός είπες;
-Ναι!.. Τι από τα δυο είσαι;
-Γιατί όμως;.. αναρωτήθηκα παραμιλώντας.
-Γιατί είσαι δικός μας!!.. είπε εκείνος με ευθυμία. Απάντηση που κατάλαβα πολύ αργότερα.
-Έλληνας είμαι και Χριστιανός!.. είπα χωρίς να δώσω σημασία στο χαμόγελο, που είχε απλωθεί σ' εκείνο το πρόσωπο που έλαμπε.
-Ά, κάτσε, τι από τα δυο είσαι πρώτα;
-Είμαι Έλληνας που έγινε Χριστιανός.
-Πότε έγινες Χριστιανός;
-Έ, όταν ήμουν παιδί!
.. Αλλά εσύ γιατί μου έθεσες αυτό το δίλλημα; «Έλληνας η Χριστιανός»!
-Έλα αγάπη μου, άσε ήσυχο τον άνθρωπο, θα καταλάβει κάποτε!.. είπε η γυναίκα του κοιτώντας με στα μάτια καθώς τραβούσε τον άντρα της απ' το μπράτσο.
Πίσω στην παραλία του Κορθίου, ένα μόλις λεπτό μετά την ξεκάθαρη απειλή κατά της ζωής μου, εκείνα τα μάτια και τα λόγια της άγνωστης γυναίκας, πέρασαν από μπροστά μου σαν εφιάλτης.
«Έλα αγάπη μου, άσε ήσυχο τον άνθρωπο, θα καταλάβει κάποτε! ...;Για πες μου αλήθεια ...;Τι είσαι τώρα εσύ, Έλληνας η Χριστιανός; ...;Έλληνας η Χριστιανός; ...;».
Τα δεδομένα το ένα μετά το άλλο περνούσαν από μπροστά μου θαρρείς, και οι πληροφορίες έπαιρναν θέση απέναντι μου, σαν εκτελεστικό απόσπασμα. Ένα «φως» είχε ανάψει μέσα μου ξαφνικά «Γιατί είσαι δικός μας!!».
Ναι, μόνο που τώρα είμαι μπλεγμένος ανάμεσα σε κακοποιούς, που στοιχειώνουν την ζωή μου. Και τι σημαίνει τελικά αυτή η φράση; Τι σημαίνει είσαι δικός μας; Ποιοι είναι οι άλλοι; Σε ποιο στρατόπεδο είμαι τελικά; Έτσι άρχισε η αναζήτηση μου.
Στην μάχη που ακολούθησε, δεν είχα μόνον αντίπαλο τον έξω κόσμο, αλλά κι έναν νέο που μέσα μου πάλευε με την ίδια την λογική μου. Ονόματα όπως Αριστοτέλης, Οδυσσέας, Σωκράτης, Πλάτωνας, Ευκλείδης, Επίκουρος, κλπ, άρχισαν σιγά-σιγά να με συναντούν σ' ένα δρόμο γιομάτο με τέρατα, φωνές και άναρθρες κραυγές, σαν εφιάλτες που ήρθαν από το πουθενά και ξεπρόβαλαν μέσα στην νύχτα. Άρχισα ν' αναρωτιέμαι. Όλα αυτά, είναι σημάδια μιας παράνοιας του εγκλεισμού μου σ' εκείνο το «κελί», ή μήπως ένα μήνυμα απ' την απέναντι όχθη; Ποια όχθη; Σε παραλία ήμουν! Κι όμως, η μεταφυσική σκέψη, ήταν εκεί, αλλοιωμένη βέβαια για τις ανάγκες της χριστιανίλας, αλλά παρόλα αυτά μεταφυσική.
Χρειάστηκε να περάσουν μερικά χρόνια από τότε, μέχρι που τελικά συναντήθηκα και με τα μαθηματικά. Αυτό ήταν! Ένα-ένα, όλα τα πράγματα πήραν την σωστή τους θέση. Μόνο που εγώ από τότε, δεν μπόρεσα ποτέ πια να έχω μια θέση στην κοινωνία!
Μετά την παραίτηση μου, ο κοινωνικός αποκλεισμός που ακολούθησε, ήταν και είναι άνευ προηγουμένου! Τι είναι εργασία, ευτυχία, οικογένεια, η καλημέρα ενός καλού φίλου; Μου είναι πράγματα άγνωστα όσο και ανυπόφορα για την απουσία τους. Τι είναι υγεία, κοινωνική ασφάλεια, παιδεία; Τι είναι καλό ντύσιμο, ωραίο χαμόγελο, ζεστή αγκαλιά; Τι είναι ορθός λόγος χωρίς αντιφάσεις, τι είναι δικαιοσύνη, δημοκρατία, ελευθεροθρησκεία, ελευθερία του λόγου και της έκφρασης; Τι είναι ανεξάρτητη εφημερίδα, ανεξάρτητη δικαιοσύνη, τι είναι ελεύθερος πολίτης; Τι είναι ο χριστιανισμός και ποιος ο ρόλος του τελικά στην πολιτική και κοινωνική ζωή; Ποια είναι τα τρομερά μυστικά που κρύβονται μέσα στις σελίδες της Βίβλου, από την οποία επιλεκτικά έχει τυπωθεί το «ιερό ευαγγέλιο» που κοσμεί την «αγία τράπεζα» της εκκλησίας;
Γιατί στην εκκλησιαστική σχολή της Τήνου, μας απαγόρευσαν ρητώς να διαβάσουμε τα υπόλοιπα κομμάτια της βίβλου που υποτίθεται ότι δεν έχουν ερμηνευτεί από τους θεολόγους;
Ποια είναι η διαφορά τελικά ανάμεσα σ' έναν Έλληνα και σ' έναν Χριστιανό;
Γιατί υπάρχουν τόσες κατάρες «ανάθεμα προς τους Έλληνες φιλοσόφους», και που για καλή μου τύχη δεν με έβαλαν ποτέ να ξεστομίσω;
Γιατί το έργο των Ελλήνων φιλοσόφων, είναι παγκοσμίως αναγνωρίσιμο αλλά στην εκκλησιαστική σχολή ...; είναι μεν, αλλά όχι έτσι ακριβώς, και κάτσε να σου πω και τούτο το παραμύθι της Βίβλου, και το άλλο, που σύμφωνα με την τάδε παράγραφο, σε συνδυασμό με την τάδε επιστολή του Παύλου, κλπ, που κατέβηκε το «άγιο πνεύμα» και γκάστρωσε μια παρθένα, που γέννησε και πάλι παρθένα ήταν, αλλά καβλί δεν γνώρισε η καργιόλα, και παρόλα αυτά και άλλα παιδιά είχε, που δεν αναφέρονται κι αυτά σαν σπέρμα από τα τρία καλυβιώτικα αγγούρια, πατήρ υιός και άγιο Ψέμα, αλλά είναι αγνώστου πατρός και δεν μας είναι χρήσιμα αυτά για την σωτηρία μας, κλπ. Κι έξω στον δρόμο της Τήνου, όλοι να στήνονται στην γραμμή έξω από τα μαγαζιά, με ευχολόγια για το παραδάκι, ζωντανό χρήμα, εικόνες, εικονάκια, μπουκαλάκια, τάματα «ανακυκλούμενα στα μαγαζιά» της Τήνου, εμπόρευμα που μετά επιστρέφει ξανά σ' αυτούς από «άλλη οδό», και που πωλείται στους αφελείς χατζηέλληνες, που τρέχουν κι αυτοί να γονατίσουν μπροστά σ' ένα κομμάτι ξύλο από την άλλη γωνιά της Ελλάδας, άλλοτε προσκυνώντας κόκκαλα, και μούμιες, κατηγορώντας την ίδια στιγμή κάποιους άλλους, που ανήκουν σε άλλες θρησκείες για την ανοησία τους, στο να πιστεύουν κι αυτοί σε κάποια είδωλα. Και γίνονται όλα μια ρώσικη σαλάτα, που άλλοτε συμφέρει έτσι κι άλλοτε όχι, αγάπες ψεύτικες και υποκριτικές, κακεντρεχείς συλλογισμοί και ολοκληρωτική παράνοια.
Φτάνει πια!! Ως Εδώ!!


Ότι γράφω ανωτέρω, είναι απολύτως αληθή. - Αντώνης Δημητράκης

Τελος


Έλληνας ή Χριστιανός; Το δίλλημα και οι περιπέτειες ενός πρώην παπά! (Μερος 2ο)

Έλληνας ή Χριστιανός;
Το δίλλημα και οι περιπέτειες ενός πρώην παπά!

(γραμμένο από: Αντώνης Δημητράκης)


Μερος 2ο:
«Εσύ κωλόπαιδο θα μας χαλάσεις την πιάτσα!!»


- (Ιερομόναχος Αλέξανδρος Σταματίου, Ερμούπολη 1998).

Ήταν λίγες ημέρες πριν την «μεγάλη εβδομάδα», παραμονές του Πάσχα για τους χριστιανούς. Ο εν λόγο ιερωμένος, τελούσε τότε χρέη «πνευματικού», με σκοπό να παρακολουθεί στενά τις κινήσεις μου, και να δίνει αναλυτική προφορική αναφορά στον επίσκοπο Δωρόθεο τον Α' ο οποίος και τον είχε διορίσει ως τον μόνο κατάλληλο για να τιθασεύσει έναν αλήτη όπως εγώ (έτσι με αποκαλούσε ο επίσκοπος). Πρώην ναυτικός, ο Σταματίου, με την ειδικότητα του ασυρματιστή, θεωρούνταν ως ο πλέων σκληροτράχηλος για την περίπτωση μου.
Ο λόγος που με είχε καλέσει αυτή την φορά εκτάκτως στο «γραφείο» του (στην κουζίνα του σπιτιού του), ήταν το παράπτωμα της ελεημοσύνης!! {Χα-χα-χα}.
Κάποιος ηλικιωμένος, έκανε την εμφάνιση του ένα ανοιξιάτικο πρωινό, στον «ιερό» ναό της κοιμήσεως της «Θεοτόκου» στην Ερμούπολη της Σύρου, όπου υπηρετούσα τότε (με τον βαθμό του διακόνου Β' τάξεως, «διορισμένος» με εντολή του επισκόπου, χωρίς βέβαια να έχω επίσημο διορισμό, αφού οι νόμιμοι διορισμοί για τους ιερωμένους, όπως ήμουν εγώ, φτιάχνονται για να καταπατούνται από τους ιεράρχες), και με ρώτησε...
-Πότε έρχονται τα αφεντικά διάκο μου;...εννοώντας τους μεγάλο-παπάδες.
-Τι τους θέλεις;.. τον ρώτησα αντί ν' απαντήσω, κοιτώντας τον εξεταστικά ...;
Ήταν ένας ηλικιωμένος με αδρά χαρακτηριστικά, αδύνατος σε όλο του το σώμα εκτός από την κοιλιά του, που θύμιζε πρησμένο από την πείνα παιδί της Αιθιοπίας!
-Είμαι άπορος!!.. μου απάντησε, και με τα τρεμάμενα χέρια του, μου έδειξε ένα βιβλιάριο της Πρόνοιας (σαν αυτό που έχω κι εγώ σήμερα) ...; Και ήρθα να παρακαλέσω τον μεγάλο-παπά, μήπως μπορεί να με βοηθήσει.
Για καλή τύχη του ηλικιωμένου, λίγες ημέρες νωρίτερα, είχε περάσει από το γραφείο της εν λόγο εκκλησίας, ένας άλλος άπορος, ζητώντας κι αυτός μια βοήθεια από την εκκλησία της «αγάπης». Η απάντηση που έλαβε εκείνος, δεν ήταν απλά αρνητική, ήταν και ειρωνική!.. «Κι εγώ φτωχός άνθρωπος είμαι!».. είχε πει τότε ο αρχηπαπάρας Ιερομόναχος Αλέξανδρος Τσιουχάρης, παίρνοντας ένα μισοκακόμοιρο ύφος κι επιδεικνύοντας το άδειο πορτοφόλι του, σαν να ζητούσε αυτός ελεημοσύνη κι όχι ο άλλος! Δεν είπε βέβαια σ' εκείνο τον άνθρωπο, ότι ναι μεν το πορτοφόλι του ήταν συμπτωματικά άδειο, αλλά ο τραπεζικός του λογαριασμός αρκετά γεμάτος και παχουλός όπως κι ο ίδιος, και οι μετοχές στο χρηματιστήριο ανέβαιναν σταθερά!
Έτσι, έχοντας μπροστά μου αυτόν τον ηλικιωμένο άνθρωπο, πέρασε αστραπιαία από την σκέψη μου, το όλο σκηνικό της ντροπής.
-Έχεις οικογένεια παππού;.. ρώτησα τον ηλικιωμένο.
-Μόνο εγώ και η γριά μου είμαστε!.. Αλλά να, τώρα που έρχεται το Πάσχα, είπαμε να βάλουμε στο στόμα μας λίγο λάδι και μια μπουκιά κρεατάκι όπως όλος ο κόσμος αυτές τις άγιες μέρες!!..
-Μάλιστα.. Έλα μαζί μου! ...; του είπα χωρίς δεύτερη σκέψη.
Πήρα τον γέροντα από το χέρι, και πήγαμε στο κρεοπωλείο που ήμουν πελάτης, με σκοπό να βάλω ένα ακόμα «φέσι». Ο μισθός μου από την εκκλησία, δεν ήταν κι ότι καλύτερο, αφού ήμουν πρωτοδιόριστος, αλλά τα τυχερά που μου έβαζαν στην τσέπη ορισμένοι επίμονοι χριστιανοί (με σκοπό να φτάσουν οι προσευχές τους γρηγορότερα στα αφτιά του θεού τους), έφταναν και ξεπερνούσαν συχνά τον μισθό μου 121.590 δρχ. Μόνο που εκείνες τις μέρες, για έναν περίεργο λόγο, οι τσέπες μου είχαν στεγνώσει. Αυτός ήταν και ο λόγος, που μετά από αυτό το πάθημά μου, άρχισα να τα «παίρνω» κι εγώ, για να μπορώ να τα βγάζω πέρα με τα «φέσια» των συνανθρώπων μου, όπου έκρινα δηλαδή ότι η φτώχια ήταν πραγματική.
Λίγες ημέρες αργότερα, μέσα στο «γραφείο» (κουζίνα), του ιερομόναχου Αλέξανδρου Σταματίου, γινόταν ένας χαμός από τις φωνές εκείνου του σκληροτράχηλου πρώην ναυτικού, που άφριζε και ξάφριζε από το κακό του, και τον οποίο φυσικά, ως καλό και υπάκουο πρόβατο που υποτίθεται ότι ήμουν, θα όφειλα να τον ακούω με σκυμμένο το κεφάλι! Φαίνεται όμως, ότι οι δικοί μας Θεοί, οι Έλληνες, με είχαν χαϊδέψει μια ξάστερη νύχτα μέσα στην παιδική κούνια. Γιατί, πώς να εξηγηθεί διαφορετικά το γεγονός, ότι γεννήθηκα και μεγάλωσα μέσα στην εκκλησία, του χριστιανισμού, αλλά ποτέ δεν αποδέχτηκα ολοκληρωτικά την παράνοιά της; Το ότι δέχθηκα να χειροτονηθώ, αυτό μου φάνταξε κάποτε ως μια καλή επαγγελματική λύση, την περίοδο μάλιστα κατά την οποία, δεν είχα πλήρη συναίσθηση του τι πραγματικά είναι ο χριστιανισμός, όπως δεν έχουν και πολλοί άλλοι χριστιανοί σήμερα!
-Η δική σου δουλειά είναι να εκτελείς τα καθήκοντά σου, να παίρνεις τα φράγκα σου, που είναι πολύ περισσότερα κι από τα δικά μου λόγο του βαθμού σου, και να βγάλεις τον σκασμό!! Ποιος σου έδωσε το δικαίωμα να μιλάς εσύ για το ευαγγέλιο του Χριστού και να κάνεις πράξη την ελεημοσύνη;
-Αφού ο βαθμός μου είναι ανώτερος απ' τον δικό σου, εσένα ποιος σου έδωσε το δικαίωμα να με κρίνεις;
-Ο επίσκοπός μας!!
-Σου είπε ο επίσκοπος μας, ότι απαγορεύεται να βοηθάμε τους φτωχούς συνανθρώπους μας;
-Αυτό δεν σε αφορά!
Το τι κάνει ο επίσκοπος μας είναι δική του δουλειά!
-Εντάξει, και δική μου δουλειά είναι να πράττω κατά συνείδηση! είπα εγώ
-Γ@μώ την Παναγία σου και το Χριστό σου κωλόπαιδο!! (
ξέσπασε ο «πνευματικός» και «άγιος» αυτός παπάς)  Τι δουλειά έχεις εσύ να βοηθάς τον κόσμο; Θα μας χαλάσεις την πιάτσα με τα καμώματα σου!! .

Έβαλα τότε και τα δυο μου χέρια κάτω από το τραπέζι, και το τίναξα στο ταβάνι, γκρεμίζοντας ποτήρια και «ιερατικά» βιβλία, κι αμέσως μετά τον έπιασα από το λαιμό. Αν δεν έμπαινε στη μέση η πρώην γυναίκα μου, που περίμενε στο σαλόνι, όσο ο άθλιος αυτός παπάρας, μου έκανε κήρυγμα αγάπης και ηθικής στην κουζίνα του, δεν ξέρω ποια θα ήταν η συνέχεια.
Το επεισόδιο αυτό, έμεινε καλά κρυμμένο για δώδεκα ολόκληρα χρόνια, αφού ο άντρακλας πρώην ναυτικός, δεν είχε ποτέ του το σθένος να το καταγγείλει, ως όφειλε να κάνει σχετικά με την συμπεριφορά μου, με εντολή του επισκόπου του.

Εγώ παραιτήθηκα περίπου δυο χρόνια αργότερα για λόγους συνειδήσεως, κι άρχισα να ψάχνω την ιστορία που δεν μας είπαν, όλοι εκείνοι που μοναδικό τους μέλημα είναι, να ελέγχουν τις συνειδήσεις των ανθρώπων, να τους εξαπατούν, και να κλέβουν το βιος τους, πουλώντας τους ψεύτικες ελπίδες για μια άλλη ζωή, αφού πρώτα καταθέσουν στους μεγαλοαπατεώνες αυτούς ότι έχουν και δεν έχουν, με αντάλλαγμα μια σουίτα στον παράδεισο.


Ότι γράφω ανωτέρω, είναι απολύτως αληθή. - Αντώνης Δημητράκης

Συνεχιζεται...

Έλληνας ή Χριστιανός; Το δίλλημα και οι περιπέτειες ενός πρώην παπά! (Μερος 1ο)

Έλληνας ή Χριστιανός;
Το δίλλημα και οι περιπέτειες ενός πρώην παπά!

(γραμμένο από: Αντώνης Δημητράκης)


Μερος 1o:
«Ένας είναι ο θεός, και το όνομα του μαϊντανός!!»

- (Διαλογος με τον Πρωτοπρεσβύτερο Θεόδωρο Κριτικό, εφημέριο Χατζηράδου Τήνου, Τήνος 1997).

-Ένας είναι ο θεός, και το όνομα του μαϊντανός
-Τι λόγια είναι αυτά «πάτερ»;
-Έλα τώρα διάκο μου! Εσύ θα μου πεις ποια είναι η δουλειά μου; Είμαι εικοσιπέντε χρόνια παπάς εγώ! Πιάνω πουλιά στον αέρα! Δεν κοιμάμαι όπως εσύ!
-Εγώ κοιμάμαι δηλαδή;
-Αα!!!.. Θα σου μάθω εγώ κόλπα που δεν τα ξέρεις!!.. Ξεφτέρι θα σε κάνω! Θα παίρνεις το πεντοχίλιαρο από τον πιστό χωρίς να φέρνει αντιρρήσεις. Εγώ πήγαινα στα πανηγύρια και το έπαιζα (εννοεί το λαούτο), και γέμιζα μια τσάντα λεφτά!!! ...;Λεφτά διάκο!!!
Λεφτά έλεγε ο παπάς, και γέμιζε το στόμα του μέλι και ζάχαρη. «Λεφτά!!..Λεφτά!!».
-Μα τότε «πάτερ» γιατί μας λέγανε στην σχολή για την ελεημοσύνη και την αγάπη; Τι νόημα έχουν αυτά τα πράγματα για σένα;
-Αα!!!.. Μαλακίες!.. Αυτά είναι για τους άλλους!..
Ένας παπάς έλεγε μια φορά στην εκκλησιά που ήμουν μικρός «όταν έχεις δυο πουκάμισα να δίνεις το ένα», μετά την εκκλησιά, πήγε στο σπίτι να πιει καφέ και ν' αλλάξει ρούχα, κι έψαχνε να βρει το πουκάμισο ...; «Έει παπαδιά, που είναι το πουκάμισό μου», κι αυτή η μαλακισμένη το είχε δώσει σ' ένα ζητιάνο. Αλλά της τίναξε βλαστήμιες ο παπάς, που κατέβασε όλα τα καντήλια και τους αγίους!!
-Μάλιστα ...; Και πως τα παίρνεις δηλαδή τα λεφτά από τους πιστούς;
-Αα!!!.. Εγώ τους λέω κάνω προσευχές! Είμαι εικοσιπέντε χρόνια παπάς, και η ευχή μου πιάνει!! Ότι πω θα γίνει, γιατί ο θεός μ' ακούει!!
Αυτά έλεγε ο παπάς και ξεκινούσε το τραγούδι με την ωραία φωνή του, στην αυλή του σπιτιού, κάτω από την αχλαδιά. Ωραία και μελωδική ήταν η φωνή του γέρο-παπά, που έλεγε νησιώτικα, αμανέδες και λαϊκά τραγούδια, κι έκανε να ραγίζουν οι καρδιές, και να στάζουν τα μάτια, όταν κι αυτόν τον έπαιρνε το παράπονο για την παπαδιά του, που την έχασε από κάποιο ιατρικό λάθος όπως έλεγε. Έτσι, μετά το «πέντε έλληνες στον Άδη», ακολουθούσε ο θρήνος, με στιχάκια ειδικά μελετημένα για φαγοπότι μετά από κηδεία, εκεί που το λαούτο έπαιζε μόνο πένθιμα. Μετά, για να επανέλθει κι ο ίδιος, το γύριζε στο χαρμόσυνο. Αυτό γινόταν κάθε απόγευμα, «πέντε έλληνες στον Άδη», μια κηδεία, και μετά ένα πανηγύρι. Και φυσικά στο ενδιάμεσο, μαθήματα υποκριτικής και εξαπάτησης αφελών. Έτσι θα σκύβεις το κεφάλι, αυτό το ύφος θα παίρνεις, περπάτα να σε δω και να σε καμαρώσω, έλα παιδί μου να σε φιλήσω, εγώ που σ' αγαπώ πολύ, και τι όμορφος και τι καλός που είσαι, και πόσα Λεφτά θα φέρεις εσύ στο σπίτι μου, και τι ωραία και τι καλά που περνάμε, και μη σε νοιάζει εσένα που άλλοι δεν έχουνε να φάνε, γιατί ο θεός τους έκανε έτσι, κλπ, κλπ.
Τέλεια αγάπη δεν νομίζετε;

Ότι γράφω ανωτέρω, είναι απολύτως αληθή. - Αντώνης Δημητράκης

Συνεχιζετε....

Εγγραφο "φωτια" ΚΡΑΤΟΣ ΠΡΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ... 6.000.000 € !!! Α Φ Ο Ρ Ο Λ Ο Γ Η Τ Α !!


EKKLISIA_3.EKATOM._EYRO_2005

"3.000.000 ευρω, σε χαρτονομίσματα, το οποίον αποτελεί τη 2η δόση"

ΑΡΑ: εξι εκατομμύρια (6.000.000 € !!! ) Α Φ Ο Ρ Ο Λ Ο Γ Η Τ Α !!!

Εγγραφο "φωτια" για τα διαπλεκομενα της εκκλησιας

« Οικονομική ενίσχυση Οικουμενικού Πατριαρχείου έτους 2005

"Αποστέλλουμε συνημμένως εντός δυο σφραγισμένων φακέλων ποσό τριών εκατομμυρίων 3.000.000 ευρω, σε χαρτονομίσματα, το οποίον αποτελεί τη 2η δόση της οικονομικής ενίσχυσης του έτους 2005, προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο. "

ΜΕΤΡΗΤΑ???

ΑΠΟΡΡΗΤΟ???

ΣΚΟΠΟΣ ΕΝΙΣΧΥΣΗΣ???

"3.000.000 ευρω, σε χαρτονομίσματα, το οποίον αποτελεί τη 2η δόση"

ΑΡΑ: εξι εκατομμύρια (6.000.000 € !!! ) Α Φ Ο Ρ Ο Λ Ο Γ Η Τ Α !!!

Απορία 1 : υπήρξε και 3η , 4η , 5η δόση;

Απορία 2 : κάθε χρόνο το ίδιο βιολι?

Απορία 3 : (και λίγο χιούμορ γιατι θα τρελαθούμε)εφέτο δε δώκανε? ...θα δώκουνε?...πόσα (με τέτοια κρίση) θα δώκουνε?

Να επεμβει άμεσα ενας εισαγγελεας (..ή δημοσιογράφος, ή αλήτης , ή ρουφιάνος , ή ... κάποιος τελος πάντων)


Λεφτά ὑπάρχουν. Δεῖτε ποιός τά ἔχει…

Eκκλησιαστική περιουσία...

alt

Τήν eρα πού συντελεΦται


ΟΙ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΚΟΣΜΑ ΑΙΤΩΛΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΑΪΜΟΥΔΕς

ΟΙ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΚΟΣΜΑ ΑΙΤΩΛΟΥ

ΕΙΝΑΙ ΜΑΪΜΟΥΔΕς


Επειδή ζούμε σε πονηρές εποχές, όπου το εντυπωσιακό ψέμα είναι πηγή κέρδους, καλό θα είναι να προσέχουμε.

Και επειδή οι προφητείες του Κοσμά του Αιτωλού, φανερώθηκαν στον κόσμο απο έναν Ταλιμπάν της  Ορθοδοξίας (τον Καντιώτη, μητροπολίτη Φλώρινας), καλό είναι να προσέχουμε περισσότερο.

Επειδή οι προφητείες ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ οτι γράφτηκαν απο έναν άλλον Ταλιμπάν της Ορθοδοξίας, καλό  θα είναι   να  προσέχουμε ακόμη περισσότερο.
 
Κάπου   διάβασα  ένα  κείμενό  του  που  έλεγε  πόσα   μαντήλια   δώρησε   στις  γυναίκες   για   να  καλύπτουν  το  κεφάλι  τους  γιατί  είναι  αμαρτία  να  κυκλοφορούν  ξεσκέπαστες.  Απο   αλλού   άκουσα  οτι  ήταν  εχθρός  της   Ελληνικής   φιλοσοφίας.  Λίγο  απίθανο  το  βλέπω  κάποιος   θεός  να  δώσει  προφητικό  χάρισμα  σε   τέτοιο  άτομο.  Ο  Αλλάχ  ίσως.

Ξέρει κανείς σας που και πώς βρέθηκαν οι προφητείες; 
Έχει δεί κανείς το χειρόγραφο; 
Ξέρει κανείς πού φυλλάσεται τώρα το χειρόγραφο; 


Να  τί  έχω  ακούσει   εγώ: 

 Στον πόλεμο του 1940, ένας Έλληνας ανθυπολοχαγός (πνευματικό παιδί του Καντιώτη)  πολεμούσε ταμπουρωμένος μέσα σε ένα λιθόκτιστο αλβανικό σπίτι.  Εκεί που πυροβολούσε, πιάνει το μάτι του  ένα χαρτί σφηνωμένο ανάμεσα στις πέτρες του τοίχου. Το βγάζει με προσοχή και το διαβάζει. Ήταν οι προφητείες... του Κοσμά Αιτωλού! Ο ανθυπολοχαγός έφερε το χειρόγραφο στον Καντιώτη και αυτός το γνωστοποίησε στον κόσμο.
Τόσο απλό ήταν!

Υποπτα σημεία:

1)  Ο Κοσμάς ο Αιτωλός δεν ανακοινώνει τις προφητείες του όσο ζεί.  Τις γράφει και τις καταχωνιάζει. Είναι λογικόν; 

2)  Οι προφητείες μένουν επι δεκαετίες στον τοίχο του Αλβανού που δεν τις παίρνει χαμπάρι.  Ο ανθυπολοχαγός, στα λίγα λεπτά που μπαίνει στο σπίτι τις βλέπει! Είναι λογικόν; 

3)  Ο ανθυπολοχαγός έχει για εξομολόγο τον Καντιώτη!
     Μήπως παραείναι σατανική σύμπτωση; 


Τί "ψύλλους στ΄ αυτιά" μας βάζει αυτή η ιστορία:

Ο  Καντιώτης γράφει ο ίδιος τις δήθεν (ετεροχρονισμένες) προφητείες... και πολυ απλά, λέει οτι τις έφερε κάποιο πνευματικό του παιδί απο την Αλβανία.

Για να ξεκαθαριστεί το θέμα, και για να αποστομώσουν οι χριστιανοί εμάς τους βέβηλους αμφισβητίες, και για να αποδείξουν οτι οι δικοί τους ιερείς έχουν ενίοτε πραγματικά προφητικά χαρίσματα, δοσμένα απο τον βιβλικό θεό, ιδού τί πρέπει να κάνουν:

Να δώσουν:

1)  Όνομα και διεύθυνση του ανθυπολοχαγού.

2)  Ημερομηνία θανάτου του ανθυπολοχαγού.

3)  Πότε παρέδωσε ο ανθυπολοχαγός το χειρόγραφο στον Καντιώτη; 

4)  Πότε το δημοσίευσε ο Καντιώτης; 

5)  Να δοθεί το χειρόγραφο σε ομάδα επιστημόνων, για να εξακριβωθεί το είδος (και  κυρίως η ηλικία) του χαρτιού και το είδος της μελάνης.


Τολμούν;

ΕΝΑ ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΒΙΒΛΙΚΟ ΔΕΙΓΜΑ ΘΕΟΠΝΕΥΣΤΙΑΣ

ΕΝΑ ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΒΙΒΛΙΚΟ ΔΕΙΓΜΑ ΘΕΟΠΝΕΥΣΤΙΑΣ.


 

Εδώ προσφέρουμε στους αναγνώστες ένα μικρό και πρόχειρο δείγμα βιβλικής αντιφάσεως και ασυναρτησίας. Υπολογίζω ότι ένα καλό ολοκληρωμένο δείγμα πρέπει να ισούται με εκατό φορές αυτό εδώ.

Υπάρχουν τέτοιοι κατάλογοι σχεδόν πλήρεις στην διεθνή βιβλιογραφία Αν τα βάλουμε όλα μαζί, έχομε τουλάχιστον επτά χιλιάδες (7.000) προβλήματα που ανακύπτουν από το ιερό αυτό βιβλίο.

Αν και τα θέματα που εκτίθενται εδώ ευρίσκονται όλα εντός της Βίβλου, ζητώ συγγνώμη για τυχόν λανθασμένους αριθμούς στις αναφορές.

Έπειτα, από έκδοση σε έκδοση υπάρχει μια διαφορά συν ή πλην ένα ή δύο στην αρίθμηση των στίχων και των ψαλμών. Οπότε ελέγξετε τις εκδόσεις του «αγίου» αυτού βιβλίου στις οποίες αναφέρεστε.

Επί πλέον, κάθε έκδοση περιέχει πολλές συγκρίσεις και αντιπαραθέσεις στίχων στα περιθώρια κλπ.

Έτσι αν βρείτε όλες τις αναφορές και τις συγκρίσεις των, θα φτιάξετε μια ατέρμονα αλυσίδα αντιφάσεων και ασυναρτησίας.

Καλό κουράγιο! Αξίζει όμως η προσπάθεια για να αποδείξετε έτσι την «θεοπνευστία», την «ακρίβεια» και το «άριστο» ύφος αυτού του άχρηστου βιβλίου!


Ποιους να μισείς

--Αυτούς που τρώνε καβούρια και γαρίδες. Λευιτικόν 11: 10.

--Αυτούς που θυσιάζουν στο Θεό ελαττωματικά ζώα. Δευτερονόμιον 17: 1.

--Αυτούς που ξαναπαντρεύονται το ίδιο άτομο μετά από διαζύγιο. Δευτερονόμιον 24: 4.

--Τους ομοφυλοφίλους. Λευιτικόν 18: 22.

--Τους υπερηφάνους. Παροιμίαι 16: 5.

--Τις γυναίκες που φοράνε παντελόνια. Δευτερονόμιον 22: 5.

-- Τον άνδρα με μακριά μαλλιά (τον Ιησού άραγε;) Α΄ Προς Κορινθίους 11: 14, αντίφαση με: Αριθμοί 6: 5, Α΄ ΣαμουήλΒασιλειών), 1: 11, Κριταί 13: 5.

--Αυτούς που αποκαλούν άλλους βλάκες. Ματθαίος 5: 22.


Ποιους να σκοτώνεις

--Το άτακτο και ανυπάκουο παιδί. Δευτερονόμιον 21: 20-21.

--Αυτούς που καταρρώνται ή χτυπούν τους γονείς των. Λευιτικόν 20: 9, Έξοδος 21: 15.

--Τους λάτρεις άλλων θεών. Δευτερονόμιον 13: 6-11.

--Τους πνευματιστές και τις μάγισσες. Λευιτικόν 20: 27, Δευτερονόμιον 13: 6-11, Έξοδος 22: 18.

--Αυτούς που δεν πιστεύουν στον Χριστό (παραβολή). Λουκάς 19: 27.

--Αυτούς που εργάζονται τα Σάββατα. Έξοδος 35: 2 (ο Μωυσής σκοτώνει κάποιον γι' αυτόν τον λόγο), Αριθμοί 15: 32-36.

--Αυτούς που κατηγορούνται από δύο μάρτυρες για κακοήθεια. Δευτερονόμιον 17: 6.

--Τα παιδιά και τα μωρά των εχθρών. Αριθμοί 31: 17, Δευτερονόμιον 20: 13, Ψαλμοί 136 (ή 137): 9, Λευιτικόν 26: 29.

--Τους Μοιχούς. Λευιτικόν 20: 10.

--Τους ομοφυλοφίλους. Λευιτικόν 20: 13.

--Τη γυναίκα που δεν είναι παρθένος όταν παντρεύεται. Δευτερονόμιον 22: 13-21.

--Αυτούς που έχουν φονικά ζώα. Έξοδος 21: 29.

--Τους κτηνοβάτες. Έξοδος 22: 19, Λευιτικόν 18: 23, 20: 15-16.


Οφείλομε να πράττομε αυτά;

--Ολόκληρος ο Νόμος της Παλαιάς Διαθήκης εφαρμόζεται και στην Καινή. Ματθαίος 5: 17-19, εν μέρει αντιφάσκον με: Ματθαίος 5: 38-39. Τί λέτε λοιπόν, να πράττομε αυτά που διατάζουν οι νόμοι της Παλαιάς Διαθήκης;;;...


Εσχατολογική λατρεία και εμμονή

--Ο Ιησούς και η Βίβλος διατείνονται ότι το τέλος του κόσμου είναι προ των θυρών, ακόμα και στο παρελθόν. Μάρκος 9: 1, Ματθαίος 16: 27-28, Λουκάς 9: 26-27, Λουκάς 21: 32, Ματθαίος, 24: 34 Ιωάννης, 5: 25-29, Ιακώβου 5: 8, Α΄ Ιωάννου 2: 18, Α΄ Πέτρου 4: 7, Μαλαχίας 4.


Οικογενειακές και πολιτικές αξίες

-- Ο Ιησούς λέγει να μισείς και να εγκαταλείπεις την οικογένεια σου. Λουκάς 14: 26, Ματθαίος 10: 35-36, Ματθαίος 19: 29.

--Μη καλείς κανέναν επί της γης πατέρα σου. Ματθαίος 23: 9

--Ο Ιησούς λέγει να τιμάς τους γονείς σου. Ματθαίος 19: 19.

--Δεν υπάρχουν οικογένειες στον Ουρανό. Μάρκος 12: 25.

--Να μην παντρεύεστε. Α΄ Προς Κορινθίους 7: 1, 8, 27. Να μην ξαναπαντρεύεστε. Ματθαίος 5: 32, Μάρκος 10: 11-12.

--Ο Ιησούς και η Καινή Διαθήκη λέγει να πληρώνετε φόρους στην κυβέρνηση και να την υπακούετε. Προς Ρωμαίους 13: 1-7, Β΄ Πέτρου 2: 10, Ματθαίος 22: 17-21, Μάρκος 12: 17, Λουκάς 20: 25.

--Ο Ιησούς είναι εναντίον της δημοσίας Προσευχής. Ματθαίος 6: 5-6.

--Οι πλούσιοι δεν μπορούν να είναι Χριστιανοί. Ματθαίος 19: 24.

--Δίνετε τα πάντα στους φτωχούς. Λουκάς 18: 22.

--Ο Λωτ καθιστά εγκύους τις κόρες του μετά τον θάνατο της γυναίκας του από τον Θεό και μετέπειτα τιμάται και θεωρείται δίκαιος. Γένεσις 19, Β΄ Πέτρου 2: 7.

--Τίποτα δεν είναι ζωντανό μέχρι να αναπνεύσει. Γένεσις 2: 7.

--Η τιμωρία για θανάτωση κυήματος είναι μόνο αποζημίωση. ΄Εξοδος 21: 22-25.

--Οι γυναίκες αξίζουν λιγότερο και οφείλουν να υποτάσσονται. Προς Εφεσίους 5: 22-24, Προς Κολασσαείς 3: 18, Α΄ Προς Κορινθίους 11: 5-10, 14: 34-35.

--Να ευνουχίζεστε διά την βασιλείαν των ουρανών. Ματθαίος 19: 12.

--Τα Σόδομα δεν καταστράφηκαν λόγω ομοφυλοφιλίας. Ιεζεκιήλ 16: 49-5 (αντίφαση με την Γένεσιν). Το να μην ακούς τον Ιησού είναι μεγαλύτερη αμαρτία και από τις αμαρτίες των Σοδόμων. Λουκάς 10: 10-12.

--Ήταν ο Δαυίδ ομοφυλόφιλος;;; Α΄ ΣαμουήλΒασιλειών) 18: 1-4, 20: 3-4, 7, 41, Β΄ ΣαμουήλΒασιλειών) 1: 25-26.

--Ο Θεός φτιάχνει τους ανθρώπους ομοφυλοφίλους. Προς Ρωμαίους 1: 26-28.


Μυθικά Τέρατα

--Γίγαντες. Γένεσις 6: 4, Α΄ ΣαμουήλΒασιλειών) 17: 4.

--Πνεύματα. Α΄ ΣαμουήλΒασιλειών) 28: 8: 20.

--Δαίμονες. Λουκάς 11: 14.

--Λεβιάθας. Ησαΐας 27: 1, Ιώβ 41: 1.

--Δράκοντες. (Η Αποκάλυψις είναι γεμάτη!).

--Άγγελοι. Ματθαίος 28: 2, Γένεσις 19.

--Μονόκεροι. Ησαΐας 34: 7.

--Μάγισσες και Πνευματικά Διάμεσα (Medi-um -a). Έξοδος 22: 18, Μιχαίας 5: 12, Α΄ ΣαμουήλΒασιλειών) 28: 8-20.

--Μάγοι. Έξοδος 7: 22, Έξοδος 8: 7, Έξοδος 8: 18.

--Ομιλούντες όνοι. Αριθμοί 23: 23-30.

--UFO's. Γένεσις 6: 4, (Β΄) ή Δ΄ Βασιλειών 2: 11, Ιεζεκιήλ 10.


Υπερφυσικές Δυνάμεις και Μαγεία

--Ένας πραγματικός Χριστιανός πρέπει να έχει βαπτιστεί, να έχει πίστη, να απoδιώκει δαιμόνια, να ομιλεί γλωσσολαλιές, να πιάνει φίδια, να μπορεί να θεραπεύει τους ασθενείς, να έχει ανοσία σε όλα τα δηλητήρια. Μάρκος 16: 16-18.

--Ένας πραγματικός Χριστιανός πρέπει να μπορεί να κάνει θαύματα μεγαλύτερα από τον Ιησού. Ιωάννης 14: 12.

--Οι πραγματικοί Χριστιανοί πρέπει να μπορούν να μετακινούν όρη και δένδρα κατά διαταγήν των. Ματθαίος 17: 20, 21: 21, Μάρκος 11: 23, Λουκάς 17: 6.

--Οτιδήποτε κάποιος ζητήσει θα του δοθεί. Ματθαίος 7: 7.

--Όλα τα πράγμα είναι δυνατά για τον Θεό. Ματθαίος 19: 26.

--Ο Θεός όμως δεν μπορεί να νικήσει τα πολεμικά άρματα. Κριταί 1: 19.

--Ο Ιησούς χρησιμοποιεί μαγικές φράσεις. Μάρκος 6: 4-5, 7: 33-35, Μάρκος 8: 23-25.

--Ο Ιησούς έχει περιορισμένες δυνάμεις. Μάρκος 6: 5.

--Οι μάγοι μπορούν να κάνουν τα ίδια πράγματα που κάνει και ο Θεός. Έξοδος 7: 22, Έξοδος 8: 7.

(Ο Απολλώνιος Τυανεύς είναι σαν ένας Ιησούς.).


Επιστήμες

--7 ημέρες, στερέωμα, φυτά (πριν τον ήλιο), θαλάσσια ζώα, πτηνά, ζώα της ξηράς, άνδρας και γυναίκα όλα μαζί. Γένεσις 1.

--1η ημέρα, άνδρας, φυτά, όλα τα άλλα δημιουργήματα, γυναίκα, γνώση του καλού και του κακού εδόθη μόνο σε ένα δένδρο στην αρχή, πύρινες ρομφαίες. Γένεσις 2.

--Η ηλικία της Γης είναι 7000 έτη. (Έπεται από τα «άγια» μαθηματικά της Βίβλου!).

--Η Γη είναι επίπεδη. Ματθαίος 4: 5-8, Λουκάς 4: 5, Ησαΐας 11: 12, Δανιήλ 4: 10-11, Αποκάλυψις 7: 1.

--Ο ήλιος κινείται γύρω από μια σταθερή Γη και το Φεγγάρι έχει δικό του φως. Όπως λένε οι χριστιανοί έπεται από: Ιησούς του Ναυή 10: 12-14, Ησαΐας 13: 10, Α΄ ΣαμουήλΒασιλειών) 2: 8, Α΄ Παραλειπομένων 16: 30, Ψαλμοί 95 (ή 96): 10, Ψαλμοί 103 (ή 104): 5.

--Ο αριθμός του Αρχιμήδους π = 3.141592.... ισούται με 3 ακριβώς. (Αυτά είναι μαθηματικά για αγίους!). Β΄ Παραλειπομένων 4: 2, (Α΄) Γ΄ Βασιλειών 7: 23.

--Κατακλυσμός και Ουράνιο Τόξο. Γένεσις 9: 13, 7 (Γένεσις 7: 2) ή (Γένεσις 6: 19, 7: 8, 9, 15). Κάθε ζώο επέζησε 40 ημέρες (Γένεσις 7: 17) ή 150 ημέρες (7: 24, 8: 3). Τα θαλάσσια ψάρια, τα ζώα της Αυστραλίας, τα θανατηφόρα παράσιτα, οι δεινόσαυροι, κλπ. δημιουργούν πρόβλημα μεγέθους, χρόνου, τροφών, κλπ.

--Η Γλωσσολογία του Πύργου της Βαβέλ. Γένεσις 11.


Η Γέννηση του Ιησού

--Ο Ιησούς συνελήφθη από το Άγιο Πνεύμα και ήταν προϊόν παρθενογέννησης. Ματθαίος 1: 18-21.

--Ο Ιησούς συνελήφθη από το σπέρμα του Δαυίδ κατά σάρκα. Προς Ρωμαίους 1: 3.

--Ο Ηλί ήταν ο εκ πατρός παππούς του Ιησού. Λουκάς 3: 23.

--Ο Ιακώβ ήταν ο εκ πατρός παππούς του Ιησού. Ματθαίος 1: 16, Ιωάννης 4: 5.


Ο Ιησούς όταν είχε καλή μέρα

--Αγάπα τους εχθρούς σου. Ματθαίος 5: 43-44.

--Ο Χρυσούς Κανών. Ματθαίος 7: 12, Λουκάς 6: 31.

--Μην κρίνετε. Ματθαίος 7: 1.

--Να σέβεστε τα κρίνα. Λουκάς 12: 27, Ματθαίος 6: 28.

--Να είστε σαν παιδιά. Ματθαίος 18: 3.

--Δίνετε ό,τι οιοσδήποτε κάποιος σας ζητήσει. Λουκάς 6: 30.

--Γυρνάτε και την άλλη πλευρά. Λουκάς 6: 29.

--Όποιος δεν είναι εναντίον μου είναι μαζί μου. Μάρκος 9: 40, Λουκάς 9: 50.


Ο Ιησούς όταν είχε κακή μέρα

--Όποιος δεν είναι μαζί μου είναι εναντίον μου. Ματθαίος 12: 30, Λουκάς 11: 23.

--Περιθάλπετε τους κακούς και μην αντιστέκεστε στο κακό. Ματθαίος 5: 39-45.

--Κατασφάξετε τους απίστους (παραβολή). Λουκάς 19: 27.

--Οι φαύλοι θα βασανίζονται στην Κόλαση αιωνίως. Μάρκος 9: 43-48.

--Μίσος και οργή κατά καρποφόρου δένδρου. Μάρκος 11: 13-14, 20, Ματθαίος 21: 19-20. (Υπάρχει και η καταπληκτική αντίφαση «του επομένου πρωινού» στον Μάρκο με το «παραχρήμα» του Ματθαίου.).

--Ο Ιησούς ήλθε για να φέρει διαμάχες. Λουκάς 12: 51-53, Ματθαίος 10: 34.

--Ο Ιησούς λέγει να μισείς και να εγκαταλείπεις την οικογένεια σου. Λουκάς 14: 26, Ματθαίος 10: 35-36, Ματθαίος 19: 29.

--Ο Ιησούς απειλεί να φονεύει παιδιά. Αποκάλυψις 2: 23.


Ποιος είδε τον Θεό (και τον Ιησού)

--Κανείς δεν είδε τον Θεό. Ιωάννης 1: 18.

--Ο Ιακώβ είδε το πρόσωπο του Θεού. Γένεσις 32: 30.

--Ο Μωυσής είδε τα πισινά του Θεού. Έξοδος 33: 23.

--Ο Θεός είχε δείπνο με τον Αβραάμ. Γένεσις 18.

--Ο Παύλος δεν συνάντησε ποτέ τον Ιησού αλλά είδε τον Θεό; Β΄ Προς Κορινθίους 12, Προς Γαλάτας 1: 11-12.

--Ο Μωυσής μαζί με πολλούς άλλους είχε δείπνο με τον Θεό. Έξοδος 2: 9-18.

--Ο Μωυσής, Ααρών και Μαριάμ σαν στήλη νεφέλης. Αριθμοί 12: 5-12.


Πιθανές υποκλοπές

--Ο Ιησούς και ο Ηλίας κάνουν το ίδιο πράγμα με τα ίδια λόγια. Λουκάς 7, (Α΄) Γ΄ Βασιλειών 17.

--Ο Λουκάς και ο Ηλίας κάνουν το ίδιο πράγμα με τα ίδια λόγια. Ιεζεκιήλ 1: 1, 4: 9, 4: 14, Πράξεις 10: 11-14.


Διάφορες αντιφάσεις

--Ο Θεός θα τιμωρεί τα τέκνα για τις αμαρτίες των γονέων. Έξοδος 20: 5.

--Ο Θεός δεν θα τιμωρεί τα τέκνα για τις αμαρτίες των γονέων. Ιεζεκιήλ 18: 20.

--Τα τελευταία λόγια του Ιησού είναι διαφορετικά: Ματθαίος 27: 46, Λουκάς 23: 46, Ιωάννης 19: 30.

--Η Μαρία Μαγδαληνή και η Μαρία η μητέρα του Ιακώβου πάνε στον τάφο, βρίσκουν τους φύλακες και τον λίθον που είχε μετακινηθεί μετά από σεισμό. Ένας άγγελος επί του λίθου αναγγέλλει τι συνέβη. Ματθαίος 28.

--Η Μαρία Μαγδαληνή, η Μαρία η μητέρα του Ιακώβου, και η Σαλώμη πάνε στον τάφο, δεν βρίσκουν φύλακες ή λίθον και ένας νέος μέσα στον τάφο τους λέγει τι συνέβη. Οι γυναίκες δεν είπαν τίποτα σε κανένα. Μάρκος 16.

--Η Μαρία Μαγδαληνή, η Μαρία η μητέρα του Ιακώβου, και η Ιωάννα και άλλες γυναίκες πάνε στον τάφο, και δύο άνδρες μέσα στον τάφο λένε τι συνέβη. Λουκάς 24.

--Η Μαρία πηγαίνει στον τάφο και δεν βρίσκει τίποτα, λέγει στους μαθητές ότι κάποιος έκλεψε το σώμα και έτσι όλοι πάνε πίσω και πάλι δεν βρίσκουν τίποτα. Οι μαθητές τότε φεύγουν και ο Ιησούς εμφανίζεται και λέγει στην Μαρία τι συνέβη. Ιωάννης 20.

--Παλαιές εκδόσεις του Μάρκου τελειώνουν στον στίχο Μάρκος 16: 8 χωρίς κανένας να βλέπει τον αναστηθέντα Χριστό.

--Η Γη θα υπάρχει πάντοτε. Εκκλησιαστής 1: 4.

--Η Γη θα τελειώσει με τον Αρμαγεδώνα. Β΄ Πέτρου 3: 10.

--Ο Ιούδας έπεσε, έσπασε και άνοιξε. Πράξεις 1: 18-19.

--Ο Ιούδας αυτοκρεμάστηκε. Ματθαίος 27-3: 10.

--Ο Ιησούς μεταφέρει τον σταυρό του. Ιωάννης 19: 17.

--Ο Σίμων ο Κυρηναίος μεταφέρει τον Σταυρό του Ιησού. Μάρκος 15: 21-22.

--Η Σοφία είναι καλή. Παροιμίαι 3: 13, 4: 7.

--Η Σοφία είναι κακή. Α΄ Προς Κορινθίους 1: 19, Εκκλησιαστής 1: 18.

--Ο Θεός έχει υιόν μονογενή. Α΄ Ιωάννου 4: 9.

--Ο Θεός έχει πολλούς υιούς. Γένεσις 6: 2, 4, Ιώβ 1: 6, 2: 1.

--Κανείς γραφεύς δεν ήταν στη δίκη του Ιησού. Μάρκος 14: 50. Οι ευαγγελικές αφηγήσεις κατασκευάστηκαν κατά τρόπους που αυτοί τις γράψανε νόμισαν ότι ταίριαζαν στην Παλαιά Διαθήκη, σαν δήθεν προφητείες.

--Ο Ιησούς σταυρώθηκε στις 9: 00 π. μ. (3η ώρα κατά τους Ρωμαίους) της ημέρας του Πάσχα. Μάρκος 15: 1, 25, 14: 1.

--Ο Ιησούς σταυρώθηκε μετά το μεσημέρι (6η ώρα κατά τους Ρωμαίους) μία μέρα πριν την ημέρα του Πάσχα. Ιωάννης 19: 14.

--Ενώ έχομε την παρθενογέννηση του Ιησού χρειαζόμαστε και το βάπτισμά του!


Ο Θεός και το Κακό

--Ο Θεός παραδέχεται ότι Αυτός έφτιαξε το κακό. Ησαΐας 45: 7, Αμώς 3: 6.

--Ο Θεός στέλλει τον Σατανά να καταστρέψει τη ζωή του Ιώβ. Ιώβ 2: 1-7.

--Ο Θεός σκληρύνει την καρδιά του Φαραώ. Έξοδος 9: 12, 10: 1, 20, 27, 11: 10, 14: 8.

--Ο Θεός διατάζει και υποστηρίζει τη δουλεία. Λευιτικόν 25: 44-46, Έξοδος 21: 2-8, Προς Εφεσίους 6: 5, Προς Κολασσαείς 3: 22.

--Εναντίον των γυναικών. Α΄ Προς Κορινθίους 14: 34, Α΄ Προς Τιμόθεον 2: 9-14, Γένεσις 5: 16.

--Οι κανόνες περί βιασμού: Δευτερονόμιον 22: 23-29, μέσα σε πόλη ο άνδρας και η γυναίκα θα θανατωθούν, αλλά στην ύπαιθρο μόνο ο άνδρας θα θανατωθεί. Εάν η γυναίκα δεν είναι παντρεμένη τότε ο άνδρας πληρώσει 50 σεκέλς και την παντρεύεται.

--Αντιεβραϊσμός. Α΄ Προς Θεσσαλονικείς 2: 14, 15, Προς Τίτον 1: 10.

--Ο Θεός δεν ευνοεί ούτε το καλό ούτε το κακό. Ματθαίος 5: 45.

--Ο Θεός δημιούργησε μερικούς ανθρώπους προορισμένους να πάνε στην κόλαση. Προς Ρωμαίους 8: 29-30, Ιούδα 1: 4, Ματθαίος 7: 13-14.

--Ο Θεός παραδέχεται ότι απατά. (Α΄) Γ΄ Βασιλειών 22: 23, Ησαΐας 6: 10.

--Ο Ιησούς παραδέχεται ότι απατά (λόγος των παραβολών). Β΄ Προς Θεσσαλονικείς 2: 11-12, Μάρκος 4: 10-12, Ματθαίος 13: 10-11.

--Ο Θεός αποστέλλει αρκούδες να κατασπαράξουν παιδιά. (Β΄) Δ΄ Βασιλειών 2: 24.

--Ο Θεός διατάζει τον φόνο βρεφών. Αριθμοί 31: 17, Δευτερονόμιον 20: 13, Ψαλμοί 136 (ή 137): 9, Λευιτικόν 26: 29, Αριθμοί 31: 17.

--Ο Ιησούς απειλεί να φονεύσει τα παιδιά για τις αμαρτίες των μανάδων των. Αποκάλυψις 2: 23.

--Ο Θεός και ο Ιησούς μισούν. Προς Ρωμαίους 9: 13, Αποκάλυψις 2: 6, Ψαλμοί 5: 5.

--Μα μην συναναστρέφεστε με ανθρώπους που έχουν διαφορετική γνώμη. Β΄ Ιωάννου 1: 10-11, Β΄ Προς Κορινθίους 6: 14-17.

--Ο αιμομίκτης Λωτ είναι δίκαιος. Β΄ Πέτρου 2: 7.

(Δωροδοκίες και φοβέρες - Παράδεισος και Κόλαση, κλπ., βρίθουν μέσα στην Ιερά Βίβλο.)



Μερικές εκ του προχείρου Ερωτήσεις


-Γιατί ο θεός φέρεται σαν ποταπός δηλητηριαστής δίνοντας κρέας για να χολεριάσουν πεινασμένοι άνθρωποι; «Και έσται υμίν, εις χολέραν» Ο΄ Αριθμοί 11.20.

-Γιατί ένας φαλακρός ημιάγριος (ο προφήτης Ελισαίος) καταριέται στο όνομα του Κυρίου, σαράντα δυο παιδάκια και τα έφαγαν αρκούδες; Μασ. Β΄ Βασιλ. Β΄ 23, 24 !!!

-Γιατί στην Βίβλο διαβάζουμε το απίστευτα βαρβαρικό: «ο δίκαιος θέλει ευφρανθεί όταν ιδεί την εκδίκηση, και τους πόδας αυτού (Ο΄τας χείρας αυτού) θέλει νίψει εν τω αίματι του ασεβούς (Ο΄ αμαρτωλού)» Μασ. Ψαλμοί 58.10 (ή ΝΗ΄10) Ο΄ Ψαλμοί 57.11.

-Γιατί με τις ευλογίες του Γιαχβε: «δέκα χιλιάδας ζωντανούς αιχμαλώτους οι Ιουδαίοι τους κατεκρήμνιζον από του άκρου του κρημνού, ώστε πάντες διερράγησαν»! Β΄ Χρονικών (Παραλειπομένων) 25.12.

-Τί σημαίνουν οι πορνογραφικές περιγραφές με μόρια και εκσπερματώσεις γαϊδάρων στην Βίβλο; (Βλέπε περί Οολά και Οολιβά), Ιεζεκιήλ 23.1-34. Δεν βρήκε ο προφήτης καλλίτερο τρόπο να εκφραστεί;

-Γιατί ο Μωυσής σκότωσε ανθρώπους και ζώα στην Αίγυπτο, κάτι που εξίσου καλά θα μπορούσε να κάνει και ένας οργανωμένος δηλητηριαστής; Γιατί δεν έριξε μια κατάλληλη έκσταση στον ίδιο τον Φαραώ για να του αλλάξει απλά γνώμη; Γιατί επιτέλους δεν σκότωσε αυτόν και την οικογένεια του που είχαν την άμεση ευθύνη για τη σκλαβιά των Ιουδαίων, αλλά σκότωσε απλούς αθώους Αιγυπτίους που ήταν αμέτοχοι στις κρατικές αποφάσεις;  Μήπως επειδή ο φόνος ανύποπτων Αιγυπτίων ήταν ευκολότερος από την πρόσβαση στο βασιλικό τραπέζι του Φαραώ;

-Γιατί ο Μωυσής φεύγοντας από τη Αίγυπτο με τον λαό του, πηγαίνει προς την θάλασσα του κόλπου Σουέζ και περιμένει εκεί τον Φαραώ; Γιατί σκίζει την θάλασσα αυτή για να περάσει απέναντι, αφού δίπλα ακριβώς υπήρχαν χιλιόμετρα ολόκληρα από περάσματα και τίποτε δεν τον εμπόδιζε να συνεχίσει ανενόχλητος την φυγή του προς το Σινά;

ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ: Ενα μικρό απάνθισμα αγάπης και καλοσύνης!!

ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ: Ενα μικρό απάνθισμα αγάπης και καλοσύνης!!


"Όστις συνευρεθή με κτήνος, θέλει εξάπαντος θανατωθή." (Έξοδος 22:19)

"Ουδέ θέλεις συνουσιασθή μετ' ουδενός κτήνους, διά να μιανθής μετ' αυτού· ουδέ γυνή θέλει σταθή έμπροσθεν κτήνους, διά να βατευθή· είναι μυσαρόν." (Λευιτικό 18:23)

"Και εάν τις συνουσιασθή μετά κτήνους, εξάπαντος θέλει θανατωθή· και το κτήνος θέλετε φονεύσει. Και η γυνή, ήτις πλησιάση εις οιονδήποτε κτήνος διά να βατευθή, θέλεις φονεύσει την γυναίκα και το κτήνος· εξάπαντος θέλουσι θανατωθή·". (Λευιτικό 20:15-16).

"Εάν τις λάβη γυναίκα και εισέλθη προς αυτήν... και δεν ευρεθή παρθένος η κόρη,
τότε θέλουσιν εκφέρει την νέαν εις την θύραν του οίκου του πατρός αυτής, και οι άνθρωποι της πόλεως αυτής θέλουσι λιθοβολίσει αυτήν με λίθους, και θέλει αποθάνει"
Δευτερονόμιο 22 (13, 20-21)

"πληθύνων πληθύνω τας λύπας σου και τον στεναγμόν σου. εν λύπαις τέξη τέκνα και προς τον άνδρα σου η αποστροφή σου και αυτός σου κυριεύσει ...;..επικατάρατος η γη εν τοις έργοις σου. εν λύπαις φάγη αυτήν πάσας τας ημέρας της ζωής σου" (Γεν. Γ΄16)

"Εγενήθη δε μεσούσης της νυκτός και Κύριος επάταξε παν πρωτότοκον εν γη Αιγύπτω,από πρωτοτόκου Φαραώ του καθημένου επί του θρόνου έως πρωτοτόκου της αιχμαλώτιδος της εν τω λάκκω και έως πρωτοτόκου παντός κτήνους" (Έξοδος ΙΒ΄29)

"τους βωμούς αυτών καθελείτε και τας στήλας αυτών συντρίψετε και τα άλση αυτών εκκόψετε και τα γλυπτά των Θεών αυτών κατακαύσατε εν πυρί" (Έξ. ΛΔ΄13)

" ...;εγώ γαρ ειμι Κύριος ο θεός σου, θεός ζηλωτής, αποδιδούς αμαρτίας πατέρων επί τέκνα, έως τρίτης και τετάρτης γενεάς τοις μισούσι με ...;" (Εξ.Κ΄5)

"και ελάλησε Κύριος προς Μωυσήν λέγων εκδίκει την εκδίκησιν" (Αριθμοί ΛΑ΄1)

"Και προσέτι τας σφήκας Κύριος ο Θεός σου θέλει αποστείλει εις αυτούς, εωσού εξολοθρευθώσιν όσοι εναπελείφθησαν και εκρύπτοντο από προσώπου σου... Και θέλει εξαλείψει Κύριος ο Θεός σου τα έθνη εκείνα απ' έμπροσθέν σου ολίγον κατ' ολίγον· δεν δύναται να αφανίσης αυτούς πάραυτα, διά να μη πληθυνθώσιν εναντίον σου τα θηρία του αγρού. Αλλά Κύριος ο Θεός σου θέλει παραδώσει αυτούς έμπροσθέν σου και θέλει φθείρει αυτούς εν φθορά μεγάλη, εωσού εξολοθρευθώσι. " (Δευτερονόμιον 7.20)

"Ούτω θέλεις κάμει εις πάσας τας πόλεις τας πολύ μακράν από σου, αίτινες δεν είναι εκ των πόλεων των εθνών τούτων· εκ των πόλεων όμως των λαών τούτων, τας οποίας Κύριος ο Θεός σου δίδει εις σε κληρονομίαν, δεν θέλεις αφήσει ζων ουδέν έχον πνοήν· αλλά θέλεις εξολοθρεύσει αυτούς κατά κράτος," (Δευτ.Κ΄16)

"ότι πυρ εκκέκαυται εκ του θυμού μου, καυθήσεται έως Άδου κάτω, καταφάγεται γήν και τα γεννήματα αυτής, φλέξει θεμέλια όρεων. Συνάξω εις αυτούς κακά και τα βέλη μου συντελέσω εις αυτούς ...; οδόντας θηρίων απαποστελώ εις αυτούς μετά θυμού συρρόντων επί γήν" (Δευτ.ΛΒ΄22-25)

"θέλω μεθύσει τα βέλη μου από αίματος, και η μάχαιρά μου θέλει καταφάγει κρέατα, από του αίματος των πεφονευμένων και των αιχμαλώτων, από της κεφαλής των αρχόντων των εχθρών... διότι θέλει εκδικήσει το αίμα των δούλων αυτού, και αποδώσει εκδίκησιν εις τους εναντίους αυτού, και καθαρίσει την γην αυτού και τον λαόν αυτού." (Δευτ.ΛΒ΄42)

"και εγεννήθησαν οι πεσόντες εν τη ημέρα εκείνη από ανδρός και έως γυναικός δώδεκα χιλιάδες, πάντας τους κατοικούντας Γαι πλην των κτηνών και των σκύλων ...;κατά πρόσταγμα Κυρίου." (Ιησούς Ναυί Η΄25-27)

"έρριψεν εκ του ουρανού κατ' αυτών λίθους μεγάλους έως Αζηκά, και απέθανον· περισσότεροι ήσαν οι αποθανόντες εκ των λίθων της χαλάζης, παρ' όσους οι υιοί Ισραήλ κατέκοψαν εν μαχαίρα. Τότε ελάλησεν ο Ιησούς προς τον Κύριον, ... Στήθι, ήλιε, επί την Γαβαών, και συ, σελήνη, επί την φάραγγα Αιαλών. Και ο ήλιος εστάθη και η σελήνη έμεινεν, εωσού ο λαός εξεδικήθη τους εχθρούς αυτού... και δεν έσπευσε να δύση έως μιας ολοκλήρου ημέρας. Και τοιαύτη ημέρα δεν υπήρξεν ούτε πρότερον ούτε ύστερον, ώστε ο Κύριος να ακούση φωνήν ανθρώπου· διότι ο Κύριος επολέμει υπέρ του Ισραήλ. " (Ιησ.Ναυ.10.11-13)

"και πατάξεις τον Αμαλήκ και Ιερίμ ...;και εξολοθρεύσεις αυτόν και αναθεματιείς αυτόν και πάντα τα αυτού και ου φείση απ΄αυτού και αποκτενείς από ανδρός έως γυναικός και από νηπίου έως θηλάζοντος και από μόσχου έως προβάτου και από καμήλου έως όνου" (Βασιλειών Α.ΙΕ΄3)

"διότι ΘΥΜΟΣ Κυρίου επί πάντα τα έθνη και ΟΡΓΗ επί τον αριθμόν αυτών του απολέσαι αυτούς και παραδούναι αυτούς εις ΣΦΑΓΗΝ. οι δε ΤΡΑΥΜΑΤΙΑΙ αυτών ριφήσονται και οι νεκροί,και αναβήσεται αυτών η οσμή,και βραχήσεται τα όρη από του αίματος αυτών" (Ησαίας ΛΔ΄2)

"κόψει Κύριος πάντας τους λαούς,όσοι επεστράτευσαν επί Ιερουσαλήμ τακήσονται αι σάρκες αυτών εστηκότων αυτών επί τους πόδας αυτών, και οι οφθαλμοί αυτών ρυήσονται εκ των οπών αυτών, και η γλώσσα αυτών τακήσεται εν τω στόματι αυτών" (Ζαχαρίας ΙΔ΄12)

"και πατάξω πάντας τους κατοικούντας εν τη πόλει ταύτη,τους ανθρώπους και τα κτήνη,εν θανάτω μεγάλω και αποθανούνται" (Ιερεμίας ΚΑ΄6)

"Ούτως είπε Κύριος ο Θεός Ισραήλ. λάβε το ποτήριον του οίνου του ακράτου τούτου εκ χειρός μου και ποτιείς πάντα τα έθνη,προς α εγώ αποστέλλω σε προς αυτούς,και πίονται και εξεμούνται και εκμανήσονται από προσώπου της μαχαίρας, ης εγώ αποστέλλω ανά μέσον αυτών" (Ιερ.ΛΒ΄1-2)

"ότι οργή Κυρίου εξήλθε θυμώδης, εξήλθεν οργή στρεφομένη, επ΄ασεβείς ήξει. ου μη αποστραφή οργή θυμού Κυρίου, έ ως ποιήσει και έως καταστήση εγχείρημα καρδίας αυτού" (Ιερ.ΛΖ΄23-24)

"Θεός ζηλωτής και ΕΚΔΙΚΩΝ Κύριος, εκδικών Κύριος μετά θυμού, εκδικών Κύριος τους υπεναντίους αυτού και εξαιρών τους εχθρούς αυτού" (Ναούμ Α΄2)

"επικατάρατα τα έκγονα της κοιλίας σου και τα γεννήματα της γής σου ...;τα βουκόλια των βοών σου και τα ποίμνια των προβάτων σου ...;προσκολλήσαι Κύριος εις σε τον ΘΑΝΑΤΟΝ ...;ΠΑΤΑΞΑΙ σε Κύριος εν απορία και ΠΥΡΕΤΩ και ΡΙΓΕΙ και ΕΡΕΘΙΣΜΩ και ΑΝΕΜΟΦΘΟΡΙΑ και τη ΩΧΡΑ(!!!) ...;πατάξαι σε Κύριος παραπληξία και αορασία και εκστάσει διανοίας ...;γυναίκα λήψη και ανήρ έτερος έξει αυτήν(!) ...;πατάξαι σε Κύριος εν ΕΛΚΕΙ πονηρώ επί τα γόνατα και επί τας κνήμας (!) και φάγη τα έκγονα της κοιλίας σου,κρέα υιών σου και θυγατέρων σου(!!!)" (Δευτ.ΚΗ΄15-69)

"και δανιείς έθνεσι πολλοίς, σύ δε ου δανιεί και άρξεις εθνών πολλών, σου δε ουκ άρξουσιν" (Δευτ.ΙΕ΄6)

"εμόν το αργύριον και εμόν το χρυσίον, λέγει Κύριος " (Αγγαίος Β΄8)

"Αιτήσαι παρ΄εμού και δώσω σοι έθνη την κληρονομίαν σου και την κατάσχεσίν σου τα πέρατα της γής. ποιμανείς αυτούς εν ράβδω σιδηρά ως σκεύη κεραμέως συντρίψεις αυτούς. και νυν βασιλείς,σύνετε, παιδεύθητε,πάντες οι κρίνοντες την γήν δουλεύσατε τω Κυρίω εν ΦΟΒΩ και αγαλλιάσθε αυτώ εν ΤΡΟΜΩ" (Ψαλμός Β΄)

"ότι λαός άγιος εί Κυρίω τω Θεώ σου και σε προείλετο Κύριος ο Θεός σου είναι αυτώ λαόν περιούσιον παρά πάντα τα έθνη όσα επί προσώπου γης" (Δευτ.Ζ΄6)

"και σύ λάβε σεαυτώ πυρούς και κρίθας και κύαμον και φακόν και κέγχρον και όλυραν και εμβαλείς αυτά εις άγγος οστράκινον και ποιήσεις αυτά σεαυτώ εις άρτους ...;και εγκρυφίαν κρίθινον φάγεσαι αυτά εν βολβίτοις ΚΟΠΡΟΥ ανθρωπίνης εγκρύψεις αυτά ...;και είπα μηδαμώς, Κύριε Θεέ του Ισραήλ ...;και είπε προς με ιδού δέδωκα σοι βόλβιτα ΒΟΩΝ αντί των βολβίτων των ανθρώπων,και ποιήσεις τους άρτους σου επ΄αυτών" (Ιεζ.Δ΄9-15)

"εγώ ο κατασκευάσας φως και ποιήσας σκότος,ο ποιών ειρήνην και κτίζων ΚΑΚΑ" (Ησαίας.ΜΕ΄7)

"Μή νομίσητε ότι ήλθον βαλείν ειρήνην επί την γήν.Ουκ ήλθον βαλείν ειρήνην αλλά μάχαιραν.ήλθον γαρ διχάσαι άνθρωπον κατά του πατρός αυτού και θυγατέρα κατά της μητρός αυτής και νύμφην κατά της πενθεράς αυτής.και εχθροί του ανθρώπου οι οικιακοί αυτού." (Ματθ.Ι΄34)

"είπεν ούν αυτοίς.αλλά νύν ο έχων βαλλάντιον αράτω,ομοίως και πήραν,και ο μή έχων πωλήσει το ιμάτιον αυτού και αγοράσει μάχαιραν." (Λουκ.ΚΒ΄36)

"λέγω δε υμίν ότι πολλοί από ανατολών και δυσμών ήξουσι και ανακληθήσονται μετά Αβραάμ και Ισαάκ και Ιακώβ εν τη βασιλεία των ουρανών" (Ματθ.Η΄11)

"ο μη ών μετ΄εμού κατ΄εμού εστί και ο μη συνάγων μετ΄εμού σκορπίζει" (Ματθ.ΙΒ΄30)

"ει τις έρχεται προς με και ου μισεί τον πατέρα εαυτού και την μητέρα του και την γυναίκα και τα τέκνα και τους αδελφούς και τας αδελφάς ,έτι δε και την εαυτού ψυχήν ου δύναται μου μαθητής είναι" (Λουκ.ΙΔ΄26)

"και ιδών μακρόθεν συκήν έχουσαν φύλλα, ήλθεν αν τυχόν εύρη τι εν αυτή· και ελθών επ' αυτήν ουδέν εύρεν ειμή φύλλα· διότι δεν ήτο καιρός σύκων. Και αποκριθείς ο Ιησούς είπε προς αυτήν· Μηδείς πλέον εις τον αιώνα να μη φάγη καρπόν από σου. Και ήκουον τούτο οι μαθηταί αυτού. " (Μαρκ.ΙΑ΄13-14)

"Εγώ δε λέγω υμίν μη αντιστήναι τω πονηρώ.αλλ΄όστις σε ραπίσει επί την δεξιάν σιαγόνα στρέψον αυτώ και την άλλην" (Ματθ.Ε΄39)

"όστις δ΄άν αρνήσηται με έμπροσθεν των ανθρώπων αρνήσομαι αυτόν καγώ έμπροσθεν του πατρός μου του εν ουρανοίς" (Ματθ.Ι΄33)

"εξελεύσονται οι άγγελοι και αφοριούσι τους πονηρούς εκ μέσου των δικαίων, και βάλουσιν αυτούς εις την κάμινον του πυρός.εκεί έσται ο κλαυθμός και ο βρυγμός των οδόντων." (Ματθ.ΙΓ΄49-50)

"απελθείν εις την γέενναν,εις το πύρ το άσβεστον όπου ο σκώληξ αυτών ου τελευτά και το πυρ ου σβεννυται." (Μαρκ.Θ΄43-44)

"ο πιστεύων εις τον υιόν έχει ζωήν αιώνιον.ο δε απειθών τω υιώ ουκ όψεται ζωήν,αλλ΄η οργή του Θεού μένει επ΄αυτόν" (Ιωαν.Γ΄36)

"εάν δε αμαρτήση εις σε ο αδερφός σου ,ύπαγε και έλεγξον αυτόν μεταξύ σου και αυτού μόνου.εάν σου ακούση εκέρδισας τον αδελφόν σου.εαν δε μη ακούση παράλαβε μετά σου έτι ένα ή δύο μαρτύρων ίνα επί στόματος δύο μαρτύρων ή τριών σταθή παν ρήμα.εάν δε παρακούση αυτών ειπέ τη εκκλησία.εάν δε και της εκκλησίας παρακούση,έστω σοι ώσπερ ο εθνικός και ο τελώνης" (Ματθ.ΙΗ΄15-17)

"ακούσασα γαρ γυνή περί αυτού, ης είχε το θυγάτριον αυτής πνεύμα ακάθαρτον,ελθούσα προσέπεσε προς τους πόδας αυτού.η δε γυνή ην Ελληνίς Συροφοινίκισσα τω γένει.και ηρώτα αυτόν ίνα το δαιμόνιον εκβάλη εκ της θυγατρός αυτής.Ο δε Ιησούς είπεν αυτή.Άφες πρωτον χορτασθήναι τα τέκνα.ου γαρ εστι καλόν λαβείν τον άρτων των τέκνων και τοις κυναρίοις βαλείν" (Μαρκ.Ζ΄25-27)+(Ματθ.Η΄28-32)

"εξομολογούμαι σοι πάτερ Κύριε του ουρανού και της γής ότι απέκρυψας ταύτα υπό των σοφών και συνετών και απεκάλυψας αυτά νηπίοις" (Ματθ.ΙΑ΄25)

"αν τινών αφήτε τας αμαρτίας,αφίενται αυτοίς,αν τινών κρατήτε, κεκράτηνται" (Ιωαν.Κ΄23)

"Eν τη αποκαλύψει του Kυρίου Iησού ... εν πυρί φλογός, διδόντος εκδίκησιν τοις μη ειδόσι Θεόν και τοις μη υπακούουσι τω ευαγγελίω του Kυρίου ημών Iησού Xριστού, οίτινες δίκην τίσουσιν όλεθρον αιώνιον...".B' προς Θεσσαλονικείς 1 (7-9)

"Φοβερά δε τις εκδοχή κρίσεως και πυρός ζήλος εσθίειν μέλλοντος τους υπεναντίους. αθετήσας τις νόμον Mωυσέως ... αποθνήσκει" πόσω δοκείτε χείρονος αξιωθήσεται τιμωρίας ο τον υιόν του Θεού καταπατήσας ... και το Πνεύμα της χάριτος ενυβρίσας; εμοί εκδίκησις, εγώ ανταποδώσω, λέγει Kύριος" ... φοβερόν το εμπεσείν εις χείρας Θεού ζώντος."Προς Eβραίους 10 (27-31)

«Oν γαρ αγαπά Kύριος παιδεύει, μαστιγοί δε πάντα υιόν ον παραδέχεται».Παροιμίες 3:12

"και εξολοθρεύσω κατοικούντας εξ Αζώτου και εξαρθήσεται φυλή εξ Ασκαλώνος και επάξω την χείρα μου επί Ακκαρών και απολούνται οι κατάλοιποι των αλλοφύλων λέγει Κύριος" (Αμώς Α΄8)

"Ουαί οι κατοικούντες το σχοίνισμα της θαλάσσης πάροικοι Κρητών ...;και έσται Κρήτη νομή ποιμνίων και μάνδρα προβάτων" (Σοφονίας Β΄4-6)

"επιφανήσεται Κύριος επ΄αυτούς και εξολοθρεύσει πάντας τους Θεούς των εθνών της γής και προσκυνήσουσιν αυτώ έκαστος εκ του τόπου αυτού,πάσαι αι νήσοι των εθνών" (Σοφ.Β΄11)

"διότι ενέτεινα σε Ιούδα,εμαυτώ εις τόξον, έπλησα τον Εφραίμ και ΕΞΑΓΕΡΩ τα τέκνα σου,Σιών, επί τα τέκνα των Ελλήνων και ψηλαφήσω σε ως ρομφαίαν μαχητού.και Κύριος ΕΣΤΑΙ επ΄αυτούς και εξελεύσεται ως αστραπή βολίς,και Κύριος παντοκράτωρ υπερασπιεί αυτούς,και καταναλώσουσιν αυτούς,και καταχώσουσιν αυτούς εν λίθοις σφενδόνης και εκπιόνται αυτούς ως οίνον και πλήσουσιν ως φιάλας θυσιαστηρίων" (Ζαχαρίας Θ΄13-15)

"και ράξει ο Θεός τους επανισταμένους επί όρος Σιών επ΄αυτούς και τους εχθρούς αυτών διασκεδάσει, Συρίαν,αφ΄ηλίου ανατολών και τους Έλληνας αφ΄ηλίου δυσμών,τους κατεσθίοντας τον Ισραήλ όλω τω στόματι,επί πάσι τούτοις ουκ απεστράφη ο ΘΥΜΟΣ,αλλ΄έτι η χειρ υψηλή" (Ησαίας Θ΄11-13)

"ιδού εγώ εκτείνω την χείρα μου επί τους αλλοφύλους και ΕΞΟΛΟΘΡΕΥΣΩ Κρήτας και απολώ τους καταλοίπους τους κατοικούντας την παραλίαν και ποιήσω εν αυτοίς εκδικήσεις μεγάλας και επιγνώσονται διότι εγώ Κύριος,εν τω δούναι την εκδίκησιν μου επ΄αυτούς" (Ιεζ.ΚΕ΄16-17)

ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ
"Μη νομίσητε ότι ήλθον καταλύσαι τον νόμον ή ΤΟΥΣ ΠΡΟΦΗΤΑΣ.ουκ ήλθον καταλύσαι αλλά πληρώσαι" (Ματθαίος Ε΄17)

Ο Χριστός και τα παιδιά δεν έχουν καλή... προϊστορία!

Ο Χριστός και τα παιδιά δεν έχουν καλή... προϊστορία!

XRISTOS_PAIDIA


ΠΑΡΤΕ ΕΝΑ ΔΕΙΓΜΑ ΑΓΑΠΗς ΤΟΥ ΓΕΣΟΥΑ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ


«Μακάριος όποιος πιάσει και συντρίψει τα βρέφη  σου στο βράχο»! Β.Β. Ψαλμός (ΡΛΖ) 137 ή (Ο΄) Ψαλμός 136. και Ησαΐας 13.17-22.  
        
«εξολόθρευσον παν ό,τι έχει και μη φεισθής (λυπηθείς) αυτούς, αλλά θανάτωσον και άνδρα και γυναίκα και παιδίον και θηλάζον (Ο΄ από νηπίου έως θηλαζόντος!) και βούν και πρόβατον και κάμηλον και όνον»! Α΄Σαμουήλ ΙΕ΄3  & Ο΄Α΄ Βασιλέων ΙΕ΄3

«Δεν θέλεις αφήσει ζών ουδέν το έχων πνοήν, αλλά θέλεις εξολοθρεύσει αυτούς κατά κράτος»
Δευτερονόμιο. Κ΄16,17

«αλλ' εξολόθρευσε πάν το έχον πνοήν, καθώς προσέταξε Κύριος ο θεός του Ισραήλ»  Ιησούς Ναυή Ι΄40

Σκότωσε όλα τα παιδιά στον Κατακλυσμό του Νώε
Σκότωσε όλα τα παιδιά στην καταστροφή της πεντάπολης των Σοδόμων
Σκότωσε όλα τα παιδιά (πρωτότοκα) στην Αίγυπτο.
Κατά τον δικός τους χριστιανικό θρύλο, 14.000 παιδάκια κάτω των 2 ετών, πλήρωσαν με την ζωή τους την οργή του Ηρώδη, κατά την γέννηση του στην Βηθλεέμ, πριν μπορέσει ο Ιωσήφ με την Μαρία να διαφύγουν στην Αίγυπτο.


Αλλά όταν τελικά ανέλαβε δράση, έδειξε εξαιρετική αλλαγή διάθεσης, δείχνοντας συμπάθια στα εξ' ορισμού αθώα παιδιά!

Αναρωτιέμαι λοιπόν: Το "αφήστε τα παιδιά να έρθουν σε μένα" ...; και το "αν δεν γίνεται σαν τα παιδιά", δεν το ήξερε ο Ιησούς πριν απ' την ενανθρώπισή του;

Το περίεργο συμπέρασμα λοιπόν είναι, ότι ο συγκεκριμένος "θεός", έμαθε να αγαπάει τα παιδιά, μόνο όταν κατέβηκε στη γη! Να λοιπόν κι ένας θεός που έμαθε κάτι απ' τους ανθρώπους! 

ΣΕ ΠΟΙΟ ΘΕΟ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΟΙ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΙ;;;;

Ένας θεολογικός εφιάλτης:

Η αυθεντική προσωπογραφία του Γιαχβέ μέσα από την Αγία Γραφή

     «Ο Ήλιος θέλει μεταστραφή εις σκότος, και η σελήνη εις αίμα, πριν έλθη η ημέρα του Κυρίου, η μεγάλη και επιφανής» (Ιωήλ Β΄ 31).

  Στο άρθρο αυτό θα προσπαθήσουμε να σκιαγραφήσουμε την προσωπικότητα του θεού του Χριστιανισμού μέσα απ΄ το ιερό του βιβλίο, την Παλαιά Διαθήκη. Αρχικά θα πρέπει να δούμε το πώς ονομάζεται αυτός ο θεός, που πιστεύουν οι Ρωμιοί συμπολίτες μας, αλλά και δισεκατομμύρια ανθρώπων σε όλον τον πλανήτη σήμερα: «Ο Θεός ελάλησεν έτι προς τον Μωυσήν και είπεν προς αυτόν. Εγώ είμαι ο Κύριος και εφάνην εις τον Αβραάμ, εις τον Ισαάκ και εις τον Ιακώβ με το όνομα Θεός Παντοκράτωρ, δεν εγνωρίσθην όμως εις αυτούς με το όνομά μου Ιεοβά» (Έξοδος ΣΤ΄ 2-3). Αν και ο θεός της Παλαιάς Διαθήκης δεν αρέσκεται ν΄ αποκαλύψει το όνομά του, τελικά το λέει. Αυτό είναι το Ιεοβά, Ιεχωβά ή Γιαχβέ. Τόπος κατοικίας του η ουράνια Σιών: «Η πόλις του Κυρίου, η Σιών του Αγίου Ισραήλ» (Ησαΐας Ξ΄ 14). Αυτός είναι και ο θεός των συγχρόνων Νεοελλήνων (καλύτερα Νεορωμιών).

yaxbe1Το όνομα του θεού-Γιαχβέ στην αυθεντική τετραγράμματη εβραϊκή γραφή του.
 
  Στο άρθρο αυτό επίσης θα αποδείξουμε, ότι ο θεός αυτός ξεπέρασε σε παράνοια και σαδισμό τους πιο στυγερούς και παράφρονες εγκληματίες, που εμφανίσθηκαν στην ανθρωπότητα και αποτέλεσε την κύρια πηγή έμπνευσης στους πιστούς του, για τα «ιερά» κακουργήματα και δολοφονίες, που ακολούθησαν καθ΄ όλη τη διάρκεια της αιματοβαμμένης ιστορίας των τριών εβραιογενών θρησκειών, που τον υιοθέτησαν ως θεό τους, κατά χρονική σειρά: του Εβραϊσμού, του Χριστιανισμού και του Μουσουλμανισμού (ο Αλλάχ είναι ουσιαστικά ο Γιαχβέ με παραλλαγμένο όνομα) ...;

      Κατ΄ αρχάς ας ξεκαθαρίσουμε τις προτιμήσεις του. Ο Γιαχβέ είναι ο προσωπικός θεός των κύριων τεσσάρων εβραίων πατριαρχών και του λαού τους, δηλαδή των Εβραίων, οι οποίοι αποτελούν τον περιούσιο και εκλεκτό λαό του: «Εγώ είμαι ο Θεός του πατρός σου, ο Θεός του Αβραάμ, ο Θεός του Ισαάκ, και ο Θεός του Ιακώβ» (Έξοδος Γ΄ 6). «Και είπεν ο Θεός προς τον Νώε, και προς τους υιούς αυτού μετ΄ αυτού λέγων. Και εγώ ιδού, στήνω την διαθήκην μου προς εσάς, και προς το σπέρμα σας, ύστερον από σας» (Γένεσις Θ΄ 9). «Επειδή εσύ είσαι ο λαός ο άγιος εις Κύριον τον Θεόν σου, σε εξέλεξε Κύριος ο Θεός σου δια να ήσαι εις αυτόν λαός εκλεκτός παρά πάντας τους λαούς επί του προσώπου της γης» (Δευτερονόμιον Ζ΄ 6). Ο θεός αυτός δεν θέλει επ΄ ουδενί να γίνει θεός των άλλων εθνών, όπως θα δούμε παρακάτω. Τώρα γιατί φόρτωσαν με το ζόρι αυτό τον θεό στις πλάτες των ανθρώπων της Γής, είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα.

     yaxbe2Η απεικόνιση του θεού είναι από πίνακα του Μιχαήλ Άγγελου (ιστ΄ αι.). Κατά την εβραϊκή παράδοση οποιαδήποτε απεικόνιση του θεού Γιαχβέ επισύρει τη θανατική ποινή.

     Απανταχού η γη γίνεται κληρονομιά των Εβραίων, αφού ισοπεδωθεί και εκδιωχθούν όλοι οι λαοί της και καταστραφούν όλοι οι πολιτισμοί τους. «Θέλετε εκδιώξει πάντας τους κατοίκους της γης απ΄ έμπροσθέν σας, και καταστρέψει πάντας τας εικόνας αυτών, και καταστρέψει πάντα τα χυτά είδωλα αυτών, και κατεδαφίσει πάντας τους βωμούς αυτών, και θέλετε κυριεύσει την γην, και κατοικήσει εν αυτή, διότι εις εσάς έδωκα την γην ταύτην εις κληρονομίαν». (Αριθμοί ΛΓ΄ 52-53).

     Προτρέπει δε τον περιούσιο λαό του να κάνει δούλους όλους τους τότε γνωστούς λαούς της οικουμένης: «Ο δε δούλος σου και η δούλη σου, όσους αν έχης από των εθνών πέριξ υμών, εκ τούτων θέλετε αγοράζει δούλον και δούλην» (Λευιτικόν ΚΣΤ΄ 44). Όσα δε έθνη δέν δεχθούν τη δουλεία από τους Εβραίους θα εξοντωθούν από προσώπου γης: «Διότι το έθνος και η βασιλεία τα οποία δεν ήθελον σε δουλεύσει, θέλουσιν αφανισθή» (Ησαΐας Ξ΄ 12).

     yaxbe3Ο Γιαχβέ συμβουλεύει τους Εβραίους να δανείζουν τα άλλα έθνη και να μην δανείζονται ποτέ από αυτά, μέχρι κάποια στιγμή να καταφέρουν τελικά να τα κυβερνήσουν: «Διότι Κύριος ο Θεός σου θέλει σε ευλογήσει καθώς υπεσχέθη εις σε και θέλεις δανείζει εις πολλά έθνη, συ όμως δεν θέλεις δανείζεσθαι, και θέλεις βασιλεύσει επί πολλά έθνη» (Δευτερονόμιον ΙΕ΄ 6). Κάτι που συμβαίνει σήμερα, οπότε όλες σχεδόν οι χώρες επί γης χρωστούν στις πολυεθνικές εταιρείες και σε κάποιους πολύ γνωστούς οίκους ...;


    Πλην των Εβραίων όλοι οι λαοί της γης είναι εχθροί του περιούσιου λαού και πρέπει κατ΄ αυτόν να εξολοθρευθούν χωρίς κανένα έλεος: «Και θέλω εξολοθρεύσει τας πόλεις της γης σου, και κατεδαφίσει πάντα τα οχυρώματά σου» (Μιχαίας Ε΄ 11). «Και θέλεις εξολοθρεύσει πάντα τα έθνη τα οποία ο Κύριος ο Θεός σου θέλει παραδώση εις σε. Ο οφθαλμός σου δεν θέλει σπλαγχνισθή δι΄ αυτούς» (Δευτερονόμιον Ζ΄ 16). Έλεος Γιαχβέ μου ...;

Ο Γιαχβέ εναντίον των αρχαίων Ελλήνων

     JEXOBA_KATAFAGEI_

Πρώτοι οι αρχαίοι Έλληνες με την βοήθεια του περιούσιου λαού, πρέπει να σφαχτούν απ΄ το θεό Γιαχβέ: «Και εξεγείρω τα τέκνα σου Σιών κατά των τέκνων σου Ελλάς και θα σε καμω ως ρομφαίαν μαχητού. Και ο Κύριος θέλει φανή επ΄ αυτούς, και το βέλος αυτού θέλει εξέλθει ως αστραπή ( ...;) και θέλουσι καταναλώσει τους εναντίους, και τους καταβάλει» (Ζαχαρίας Θ΄ 13-14).

      «Ουαί εις τους κατοίκους των παραλίων της θαλάσσης, πάροικοι Κρητών ( ...;). Χαναάν γη των Φιλισταίων, και θέλω σε αφανίσει, ώστε να μην υπάρχη ο κατοικών. Και το παράλιον της θαλάσσης θέλει είσθαι κατοικία και σπήλαια ποιμένων, και μάνδραι ποιμνίων» (Σοφονίας 5-6).

      Ο Γιαχβέ εμφανίζεται μέσα στο όραμα του προφήτη Δανιήλ και του εξηγεί, ότι θα σταθεί δίπλα στο πλευρό των Περσών, όταν εκείνοι θα επιτεθούν εναντίον των αρχαίων Ελλήνων. Οι Εβραίοι, με τις επιρροές που είχαν μέσα στην Περσική Αυτοκρατορία, προέτρεπαν τους Πέρσες να επιτεθούν εναντίον της Ελλάδος. Άλλωστε και ο αρχηγός του περσικού στρατού του Ξέρξη, που πολέμησε στις Πλαταιές, ήταν ο εβραϊκής καταγωγής Μαρδοχαίος η Μαρδόνιος («εκ φυλής Βενιαμίν, άνθρωπος Ιουδαίος οικών εν Σούσοις», «Εσθήρ», Α΄ 1): «Ιδού έτι τρεις βασιλείς θέλουσιν εγερθή εν τη Περσία. Και ο τέταρτος θέλει είσθαι πολύ πλουσιώτερος παρά πάντας, και αφού κραταιωθή εν τω πλούτω αυτού, θέλει διεγείρει  το παν εναντίον του βασιλείου της Ελλάδος» (Δανιήλ ΙΑ΄ 2).

Γιαχβέ εναντίον πάντων

  Κι άλλοι λαοί απειλούνται με εξολόθρευση απ΄ τον Γιαχβέ: «Πέρσαι, και Κρήτες και Λυδοί και Λίβυες και πάντες οι επίμεικτοι και των υιών της διαθήκης μου, θέλουσι πέσει μετ΄ αυτών εν μαχαίρα» (Ιεζεκιήλ Λ΄ 5).

      Στους Αιγυπτίους -έναν απ΄ τους κύριους εχθρούς των Εβραίων- ο Γιαχβέ στέλνει τις γνωστές πληγές. Το μενού αρχίζει με μόλυνση ποταμών, αίμα και ιχθυοκτονία: «και τα ψάρια τα εν τω ποταμώ ετελεύτησαν, και ο ποταμός εβρώμησεν ( ...;). και ήτο αίμα καθ΄ όλην την γην της Αιγύπτου» (Έξοδος Ζ΄ 21). Ακολουθούν βατράχια σκνίπες και σκυλόμυγες: «και ανάγαγε τους βατράχους επί την γην της Αιγύπτου» (Η  5), «και έγινε σκνίπες εις τους ανθρώπους, και εις τα κτήνη» (Η΄ 17), «και επί τον λαόν σου, και επί τας οικίας σου κυνόμυιαν» (Η΄ 21). Επειδή είδε, ότι αυτά δεν πιάνουν τόπο έριξε στους Αιγυπτίους θανατικό βαρύ και ελκώδη εξανθήματα με άφνονη καούρα ...; «η χειρ του Κυρίου ( ...;) θανατικόν βαρύ σφόδρα» (Θ΄ 3), «καύσις αναδιδούσα επί, ελκώδη εξανθήματα» (Θ΄ 9). Οι Αιγύπτιοι υπομένουν κι ακολουθεί χαλάζι και πεινασμένες ακρίδες: «και θέλει γίνει χάλαζα εφ΄ όλην την γην της Αιγύπτου» (Θ΄ 22), «ακρίδα, δια να αναβή επί της γης της Αιγύπτου, και να καταφάγη πάντα τον χόρτον της γης» (Ι΄ 12). Για το τέλος φύλαγε την παιδοκτονία: «παν πρωτότοκον εν τη γη της Αιγύπτου θέλει αποθάνει» (ΙΑ΄ 4-6).

     Στέλνει και την «αεροπορία» της εποχής τις σφήκες, άμα δει ότι δεν τα βγάζει πέρα με τους εχθρούς τους: «Και προσέτι τας σφηκίας Κύριος ο Θεός σου θέλει αποστείλει εις αυτούς εωσού εξωλοθρευθώσιν» (Δευτερονόμιον Ζ΄ 20).

     yaxbe4

Βασικό χριστιανικό δόγμα είναι το  τρισυπόστατο του Γιαχβέ, «ομάδα ομοούσιος και αχώριστος». Αποτελείται από τον Πατέρα, τον Υιό (Ιησού) και το Άγιο Πνεύμα (ένα περιστέρι) μαζί. Επομένως για τα εγκλήματα της Παλαιάς Διαθήκης ο «κήρυκας της αγάπης» και «γλυκύτατος» Ιησούς δεν είναι καθόλου άμοιρος ευθυνών. Το επιβεβαιώνει εξ άλλου ο ίδιος: «Μη νομίσητε ότι ήλθον καταλύσαι τον νόμον η τους προφήτας· ουκ ήλθον καταλύσαι, αλλά πληρώσαι. Αμήν γαρ λέγω υμίν, έως αν παρέλθη ο ουρανός και η γη, ιώτα εν η μία κεραία ου μη παρέλθη από του νόμου έως αν πάντα γένηται» («Κατά Ματθαίον», Ε΄ 17-18), «ευκολώτερον δε εστι τον ουρανόν και την γην παρελθείν η του νόμου μίαν κεραίαν πεσείν» («κατά Λουκάν», ΙΣΤ΄ 17). Βλ. Ιησούς: κήρυκας μίσους, διχασμού και μισελληνισμού.

      Ο Γιαχβέ εξολοθρεύει και γενοκτονεί με πυρ τους χιλιάδες Φιλισταίους κατοίκους των Σοδόμων και Γομόρρων: «Και έβρεξεν ο Κύριος επί τα Σόδομα και Γόμορα θείον και πυρ παρά Κυρίου εκ του ουρανού. Και κατέστρεψε τας πόλεις ταύτας, και πάντα τα περίχωρα, και πάντας τους κατοίκους των πόλεων, και τα φυτά της γης» (Γένεσις ΙΘ΄ 24-25).

      [Από τα πρώτα χριστιανικά χρόνια μέχρι και σήμερα η λέξη «σοδομισμός» εννοεί την παρά φύση (εκ του πρωκτού) σεξουαλική πράξη, υπονοώντας δήθεν τα σεξουαλικά όργια των Σοδομιτών. Πρόκειται για μία εκ των πολλών εννοιολογική παραποίηση λέξης απ΄ το Χριστιανισμό].

      Εναντίον των Ασσυρίων ο Γιαχβέ μουγκρίζει σα θηρίο... «ούτως ελάλησεν Κύριος προς εμέ. Καθώς ο λέων και ο σκύμνος βρυχώμενος επί το θήραμα αυτού» (Ησαΐας ΛΑ΄  4). Στην συνέχεια εξοντώνει 185.000 Ασσυρίους με την βοήθεια κάποιου χερουβείμ: «Και την νύχτα εκείνην εξήλθεν ο άγγελος του Κυρίου, και επάταξεν εν τω στρατοπέδω των Ασσυρίων εκατόν ογδοήκοντα πέντε χιλιάδας» (Βασιλειών Β΄,  ΙΘ΄ 35). Θεός φυλάξει ...;

 Ο Γιαχβέ εναντίον και των Εβραίων!

  Ο Γιαχβέ οργίζεται, παροξύνεται, ζηλοτυπεί και γίνεται πυρ και μανία με τους Εβραίους, που πιστεύουν σε άλλους θεούς: «Διότι αυτοί είναι γεννεά διεστραμμένη, υιοί εις τους οποίους δεν υπάρχει πίστις. Αυτοί με παρώξυναν εις ζηλοτυπίαν με τα μη όντα Θεόν, με τα είδωλα αυτών με παρώργισαν. Και εγώ θέλω παροξύνει αυτούς εις ζηλοτυπίαν με τους μη όντας λαόν, με έθνος ασύνετον θέλω παροργίσει αυτούς. Διότι πυρ εξήφθη εν τω θυμώ μου, και θέλει εκκαυθή έως εις τα κατώτατά του άδου». (Δευτερονόμιον ΛΒ΄ 19-22).

      Απ΄ το θυμό του θέλει να φάει την γη, και να κατακάψει τα όρη απ΄ τα θεμέλια. Πείνα και φλογώδεις νόσοι. Θηρία και έρποντα δηλητήρια. Μάχαιρα και τρόμος για τους απίστους, ακόμα και για τα θηλάζοντα βρέφη: «Και θέλει καταφάγει την γην μετά των γεννημάτων αυτής, και θέλει καταφλογίσει τα θεμέλια των ορέων. Θέλω επισωρεύσει επ΄ αυτούς κακά, πάντα τα βέλη μου θάλω εκκενώσει επ΄ αυτούς. Θέλω αναλωθή εκ της πείνης και καταφαγωθή με φλογώδεις νόσους και με πικρόν όλεθρον. Και οδόντας θηρίων θέλω εξαποστείλει επ΄ αυτούς, και φαρμάκιον ερπόντων επί της γης. Έξωθεν μάχαιρα, και έσωθεν τρόμος θέλει καταναλώσει τον τε νέον και την παρθένον, το θηλάζον νήπιον και τον πολιόν γέροντα. Είπα, ήθελον διασκορπίσει αυτούς, ήθελον εξαλείψει το μνημόσυνον αυτών εκ μέσου των ανθρώπων» (Δευτερονόμιον ΛΒ΄ 23-26). Άλαλα τα χείλη των ευσεβών!

      Επιστρατεύονται αρρώστιες και χαλάζι για τους απίστους: «Σας επάταξα με ανεμοφθορίαν και με ερυσίβην και με χάλαζαν» (Αγγαίος Β΄ 17).

      Οι κατάρες του φθάνουν μέχρι και τετάρτης γενεάς: «Εγώ ο Κύριος ο Θεός σου είμαι Θεός ζηλότυπος ανταποδίδων τας αμαρτίας των πατέρων επί τα τέκνα, έως τρίτης και τετάρτης γενεάς» (Έξοδος Κ΄ 5).

      Απίστευτες κατάρες και ατελείωτες απειλές σε έναν ορυμαγδό τριών σελίδων απ΄ το (Δευτερονόμιο ΚΗ΄ 15-68), που πραγματικά αξίζει να το διαβάσετε ολόκληρο. Ένας θεϊκός οχετός πραγματικά ατελείωτος ...;

      Και όταν βλέπει, πως δεν πείθονται οι άπιστοι με τις απειλές του προχωρά σε μαζικές εκκαθαρίσεις: «Και είπεν ο Κύριος προς τον Μωυσήν. Λάβε πάντας τους αρχηγούς του λαού, και κρέμασον αυτούς ενώπιόν του Κυρίου κατέναντι του ηλίου ( ...;). Ήσαν δε οι αποθανόντες εν τη πληγή εικοσιτέσσαρες χιλιάδες» (Αριθμοί ΚΕ΄ 4-9). 24.000 νεκροί εβραίοι που δεν τον πίστευαν, μέσα σε μία ημέρα, πάντοτε κατ΄ εντολή του πανάγαθου...

      Ο Γιαχβέ μισεί και ζηλεύει τα αγάλματα. Ίσως διότι αυτός δεν είχε ποτέ άγαλμα δικό του. Οι σχολές καλών τεχνών θα πρέπει κάποτε να τον επικηρύξουν: «Αυτοί με παρώξυναν εις ζηλοτυπίαν με τα μη όντα θεοί, με τα είδωλα αυτών με παρώργισαν» (Δευτερονόμιον ΛΒ΄ 21).

yaxbe5Ο Γιαχβέ συνομιλεί με το Σατανά για τις πληγές, που θα βρουν τον Ιώβ. (Μεσαιωνικό χειρόγραφο).  

     «Και θέλω εξολοθρεύσει τα γλυπτά σου και τα είδωλά σου εκ μέσου σου. Και δεν θέλεις πλέον λατρεύσει το έργον των χειρών σου. Και θέλω ανασπάσει τα άλση σου εκ μέσου σου» (Μιχαίας Ε΄ 14).

      «Αλλά ούτω θέλετε κάμει προς αυτούς. Τους βωμούς αυτών θέλετε καταστρέψει, και τα αγάλματα αυτών θέλετε συντρίψει, και τα άλση αυτών θέλετε κατακόψει, και τα αγάλματα αυτών θέλετε καύσει εν πυρί» (Δευτερονόμιον Ζ΄ 5).
 
     Η ζηλοτυπία του ξεπερνά κάθε όριο: «Ούτω λέγει ο Κύριος των δυνάμεων. Είμαι ζηλότυπος δια την Σιών εν ζηλοτυπία μεγάλη, και είμαι ζηλότυπος δι΄ αυτήν εν οργή μεγάλη» (Ζαχαρίας Η΄ 2). «Διότι Κύριος ο Θεός σου είναι πυρ καταναλίσκον, Θεός ζηλότυπος» (Δευτερονόμιον Δ΄ 24).

     Tέλος του πρώτου μέρους του άρθρου.

  Η πυρομανία είναι μία απ΄ τις αγάπες του Γιαχβέ: Στη Γάζα και στην Τύρο απειλεί να εξαπολύει πυρ και να τις πυρπολήσει: «Αλλά θέλω εξαποστείλει πυρ εις το τείχος της Γάζης, και θέλει καταφάγει τα παλάτια αυτής ( ...;). Θέλω εξαποστείλει πυρ εις το τείχος της Τύρου, και θέλει καταφάγει τα παλάτια αυτής» (Αμώς Α΄ 7-10).

     Μίσος και πυρπόληση κατά των δασών: «Και το φως του Ισραήλ θέλει γίνει πυρ και ο Άγιος αυτού φλοξ και θέλει καύσει και καταφάγει τας ακάνθας αυτού και τους τριβόλους αυτού εν μία ημέρα. Και θέλει αφανίσει την δόξα του δάσους αυτού και του καρποφόρου αγρού αυτού από ψυχής έως σαρκός» («Ησαΐας» Θ΄ 16-18).

     «Άνοιξον Λίβανε τας θύρας σου, και ας καταφάγη πυρ τας κέδρους σου ( ...;) δρυς της Βασάν, διότι το δάσος το απρόσιτον κατεκόπη» (Ζαχαρίας ΙΑ΄ 1-2). Μήπως είναι οικοπεδοφάγος; (Βλ. Η ιεροποίηση του εμπρησμού στο Χριστιανισμό).

     Είναι και μαχαιροβγάλτης ο Γιαχβέ: «Διότι η μάχαιρά μου εμεθύσθη εν τω ουρανώ ( ...;). Η μάχαιρα του Κυρίου είναι πλήρης αίματος» (Ησαΐας ΛΔ΄ 5-6).

     Είναι και καννίβαλος ο Γιαχβέ ...; Προτρέπει τους Εβραίους να κάνουν ανθρωποθυσίες, να πίνουν αίμα και να τρώνε σάρκες ανθρώπων, τους οποίους λέει να τους θυσιάζουν όπως τα ζώα: «Θέλετε φάγει την σάρκα των ισχυρών, και πίει το αίμα των αρχόντων της γης ( ...;). Και πίειν αίμα εις μέθην, εκ της θυσίας μου την οποίαν εθυσίασα δια σας. Και θέλετε χορτασθή επί της τραπέζης μου από ίππων και αναβατών, από ισχυρών και από παντός ανδρός πολεμιστού, λέγει ο Κύριος ο Θεός» (Ιεζεκιήλ ΛΘ΄ 18-20).

      Απειλές καννιβαλισμού εναντίον των Εβραίων, που τον εξοργίζουν: «Και θέλετε φάγει τας σάρκας των υιών σας, και τας σάρκας των θυγατέρων σας θέλετε φάγει» (Λευιτικόν ΚΣΤ΄ 29). «Και θέλεις φάγει τον καρπόν της κοιλίας σου, τας σάρκας των υιών σου, και των θυγατέρων σου» (Δευτερονόμιον ΚΗ΄ 53). Εδώ ξεπέρασε και τον κινηματογραφικό Hannibal ...;

      Είναι και φονιάς παιδιών ο Γιαχβέ, αφού στέλνει δύο αρκούδες, που κατασπάραξαν σαράντα δύο παιδιά, γιατί κορόιδευαν τον ιερέα του Ελισσαιέ: «Εξήλθον εκ της πόλεως παιδία μικρά και έλεγον προς αυτόν. Ανέβαινε, φαλακρέ, ανέβαινε, φαλακρέ! Ο δε εστράφη οπίσω, και ιδών αυτά, κατηράσθη αυτά εις το όνομα του Κυρίου. Και εξήλθον εκ του δάσους δύο άρκτοι, και διεσπάραξαν εξ αυτών τεσσαράκοντα δύο παιδία» (Βασιλειών Δ΄, β΄ 23-24).

      Τα εγκλήματα και οι πρακτικές των πιο παρανοϊκών δολοφόνων της ανθρωπότητας ωχριούν μπροστά στα αποτρόπαια σαδιστικά εγκλήματα και τις παιδοδολοφονίες του Γιαχβέ.

  Δημιουργία και προσωπικό απόρρητο

  Στη δημιουργία τού ανθρώπου συντελούν κι άλλοι θεοί ...; Τον άνθρωπο, όπως ο ίδιος μας λέει, τον έφτιαξαν πολλοί θεοί μαζί του. Και είναι όμοιοι αυτοί οι θεοί και ο Γιαχβέ μ΄ εμάς τους ανθρώπους: «Και είπεν ο Θεός. Ας κάμωμεν άνθρωπον κατ΄ εικόνα ημών και καθ΄ ομοίωσιν ημών» (Γένεσις Α΄ 26). Επίσης ο Γιαχβέ λέει, ότι ο Αδάμ έγινε ένας σαν κι αυτούς: «Κι είπεν ο Κύριος ο Θεός. Ιδού έγεινεν ο Αδάμ ως εις εξ ημών» (Γένεσις Γ΄ 22). Αν και αλλού λέει, ότι είναι μόνος του: «Ότι εκτός εμού δεν υπάρχει ουδείς. Εγώ είμαι ο Κύριος και δεν υπάρχει άλλος» (Ησαΐας ΜΕ΄ 6). Άγνωσται αι βουλαί του Κυρίου ...;

     Είχε ερωμένη και παιδιά ο Γιαχβέ; Βέβαια, είχε ερωτικές σχέσεις με κάποια Άννα, απ΄ την οποία απέκτησε πέντε παιδιά: «Επεσκέφθη δε ο Κύριος την Άνναν και συνέλαβε, και εγέννησε τρεις υιούς και δύο θυγατέρας» (Σαμουήλ Α΄, Β΄ 21). Καρπερός ο μάγκας ...;

     Είχε όμως και πολλά εγγόνια «Ιδόντες οι υιοί του Θεού τας θυγατέρας των ανθρώπων ότι ήσαν ωραίαι, έλαβον εις εαυτούς γυναίκας εκ πασών όσας έκλεξαν» (Γένεσις ΣΤ΄ 2). Τελικά δεν ήταν μόνο ο Χριστός υιός του Γιαχβέ, υπήρχαν κι άλλοι γιοί του ...;

     Κάνει λάθη ο Γιαχβέ; Μιλάει για δύο φωστήρες, που μας φωτίζουν μέρα και νύχτα, τον Ήλιο και τη Σελήνη. Όμως, ότι η Σελήνη (ο δεύτερος φωστήρας) είναι ετερόφωτη και παίρνει το φως που εκπέμπει απ΄ τον Ήλιο, αυτό δεν το γνωρίζει: «Ας γείνωσι φωστήρες εν τω στερεώματι του ουρανού, δια να διαχωρίζωσι την ημέραν από της νυκτός ( ...;). Και έκαμεν ο Θεός τους δύο φωστήρας τους μεγάλους, τον φωστήρα τον μέγαν δια να εξουσιάζη επί της ημέρας και τον φωστήρα τον μικρότερον δια να εξουσιάζη επί της νυκτός ( ...;). Και έθεσεν αυτούς ο Θεός εν τω στερεώματι του ουρανού, δια να φέγγουν επί της γης» (Γένεσις Α΄ 14-17).

      Αλλά και για τον Ήλιο δεν γνωρίζει τί του γίνεται, αφού λέει, ότι ο ίδιος σταμάτησε τον Ήλιο να κινείται, για να σφάξουν οι περιούσιοι εβραίοι του τούς Χαναναίους! Λες κι ο Ήλιος κινείται: «Και είπεν ενώπιον του Ισραήλ. Στήθι, ήλιε, επί την Γαβαών και συ, σελήνη, επί την φάραγγα Αιαλών». Κι όμως κινείται ...;


  Είναι και επιδειξίας ο θεός, αφού έδειξε και τα οπίσθιά του στον Μωυσή: «Και είπεν ο Κύριος, ιδού τόπος πλησίον μου και θέλεις σταθείς επί της πέτρας, και όταν η δόξα μου διαβαίνη, θέλω σε βάλει εις το σχίσμα της πέτρας, και θέλω σε σκεπάσει με την χείρα μου εωσού παρέλθω, και θέλω σηκώσει την χείρα μου και θέλεις ιδεί τα οπίσω μου, το δε πρόσωπόν μου δεν θέλεις ιδεί» (Έξοδος ΛΓ΄ 21-23). Εδώ πολλά θα μπορούσαμε να σκεφτούμε ...;

      Ο Γιαχβέ είναι και παλαιστής, ήρθε στα χέρια με τον Ιακώβ παλεύοντας μέχρι πρωίας κι αφού δυσκολεύτηκε να τον νικήσει, τον βάφτισε Ισραήλ δηλαδή «δυνατό»: «Ο δε Ιακώβ έμεινε μόνος και επάλαιε μετ΄ αυτού άνθρωπος ως τα χαράγματα της αυγής ( ...;). Δεν θέλει καλεσθή πλέον το όνομά σου Ιακώβ αλλά Ισραήλ» (Γένεσις ΛΓ΄ 24-27). Ίσως δεν έφαγε καλό πρωινό πριν την πάλη ...;

      Ο Γιαχβέ πάσχει από αμνησία. Στο εδάφιο ΙΗ΄ της Γένεσης λέει, ότι έκανε μαζί τούς πρωτόπλαστους «άρσεν και θήλυ εποίησεν αυτούς» (Γένεσις Α΄ 27). Λίγο παρακάτω μετανοιώνει: «Και κατασκεύασε Κύριος ο Θεός την πλευράν την οποίαν έλαβεν από του Αδάμ εις γυναίκα και έφερεν αυτήν προς τον Αδάμ» (Γένεσις Β΄ 22).

      Τιμώρησε σκληρά και καταράστηκε τον Αδάμ και την Εύα με δεινά, που τα κουβαλάμε όλοι οι άνθρωποι μέχρι σήμερα με το προπατορικό αμάρτημα: «Προς δε την γυναίκα είπε. Θέλω υπερπληθύνει τας λύπας σου και τους πόνους της κυοφορίας σου, με λύπας θέλεις γεννά τέκνα». «Προς δε τον Αδάμ είπεν ( ...;). Κατηραμένη να ναι η γη εξ΄ αιτίας σου, με λύπας θέλεις τρώγει τους καρπούς αυτής πάσας τας ημέρας της ζωής σου ( ...;). Εν τω ιδρώτι του προσώπου σου θέλεις τρώγει τον άρτον σου» (Γένεσις 16-18).

   yaxbe6

«Και εγένετο εσπέρα και εγένετο πρωί, ημέρα μία», αναφέρεται στα σχετικά με τη δημιουργία του κόσμου εδάφια της «Γένεσης». Η αναφορά αφορά σαφώς ημέρες κι όχι ακαθόριστα χρονικά διαστήματα, όπως προσπαθούν να δικαιολογήσουν οι χριστιανοί θεωρητικοί. Τελευταίους την εβδομάδα της δημιουργίας, και προτού να ξεκουρασθεί, ο Γιαχβέ έφτιαξε τους ανθρώπους: Μαζί άνδρα, γυναίκα (Α΄ 27) ή πρώτα τον άνδρα κι από το πλευρό του τη γυναίκα (Β΄ 18-22), πριν από τα ζώα (Β΄ 4-25) ή μετά τα ζώα (Α΄ 25-27).

 

   Επίσης είναι ρατσιστής και άπονος ο θεός. Όταν η Σάρα, η σύζυγος του Αβραάμ, αποφάσισε να πετάξει στην έρημο το υιοθετημένο της παιδί, που είχε κάνει ο Αβραάμ με την δούλη του την Άγαρ, ο Γιαχβέ έπεισε τον Αβραάμ να το πράξει: «Και είπεν ο Θεός προς τον Αβραάμ. Ας μην φανεί σκληρόν εις τους οφθαλμούς σου περί του παιδίου, και περί της δούλης σου, κατά πάντα όσα είπη προς εσέ η Σάρα άκουσε τους λόγους αυτής ( ...;). Σηκωθείς δε ο Αβραάμ ενωρίς το πρωί άλαβεν άρτους και ασκόν ύδατος και έδωκεν εις την Άγαρ, επιθέσας αυτά εις τον ώμον αυτής, και το παιδίον και απέπεμψεν αυτήν. Η δε αναχωρήσασα περιπλανάτο εν τη ερήμω Βηρ-σαβεέ» (Γένεσις ΚΑ΄ 9-14).

     Για τις μη παρθένες η ποινή, που επισύρει Γιαχβέ είναι θάνατος δια λιθοβολισμού: «και οι άνθρωποι της πόλεως αυτής θέλουσι λιθοβολήσει αυτήν με λίθους και θέλει αποθάνει» (Δευτερονόμιον ΚΒ΄ 21). Ότι γίνεται δηλαδή μέχρι σήμερα στις φανατικές Ισλαμικές κοινωνίες.

     Είναι τσιγκούνης και συμφεροντολόγος ο θεός, αφού ζητά από τους πιστούς του Εβραίους διάφορα αγαθά ζώα, άργυρο, χρυσό, χαλκό και σίδηρο: «Και δεν θέλουσι εμφανίζεσθαι ενώπιον του Κυρίου κενοί» (Δευτερονόμιον ΙΣΤ΄ 16). Όπως στις εκκλησίες σήμερα. «Πάντα τα πρωτότοκα όσα γεννώνται μεταξύ των βοών σου και των προβάτων σου τα αρσενικά, θέλεις αφιερώνει εις τον Κύριον τον Θεόν σου» (Δευτερονόμιον ΙΕ΄ 19). «Εμού είναι το αργύριον και εμού το χρυσίον λέγει ο Κύριος των δυνάμεων» (Αγγαίος Β΄  8).

      Έχει δε και δικό του θησαυροφυλάκιο (κορβανά), που πρέπει να είναι πάντοτε γεμάτο: «Άπαν δε το αργύριον και το χρυσίον, και τα σκεύη τα χάλκινα και τα σιδηρά, είναι αφιερωμένα εις τον Κύριον, εις το θησαυροφυλάκιον του Κυρίου θέλουσι εισαχθή» (Ιησούς του Ναυή ΣΤ΄ 19).

     
    Ο Γιαχβέ μισεί τις γαρίδες: «Και ταύτα, α φάγεσθε από πάντων των εν τοις ύδασι‡ πάντα όσα εστίν αυτοίς πτερ{για και λεπίδες εν τοις ύδασι και εν ταις θαλάσσαις και εν τοις χειμάρροις, ταύτα φάγεσθε. Και πάντα όσα ουκ έστιν αυτοίς πτερύγια, ουδέ λεπίδες εν τω ύδατι, ή εν ταις θαλάσσαις και εν τοις χειμάρροις, από πάντων, ων ερεύγεται τα ύδατα, και από πάσης ψυχής της ζώσης εν τω ύδατι, βδέλυγμά εστι και βδελύγματα έσονται υμίν‡ από των κρεών αυτών ουκ έδεσθε και τα θνησιμαία αυτών βδελύξεσθε‡ και πάντα όσα ουκ έστιν αυτοίς πτερύγια, ουδέ λεπίδες, των εν τοις ύδασι, βδέλυγμα τούτό εστιν υμίν.». (Δευτερονόμιον ΙΑ΄ 9-12).

      Στον Ιεζεκιήλ ο Γιαχβέ δείχνει έντονες τάσεις κοπρολαγνείας, αφού προτρέπει τον προφήτη του να φάει κόπρανα μαζί με το φαγητό του: «Και θέλεις τρώγει αυτούς ως κριθίνους εγκρυφίας, και θέλεις ψήνει αυτούς με κόπρον εξερχομένην από ανθρώπου, έμπροσθεν των οφθαλμών αυτών» (Ιεζεκιήλ Δ΄ 12). Όταν ο προφήτης δικαίως διαμαρτύρεται του κάνει τελικά την παραχώρηση να φάει κόπρανα βοών: «Και είπε προς εμέ. Ιδέ έδωκα εις σε κόπρον βοός αντί κόπρου ανθρωπίνης, και με ταύτην θέλεις ψήσει τον άρτον σου» (Ιεζεκιήλ Δ΄ 15).

     Τους Εβραίους στρατιώτες, τους συμβουλεύει να κουβαλούν μαζί τους ένα φτυάρι και να θάβουν τα κόπρανά τους, διότι ο ίδιος ο Γιαχβέ περπατάει ανάμεσά τους στο στρατόπεδο και φοβάται να μην τα πατήσει! «Και θέλεις έχει τόπον έξω του στρατοπέδου, και θέλεις έχεις πτυάριον μικρόν μεταξύ των όπλων σου. Και όταν κάθησαι έξω, θέλεις σκάπτει δι΄ αυτού, και θέλεις στρέψει, και σκεπάσει το εξερχόμενον από σου. Διότι ο Κύριος ο Θεός σου περιπατεί εν μέσω του στρατοπέδου σου» (Δευτερονόμιον ΚΓ΄  13-14). Όποιος την νύχτα περπατεί ...;

                                                                         *    *    *

     Θα χρειαζόμασταν πολλές σελίδες, για να καταγράφαμε αναλυτικά την άρρωστη ψυχοσύνθεση και τα κακουργήματα του δυνάστη θεού Γιαχβέ, μέσα απ΄ την Παλαιά Διαθήκη το δήθεν «ιερό» αυτό βιβλίο, αλλά και τα στυγερά εγκλήματα που έγιναν απ΄ τους ταγούς του, Χριστιανούς, Μουσουλμάνους και Εβραίους κατά την διάρκεια των 1.700 ετών, απ΄ την στιγμή της εμφάνισής του μέχρι σήμερα. Για όσους από εμάς, που θέλουμε να σεβόμαστε την ύπαρξή μας ως νοήμονα όντα, ο Γιαχβέ το κωμικοτραγικό αυτό προϊόν της Ασιατικής δεισιδαιμονίας και παραφροσύνης, μπορεί να είναι μόνον ένα μυθολογικό τέρας, πολύ χειρότερο της Μέδουσας, της Λερναίας Ύδρας, της Σκύλλας, ή της Εμπούσσης...

     Και παρά τα όσα ειπώθηκαν εδώ για το άθλιο αυτό θεολογικό ανοσιούργημα, οι πλείστοι εκ των Ρωμιών συμπολιτών μας, αλλά και τα δισεκατομμύρια των άνοων Χριστιανών, Μουσουλμάνων και Εβραίων, θα συνεχίσουν να ζούνε εγκλωβισμένοι μέσα στον θεολογικό τους εφιάλτη, για πολλές γενεές ακόμα ...;

Πόσους σκότωσε ο Γιαχβέ στην Παλαιά Διαθήκη; – Τα θύματα τής Αγίας Γραφής, σε αριθμούς!!!



Πόσα κιλά αίμα στάζει η «θεόπνευστη» Βίβλος των Ιουδαιοχριστιανών; - Τα θύματα τής Αγίας Γραφής, σε αριθμούς

Η Βίβλος στο αίμαΤο ότι η Αγία Γραφή και ιδίως η Παλαιά Διαθήκη, είναι εμποτισμένη με αίμα, σπέρμα και βία, δεν είναι κάτι άγνωστο (τουλάχιστον σε αρκετούς, πλην τού «ποιμνίου» τής Εκκλησίας). Είναι γνωστόν πως βρίθει από πράξεις ανομολόγητες, γεμάτες κακία και μίσος. Αυτό το τερατούργημα, οι Ιουδαιοχριστιανοί επιμένουν να το αποκαλούν «θεόπνευστο» και «ιερό», που εκπέμπει μηνύματα «αγάπης».

Τι θα λέγατε όμως, να τα βάλουμε κάτω -τα «ιερά» κείμενα- κι αφού γίνουμε λίγο «πεζοί», να δούμε και σε αριθμούς, πως μετριέται η «αγάπη» που αποπνέουν τα κείμενα, καθώς κι ο Θεός των Εβραίων και των χριστιανών, ο οποίος είναι ένα και το αυτό και φέρει το όνομα Γιαχβέ;

Το πόνημα που ακολουθεί, «αλιεύθηκε» σε ελληνικό forum (phorum.gr) και περιέχει μια λεπτομερή καταγραφή των θυμάτων (νεκρών και τραυματιών) που αναφέρονται στην Αγία Γραφή. Είναι άγνωστο, αν ο συντάκτης κατόρθωσε να επιτύχει μια πλήρη καταγραφή. Ανεξαρτήτως όμως απ' αυτό, ακόμα και στην περίπτωση που δεν κατόρθωσε να συγκεντρώσει όλες τις περιπτώσεις βίας, οι ήδη υπάρχουσες, είναι υπεραρκετές, για ν' αποδώσουν γλαφυρά το κλίμα «αγάπης» και «αδελφοσύνης» που «διδάσκουν» αυτά τα «ιερά» κείμενα.

Για να μην υπάρξει ουδεμία αμφισβήτηση, ο συντάκτης έχει φροντίσει, όχι απλώς να παραπέμπει στα ανάλογα πρωτότυπα κείμενα, αλλά ταυτόχρονα να τα παραθέτει κιόλας. Για όποιον έχει την παραμικρή αμφιβολία, μπορεί να έχει άμεση πρόσβαση στα κείμενα τής Αγίας Γραφής και να διασταυρώσει τα γραφόμενα.

Πάρτε λοιπόν μια βαθιά ανάσα, κι αν έχετε χρόνο και υπομονή, αρχίστε το μέτρημα και την πρόσθεση ...;

 


 

Γένεσις
7, 23: «καv ξήλειψε πΆν τx


ΒΟΜΒΑ ΤΕΡΑΤΟΝΩΝ «Ο Θεός των χριστιανόδουλων είχε και σύζυγο!»

«Ο Θεός είχε και σύζυγο!»

alt
H λέκτωρ Θρησκειολογίας στο Πανεπιστή΅ιο του Εξιτερ στην Οξφόρδη Φραντσέσκα Σταυρακοπούλου (Ελληνίδα!)

Τελικά ο Θεός είχε σύζυγο; Και αν ναι ποια ήτανε και που την είχε κρυμμένη τόσα χρόνια. Το ντοκιμαντέρ του BBC έρχεται για να προκαλέσε

Αναστάτωση έχει προκαλέσει στη Βρετανία η διαρροή του περιεχο΅ένου της σειράς εκπο΅πών «Τα θα΅΅ένα ΅υστικά της Βίβλου» («The Bible's Buried Secrets») που θα ΅εταδίδεται από σή΅ερα στο BBC2 σε ώρα υψηλής τηλεθέασης - 21.00 ώρα Αγγλίας.
 
«Ο Θεός είχε σύζυγο και οι ΅εσήλικοι γενειοφόροι ΅ελετητές των αρχαίων θρησκευτικών κει΅ένων συκοφάντησαν άδικα την Εύα για την πτώση του ανθρώπου» υποστηρίζεται, ΅ε βάση στοιχεία, που παραθέτει στις εκπο΅πές η λέκτωρ Θρησκειολογίας στο Πανεπιστή΅ιο του Εξιτερ στην Οξφόρδη Φραντσέσκα Σταυρακοπούλου. Αποψη που ανα΅ένεται να σοκάρει τους θρησκευό΅ενους.
 
Ανά΅εσα σε άλλα η δρ Σταυρακοπούλου υποστηρίζει ότι δεν ήταν η Εύα η πρώτη γυναίκα στον κόσ΅ο, διότι «η ιστορία του Κήπου της Εδέ΅ δεν ανήκει στο πρώτο βιβλίο της Παλαιάς ιαθήκης. Μην ξεχνάτε ότι οι βιβλικοί συγγραφείς είναι άνδρες και ο κόσ΅ος ΅ας είναι ανδροκρατού΅ενος» τονίζει, προσθέτοντας ότι οι γυναίκες ήταν πολίτες δεύτερης κατηγορίας, θεωρούνταν ιδιοκτησία. Οπως ση΅ειώνει, η ιδέα ότι ο Θεός είχε ΅ια γυναίκα βασίζεται σε βιβλικά κεί΅ενα που αναφέρονται στην Ασερά.
 
Ασερά, κατά την πανεπιστη΅ιακό, ήταν το όνο΅α ΅ιας θεάς της γονι΅ότητας σε εδάφη που ανήκουν σή΅ερα στη Συρία και ήταν κατά το θείο έτερο ή΅ισυ του Θεού. Για αυτό επικαλείται αρχαία κεί΅ενα από τα οποία προκύπτει ότι οι αρχαίοι ισραηλίτες τη λάτρευαν ως ζευγάρι ΅αζί ΅ε τον Ιεχωβά (το όνο΅α του Θεού στην εβραϊκή Βίβλο). «Επο΅ένως πολλοί πιστεύουν ότι θεωρείται ως η σύζυγος του Θεού».
 
Η ελληνικής καταγωγής θρησκειολόγος δηλώνει άθεη ΅εν αλλά ΅ε έναν ευρύ σεβασ΅ό όχι ΅όνο στις αρχαίες θρησκείες αλλά και στις σύγχρονες. «Μελετώντας τη Βίβλο, βλέπω αυτό που κάνω ως ακαδη΅αϊκός. Και ως ακαδη΅αϊκός νο΅ίζω πως η πίστη πρέπει να ΅ένει έξω από πόρτα» δήλωσε.
 
εν έχει πρόβλη΅α για τα «πυρά» που δέχεται ως άθεη. «Γνωρίζω ότι υπάρχουν κάποιοι που θεωρούν ότι είναι δύσκολο να καταλάβουν γιατί ένας άθεος θα ΅πορούσε ενδεχο΅ένως να ενδιαφέρεται για την Αγία Γραφή, και νο΅ίζω ότι αυτό προκαλεί τεράστιο κακό σε ΅ια ΅οναδική συλλογή από αρχαία κεί΅ενα. Η Αγία Γραφή είναι ένα έργο που έχει τεράστιο αντίκτυπο στη δυτική κουλτούρα και για τον λόγο αυτό είναι ση΅αντικό να γίνονται εκπο΅πές σαν αυτές».
 
Για το BBC, τον βρετανικό ραδιοτηλεοπτικό οργανισ΅ό, η σειρά ντοκι΅αντέρ «Τα θα΅΅ένα ΅υστικά της Βίβλου» που θα ολοκληρωθεί σε τρία επεισόδια είναι ΅ια δουλειά επιστη΅ονικής τεκ΅ηρίωσης. «Η ΅ελετήτρια εβραϊκών κει΅ένων Φραντσέσκα Σταυρακοπούλου διερευνά πώς πρόσφατες αρχαιολογικές ανακαλύψεις αλλάζουν τον τρόπο ΅ε τον οποίο ερ΅ηνεύονται ιστορίες της Βίβλου και πώς αυτές υπαγορεύουν ΅ία εκ νέου αξιολόγηση στην κατανόηση της κληρονο΅ιάς του ιουδαϊσ΅ού, του χριστιανισ΅ού, του ισλα΅ισ΅ού σε Ανατολή και ύση».
 
Στα επεισόδια της σειράς η δρ. Σταυρακοπούλου ταξιδεύει σε όλη τη Μέση Ανατολή και επισκέπτεται ση΅αντικές αρχαιολογικές ανασκαφές, ερευνώντας την ιστορία του Κήπου της Εδέ΅, την ε΅φάνιση της λατρείας ενός Θεού και το ιστορικό πλαίσιο για τον βασιλιά αβίδ.
 
Επισκέπτεται επίσης την Κιρ΅πέτ Κεϊγιάφα, ΅ια οχυρω΅ένη πόλη στην Ιουδαία από την εποχή του βασιλιά αβίδ και την αρχαία πόλη της Ουγκαρίτ στη Συρία, η οποία θεωρείται ως η πιο ση΅αντική βιβλική αρχαιολογική ανακάλυψη του περασ΅ένου αιώνα.
 
«ιαφωνώ ΅ε τους ΅ελετητές που ισχυρίζονται ότι η Αγία Γραφή είναι αξιόπιστη ιστορική πηγή για την κατανόηση του παρελθόντος», λέει η δρ Σταυρακοπούλου
 
«Υπήρξε η αυτοκρατορία του βασιλιά αβίδ;». Αυτός είναι ο τίτλος του πρώτου επεισοδίου από τα συνολικά τρία της σειράς ντοκι΅αντέρ «Τα θα΅΅ένα ΅υστικά της Βίβλου». Η Φραντσέσκα Σταυρακοπούλου βάδισε στα ίχνη του βιβλικού βασιλιά αναζητώντας απαντήσεις. Εθνικός ήρωας και ίνδαλ΅α για τον λαό της Ιουδαίας, θεόσταλτος βασιλιάς για τους χριστιανούς, ο αβίδ είναι ευρύτερα γνωστός ως το ΅ικροκα΅ω΅ένο αγόρι που τόλ΅ησε να τα βάλει, σε ΅ια άνιση ΅ονο΅αχία, ΅ε τον φιλισταίο γίγαντα Γολιάθ, κατατροπώνοντάς τον. &ς βασιλιάς ένωσε τις φυλές του Ισραήλ. Αλλά πράγ΅ατι κυβέρνησε το απέραντο βασίλειο των Ισραηλιτών; Υπήρξε εν τέλει;


Μαθηματικά για "αγίους"! Απλά ΚΑΙ ΓΑΜΏ ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ

Όταν η Βίβλος, από το 205 αφαιρεί 70, τότε δεν βρίσκει 135 ως θα έπρεπε, αλλά μόνο 75 που βολεύει καλύτερα!!! Απο το βιβλίο του Μ. Καλόπουλου "ΑΒΡΑΑΜ Ο ΜΑΓΟΣ"

Απο το βιβλίο του Μ. Καλόπουλου "ΑΒΡΑΑΜ Ο ΜΑΓΟΣ"

Μαθηματικά για "αγίους"

«Και έζησεν ο Θάρρα εβδομήκοντα έτη, (70) και εγέννησε τον Αβραάμ... και έγειναν αι ημέραι του Θάρρα διακόσια πέντε έτη (205) και απέθανεν ο Θάρρα εν Χαρράν» Γέν.ΙΑ΄26,32 «και εκείθεν (ο Αβραάμ) μετά τον θάνατον (Θάρρα) του πατρός αυτού μετώκισεν» (στην Χαναάν). Πράξεις αποστόλων Ζ΄4 «Ο δε Αβραάμ ήτο ηλικίας εβδομήκοντα πέντε ετών (75) ότε εξήλθεν από Χαρράν» Γέν.ΙΒ΄4!

Αυτά δυστυχώς... είναι μαθηματικά για αγίους!!!

Όταν η Βίβλος, από το 205 αφαιρεί 70, τότε δεν βρίσκει 135 ως θα έπρεπε, αλλά μόνο 75 που βολεύει καλύτερα!!!

Η παραπάνω σύγκριση εδαφίων, δεν θα είχε τόσο μεγάλη σημασία γι κάποιον που έτσι κι' αλλιώς δεν θεωρεί την εβραϊκή Βίβλο θεόπνευστη. Αποκτά όμως ιδιαίτερη σημασία όταν γύρω απ' τον βιβλικό αυτό "αναλφαβητισμό" πρόθημα χωρίς δεύτερη σκέψη, συντάσσονται χιλιετίες τώρα εμβριθείς και περισπούδαστοι μελετητές και ιεροί εξηγητές των «παναγίων Γραφών»!

Φυσικά... ποιοί είναι αυτοί που θα σηκώσουν το βέβηλο βλέμμα τους στο θεϊκό κείμενο! Πως να φέρουν αντίρρηση όταν και οι καλύτεροι "φωστήρες" των εκκλησιαστικών συγγραμμάτων, με κάθε άνεση αναπαράγουν παρόμοια χονδροειδή λάθη... έτσι επειδή το γράφει το αλάνθαστο Εβραϊκό βιβλίο!

Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος (344-407μ.Χ.) ο πολυγραφότερος "φωστήρας" του χριστιανικού κόσμου, γνωρίζοντας ότι η Βίβλος λέγει: «και έζησεν Θάρρα έτη εβδομήκοντα (70) και εγέννησεν τον Αβραάμ» Γέν.ΙΑ΄26, επαναλαμβάνει πρόθημα τα βιβλικά μαθηματικά λέγοντας: «και εγένοντο πάσαι αι ημέραι Θάρρα εν Χαρράν έτη διακόσια πέντε (205) και απέθανε»... «και αποθανόντος αυτού (του Θάρρα) εν Χαρράν προστάζεται υπό του Θεού ο Αβραάμ μετοικήσαι εις Χαναάν»... «Αβραάμ δε ήτο ετών εβδομήκοντα πέντε (75) ότε εξήλθεν εκ Χαρράν»[1]!

Φυσικά, ποιός θα τολμούσε ακόμα κι' αν το διέκρινε, να εκθέσει ανεπανόρθωτα τα θεόπνευστα μαθηματικά! Αν μάλιστα δεχθούμε τον μόνιμο καλογερικό ισχυρισμό, ότι: «αριθμητικής δε και αστρονομίας (αστρολογίας) πρώτοι ευρέται οι Χαλδαίοι», (Γ. Μοναχός προλογοσ χρονικησ ιστοριασ 40/10) τότε πως αλήθεια συγχωρείται στο διάσημο αυτό βιβλίο τους, (στην Χαλδαιοεβραϊκή Βίβλο) οι ίδιοι αυτοί "θεόπνευστοι" συγγραφείς, να μην είναι ικανοί ούτε μια σωστή αφαίρεση να κάνουν;

Οι βιβλικοί λοιπόν συγγραφείς, οι Εβραίοι ιστορικοί καθώς και οι εκκλησιαστικοί[2] συνοδοιπόροι τους, δεν φαίνεται να νοιάζονται και πολύ για τέτοιες ανακρίβειες. Φυσικά μπροστά σε τέτοιες ακατανόητες ηλικίες[3] που από μόνες τους σκανδαλίζουν, ποιός νοιάζεται αν χάθηκαν καμία εξηνταριά χρόνια απ' την ζωή του πρωτοπατριάρχη!

Τέτοιες όμως χονδροειδείς αντιφάσεις και ιερά αερολογήματα, με τα οποία είναι κατάσπαρτες οι "άγιες" γραφές, θα μπορούσαν αν εγίνοντο ευρύτερα γνωστές, να αφαιρέσουν εντελώς από τις εβραϊκές γραφές την βιτρίνα του αψεγάδιαστου κύρους, και να ελευθερώσουν το θρησκευτικό δέος των ανθρώπων, από την υπνοποιό γοητεία αυτού του για αιώνες θεϊκού νομιζόμενου βιβλίου!

"Κανείς" όμως δυστυχώς δεν φαίνεται να πίστεψε επαρκώς, στην ανάγκη μιας τέτοιας σε βάθος αναλυτικής έρευνας!

Παραθέτω τα επιπλέον εξωφρενικά στοιχεία που έχουμε για τις εβραιο-πατριαρχικές ηλικίες, σαν ένα παράδειγμα αδιαμφισβήτητης παραζάλης μέσα στα "εντελώς θεόπνευστα" κείμενα που έχετε σπίτι σας ή που εν πάση περιπτώσει βρίσκονται σε επίσημη καθημερινή θρησκευτική χρήση σήμερα.

Τις ηλικίες των προπατόρων του Αβραάμ, Έβερ, Φαλέγ, Ραγαύ, Σερούχ, και Ναχώρ, παραθέτω:

α) Απ' την Αγία Γραφή «ΒΙΒΛΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΙΑΣ» (μασσοριτικότροπο κείμενο, εκδόσεις ΛΟΓΟΣ) με την συντομογραφία (Μασ.)

β) από την Αγία Γραφή «ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΕΒΔΟΜΗΚΟΝΤΑ»[4] (εκδόσεις ΖΩΗ) με την συντομογραφία (Ο΄)

Από Γένεσις  ΙΑ΄ και τα εδάφια  16-32.

ΈΒΕΡ: Στο Μασσοριτικό διαβάζουμε: «και έζησε ο Έβερ τριάκοντα τεσσάρα (34) έτη και εγέννησε τον Φαλέγ και έζησε ο Έβερ αφού εγεννησε τον Φαλέγ τετρακόσια τριάκοντα (430) έτη» Γεν ΙΑ΄16

Άρα ο Έβερ έζησε 34+430=464 έτη!

Στους Ο΄ διαβάζουμε αντιστοίχως: «και έζησε Έβερ εκατόν τριάκοντα τέσσερα έτη (134) και εγέννησε Φαλέγ και έζησε Έβερ μετά το γεννήσσαι τον Φαλέγ έτη διακόσια εβδομήκοντα (270) και απέθανε» Ο΄ Γεν.ΙΑ΄16

Ο Έβερ λοιπόν κατά του Ο΄ πέθανε: 134+270=404 ετών! Διάφορα εξήντα μόνο έτη!

ΦΑΛΕΓ: σύμφωνα με το Μασ. Κείμενο ήταν 30 ετών όταν "γέννησε" τον γιο του τον Ραγαύ και έζησε μετά απ' αυτό άλλα 209 χρόνια, άρα πέθανε 239 ετών

Κατά τους Ο΄ όμως, ο Φαλέγ ήταν 130 ετών όταν "γέννησε" τον γιο του Ραγαύ και έζησε άλλα 209 χρόνια μετά απ' την γέννηση του, άρα πέθανε 339 ετών! Διαφορά;... μόνο100 έτη!

ΡΑΓΑΥ: σύμφωνα με το Μασ. Κείμενο ήταν 32 όταν "γέννησε" τον Σερούχ. Έζησε μετά απ' αυτό άλλα 207 χρόνια, άρα πέθανε 239 ετών.

Κατά τους Ο΄ όμως ο ΡΑΓΑΥ ήταν 132 ετών όταν "γέννησε" τον Σερουχ και έζησε άλλα 207 χρόνια μετά απ' την γέννηση του Σερούχ, άρα πέθανε 339 ετών! Διαφορά;... μόνο100 έτη!

ΣΕΡΟΥΧ: κατά το Μασ. ήταν 30 ετών όταν "γέννησε" τον Ναχώρ και έζησε αλλά 200 μετά απ' αυτό. Πέθανε λοιπόν 230 ετών. Ο Ίδιος κατά τους Ο΄ απέκτησε τον Ναχώρ στα 130 του και έζησε μετά αλλά 200, συνολικά έζησε 330 χρόνια. Διαφορά και πάλι 100 χρόνια!

ΝΑΧΩΡ: απέκτησε (κατά το Μασ.) τον Θάρρα στα 29 του και έζησε ακόμα 119 χρόνια σύνολο 148 χρόνια. Κατά τους Ο΄ όμως, ο Ναχώρ ήταν 79 ή 179 ετών... (βρίσκω δυο διαφορετικές ηλικίες σε δυο διαφορετικές μεταφράσεις των Ο΄!)[5] όταν απέκτησε τον Θάρρα και έζησε αντίστοιχα 179 ή 125 έτη μετά από την γέννηση του Θάρρα σύνολο 208 ή 304 αντιστοίχως. Έχουμε λοιπόν όχι δυο, αλλά τρεις διαφορετικές ηλικίες για τον Ναχώρ, με μέγιστη διαφορά 156 χρόνια!!!

Το συναρπαστικό συμπέρασμα είναι ότι, οι μεν Μασσορίτες (που θέλουν οι γενεές να ανανεώνονται σε μια φυσιολογική ηλικία των τριάντα περίπου χρόνων), από τον Έβερ μέχρι τον Αβραάμ, δίνουν μια συνολική απόσταση 225 χρόνων. Ενώ οι Εβδομήκοντα διατηρώντας την αρχικές παραμυθολογημένες ηλικίες, στην ιδια, από Έβερ μέχρι Αβραάμ απόσταση, δίνουν 775 έτη!!! Διάφορα μόνο 550 χρόνων!

Ποιος λοιπόν μετά από τέτοιο οργιαστικό κουρέλιασμα στις γενεαλογικές ηλικίες των προπατόρων του Αβραάμ, θα νοιαζόταν για τα εξήντα χρόνια που χάνονται από την συνολική ηλικία του; Όταν μάλιστα το βολικό αυτό λάθος, τον κάνει κατά εξήντα χρόνια νεότερο, και εξυπηρετεί αφάνταστα τις σεξουαλικές περιπέτειες που είχε, όχι τόσο αυτός, όσο η πεντάμορφη γυναίκα του Σάρρα, που κατά το εδάφιο Γέν.ΙΖ΄17 (που παρουσιάζει τον Αβραάμ «εκατονταετή» και την Σάρρα «ενενήκοντα ετών») ήταν υποχρεωτικά μόνο κατά δέκα χρόνια νεότερή του!

Φαντάζεστε ποιές αξεπέραστες δυσκολίες θα υπήρχαν, αν η Σάρρα κατά δέκα χρόνια μόνο νεότερη του Αβραάμ, έπρεπε (όπως θα δούμε) να εμπνεύσει ερωτικό πάθος στον Φαραώ, όχι στα εξήντα πέντε της, όπως θέλει το βιβλικό κείμενο που γνωρίζουμε, αλλά στα εκατόν εικοσιπέντε της; Αν μάλιστα σημειώσουμε ότι η Σάρρα πέθανε από βαθιά γεράματα, σε ηλικία εκατό είκοσι επτά ετών, (Γέν.ΚΓ΄1) τότε καταλαβαίνετε γιατί παρά είναι τραβηγμένο αστείο, η Σάρρα να εμπνέει ακαταμάχητους έρωτες σε δύο βασιλιάδες... στα εκατόν είκοσι πέντε της! Δηλαδή δυο μόνο χρόνια πριν από τον φυσικό της θάνατο! 

Κάποιοι λοιπόν, μπερδεύτηκαν ανάμεσα στο μεγαλείο των μεγάλων ηλικιών και τις ερωτικές περιπέτειες της Σάρρας και όπως-όπως διόρθωσαν την ηλικία του Αβραάμ... αλλά ξέχασαν τις τραγικές παρενέργειες στις υπόλοιπες γενεαλογίες!

Αυτά περί της δήθεν βιβλικής θεοπνευστίας αλλά και αψεγάδιαστης μεταφραστικής και αριθμητικής ακεραιότητας των γραφών!

 

Πρέπει δε να επισημάνουμε εδώ, ότι ακόμα και οι μεγάλες ηλικίες με τις οποίες τόσο ευχάριστα παίζει η Βίβλος στα πρώτα κεφάλαια της, ανταποκρίνονται στο υφός των Χαλδαίων απατεώνων! Να τι γράφει γι' αυτό ο Λουκιανός: «Οι Πέρσες λέγεται ότι ευρωστούν μεσώ της μαγείας... ιστορούν δε (πως) μέχρι τριακοσίων ετών ζουν και μακροημερεύουν, στον αέρα δε και άλλοι στην γη, στην υδροποσία ή στο κριθαρόψωμο (!) την αιτία της μακροημέρευσης αποδίδουν... και τους Χαλδαίους υπέρ τα εκατό έτη βίου αποδίδουν» μακροβιοι 4,8,-

Εντυπωσιακό δε παραμένει το γεγονός, ότι μέχρι σήμερα, στα διάφορα φανατικά χριστιανικά δόγματα, πανομοιότυπα ανθούν διάφορες πανάκριβες θαυματουργές δίαιτες μακροημέρευσης! Παρά την δήθεν απαξίωση για τα γήινα, δίνουν τα πάντα για την μακροημέρευσή τους!

Οι άνθρωποι αυτοί λοιπον οι Χαλδαίοι, δεν ήταν τυχαίοι! Κατάφερναν σε όλες τις εποχές, να έχουν λόγο για κάθε σημαντικό ζήτημα που απασχολούσε τους αφελείς. Ήξεραν με σοβαροφάνεια να κλέβουν την προσοχή των ανθρώπων! Έτσι κάθε αναπόδεικτη ελπιδογεννητική απάτη, (όπως εδώ η θεατρική προσποίηση του πολυεκατοντάχρονου υπερήλικα) ήταν γι' αυτούς χρήσιμο θηρευτικό εργαλείο.

Σε όλους είχαν κάτι εντυπωσιακό να προσφέρουν. Πάσης φύσεως "συμβουλές" από το «ριζικό» την «θεογνωσίας» την «πρόβλεψη» και την «αστρολογία» και φυσικά... δεν θα γλίτωναν απ' τα νύχια τους, οι εντυπωσιακότερες πρακτικές συνταγές μακροημέρευσης!

Ο Σέξτος Εμπειρικός, σχολιάζει ένα πλήθος από χαλδαϊκές παραδοξολογίες. Περιγράφοντας αναλυτικά τους ισχυρισμούς των Χαλδαίων για προβλέψεις σεισμών, λοιμών, αρρενογονίας ή θηλυγονίας (την πρόβλεψη και εξασφάλιση φύλου στα βρέφη!) την γενεθλιακή (ευτυχία ή δυστυχία, ανάλογα με την ζωδιακή γέννηση), την τυπική δηλαδή σημερινή αστρολογία... την οποία κυριολεκτικά κατασατιρίζει, καθώς και (για φαντάσου) την προβλέψιμη ανδρεία των βρεφών! Απαντά αγανακτισμένος λέγοντας: «όλα αυτά και τα παρόμοια γέλωτος μάλλον παρά σπουδής άξια είναι» προσ αστρολογουσ» 5.96.1.

Δυστυχώς όμως μέχρι σήμερα, δεν είναι καθόλου λίγοι αυτοί που όχι μόνο δεν περιγελούν, αλλά χιλιετίες μετά πιστεύουν ακόμα με πάθος στις χαλδαιογενείς γυαλιστερές ελπιδο-τεχνιτείες τους, όσο γελοίες και υπερβολικά στημένες κι' αν φαίνονται!!!

Μετά από τόσους αιώνες, έχουμε δυστυχώς την υποχρέωση, να διαφωνήσουμε έντονα με την παραπάνω ανεπαρκέστατη, αν όχι στρεβλή συμβουλή του Σέξτου Εμπειρικού. Πολύ καλά θα ήταν, αν καταγελώντας και περιφρονώντας μόνο, καταφέρναμε να αναχαιτίσουμε και να ξορκίσουμε τις επίμονες δεισιδαιμονία μας, τον κακό και τον επίβουλο. Δυστυχώς όλα δείχνουν, ότι τα αθώα αυτά ευχητικά και σχεδόν παιδικά αφοριστικά όπλα, δεν ενοχλούν κανέναν.

Με τόσα εύκολα θύματα ανάμεσα στους απλοϊκούς ανθρώπους, ας αντιληφθούμε επιτέλους ότι τα γλυκόπιοτα δηλητήρια του ελπιδεμπορίου, είναι απολύτως κοινωνιοκτόνα! Προσοχή λοιπόν: όλοι οι ελπιδο-Χαλδαιισμοί, μάλλον προσεκτικής σπουδής και αναλυτικής διάψευσης, παρά γέλωτος άξιοι είναι!

Μόνο η αναλυτική αποκάλυψη των μηχανισμών και η δημόσια κατασυντρίβει του σκεπτικού της απάτης, η συστηματική απομυθοποίηση τους, με κατανοητά σε όλους επιχειρήματα, θα δώσει την κατάλληλη απάντηση στους σαρωτικούς λαϊκισμούς τόσων αιώνων, που ανεμπόδιστα στα χέρια αυτών των αδίστακτων ιερο-αγυρτών της ιστορίας, προκάλεσαν ανυπολόγιστες φθορές στην ιερή προσπάθεια των ανθρώπων για κατανόηση, αξιοπρέπεια και προπαντός για επαρκή πλανητική αρμονία!


Τα μαθηματικά των αγίων - Ο Κατακλυσμός του Νώε και Ο ΓΡΙΦΟΣ ΤΟΥ ΜΑΘΟΥΣΑΛΑ

Ο Κατακλυσμός του Νώε και Ο ΓΡΙΦΟΣ ΤΟΥ ΜΑΘΟΥΣΑΛΑ
Του Μ. Καλόπουλου
 
Ένας λαθρεπιβάτης στην κιβωτό του Νώε! Μαθηματικές αλχημείες στη Βίβλο!

(Μασ.= Μασοριτικό-Βάμβα)
(Ο΄= Εβδομήκοντα)

Πριν αφήσουμε την μικρή αυτή αναμέτρηση μας με τα μαθηματικά των αγίων, θα ήθελα να δώσω ένα ακόμα ανάλογο παράδειγμα, που νομίζω είναι ενδεικτικό της ασυναρτησίας που διέπει τα βιβλικά αριθμητικά δεδομένα, και που προδίδει όχι μόνο την ανακολουθία και την συγγραφική προχειρότητα της Βίβλου, αλλά και την θρασύτατη ευκολία των κατοπινών διορθωτικών επεμβάσεων στα "ιερά" κείμενα της!
Τα παρακάτω αποσπάσματα είναι παρμένα από την μετάφραση των Ο΄, «την επίσημη Βίβλο της ανατολικής ορθοδόξου εκκλησίας». Διαβάστε αργά σταθμίζοντας προσεκτικά τα δεδομένα:
«Και έζησε ο Μαθουσάλα εκατόν εξήντα επτά έτη (167) και εγέννησε τον Λάμεχ» (Γέν.Ε΄25) Έζησε δε ο Μαθουσάλας αφού εγέννησε τον Λάμεχ οκτακόσια δυο έτη. Σύνολο ετών ζωής για τον Μαθουσάλα: 802+167=969.
Έζησε δε ο Λάμεχ εκατόν ογδοήκοντα οκτώ έτη (188) και εγέννησε τον Νώε (Γέν.Ε΄28) ... Ήτο δε ο Νώε εξακοσίων ετών, (600) ότε έγεινε ο κατακλυσμός των υδάτων επί της γης» (Γέν.Ζ΄6) Και έγειναν πάσαι αι ημέραι του Μαθουσάλα εννεακόσια εξήκοντα εννέα έτη (969) και απέθανε» (Γέν.Ε΄27) Απέθανε όμως... ή μήπως πνίγηκε;! Επαναλαμβάνω, αυτά είναι μαθηματικά μόνο για αγίους!
Προσθέτουμε λοιπόν τα έτη από την γέννηση του Μαθουσάλα μέχρι τον κατακλυσμό:
Από τα εδάφια Γένεσις Ε΄ 25-29 και Ζ΄ 6 κατά τους Ο΄

ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΜΑΘΟΥΣΑΛΑ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΛΑΜΕΧ..........167

ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΛΑΜΕΧ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΝΩΕ........................+188

ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΝΩΕ ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟ......................................+600

ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΜΑΘΟΥΣΑΛΑ ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟΥ...................=955!

Μα ο Μαθουσάλας έζησε 969!
Αν ο κατακλυσμός έγινε στα 955 του... τότε ο συμπαθής γεράκος πνίγηκε στον κατακλυσμό! Αν όμως πνίγηκε στον κατακλυσμό, τότε έζησε 955 και όχι 969 όπως προστάζει το θειο κείμενο! Λείπουν 14 ολόκληρα χρόνια απ' την ζωή του, αλλά το πρόβλημα δεν είναι καθόλου εκεί, μια και ο άνθρωπος αυτός έζησε μάλλον αρκετά, (!) αλλά στο αν είναι δυνατόν... να κάνει λάθος το θεϊκό βιβλίο! Λέτε λοιπόν να επέζησε και μετά τον κατακλυσμό;
Μα πως; Μήπως, ας πούμε ήταν... κάπου μαζί με τα ζώα στα αμπάρια της κιβωτού και ένας γεροντάκος λαθρεπιβάτης και μας το έκρυψαν οι σοφοί συγγραφείς της Βίβλου; Ή πάλι, μήπως ο γεράκος αυτός στα τέλη της ζωής του κατάφερε να κολυμπήσει για «εκατόν πεντήκοντα ημέρας» (Γέν.Ζ΄24) πλάι στην κιβωτό; Αν όμως: «απέθανε πάσα σάρξ επί της γης... και εσκεπάσθησαν πάντα τα όρη δεκαπέντε πήχας υπεράνω... έμενε δε μόνο ο Νώε και όσα ήσαν μετ' αυτού εν τη κιβωτώ» (Γέν.Ζ΄21-23) τότε πως στο καλό σώθηκε ο υπέργηρος Μαθουσάλας;!
Λοιπόν, αφού άλλη διέξοδος δεν υπάρχει... τότε πνίγηκε οριστικά στον κατακλυσμό ως αμαρτωλός! Και πάλι όμως, αν πνίγηκε στον κατακλυσμό, διότι στην δύση της ζωής του θυμήθηκε να αμαρτήσει... τότε η ζωή του επαναλαμβάνω τέλειωσε 955 ετών και δεν έφτασε ποτέ στην καταγεγραμμένη απ' τας θεοπνεύστους γραφάς ηλικία των 969 ετών!
Ένας εντελώς στριμμένος γρίφος, που δεν λέει με τίποτε να λυθεί, παρά μόνο με την παραδοχή της θεόπνευστης ασυναρτησίας των συγγραφέων της Βίβλου, αλλά κυρίως με την αβίαστη πλέον παραδοχή της δική μας μακραίωνης αθεράπευτης τύφλωσης!
Διότι επαναλαμβάνω, αυτοί καλά έκαναν και το κλεμμένο τους αυτό προχειρογράφημα το ονόμασαν «ιερό», «άγιο», «θειο» και ότι άλλο μπορεί να φανταστεί ανθρώπου νους... εμείς όμως, πριν πετάξουμε στον κάλαθο τον αχρήστων τους δικούς μας μύθους, που συγκρατούσαν διαμαντένιες μνήμες και όλοι ανεξαιρέτως κάτι είχαν να μας διδάξουν, δεν μπορούσαμε να ελέγξουμε τις στοιχειώδεις αντοχές του Χαλδαϊκού αυτού βιβλίου, στις τυπικότερες των ερωτήσεων; Έπρεπε να περάσουν από πάνω μας ατελείωτοι αιώνες υποταγής στην «ακεραίαν θεοπνευστία των γραφών» και στην κατά φαντασία «ακριβολογία της θεοπνεύστου Γραφής»[1] πριν δούμε τι σύνολο δίνουν τρία νούμερα στη σειρά;
Τα μαθηματικά αυτά ατοπήματα στη ζωή του Μαθουσάλα (ή Μαθέσαλου,[2] ) με μοναδικό τρόπο αναγορεύουν τα θεόπνευστα βιβλικά νούμερα κυριολεκτικά ως μαθηματικά της συμφοράς!
Αυτά τα τρία απλά νούμερα, που κόβουν άκαιρα το νήμα της ζωής του Μαθουσάλα, αποκαλύπτουν καλύτερα απ' οποιοδήποτε άλλο επιχείρημα, ότι οι κατά φαντασίαν εμπνευσμένοι από τον θεό συγγραφείς της Βίβλου, μόνο θεόπνευστοι δεν ήταν!
Όχι μόνο κακοαντέγραψαν την ιστορία του κατακλυσμού από προγενέστερους μεσογειακούς μύθους (όπως αυτόν του Δευκαλίωνα[3] ) αλλά αποδείχθηκαν και εντελώς αδέξιοι, στο να δέσουν στοιχειωδώς τους αριθμούς με τα μυθολογημένα γεγονότα, δημιουργόντας ένα τέλειο αδιέξοδο, αφού στα μαθηματικά δεν χωράει καμία πνευματώδης διαφυγή, του τύπου «παραβολής», «πολυσημαντικής» και «αλληγορίας»!
Ο Μαθουσάλας λοιπόν, που βιβλικά μυθολογείται ως ο γηραιότερος άνθρωπος επί γης. Ο άνθρωπος που ξεπέρασε κατά 39 ολόκληρα χρόνια ακόμα και την μακροβιότητα του πρωτόπλαστου Αδάμ, η μασκότ δηλαδή και το σύμβολο της βιβλικής μακροημέρευσης, όχι μόνο δεν κατάφερε ποτέ να ζήσει τον αριθμό των ημερών που η Βίβλος θεαματικά του χάρισε, αλλά... είχε οικτρό τέλος στις λάσπες του κατακλυσμού, ακριβώς έξω απ' την κιβωτό του εγγονού του Νώε!
Ένα τέτοιο τραγικό αθροιστικό λάθος, που δεν μπορεί να αγνοηθεί χωρίς συνέπειες κύρους για την ουρανοκατέβατη σοφία της Βίβλου, βρίσκεται εκεί στις σελίδες του "αλάνθαστου" βιβλίου για είκοσι τρεις τουλάχιστον αιώνες! Ακατάγγελτο από εκατοντάδες χιλιάδες ιερο-μελετητές, που μπερδεύουν το χασμουρητό με την ευσέβεια και χιλιάδες χιλιάδων άλλων πιστών! Ε, αυτό οπωσδήποτε κάτι λέει!
Βεβαίως πριν ακόμα το κοιτάξω, δεν είχα την παραμικρή αμφιβολία ότι στην Μασσοριτικο-διορθωμένη Βίβλο, της Βιβλικής Εταιρίας,[4] είχαν ήδη προ πολλού ξαναγράψει το ανεπίτρεπτο αυτό τέλος του Μαθουσάλα και ο Μαθουσάλας με την βοήθεια των διορθωτών Ραββίνων, είχε συρθεί έξω απ' τα νερά του κατακλυσμού για να πεθάνει αξιοπρεπώς, συμπληρώνοντας επιτέλους την από τον αλάνθαστο εβραϊκό θεό, οριζόμενη ηλικία.
Στην χιλιοδιορθωμένη αυτή από τους Μασσορίτες Βίβλο, οι φωτισμένοι αυτοί διορθωτές της ελαττωματικής θεοπνευστίας, πράγματι δεν άφησαν καμιά μαθηματική ανωμαλία! Σ' αυτήν, ο Μαθουσάλας πεθαίνει κανονικά και με τον νόμο! Αυξομειώνοντας τους δυο από τους τρεις προστιθέμενους αριθμούς, μεγαλώνουν ακριβώς κατά δέκα τέσσερα χρόνια την απόσταση μεταξύ του κατακλυσμού και της γέννησης του Μαθουσάλα! Έτσι ο καλός μας παππούλης, πέθανε πλήρης ημερών... ίσως από κρυολόγημα λόγο των προκατακλυσμικών ανέμων.
Δείτε αντικριστά Ο΄ και Μασ. πως τροποποιούνται τα δεδομένα στην μασσοριτική Βίβλο, (του Βάμβα) μετά την επέμβαση των διορθωτών στα κείμενα:
Απ' τα εδάφεια Γένεσις Ε΄ 25-29 και Ζ΄ 6

Ο΄               Μασ.  Mετά τις επεμβάσεις

Ο΄=    167...Μασ.=   187....ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΕΝ. ΤΟΥ ΜΑΘΟΥΣΑΛΑ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΓΕΝ. ΤΟΥ ΛΑΜΕΧ
Ο΄= +188....Μασ.= +182....ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΕΝ. ΤΟΥ ΛΑΜΕΧ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΓΕΝ. ΤΟΥ ΝΩΕ
Ο΄= +600 ...Μασ.= +600....ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΕΝ. ΤΟΥ ΝΩΕ ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟ
Ο΄  = 955    Μασ.   =969....ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΕΝ. ΤΟΥ ΜΑΘΟΥΣΑΛΑ ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟ

Δηλαδή σύμφωνα με τα Μασσοριτικο-ραββινικά μαγειρέματα του μεσαίωνα, ο καλός μας ο Μαθουσάλας (ο παππούς του Νώε!) πρόλαβε και πέθανε ολόστεγνος... κοιτώντας έξω απ' το παράθυρο του τις πρώτες μελαγχολικές ψιχάλες του επερχόμενου κατακλυσμού! Ούτε γάτα ούτε ζημιά!
Έλα όμως που ο καλός "θεός" αγαπά τον κλεφτή, αλλά καμία φορά αγαπά και τον νοικοκύρη! Φαίνεται λοιπόν ότι οι Εβραίο-μασσορίτες, οι διαχρονικές αυτές μανταρίστρες της βιβλικής θεοπνευστίας, και του εξωραϊσμού του εθνικού τους βιβλίου, άργησαν πολύ να αντιληφθούν το παράξενο δυστύχημα του Μαθουσάλα, και την ανάγκη διόρθωσης της συγκεκριμένης κακοχρονολόγησης... και μόνο αφού οι πατέρες της εκκλησία, που με κάθε επιμέλεια ανελλιπώς παρέπεμπαν στις λεπτομέρειες της Παλαιάς Διαθήκης, είχαν προλάβει να το συμπεριλάβουν στις επιμελημένες γενεαλογίσεις τους, ακριβώς όπως η μετάφραση των Ο΄ τις σημειώνει!
Πάρτε μια γεύση μεταφερόμενου λάθους[5] !
Κατά το Ιππόλυτο: «Και έζησε ο Μαθουσάλα έτη ρξζ΄ (167 και όχι 128!) και εγέννησε τον Λάμεχ. Και έζησε ο Λάμεχ έτη ρπη΄ (188 και όχι 182) και εγέννησε τον Νώε. Μετά δε γίνεται ο κατακλυσμός όντως του Νώε χ΄ (600) ετών». Ιππόλυτος ΣΥΝΑΓΩΓΗ ΧΡΟΝΩΝ ΑΠΟ ΚΤΙΣΕΩΣ ΚΟΣΜΟΥ 31-33.
Σύνολο ετών από την γέννηση του Μαθουσάλα μέχρι τον κατακλυσμό
167+188+600=955!!!
Κατά τον Γεώργιο Μοναχό: «Ο Μαθουσάλας δε γενόμενος ετών ρξζ΄ (167) εγέννησε τον Λάμεχ... Λάμεχ δε γενόμενος ετών ρπη΄ (188) εγέννησε τον Νώε... ο δε Νώε γενόμενος ετών χ΄ (Χ=600) γίνεται ο κατακλυσμός» Γ. Μοναχός ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΧΡΟΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ 45.16-47.8
Συνολικά έτη για τον μαθουσάλα 955 και όχι 969!!!
Το τελείως αστείο στην περίπτωση αυτή, είναι ότι ο συγκεκριμένος χρονογράφος, αντιφάσκοντας με τον εαυτό του... σαν τελική ηλικία του Μαθουσάλα αναφέρει τα 969 έτη, αλλά δεν μας λέει πως πέρασε ο Μαθουσάλας το φράγμα του Κατακλυσμού!: «ο δε Μαθουσάλας απέθανε ζήσας πάντα τα έτη ΅ξθ΄(δηλαδή 969)» Γ. Μονάχος ΠΕΡΙ ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΑΣ ΑΔΑΜ ΚΑΙ ΤΩΝ ΥΙΩΝ ΑΥΤΟΥ 110.88.23
Έτσι, ενώ οι εκκλησιαστικοί συγγραφείς, χωρίς να αντιληφθούν το παραμικρό, συνέχισαν να πνίγουν τον Μαθουσάλα στα νερά του κατακλυσμού, με τις άστοχες αυτές αναφορές τους, διέσωσαν άθελα τους την πολύτιμη για μας αυθεντικότητα της εσφαλμένης αρχικής καταγραφής! Καταγραφής, που άλλωστε μέχρι σήμερα υπάρχει ακατάγγελτη στις σελίδες της Ο΄, της μόνης επίσημης ελληνικής Βίβλου!!!
Κάντε τον κόπο και ελέγξτε το! Ο Μαθουσάλας (στη Ο΄) πνίγεται ακόμα στα νερά του
κατακλυσμού... χωρίς να προλαβαίνει να κλείσει τους 969 χρόνους της ζωής του!
Από κάποια πικρή ειρωνεία της τύχης, ένα μαθηματικό λάθος καταδίκασε τον μακροβιότερο άνθρωπο των "ιερών γραφών", σαν άλλον Τάνταλο των Ελληνικών μύθων, να πνίγεται καθημερινά μέχρι σήμερα μέσα στις σελίδες της Παλαιάς Διαθήκης στους βούρκους του κατακλυσμού, χωρίς να κατορθώνει ποτέ να συμπληρώσει το κατά φαντασία θεϊκό δώρο της μακροβιότητας του!

Κάτι σαν πραγματική θεια δική, μετέτρεψε το ψευδεπίγραφο δώρο της μακροβιότητας, (του κατά φαντασία θεού της Παλαιάς Διαθήκης) σε ανεκπλήρωτο αγαθό, χαρίζοντας μας ταυτόχρονα μια θαυμάσια ευκαιρία αφύπνισης και κατανόησης της αστείας ελαττωματικότητας και της κακοτεχνίας των εβραϊκών γραφών!
Η εβραϊκή ιστορία ήταν ιερατειοκρατούμενη. Φαντασθείτε, ένας στους δώδεκα ανθρώπους του προχριστιανικού Ισραήλ ήταν ιερέας! Μια ολόκληρη φυλή ιερέων (!) έχει το κληρονομικό δικαίωμα στην ισόβια ιεροσύνη. Για εκατονταετίες ολόκληρες, οι ατέλειωτοι αυτοί οι ιερο-Λευίτες, στις καθημερινές αναγνώσεις των γενεαλογιών τους, έπνιγαν νυχθημερόν τον υποτιθέμενο πρόγονό τους Μαθουσάλα, χωρίς ποτέ να καταλαβαίνουν τι κάνουν! Κι' όμως ένα τέτοιο βιβλίο, που αγνοεί πότε και αν πνίγονται οι ήρωες του, κάποιοι επιμένοντας ανυποχώρητα, κατόρθωσαν να το επιβάλουν δια της εκπαιδευτικής κρατικής βίας, σε εκατομμύρια παιδάκια ως θεόπνευστο.
Συγχωρέστε μου την τελευταία ερώτηση, αλλά: αν ένα "θεϊκό" βιβλίο βρίθει τέτοιων τραγικών λαθών, δεν είναι παρακινδυνευμένη η παραδοχή της θεοπνευστία του; Δηλαδή, αν δεν ήταν θεϊκό... πόσο χειρότερα λάθη μπορούσε να έχει;


ΤΑ ΑΙΣΧΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΣΜΟΥ - Άγαρ η κακοποιημένη δούλα

Άγαρ η κακοποιημένη δούλα
Του Μ. Καλόπουλου

KALOPOULOS_MIXALHS1Γίνεται ολοένα σαφέστερο, ότι ο θεός του Αβραάμ, δεν είναι ο μεγαλειώδης κοσμικός δημιουργός, που οι φιλευσεβοι άνθρωποι τον θέλουν να εξουσιάζει την συμπαντική απεραντοσύνη. Θα λέγαμε μάλιστα, πως ούτε ο τίτλος του πανανθρώπινου του ταίριαζε, αφού ολοφάνερα είναι ένας πολύ οικογενειακός, πολύ προσωπικός θεός. Ο θεός του Αβραάμ είχε στραμμένη την προσοχή του, μόνο σε ότι απασχολούσε τον υπερευνοημένο προφήτη του! Ήταν δίπλα του, μόνο για να του συμπαραστέκεται, να "ευλογεί" τα σχέδια του και να εκπληρώνει κάθε του επιθυμία. Καμία απ' τις οικογενειακές έγνοιες του προφήτη, δεν άφησαν τον θεό αυτό αδιάφορο.

Βέβαια, θα μπορούσε ίσως, να δώσει λίγη απ' την πολύτιμη προσοχή του και στον γειτονικό Αιγιακό πολιτισμό, που με τις Κυκλάδες, τις Μυκήνες και την Μινωική Κρήτη, περίπου την ιδια αυτή περίοδο, βρισκόταν σε πλήρη πολιτισμική άνθηση. Αλλά όχι! Ο μοναδικός θεός όλου του κόσμου, (κατά την Βίβλο πάντοτε) προτιμά για εντελώς ακατανόητους σε μας λόγους, να κάνει "συντροφιά" στις ερημιές, μόνο στον σκηνίτη, προφήτη του κατασχετικού δόλου και να του συμπαραστέκεται ακούραστα σε κάθε μικρό ή μεγάλο του πρόβλημα.

2ABRAAMΓια να σκιαγραφήσουμε λοιπόν λίγο καλύτερα την σημαντικότατη αυτή προσωπικότητα, θα επιμείνουμε λίγο περισσότερο στις λεπτομέρειες που αφορούν την ζωή και την συμπεριφορά του.

Παρακολουθώντας την οικογενειακή ζωή του προφήτη, λίγο πριν από την γέννηση του Ισαάκ, θα δούμε πως ο "θεός" και το ανεπανάληπτο ζεύγος, μπλέκονται σε καινούργιες περιπέτειες και μας δίνουν κι άλλα ποιοτικά δείγματα της ανεπανάληπτης συνεργασίας τους.

Μετά τις κερδοφόρες εξορμήσεις του, ο πλούσιος πια προφήτης, ήρθε αντιμέτωπος με την σκληρή πραγματικότητα... αυτή της στείρας γυναικός του. Πώς θα έχουν λοιπόν μέλλον οι μεγαλοϊδεατισμοί του, χωρίς απόγονο; Πώς θα σκορπίσει τις τόσο πετυχημένες "ευλογίες" του, στον τωρινό και τον μελλοντικό κόσμο, αφού δεν έχει παιδί; Έτσι, με μια πρόχειρη θα λέγαμε σκέψη και με την σύμφωνη γνώμη της Σάρρας, διαλέγει την νεαρή Άγαρ, για να ξεπεράσει το εμπόδιο της στειρότητας και να αποκτήσει το θρυλικό διάδοχο, που θα διαφυλάξει τις πολύτιμες πατριαρχικές ιδέες και θα επιτύχει την πολυπόθητη φυλετική εξάπλωση.

Η Άγαρ, ήταν μια μικρή κοπελίτσα απ' την Αίγυπτο, (Ο΄«παιδίσκη Αιγυπτία» Ο΄Gen.16.1), δούλα της Σάρρας, που με την εντολή της κυρίας της, την αντικατέστησε στα συζυγικά της καθήκοντα. Η δε Άγαρ πρέπει να ήταν μια απ' τις «παιδίσκες» εκείνες, που ο Αβραάμ και η Σάρρα εισέπραξαν ως γαμήλια δώρα, στα διάφορα μέρη (προφανώς στην Αίγυπτο) όπου το κόλπο της "αδελφής - νύφης" απέδωσε τους καρπούς του. Gen.12.16 & Gen.20.14.
ΒΛΕΠΕ: Ο Αβρααμισμός και... Το κόλπο της "αδελφής"

Έτσι, η παιδούλα Άγαρ, βρίσκεται χωρίς τη θέλησή της στο πολύ στενό οικογενειακό περιβάλλον του Αβραάμ και αναλαμβάνει να αξιοποιήσει τις "νυχτερινές επιδόσεις" του ογδονταπεντάχρονου Αβραάμ. Η Άγαρ είναι γεμάτη υγεία και ο προφήτης που τόσα σχέδια έκανε για το μέλλον, έχει επιτέλους την Άγαρ έγκυο, στον πρώτο του γιο. Η Σάρρα όμως αντιδρά ζηλόφθονα στην εγκυμοσύνη της: «και είπεν η Σάρρα προς τον Αβραάμ, Εσύ είσαι η αιτία που εγώ αδικούμαι, εγώ σου έδωσα την δούλη μου στην αγκαλιά σου και όταν εκείνη είδε ότι συνέλαβε, ατιμάσθηκα εγώ μπροστά της, ο Κύριος θα κρίνει ανάμεσά μας». Ο΄Gen.16.5.

Έγκυος λοιπόν ακόμα η Άγαρ, είχε τα πρώτα προβλήματα απ' την ζήλια της κυρίας της. Η Σάρρα, που δε δέχεται να περιβάλλεται η δούλη της με την προσοχή και τις περιποιήσεις, που αρμόζουν σε οποιοδήποτε έγκυο θηλυκό του κόσμου, αισθάνεται καταφρονημένη όχι απ' την συμπεριφορά της Άγαρ, που εξακολουθούσε να είναι δούλη, με όλα όσα αυτό τότε εσήμαινε, αλλά προφανώς απ' την αυξημένη εύνοια του Αβραάμ απέναντι της. Η Σάρρα λοιπόν εξοργισμένη, λέει απειλητικά στον Αβραάμ, κάτι που μόνο αυτός καλύτερα απ' τον καθένα μπορούσε να καταλάβει: «ο Κύριος (θα) κρίνει ανάμεσά μας»! Ο΄Gen.16.5.

Βαριά κουβέντα είπε η Σάρρα!
Αλλά και ο Αβραάμ καταλαβαίνει το πλήρες νόημα της! Ξέρει πια ότι ο "Κύριος" μεσ' από το "θεϊκό χέρι" της Σάρρας δε θα διστάσει καθόλου να "κρίνει"! Έτσι, νιώθει τον άμεσο κίνδυνο που εμφανίζεται ανάμεσά τους. Ξέρει ότι η "αδελφή" του Σάρρα, δεν αστειεύεται. Η προειδοποίηση της εξοργισμένης Σάρρας, ηχεί στ' αυτιά του ξεκάθαρα... και φυσικά ανταποκρίνεται με σεβασμό στη γυναίκα που με επιτυχία μπορεί να επικαλεσθεί τον πληγοποιό "Κύριο", όπως τόσες φορές συνέβη στα σπίτια των πληγωμένων γάμων της: «τότε ο Αβραάμ είπε στην Σάρρα, ορίστε η δούλη σου, στη διάθεση σου, κάμε της ότι σου αρέσει». Ο΄Gen.16.6. Έτσι της απάντησε ο "δίκαιος" Αβραάμ! Βέβαια δεν ξεχνάμε, ότι επρόκειτο πράγματι για μια νεαρή δούλα, με τα ανύπαρκτα δικαιώματα εκείνης της εποχής, αλλά ταυτόχρονα για μια αξιοσέβαστη σε δύση και ανατολή... έγκυο γυναίκα!!!

«Και κακομεταχειρίσθηκε (Ο΄ εκάκωσε - afflicted her) η Σάρρα την (έγκυο!) Άγαρ και εκείνη (η Άγαρ) έφυγε από κοντά της στην έρημο» Ο΄Gen.16.6. Ολοφάνερα ο Αβραάμ έτρεμε την οργή της Σάρρας! Ούτε ένα λόγο συμβιβασμού, ούτε μια κουβέντα σωφρονισμού δεν προσπάθησε να ψελλίσει ο Αβραάμ. Απλά έσπευσε να επιστρέψει την Άγαρ στην εξοργισμένη Σάρρα, λες και επρόκειτο για κάτι άψυχο που της χάλασε προσωρινά την διάθεση και όχι για την πρώτη απ' αυτόν έγκυο γυναίκα!

Η Βίβλος έχει συντμήσει σε μία μόνο φράση τη βάρβαρη κακομεταχείριση της εγκύου Άγαρ, αλλά παρ' όλα αυτά είναι ολοφάνερο ότι η Σάρρα, δε δίστασε στιγμή να κακοποιήσει τη δούλα που είχε την κακή τύχη να είναι έγκυος στον πρώτο γιο του παράξενου της αφέντη Αβραάμ. Η κοπελίτσα απελπισμένη και στο έσχατο όριο της αντοχής, της απέδρασε (Ο΄ απέδρα) στην πυρωμένη έρημο!

Αν βέβαια κάποιος, νομίζει ότι βλέπουμε παντού υπερβολές, θα τον παρακαλούσαμε να μας εξηγήσει αυτός, πόση κακοποίηση μπορεί να αντέξει μια έγκυος παιδούλα, πριν ζητήσει καταφύγιο στην... πυρωμένη έρημο!

Ενδιαφέρον έχει εδώ η παραδοχή της κακής συμπεριφοράς της Σάρρας από τον ίδιο τον Εβραίο Ραφαέλ Πατάϊ: «Η Σάρρα βασάνισε την (έγκυο στον Ισμαήλ δούλη της) Άγαρ με τόση σκληρότητα, που εκείνη το 'σκασε (στην έρημο)»[1]

Αυτή βέβαια είναι η πρώτη φορά που η δύστυχη Άγαρ χάνεται στην έρημο για να γλυτώσει απ' την οργισμένη κακοποίηση της κυρίας της! Την φορά αυτή την σώζει η γεμάτη νόημα "θεϊκή" συμβουλή ενός "αγγέλου" (προφανώς απεσταλμένου του Αβραάμ) που αφού τη βρίσκει: «στη έρημο... την ρώτησε, παιδίσκη Άγαρ που υπάγεις;! Κι αυτή απάντησε απέδρασα από την κυρά μου την Σάρρα» Ο΄Gen.16.7.  

Εδώ ο καλός αυτός "άγγελος", με αφέλεια παιδικού παραμυθιού, ρωτάει την μικρούλα έγκυο που χάθηκε μέσα στην ερήμου... «Άγαρ που υπάγεις», (!!!) Μετά την ευφυέστατη αυτή ερώτηση,[2] αμέσως της θέτει απίστευτα ταπεινωτικούς για την κατάσταση της, όρους επιστροφής και σωτηρίας: «επέστρεψον προς την κυρία σου και ταπεινώθητι υπό τας χείρας αυτής». Gen.16. 9.

Έτσι, η έγκυος Άγαρ, με την πολύ "θεϊκή" αυτή υπόδειξη, επέστρεψε και ένας θεός ξέρει πόσο ξύλο έφαγε ταπεινωμένη «υπό τας χείρας» της ζηλό­φθονης Σάρρας. Διότι αν κοντά στο «μεταχειρίζετο αυτήν κακώς» Gen.16.6. και μάλιστα «όπως της ήταν αρεστό» Gen.16.6.  προσθέσουμε και το «ταπείνωση υπό τάς χείρας αυτής», Gen.16. 9. θα ήταν θαύμα αν και ο τελευταίος από μας, δεν έβλεπε μια άγρια κακοποίηση εγκύου και μάλιστα με την συγκατάθεση θεού, προφήτου και αγγέλων!

Ο ίδιος ο Ραφαέλ Πατάϊ, συνεχίζοντας να στολίζει το πορτρέτο της Σάρρας, μας δίνει πρόσθετες ενδιαφέρουσες πληροφορίες που μόνο αυτός φαίνεται να κατέχει: «Επίσης (ή Σάρρα) ανάγκαζε (την έγκυο) Άγαρ, να περπατάει κουβαλώντας κουβάδες με νερό. Μερικοί λένε ότι η Σάρρα έριξε πάνω της (και) το κακό μάτι, έτσι που το πρώτο παιδί της Άγαρ (από τον Αβραάμ) ένα κοριτσάκι, (!) πέθανε πάνω στη γέννα. Ύστερα η Σάρρα έριξε το κακό μάτι πάνω στον Ισμαήλ, που έγινε τόσο αδύνατος και μαραμένος, ώστε δεν μπορούσε πια να περπατήσει».[3] Πολύ κακό "μάτι" είχε η Σάρρα!

Έπ' αυτού βέβαια εμείς θα λέγαμε... ότι η Σάρρα πρέπει να της έριξε κάτι περισσότερο από "κακό μάτι"! Το «κακό μάτι» που μαραίνει ή σκοτώνει τα θύματα του, είναι η γνωστότερη "μαγική" ικανότητα, που ασφαλώς για να λειτουργήσει δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στην οφθαλμοκακία.[4]

Η Σάρρα ήταν τόσο διεκδικητική και τόσο κακιά μαζί της, που τελικά η Άγαρ, όσο και ο γιος της Ισμαήλ, ο εντελώς πρώτος απόγονος του Αβραάμ, διώχθηκαν κακήν κακώς να πεθάνουν στην έρημο!

Πράγματι η επιλογή της Άγαρ, ήταν πράξη πολύ επιπόλαιη. Ο Αβραάμ πρέπει να παρασύρθηκε περισσότερο απ' τα φυσικά της προσόντα, παρά από την ψύχραιμη σκέψη για απόκτηση ικανού απογόνου. Έτσι τώρα διαπιστώνει ότι ο γιος του, ο πρωτότοκός του, αυτός που θα κληρο­νο­μή­σει την πατρική περιουσία, δεν μπορεί να είναι ο γιος της Αιγύπτιας Άγαρ. Απλούστατα, ο Αβραάμ δε σκοπεύει να εμπιστευθεί τις χαλδαιικές του ιδέες, σε αιγυπτίους απογόνους! Ούτε σκοπεύει τα πλούτη που απέσπασε απ' την Αίγυπτο, με τις "χάρες" της "αδελφής" Σάρρας, να τα δει να επιστρέφουν ξανά σ' αυτήν, μέσω της Αιγύπτιας δούλας και μητέρας του πρωτότοκου γιου του!

Αλλά ο σπουδαιότερο λόγος απ' όλους πρέπει να ηταν, ότι δεν θα μπορούσε στα σοβαρά να εμπιστευτεί την σπάνια χαλδαϊκή του τέχνη και τις μοναδικές του ιδέες, περί "θεού" και κατασχετικών "πληγών", παρά μόνο στις ανεπανάληπτες υψηλές φυλετικές προδιαγραφές των αυθεντικών Χαλδαίων. Έτσι μετά από δεύτερη, ωριμότερη σκέψη, η Άγαρ και ο μελαψός γιος της, απορρίπτονται οριστικά και εμφανίζεται επιτακτικότερο και πάλι το πρόβλημα των απογόνων.

Ο Αβραάμ όμως, ο άνθρωπος που χαιρόταν να λύνει δύσκολα προβλή­ματα, δεν δυσκολεύτηκε να βάλει πάλι τον θεό του, να δώσει κι εδώ μια ενδιαφέρουσα λύση. Η Σάρρα! Παρ' όλο που ήταν στείρα, αυτή θα κάνει το πολυ­πόθητο παιδί τους.

Βέβαια η ιδέα του ήρθε κάπως καθυστερημένα, γιατί η Σάρρα εκτός από στείρα ήταν πια και γρια... αλλά δεν πειράζει, γι' αυτό υπάρχουν και οι οικογενειακοί θεοί, για να λύνουν τέτοια δύσκολα και περίεργα προβλήματα. Εδώ ο ελληνο-μεσογειακός μύθος, είχε δώσει ένα πλήθος από παρόμοιες λύσεις, χωρίς μάλιστα να διαθέτει έστω και έναν αληθινό θεό, όχι ο Αβραάμ που έχει τον έναν και μοναδικό αληθινό θεό, "φίλο" του και συνεργό του, σ' ό,τι κι αν αποφασίσει! Έτσι γεν­νιέται η ιδέα της εγκυμοσύνης της γριάς και στείρας Σάρρας.

Ο Αβραάμ, ο άνθρωπος που έχει το μοναδικό χάρισμα, να μετατρέπει τα πιο φοβερά μειονεκτήμα­τα, σε θριαμβικές νίκες, και τις θλίψεις του σε μοναδικές αιτίες ευτυχίας. Ο άνθρωπος αυτός, παίζει με τη ζωή το "θεό" και τους ανθρώπους, με την άνεση και την ελευθερία ενός αυθεντικού μεγαλοφυούς μάγου!.. Αλήθεια, πώς όμως πείθει ο προφήτης μας τους πάντες, ότι εδώ πρόκειται πια για το θέλημα ενός θεού;

Ενδιαφέρον έχει να δούμε τον τρόπο με τον οποίον εκδηλώνεται η ασίγαστη συνεργασία θεού και προφήτη. Ο ξακουστός αυτός θεουρ­γός,[5] έχει ένα μοναδικής θεατρικότητας τρόπο, για να αποσπά και να δημοσιοποιεί τις θεϊκές δηλώσεις της αρεσκείας του... τον χαλδαιικό προφητικό εκστασιασμό!

Τον αρχαιότερο τρόπο επικοινωνίας των Χαλδαίων μάγων, με άγνωστες δυνάμεις! Πέφτοντας σε πραγματική ή εικονική έκσταση, με όλα όσα αυτό χρειάζεται ή περιλαμβάνει, ο Αβραάμ λέει με τον ιδιαίτε­ρο τρόπο του εκστα­σια­ζομένου, όλα όσα θέλει να ακουστούν. Έτσι με έντρομο ύφος, αλλοιωμένη φωνή και άλλες ίσως εντυπωσιακές αλλοιώσεις στη συμπεριφορά του, πείθει τους πάντες, μεσ' στο ημίφως, πως κάτι το θεϊκό κατέβηκε απ' τον ουρανό και τον κατέλαβε!

Αυτά τουλάχιστον μας αφήνει να δούμε η αντίστοιχη βιβλική περιγραφή των εντυπωσιακών αυτών προφητικών παρα­στάσεων μεσ' στο ημίφως του δειλινού, που δεν αφήνει καμία αμφιβολία για την προχωρημένη αυτή τέχνη των προφητικών εκστα­σια­σμών: «Περί δε την δύσιν του ηλίου, επέπεσεν έκστασις[6] επί τον Αβραάμ. και ιδού, φόβος σκοτεινός μέγας έπιπτε έπ' αυτόν. Και είπεν ο Κύριος...» Gen.15.12. Την συγκεκριμένη εκστασιακή κατάσταση ακολουθούν θεϊκές εντολές. Το τέλος μιας τέτοια προφητικής έκστασης μας δίδεται λίγο αργότερα: «Αφού δε (ο θεός) ετελείωσε λαλών μετ΄ αυτού, ανέβη ο θεός από του Αβραάμ». Ο΄Gen.Ι7.22.

Το περίεργο αυτό «ανέβη ο θεός...», είναι σίγουρο απομεινάρι αρχαίας χαλδαιικής θεοκατάληψης. Η εικόνα σαφώς προ­ϋπο­θέτει έναν "θεό" που "κατέβαινε" πάνω στον μεσάζοντα προφήτη και μετά "ανεβαίνει" απ' αυτόν... αφού πρώτα μέσα απ' το στόμα του προφήτη κάνει γνωστό το θέλημα και τις απαίτησης του!

Η μαγική αυτή θεοκατάληψη τελείωνε με τον θεουργό - προφήτη να προσποιείται μεγάλη ταραχή αποχωρισμού του θειου από το αδύναμο σώμα του. Έτσι μόνο μπορούμε να ερμηνεύσουμε ικανοποιητικά το: έκσταση και μέγας σκοτεινός φόβος έπεφτε πάνω του, (Gen.15.2), ή το: αφού τελείωσε μιλώντας μαζί του, ανέβη ο θεός από του Αβραάμ. Gen.Ι7.22. Η ιδια εκφράσει χρησιμοποιείται και για τον κατ' εξοχήν ενορατικό προφήτη Ιερεμία: «Ταύτα ειπών ο Κύριος ανέβη από Ιερεμίου εις τον ουρανόν». (Ο΄Παραλειπόμενα Ιερεμίου) 3.17.

 Δύο γενιές αργότερα αυτός ακριβώς ο τρόπος επικοινωνίας θεού και προφήτη εφαρμόζεται ακόμα και ο θεός "κατεβαίνει" και "ανεβαίνει" πάνω στον προφήτη του Ιακώβ, (Gen.35.13) όπως θα δούμε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.

Μπορεί πράγματι ο προφήτης μας να έβγαινε απ' τους εκστα­σια­σμούς του, φοβισμένος, κατάκοπος και καταϊδρωμένος! Κανείς όμως δε μπορεί να μας πείσει, ότι αυτός ο προφητικός οίστρος, ο «μέγας σκοτεινός φόβος», δεν ήταν παρά ένας πολύ βολικός τρόπος θεατρικής υποβολής της δικής του ανθρώπινης θέλησης! Αν ο θεός του σύμπαντος ήθελε πράγματι κάτι, δεν θα είχε καμία ανάγκη να συνθλίβει με "φόβους μεγάλους και σκοτεινούς" κανέναν ανθρωπάκο προφήτη! Όμως ο ίδιος αυτός κι απαράλλακτος, πληθωρικός θεατρικός εκστασιασμός... όπως θα δούμε, υπήρξε ανέκαθεν το αποδοτικότερο εργαλείο των εντυπωσιαστών μάγων!

Έτσι ο Αβραάμ, ο ακούραστος Χαλδαίος, μετά από τόσα θαυμαστά και παράξενα, ήταν αδύνατον να μη βρει έναν ακόμα εντυπωσιακό τρόπο, να βάλει τον προσωπικό του θεό, να "θεραπεύσει" τη Σάρρα που παρά το ισόβιο πρόβλημα στειρότητας και το προχωρημένο της ηλικίας της, εξακολουθούσε να είναι το ιδανικό πρόσωπο για το "θαύμα" του διάσημου θεραπευτή.

Η σκηνοθετημένη ενδεχομένως εγκυμοσύνη και η προσποιητή μητρότητα, απαιτεί ένα άτομο συνεργάσιμο με αποδε­δει­γ­μέ­νη διάθεση και υποκριτική ευχέρεια και η Σάρρα μετά από μακροχρόνια συνεργασία σε "σκληρότερα" θέματα ήταν τέτοιο.

Οι «τρεις άγγελοι» λοιπόν, χαλάλι τους το ψητό μοσχάρι με το σιμιγδαλένιο ψωμί το γάλα και το βούτυρο που έφαγαν, πριν φύγουν για τα τρισκα­τάρατα Σόδομα, δεν ξέχασαν να αναγγείλουν τη θεϊκή σύλληψη του Ισαάκ. Όμως, όπως σχεδόν σε κάθε βιβλικό "θαύμα", έτσι και εδώ, κάτι παράδοξο και δυσεξήγητο παρέμεινε στην αφήγηση για να κρούει τον κώδωνα της αμφιβολίας και της ερευνητικής διάθεσης. Εδώ, το αξιοπερίεργο είναι ότι, αν και πέρα για πέρα θεϊκή η επαγγελία της θαυμαστής γέννησης του Ισαάκ, αυτή τελικά αναγγέλλεται με μεγαλύτερη απ' τη γνωστή σε όλους κανονική διάρκεια! Αντί των 9 φυσιολογικών μηνών, το παιδί αυτό θα έρθει σε 12 ακριβώς μήνες! Δηλαδή, είναι μεν μια εντελώς "θεϊκή" σύλληψη, αλλά θα έχει μια αφύσικη και ανεξήγητη επιπλέον τρίμηνη διάρκεια ή καθυστέρηση!

Ας δούμε όμως την ιδια την αφήγηση: «αφού (οι τρεις άγγελοι) έφαγαν, ρώτησαν... που είναι Σάρρα η γυναίκα σου;[7] Αυτός απάντησε εδώ στην σκηνή και είπεν (ο άγγελος), εξάπαντος θέλω επιστρέψει προς σε κατά τον αυτόν τούτον τον καιρόν του έτους (Ο΄ κατά τον καιρόν τούτον εις ώρας) και ιδού Σάρρα η γυνή σου θέλει έχει υιόν». Gen 18.10.

Οι τρεις αυτοί «άνδρες», έρχονται όντως από μακριά. Έτσι εξηγείται και το άφθονο και εκλεκτό φαΐ που προσφέρει ο Αβραάμ στους φιλοξενούμενους του. Έχουν λοιπόν τους δικούς τους λόγους (προφανώς ετήσιες ασχολίες) που δεν τους επιτρέπουν να "επιστρέψουν" σε εννέα (9) μήνες, απ' την αναγ­γελία της σύλληψης, αλλά, «κατά τούτον τον καιρόν εις ώρας» δηλαδή, την ίδια ακριβώς εποχή του επόμενου χρόνου, με ακρίβεια όμως ώρας!

Έτσι η σύλληψη και η εγκυμοσύνη της Σάρρας πρέπει παραδόξως να αρχίζει να μετριέται με τρίμηνη καθυστέρηση, αν δεν θέλουμε να υποθέσουμε, ότι η εγκυμοσύνη της Σάρρας λόγο θεϊκής επέμβασης, προηγουμένης στειρότητας και μεγάλης ηλικίας κράτησε, 12 μήνες!

Αλλά όπως και να το δούμε είναι ένα θαύμα, με ανεξήγητη τρίμηνη αναστολή! Μάλιστα προς αποφυγή κάθε παρεξήγησης, αλλά και καλού συντονισμού, ο άνδρας-άγγελος τέσσερα μόλις εδάφια παρακάτω επαναλαμβάνει ότι η παράδοση του παιδιού θα γίνει ακριβώς σε 12 μήνες με ακρίβεια "ώρας":[8] «Είναι κάτι αδύνατον εις τον Κύριο; κατά τον ίδιο αυτόν καιρό και ώρα θα επιστρέψω και η Σάρρα θα έχει υιόν».Ο΄Gen 18.14.

Δικαιολογημένα τώρα μπορεί να ρωτήσει κανείς: Μα επιτέλους από που έρχονται αυτοί οι περίεργοι "άγγελοι", που περιδρομιάζουν σαν κουρα­σμένοι ταξιδιώτες; Πριν απαντήσουμε πρέπει να υπενθυ­μίσουμε και πάλι ότι ο Αβραάμ δεν είναι Χαναναίος, αλλά Χαλδαίος, από την ΟΥΡ, απ' όπου οικογενειακώς μετοίκησε στην βόρια Μεσοποταμία στη γη Χαρράν.

Στην αρχή της αβρααμικής ιστορίας, διευκρινίζεται ότι την μετοι­κεσία αυτή την ξεκίνησε αρχικώς ο πατέρας του Αβραάμ, ο Θάρρα: «Και έλαβε ο Θάρρα, Αβραάμ τον υιόν αυτού και Λώτ τον... εγγονό αυτού... και εξήλθον ομού απ' της Ουρ των Χαλδαίων δια να υπάγωσιν εις την γην Χαναάν και ήλθον έως Χαρράν και κατώκησαν εκεί».Gen.11.31.

ΒΛΕΠΕ:
Το δίλλημα του Αβραάμ: Τι μας μας αποκαλύπτει η αποτυχημένη μετανάστευσή του; (χάρτης)

Σύμφωνα λοιπόν με τα παραπάνω εδάφια, αρχικός προορισμός ολόκληρης της οικογένειας του Θάρρα, ήταν η Χαναάν για κάποιους όμως αδιευκρίνιστους λόγους, κατέληξαν βορειότερα στην Χαρράν, απ' όπου μόνος, ο Αβραάμ με τον ανεψιό του Λωτ, κατηφόρισε νότια προς τον αρχικό τους μεταναστευτικό στόχο την γη Χαναάν. Η Χαρράν λοιπόν, σε μια απόσταση περίπου 600 χλμ. δηλαδή ολίγων ημερών δρόμο με άλογα ή καμήλες, φιλοξενεί ακόμα τους καθαρόαιμους συγγενείς του Αβραάμ.

Σ' αυτούς, τους πολυπληθείς εν τω μεταξύ συγγενείς, ανα­φέρο­νται τα ευχάριστα γεννητούρια που μαθαίνει ο Αβραάμ στο Gen.22.20-24 όπου αναφέρεται και η γέννηση της γυναίκας του Ισαάκ Ρεβέκκας.

Σ' αυτούς αργότερα, θα στείλει το δούλο του ο Αβραάμ, φορτω­μένο με δώρα για να βρει νύφη για τον Ισαάκ και θα γυρίσει χαρού­μενος με τη Ρεβέκκα. Σαφέστερα δε για τις σχέσεις των δυο τόπων είναι τα λόγια της Ρεβέκκας, καθώς αργότερα φυγαδεύοντας το γιο της Ιακώβ για να τον σώσει απ' την οργή του εξαπατημένου Ησαύ, του λέει: «Φύγε προς Λάβαν τον αδελφό μου εις Χαρράν». Τέλος, εκεί πρέπει να πήγαν (ως συγγενικά δώρα) τα λάφυρα, ή τουλάχιστον μέρος αυτών, όταν ο Αβραάμ τα παρέδωσε σε κάποιον ιερέα που εμφανίζεται την κατάλληλη στιγμή απ' το πουθενά, τον Μελχισεδέκ, γυρίζοντας ελευθερωτής του Λωτ (νικώντας μόνο με 118 δούλους;!) τα στρατεύματα του Χοδολλογομόρ! Βλέπουμε λοιπόν, ότι η πατρική παροικία της Χαρράν δεν έπαψε ποτέ να συμπαραστέκεται στους παρεπιδημούντες τη γη Χαναάν.

Οι αγγελιοφόροι λοιπόν, (οι αλλιώς άγγελοι) είτε αναγγέλλουν τη θεραπεία της Σάρρας, είτε έρχονται για να κάψουν τον παράδεισο των Σοδόμων, επιβάλλεται να είναι άτομα εντελώς άγνωστα και συνεπώς, από κάπου μακριά. Θα ήταν εντελώς ανόητο λάθος, αν κάποιος μπορούσε να ψιθυρίσει: "Αυτόν τον άγγελο κάπου τον έχω ξαναδεί"!

Έτσι, οι τρεις άνδρες που είδαμε να έρχονται μεσ' στο καταμεσήμερο στην σκηνή του Αβραάμ, είναι φυσικό να πλένουν τα πόδια τους και να γευματίζουν κουρασμένοι κάτω απ' τη σκιά του δένδρου, αφού είναι πραγματικοί "άγγελοι" (με την καθεαυτό έννοια του αγγελιοφόρου), απ' την μακρινή πατρική παροικία της Χαρράν. Έρχονται να απαλλάξουν τον Αβραάμ απ' την δυσάρεστη εμπλοκή του στις στρατιωτικές αναταραχές της περιοχής του, καίγοντας την πεντάπολη των Σοδόμων, που αποτελεί το μήλον της έριδος και έπ' ευκαιρία, προσφέρουν την μοναδική λύση στην απελπιστική ατεκνία του Αβραάμ.

Απ' τη μεγάλη λοιπόν και πολυπληθή αυτή παροικία, θα έρθει πάνω στο χρόνο με ακρίβεια ώρας και το μωρό που θα αναλάβει το βάρος της αβρα­αμικής κληρονομιάς! Θα είναι ένα πραγματικό Χαλδαιόπουλο, από κοντινούς ίσως συγγενείς, ικανούς να διαφυλάξουν το ιερό μυστικό της θεάρεστης αυτής υιοθεσίας.

Όμως... η δεύτερη αυτή επίσκεψη των ανδρών της Χαρράν ή "επιστροφή" όπως αναφέρεται στην Βίβλο, δε μας περι­γρά­φεται, για εντελώς άλλωστε κατανοητούς λόγους. Αλλά η Βίβλος επιγραμματικά μόνο τονίζει, ότι σ' ένα χρόνο ακριβώς η υπόσχεση των τριών ανδρών περί επιστροφής των ετηρήθη, προς μεγάλη χαρά του ζεύγους που περίμεναν πως και πως τους χαρούμενους "πόνους" της γέννας: «και έκαμαν ο Κύριος εις την Σάρραν ως ελάλησεν», επέστρεψε δηλαδή αυτόν τούτον τον καιρόν του έτους: «και έκανε ο Κύριος ότι υποσχέθη στην Σάρρα... και εγέννησε εις τον Αβραάμ υιόν στα γερατειά του, κατά τον καιρό τον οποίον του είπε ο Κύριος. Και εκκάλεσε ο Αβραάμ το όνομα του υιού αυτού (και για να παραμεριστούν οι αμφιβολίες ξανα­τονίζεται) τον οποίον η Σάρρα εγέννησε εις αυτόν, Ισαάκ... ητο δε ο Αβραάμ εκατό ετών... είπε δε η Σάρρα περίγελο με έκανε ο Κύριος, διότι όποιος ακούσει ότι έκανα γιο θα γελάει, ποιος να το 'λεγε στον Αβραάμ ότι θα θήλαζα παιδί, ότι θα γεννούσα παιδί στα γερατειά μου;». Gen.21.1-7.

Η αφήγηση δίνοντας άφθονη θεατρικότητα στην σκηνή, θέλει λοιπόν την Σάρρα όχι μόνο να γεννά, αλλά να θηλάζει κιόλας το θαυματουργικά γεννημένο παιδί της, ακριβώς επειδή, αυτή είναι και η ορατή διαφορά ανάμεσα στην πραγματική λοχεία και την κρυφή ή φανερή υιοθεσία.

Κάποιοι πάντως αν και Εβραίοι, δεν πείσθηκαν ακόμα: «η εγκυμοσύνη της Σάρρας, σε ηλικία ενενήντα ετών, αποτελεί ένα παράδειγμα του πως οι συντάκτες της Βίβλου μετέτρεπαν τα ασυνήθιστα πράγματα σε θαύματα... έτσι οι γυναίκες θεωρούσαν τον Ισαάκ πλαστό (υιοθετημένο) και δοκίμαζαν την Σάρρα προσκαλώντας την να θηλάσει τα μωρά τους».[9]

Βέβαια οφείλουμε να πούμε ότι οι συντάκτες αυτής της ιστορίας είχαν μάλλον υπερβολικούς φόβους, γιατί, πολλούς αιώνες μετά, μπορούμε να διαβεβαιώσουμε τους συντελεστές της μετατροπής μια απλής υιοθεσίας σε θαύμα, ότι όχι μόνο κανείς δεν γέλασε, αλλά ούτε που αμφέβαλε στο παραμικρό, για την βιολογική ανάσταση της μητρότητας στην Σάρρα! Λες και οι συντάκτες της παραμυθικής αυτής ωραιοποίησης, πρόβλεψαν με θαυμαστή ακρίβεια, ότι οι λαοί πάντα, χωρίς πολλή σκέψη, θα αρέσκονται στις θεϊκές διαβεβαιώσεις, που βρίσκονται στην κατεύθυνση των καυτών τους πόθων!

Το πολυπόθητο παιδί ήρθε λοιπόν επιτέλους, μετά από 12μηνη περίπου αναμονή, και κατάλληλη σκηνοθετημένη προετοι­μα­σία. Η Σάρρα απέκτησε στα ενενήντα ένα (91) της χρόνια, το πολυπόθητο παιδί! "Μητέρα" πια, είχε κάθε λόγο να ανησυχεί. Ο Ισμαήλ (κατά την μασσοριτική εκδοχή) ήταν τώρα 13 περίπου χρόνων. Πιο μελαψός παρά ποτέ, αποτελούσε μια διαρκή απειλή για την πατρική περιουσία, μια και ως πρωτότοκος είχε τα ανάλογα δικαιώματα.

Τώρα... ένα δύσκολο πρόβλημα έπρεπε να βρει λύση. Τώρα, η Σάρρα δε διστάζει πια ούτε στιγμή. Ο Ισαάκ, ο γιος της, που με τόση θεϊκή καύχηση κρατά στην αγκαλιά της, είναι ολίγων μόνο μηνών, όταν η Σάρρα διατάζει: «Δίωξον την δούλην ταύτην και τον υιόν αυτής, διότι δεν θέλει (δεν πρέπει να) κληρονομήσει ο υιός της δούλης ταύτης μετά του υιού μου, του Ισαάκ». Gen.21.10.

Οι δισταγμοί του Αβραάμ παρα­με­ρίζονται με θεϊκή εντολή, διότι όπως είπαμε, όλου του κόσμου οι απρέπειες, μεταβάλλονται σε θεάρεστο έργο, αρκεί να τις ζητήσει προσωπικά ο πανάγαθος, έτσι λέει στον Αβραάμ, αφού μάλλον "εγενήθη" ξανά ο κατάλληλος λόγος Κυρίου στο κεφάλι τον Αβραάμ. «Ας μη φανεί σκληρό εις τους οφθαλμούς σου περί του παιδιού και περί της δούλης σου, κατά πάντα όσα είπε προς σε η Σάρρα άκουε τους λόγους αυτής». Gen.21.12.

Η Σάρρα, ο Αβραάμ, αλλά κι ο θεός τους, έχουν βάλει στο σημάδι την δύστυχη δούλα, που άλλο κακό δεν είχε κάνει, απ' το να ταπεινώσει την κυρία της με την καρπερή υγεία της, και τον κύριό της με την ακατάλ­ληλη αιγυπτιακή ράτσα της. Οι ιδιότητες των "αγίων" όπως αγάπη, συμπόνια, υπομονή και τα παρόμοια, μπορεί να είναι εντυπωσιακά πράγματα, αλλά απ' τον θεό του Αβραάμ, θα ανακαλυφθούν πολύ αργότερα. Έτσι, για την ώρα η σκληρή εξόντωσή της δούλας είναι αποφασισμένη και μάλιστα μαρτυρική, τόσο η δική της, όσο και του παιδιού της, του μελαψού πρωτότοκου γιου του Αβραάμ που πρέπει να πεθάνει.

Για το μοιραίο πρωινό, η Βίβλος μας περιγράφει τα ηθικά περιθώρια ενός ανθρώπου που ο βιβλικός θεός αποκάλεσε "φίλο" του: «Σηκώθηκε δε ο Αβραάμ ενωρίς το πρωί και πήρε ψωμιά και (ένα) ασκί νερό και τα έδωσε στην Άγαρ, Έβαλε δε και το παιδί στον ώμο της και την έδιωξε». Ο΄Gen.21.14. Η πάντα αυθεντικότερη μετάφραση τον Ο΄, συγκράτησε μια άλλη χρονική στιγμή, πολύ τραγικότερης εκδίωξης, που θέλει τον Ισμαήλ μωρό ακόμα και τον Αβραάμ να της το φορτώνει στον ώμο, όπως έκαναν οι μωρομάνες της ερήμου για να έχουν ελεύθερα τα χέρια τους!

Φαντάζεστε την εικόνα;

HAGAR_-_GustaveDoreΕίναι απίστευτα σκληρό! Μέσα στο χάραμα, η νεαρή μητέρα που κυριολεκτικά βρήκε τον διάβολο της απ' το απερίγραπτο αυτό ζευγάρι των Χαλδαίων, παρακολουθεί αποσβολωμένη την αναπάντεχη μοίρα της. Ο Αβραάμ κρεμά στον ώμο της, τον μικρούλι Ισμαήλ, της δίνει ένα ταγάρι με ψωμιά και ένα μοναδικό ασκί νερό και τους διώχνει... να πεθάνουν στην έρημο. Οποιαδήποτε άλλη ερμηνεία, της απίστευτης αυτής σκληρότητας, απαιτεί πράγματι πάρα πολύ θεολογικό βίτσιο!

Ούτε ένα γαϊδούρι φορτωμένο με προμήθειες, δεν άξιζε η παιδίσκη Άγαρ και ο πρώτος του απ' αυτήν γιος. Διότι, ακόμα κι αν δεχθούμε την Μασσοριτική εκδοχή, που θέλει 13χρονο (Gen.16.3 & 21.5) τον νεαρό Ισμαήλ, παραμένει ολοφάνερο, πως αυτός ο νεαρός, μπορούσε σίγουρα να κουβαλήσει κι ένα δεύτερο σωτήριο «ασκόν ύδατος»!

Βέβαια, το ζεύγος των Χαλδαίων είχαν τη θεϊκή συγκατάθεση, συνε­πώς η εκδίωξη στα μάτια του ευκολόπιστου αναγνώστη, φαντάζει απόλυτα νόμιμη. Αλλά πάλι, ακόμα και ο θεός της Βίβλου, που­θενά στο θειο του κείμενο, δεν φαίνεται να περιορίζει σε έναν τον «ασκό ύδατος» των δύο κατα­δικα­σμένων. Ούτε αυτός ο θεός, ούτε και κανένας άλλος μπορούσε να πει, ότι θα έβλαπταν δύο καμήλες με "δικούς μας" καμη­λιέρηδες, να πάνε τον αποδιοπομπαίο γιο του Αβραάμ, Ισμαήλ και την δούλα Άγαρ, (που δεν μας κάνει πια), πέρα απ' την έρημο, ή ακόμα, ίσως και στην ποθητή πατρίδα της, την Αίγυπτο και να επιστρέψουν, ώστε να μη χάσουμε και τις πολύτιμες καμήλες μας!

Hagar_and_Ishmael_Jean_Charles_Cazin1880Θα μπορούσα να σταθώ ατελείωτα, στο δροσερό αυτό πρωινό, όπου τόσα πρόσωπα διεκδικούν λάθος θέση στην ιστορία, και να περιγράψω με ανάγλυφες λεπτομέρειες την απίστευτη απανθρωπιά των βιβλικών αυτών εικόνων! Θα ξεφεύγαμε όμως αισθητά απ' το τελικό ζητούμενο αυτής της έρευνας. Έτσι περιορίζομαι να πω ότι χωρίς την παραμικρή αμφιβολία, πρόκειται για μια στυγερή και καθ' όλα προμελετημένη φονική απόφαση, που ο Αβραάμ (με ηθικό αυτουργό τη Σάρρα) επιβάλλει στο ίδιο του το αθώο μωρό (ή έστω στον 13χρονο) Ισμαήλ και στην κατ' επανάληψη διωγμένη και κακοποιημένη δούλα μάνα του!

Οποιοδήποτε νομικό καθεστώς, ακόμα και το πλέον πρωτόγονο, θα καταδίκαζε παμψηφεί την άσπλαχνη αυτή ενέργεια του Αβραάμ, αυτό το πρωινό. Διότι όπως και να το κάνουμε και τώρα, αλλά και πριν από χιλιάδες χρόνια, διώξιμο στον καύσωνα της ερήμου, με ένα ασκί νερό για δυο άτομα, μόνο σίγουρο θάνατο μπορούσε να σημαίνει: «Η δε (Άγαρ) έφυγε και περιεπλανάτο στην έρημο... και αφού τελείωσε το ύδωρ από του (ενός και μοναδικού) ασκού, έρριψε το παιδίον υποκάτω ενός θάμνου (που σημαίνει ότι το παιδί ήταν πράγματι μωρό) και ελθούσα εκάθησε μακράν... διότι είπε: Να μη δω τον θάνατον του παιδιού... και ύψωσε την φωνή της και έκλαυσε». Ο΄Gen.21. 15-16.

Τάδε έφη αβρααμική πατρότης!

Αυτός είναι: «ο Αβραάμ ο μέγας πατήρ που δεν ευρέθη όμοιος του στην δόξα»!!! Σοφία Σειράχ 44.21.

Επιτέλους, Πέταξα απο πάνω μου τη βρώμα του χριστιανισμού - Είμαι πλέον ΕΛΛΗΝ κα

Επιτέλους, Πέταξα απο πάνω μου τη βρώμα του χριστιανισμού

Είμαι πλέον ΕΛΛΗΝ και στα Χαρτιά.

Μπορει να παψει αυτο το πουλημένο  βυζαντινοκρατουμενο κρατος να με μετραει σαν προβατο του εβραίου γεσούα

Να και τα διαπιστευτηρια μου:

Πραξη Γενησης.JPG

Πραξη Γαμου.JPG


«Αδελφική» κατά «Πατερικής διδασκαλίας». Ο Κοραής κατακεραυνώνει τον πατριάρχη Ιεροσολύμων.

Ο ρόλος του Πατριαρχείου στην τουρκοκρατία

  Ο ρόλος του Πατριαρχείου στην τουρκοκρατίαΣήμερα υπάρχουν τουλάχιστον 20.000 δάσκαλοι, καθηγητές και γενικότερα εκπαιδευτικοί κάθε βαθμίδος... που πνευματικά ευνουχισμένοι, λουφάζουν στο λαγούμι της δειλίας τους, γνωρίζοντας οι περισσότερη τις ίδιες με τον καθηγητή Λιαντίνη αλήθειες! Αντί να αποτελούν τις εκλεκτότερες εθνικές έφεδρες πολιτισμικού και πνευματικότητας, αυτοί σύσσωμοι (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) συμπεριφέρονται σαν σύγχρονοι Γενίτσαροι, πολεμώντας σε λάθος στρατόπεδο! Πως αντέχεται μωρέ, μορφωμένοι άνθρωποι να είστε οι νεροκουβαλητές της αιωνίως ψευδολογούσας θρησκείας; Τι γνώριζε παραπάνω ο Λιαντίνη, που δεν μπορείτε να το βρείτε και να το διαβάσετε κι εσείς; Να μπροστά σας είναι η ιστορία του ελληνικού έθνους της εκδοτικής Αθηνών, στην οποία σας παραπέμπει ο Λιαντίνης! Γιατί δεν τολμάτε να την ανοίξετε και να την διαβάσετε στα παιδιά; Καλά δεν ντρέπεστε... αυτό είναι σίγουρο, δεν φοβάστε όμως, ουτε την κατακραυγή της ιστορίας, ουτε την οργή των παιδιών, που σήμερα παραπληροφορείτε, βιάζοντας την ψυχή και το μέλλον τους;

Έλεος, δάσκαλοι και καθηγητές την νεώτερης Ελλάδος... που έσφαλε λοιπόν αυτός ο δύσμοιρος καθηγητής αναπολώντας τα δεινά του Έθνους, από τον διαχρονικό πανάθλιο υψηλόβαθμο χριστιανικό κλήρο; Πότε θα ορθώσετε κι εσείς, παρόμοια φωνή απελευθερωτικής διδασκαλίας, σαν τον καθηγητή Λιαντίνη, αν όχι τώρα που το έθνος αφανίζεται;   

Προσκλητήριο δουλείας
«Αδελφική» κατά «Πατερικής διδασκαλίας».
Ο Κοραής κατακεραυνώνει τον πατριάρχη Ιεροσολύμων.
(Του Μ. Καλόπουλου)

Πριν σας αφήσω να απολαύσετε το αποκαλυπτικό κατηγορητήριο του Κοραή, κατά του ψευδωνύμου "αγίου" φωτός, ας δούμε μια ακόμα απίστευτη ομολογία της επαίσχυντης προδοτικής συμπεριφοράς των ρασοφόρων, κατά της επικείμενης ελληνικής επανάστασης! Την εντολή υποταγής στους Τούρκους του εθνοπατέρα Πατριάρχη Ιεροσολύμων Άνθιμου, που ο ίδιος, για να γλυκάνει το φαρμάκι ή για να μας θυμίσει τον συστηματικό ανθελληνισμό των "πατέρων" της εκκλησίας, την ονόμασε «Πατερική Διδασκαλία»!

Πρόκειται για την ανατριχιαστικότερη απόδειξη της θεολογικής παράνοιας και την καθαρότερη ιστορική απόδειξη, της φρικτής πνευματικής δουλοφροσύνης του ιερατείου! Πρόκειται αληθινά για ένα απίστευτο κάλεσμα δουλείας!

Η πολυσέλιδη αυτή (23 σελίδων) θεολογική οδηγία, του «Κυρ. Άνθιμου (1717-1808) ελέω θεού πατριάρχη της Αγίας πόλεως Ιερουσαλήμ και πάσης Παλαιστίνης», εμφανίσθηκε το 1798, λίγο μετά την δολοφονία του Ρήγα, δηλαδή παραμονές της ελληνικής επανάστασης. Αποτελεί εκπληκτικό ντοκουμέντο του χριστιανικού ανθελληνισμού! Προϊόν αισχρής θεολογικής διαστροφής και τρανή απόδειξη τυπικής θρησκευτικής χειραγώγησης, ενός δόλιου κληρικού, που διαφέντευε μαζί με τους ομοίους του, την τύχη των Ελλήνων!

Δουλικότερος των δούλων και τουρκικότερος των Τούρκων, έγραψε την Πατερική Διδασκαλία: «με προτροπή των Σουλτάνου Σελίμ Γ΄, όστις εφοβήτο μήπως ευμενώς ακουσθούν υπό του ελληνικού έθνους τα της γαλλικής επαναστάσεως».[1] Τόλμησε δε, με δόλο, φθόνο και υστεροβουλία, να κάνει αισχρή θεολογική επίθεση, κατά των φυσιολογικότερων συμφερόντων του ελληνισμού, χαρακτηρίζοντας την τούρκικη κατοχή ως έργο της θειας πρόνοιας και σίγουρη οδό προς την μεταθανάτιο σωτηρία!

Εξ αρχής ο τουρκόφιλος Άνθιμος, υπενθυμίζει πως η Σιών και η Ιερουσαλήμ, δικαιούται να έχει τον πρώτο λόγο στην ζωή των Ελλήνων: «η χριστιανική πίστη εξ' αρχής από Ιερουσαλήμ εκηρύχθη εις όλον τον κόσμο, καθώς είναι γεγραμμένον: εκ Σιών εξελεύσεται νόμος και λόγος Κυρίου εξ Ιερουσαλήμ».[2]

Στην συνέχεια, περιγράφει την θεολογική του πραμάτεια, ορίζοντας επί το θρησκευτικότερον το νόημα της ζωής και παρουσιάζοντας τα απίστευτα κέρδη της πίστης: «ο θεός αποφάσισε να αποθνήσκει ο άνθρωπος και διαλυόμενος εις τα εξ ων συνετέθη, με καιρόν πάλιν τον παράδεισο να αποκτήσει και αφού γυμνασθεί καλώς εις την παρούσαν ζωήν και με τους πειρασμούς δοκιμασθεί ως ο χρυσός στο χωνευτήριο, να καταξιωθεί και πάλιν της μακαρίας εκείνης ζωής και αιωνίως να εντρυφά εις την δόξα των αγαθών με χαρά και ευφροσύνην αιώνιον».

Κατόπιν, ο τουρκόφιλος παπάς, ξεναγεί τα θύματά του, στην ιστορική ανάλυση της θεολογίας του: «αγαπητοί χριστιανοί πρέπει να θαυμάσουμε την άπειρον του θεού προς ημάς αγάπην. Δείτε τι οικονόμησεν ο ελεήμων πάνσοφος ημών Κύριος δια να φυλάξει αλώβητον την αγίαν και ορθόδοξον πίστιν ημών των ευσεβών και να σώσει πάντας. Ήγειρε εκ του μηδενός την ισχυράν αυτήν βασιλείαν των Οθωμανών, αντί της των Ρωμαίων ημών βασιλείας, η οποία είχεν αρχίσει τρόπον τινά να χωλαίνει εις τα της ορθοδόξου πίστεως φρονήματα και ύψωσε (ο θεός) την βασιλεία αυτή των Οθωμανών, περισσότερον από κάθε άλλην, δια να αποδείξει αναμφιβόλως, ότι θείω εγένετο βουλήματι και ουχί με δύναμη ανθρώπων και να πιστοποιήσει (ο θεός) πάντας τους πιστούς, ότι με αυτόν τον τρόπον ευδόκησε να οικοδομήσει μέγα μυστήριο σωτηρίας δια τους εκλεκτούς...»

Το συγκεκριμένο ερωτικό ειδύλλιο, μεταξύ δούλων και αφεντάδων, ξεπερνά κάθε φαντασία! Σκεφθείτε με τι ηδονή οι Τούρκοι θα διάβασαν μετά από αιώνες ολόκληρους ανεξέλεγκτης καταπίεσης, τους ίδιους τους πνευματικούς ηγέτες των σκλαβωμένων Ελλήνων, να τους αποκαλούν: «μέγα μυστήριο σωτηρίας»!

Και συνεχίζει ο ιεράρχης, να οδηγεί με αγάπη τα πρόβατα του στην ιερή ελπιδοταΐστρα: «Αδελφοί μη πλανηθείτε εκ της σωτηρίας αυτής οδού, αλλά με γενναιότητα καταπατήστε τις μηχανές του διαβόλου και -νύν εγγύτερον ημίν η σωτηρία-. Κλείστε (λοιπόν) τ' αυτιά σας και μην δώσετε καμμίαν ακρόασιν εις τας νεοφανείς ταύτας ελπίδας της ελευθερίας. Και να είσθε κατά πολλά βέβαιοι, ότι αι δόξαι αύται και αι διδασκαλίαι (περί ελευθερίας) είναι ενάντιαι εις τα ρητά της θείας Γραφής και των αγίων Αποστόλων, που μας προστάζουν να υποτασσώμεθα εις τας υπερέχουσας αρχάς (εξουσίες) όχι μόνο εις τας επιεικείς αλλά και εις τας σκολιάς (διεστραμμένες), δια να έχωμεν θλίψιν εις τον κόσμον και να παραστήσωμεν καθαράς τω Χριστώ τας αισθήσεις ημών... Είναι λέγω (τα περί ελευθερίας) ενάντια εις την θείαν Γραφήν (εννοεί την εβραϊκή Βίβλο) και δεν προξενούν κανένα καλό της παρούσης ζωής, καθώς δολίως επαγγέλλονται, δια να σας γυμνώσουν από κάθε ουράνιο και επίγειο πλούτο».

«Απατηλαί είναι αδελφοί μου χριστιανοί αι διδασκαλίαι των νέων αυτών ελευθεριών. Και προσέξτε: Φυλάξατε στερεάν την πατροπαράδοτον σας πίστη και ως οπαδοί (ποδοσφαιρικός ο όρος) του Ιησού Χριστού, απαρασάλευτον την υποταγήν εις την πολιτικήν διοίκησην[3] που σας χαρίζει όσα αναγκαία μόνο εις την παρούσαν ζωήν και δεν προξενεί κανένα εμπόδιο ή βλάβη εις την ψυχική σας σωτηρίαν. Και η ρασοφορεμένη αλεπού της Σιών, καταλήγει: «τι ωφελείται άνθρωπος εάν τον κόσμον όλον κερδίσει, την δε ψυχήν αυτού ζημιωθεί;»[4]

«Αι νεοφανείς αύται διδασκαλίαι, (περί ελευθερίας) ενάντιαι (είναι) εις την θείαν Γραφήν και την αποστολικήν διδασκαλίαν, ακόμη και αν ήτο να σας κάμουν να αποκτήσετε και όλα τα πλούτη του κόσμου, πάλιν πρέπει να είναι μισηταί, ως επινόησις του πονηρού διαβόλου, του αγρυπνούντος δια την ψυχικήν των χριστιανών απώλειαν. Πόσο μάλλον, όπου είναι υποσχέσεις ψευδείς και απατηλαί. Όχι πλούτη και δόξα, αλλά πτώχεια, δυστυχία, ακαταστασία και αντί της ελευθερίας, μια μισητή ολιγαρχία και τυραννία ως εκ της πείρας φαίνεται».

Δηλαδή, για όσους δεν το κατάλαβαν, ο άθλιος αυτός παπάς προτείνει, όχι μόνο να μην αφήσουν την ψυχοσωτήρια συνεργασία με την τουρκική αρχή, αλλά παραμένοντας στις αγκάλες των Τούρκων, να σωθούν από τα δεινά των πολιτικών συστημάτων της ελεύθερης Ευρώπης!

«Αυτό το περί ελευθερίας νέον σύστημα, δεν είναι άλλο παρά μια σύγχυσις και ανατροπή των καλών διοικήσεων, μια οδός φέρουσα εις την απώλειαν και απλώς ειπείν, μια νεοφανεστάτη ενέδρα του πονηρού διαβόλου κατά των ορθοδόξων χριστιανών. Δεν θα κριθούμε άξιοι πάσης κατηγορίας, εάν δώσουμε και την παραμικράν ακρόασιν εις τοιαύτας δολίους και απατηλάς διδασκαλίας; Δεν θα παιδευόμεθα έπειτα (στην κόλαση!) δικαίως εάν γνωρίζοντες σαφέστατα την αλήθεια, ακολουθήσωμεν τους οδηγούς του ψεύδους εναντίων των εντολών του θεού;».

Ακολουθεί ένα μοναδικό ντελίριο ψυχολογικής καταπίεσης, που βασίζεται στον αρχέγονο φόβο του θανάτου και τις εβραιο-βιβλικές ψευδο-παραδείσιες φαντασιώσεις, που η μακραίωνη θρησκευτική παιδεία, κατάφερε να φυτέψει από την παιδική ακόμα ηλικία στο πνευματικό ορίζοντα των ψυχολογικών της θυμάτων. Μια αισχρή δαιμονοποίηση, κάθε απόπειρας απελευθέρωσης από τους Τούρκους, όπου δαίμονας και κόλαση είναι κατ' εντολή θεού, ο αγώνας για την λευτεριά και αγγελοφρούρητη λεωφόρος προς την αιώνια ζωή και τον παράδεισο, αναγορεύεται η υποταγή στην χριστιανική θρησκεία και τους Τούρκους!

«ΟΧΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ! Ας έχουμε σταθερότητα και φρόνηση (η προδοσία, εδώ αποκαλείται "φρόνηση"). Ας μη χάσουμε για μια ψευδή και ανύπαρκτη τάχα ελευθερία του παρόντος βίου, τους αμάραντους στέφανους της αιωνίου μακαριότητος (τον παράδεισο). Ας μη στερηθούμε τις ανεκδιήγητες αμοιβές. Ας μην ακροασθώμεν ολότελα (ας κωφεύσουμε εντελώς, στα περί ελευθερίας) δια να καταισχύνομεν απαρηγόρητον τον διάβολο και να απολαύσουμε τα αγαθά εκείνα, που ο θεός ετοίμασε απ' αιώνος δια εκείνους που τον αγαπούν».

Και για να γίνει σαφές, ότι ο χριστιανός μάχεται μόνο κατά του διάβολου και των εισηγήσεων του περί ελευθερίας, προτείνει τον δικό του "ένοπλο" αγώνα: «Ενδυναμωθήτε λοιπόν αδελφοί και ενδυθείτε την πανοπλία του θεού (όχι τ' άρματα της επανάστασης) δια να ημπορέσετε να αντισταθείτε στις μεθοδεύσεις του διαβόλου»! Ω! δύσμοιρε Έλληνα, πόσα έχεις υποφέρει στα χέρια των "σωτήρων" σου! 

Οργή και απερίγραπτη αηδία αισθάνεται κανείς, διαβάζοντας αυτά τα πνευματικά εμέσματα του Πατριάρχη Ιεροσολύμων! Άραγε πόσα τέτοια θεολογικά σκουπίδια τάισαν αυτόν τον λαό! Η εκτρωματική αυτή θεολογική συλλογιστική, που σε μας θυμίζει επιεικώς, κοάσματα βατράχων, στα αυτιά πολλών πιστών, ήταν τότε, η θεολογική μελωδία, που οδηγούσε κατ' ευθείαν στους μεταθανάτιους παραδείσιους «κόλπους του Αβραάμ»!

Ο πανάθλιος αυτός παπάς, μισότρελος από τις θεολογικές του ιδεοληψίες, ή πανικόβλητος μπροστά στην ενδεχόμενη απώλεια της τουρκικής κηδεμονίας, επιστράτευσε το βαρύ πυροβολικό της μεταθανατολογίας, για να πείσει τους Έλληνες, να μείνουν... σκλάβοι στους Τούρκους!!!

Και συνεχίζει ο περήφανος αυτός βαστάζος των Τούρκων, ο Άνθιμος Ιεροσολύμων, παρουσιάζοντας του σαρικοφόρους δυνάστες για πολλοστή φορά ως αίτιους της ψυχικής σωτηρίας των Ελλήνων και περίπου σαν την φυσική τάξη του κόσμου: «δεν υπάρχει εξουσία ει μη από θεού, (προς Ρωμαίους 13.1) κατέστησε λοιπόν εφ' ημάς ο Κύριος, αυτήν την υψηλή βασιλεία (των Τούρκων!) δια να είναι εις μεν τους Δυτικούς ωσάν χαλινός, εις δε τους Ανατολικούς, ημάς, πρόξενος σωτηρίας».

Ο ιεράρχης ομολογεί εδώ, την πολιτική σκέψη του ιερατείου! Με την Τουρκιά πάνω στον σβέρκο των Ελλήνων, το ιερατείο είχε εξασφαλίσει μια κιβωτό θρησκευτικής μακαριότητας, αφού πρώτον, ωσάν χαλινός, εξασφάλιζε την απόσταση ασφαλείας από τους Καθολικούς, δεύτερον την μη επανεμφάνιση της ελληνικής (θύραθεν) παιδείας στους σκλαβωμένους Έλληνες και τρίτον την ιδιαιτέρως προνομιακή μεταχείριση του χριστιανικού ιερατείου, από τους συνεταίρους στην σκλαβιά των Ελλήνων Τούρκους!

Μάλιστα, προσπαθώντας να δικαιολογήσει ακόμα και την παρεμπόδιση της ανοικοδόμησης χριστιανικών εκκλησιών, που συχνά επέβαλαν οι Τούρκοι, ασκώντας έλεγχο ακόμα και στην θεολογική κινητικότητα των κληρικών, γράφει: «Δια τούτο και νεύει (ο θεός) εις την καρδίαν του βασιλέως τούτων των Οθωμανών, να έχει ελεύθερα τα της πίστεως ημών των ορθοδόξων και υπερεκπερισσού να τα διαφεντεύει και να παιδεύει ενίοτε και τους χριστιανούς, δια να έχουν πάντοτε προ οφθαλμών τον φόβο του θεού... Η δε εκκλησία του Χριστού (δηλαδή ο κλήρος) έχει πάσαν την ελευθερίαν καθώς και (επί Βυζαντίου) εκ των ομοπίστων ορθοδόξων βασιλέων, εις το να οικοδομώσιν εκκλησίας, καθώς εις κάθε γενεάν και γενεάν οικοδομήθησαν αδεία της κρατικής βασιλείας, τόσοι περικαλλείς ναοί εις διαφόρους επαρχίας και τόπους. Και της βασιλείας ταύτης (της τουρκικής) η συγκατάνευσης εγένετο εξ αρχής και μέχρι σήμερον. Και μη στοχαστεί κανείς ότι με το να εμποδίζονται καμμίαν φοράν οι πολλές οικοδομές των εκκλησιών κολοβώνεται η ελευθερία της χριστιανικής πίστης, άπαγε (όχι βέβαια)! Τούτο είναι δεισιδαιμονία κάποιων, το να λογαριάζουν μέγα μισθόν την οικοδομή των εκκλησιών... Και βεβαίως κατά θείαν συγκατάβασιν εμποδίζονται (απο τους Τούρκους) οι υπέρ το δέον περιφανείς οικοδομές των εκκλησιών... ώστε να έχουμε «το πολίτευμα ημών εν ουρανοίς» και να μην «έχουμε εδώ πόλιν διαμένουσα, αλλά την μέλλουσα (την μεταθανάτια!) να επιζητούμε»[5]... όπου θα απολαύσουμε τα αιώνια και ανεκδιήγητα αγαθά, που ο πρώτος αποστάτης διάβολος (θέλοντας να μας στερήσει) εις τον τρέχοντα αιώνα εμεθοδεύθη, μιαν άλλη πονηρίαν, δέλεαρ του διαβόλου, απάτην ξεχωριστήν και φαρμάκι ολέθριον, δηλαδή το νυν θρυλλούμενον σύστημα της ελευθερίας... κλείστε (λοιπόν) τα αυτιά σας και μην δώσετε καμμίαν ακρόασιν εις τας νεοφανείς ελπίδας της ελευθερίας».

Δεν σας φαίνεται ότι... ο μάγος της φυλής τρελάθηκε;

Τι να πεις και τι να σχολιάσεις! «φαρμάκι ολέθριο» η ελευθερία και «διαβόλου δέλεαρ»! Φόβητρο λοιπόν ο θεός και θέατρο τρόμου οι εντολές του! Μικρά φοβισμένα παιδάκια και οι θρησκευόμενοι, ανίκανοι για κοινωνικές πρωτοβουλίες. Άραγε αν υπήρχε ιδιαίτερος θεός για την παράνοια... θα ενέπνεε λιγότερη τρέλα;!

Σε τι διαφέρει αυτός ο θεολογικός κόσμος, αυτής της θρησκευτικής παράκρουσης, από τον πάλαι ποτέ κόσμο των αρχαίων μαγικών κοινωνιών, όπου ο αρχιμάγος χρησιμοποιώντας καταρράκτες από ευχές και κατάρες, άλλο δεν έκανε απ' το να μετουσιώνει σε θεολογικό παραλήρημα τις κοινωνικές του ορέξεις;

Απ' την άλλη, συχνά αναρωτιέμαι, πόσοι άραγε να είναι σήμερα οι άνθρωποι εκείνοι στους οποίους όλα αυτά φαίνονται πλέον όπως είναι, δηλαδή, ένας επικίνδυνος, δύσοσμος, διανοητικός βούρκος; Πόσοι βλέπουν καθαρά τον αισχρό θεολογικό βιασμό της ψυχής και την καταδίωξή μας από τις δεισιδαιμονίες της θεολογικής φαντασίας; Πόσοι νιώθουν το αισχρό εμπόριο μεγαλοστομίας; Δεν γίνεται εδώ, ξεκάθαρη η προσπάθεια ιδιοτελούς πολιτικής εκμετάλλευσης των ιδεών, που είχαν την ευκαιρία δια βίου να ενσταλάξουν με τα θρησκευτικά τους κηρύγματα; Ε, λοιπόν αυτή είναι η θρησκεία! Μια κρυφή πολιτική δύναμη, στην υπηρεσία του ιερατείου! Όσοι υπηρετούν την βιβλική πίστη, ακόμα και εν αγνοία τους, καταλήγουν πολιτικά υποχείρια της.

Όλη αυτή η πειθήνια υποταγή στα παραγγέλματα της πίστης, θυμίζει εντυπωσιακά την εκπαίδευση της αρκούδας, όπου ανταμοιβές και καυτές τιμωρίες[6] συνθέτουν μια αξιοθρήνητη για τα ζώα αυτά πειθαρχία! Ποιος έδωσε στους ανθρώπους αυτούς, το δικαίωμα να μας συμπεριφέρονται σαν εκπαιδευόμενες αρκούδες; Να ασκούν πάνω σε λαούς και κοινωνίες, τέτοια αισχρή και εξαθλιωτική διανοητική βία; Τελικά, μήπως κι εμείς... αρκουδίζουμε ευχαρίστως;

Ποιοι είναι αυτοί και πως απέκτησαν το δικαίωμα να παρουσιάζουν το δικό τους θέλημα, σαν εντολή θεού και να χαρακτηρίζουν απιστία κάθε αντίρρηση στα σχέδιά τους; Ποιοι είναι επιτέλους όλοι αυτοί που κατάντησαν τον Θεό, εργαλείο πολιτικών εξελίξεων;

Μάλιστα το θεολογικό αυτό παραλήρημα του Άνθιμου, συνοδευόταν και από δισέλιδο ποιητικό πόνημα, που ούτε λίγο ούτε πολύ, ήθελε τους Έλληνες, χαρούμενα χριστιανικά υποζύγια, που ευχαρίστως και τραγουδώντας, υποτάσσονται στους αφεντάδες τους! Απολαύστε προεπαναστατική χριστιανική ποίηση. Μάλλον ποιητικό προσκλητήριο δουλείας!

«...Το κάθε γένος έλαβε τον εξουσιαστή του
και υπεκλίθη εις αυτόν με άκρα υποταγή του.
Τούτο λοιπόν της φύσεως θεσμός υπαγορεύει,
πόσον λοιπόν τα λογικά πράγματα χρεωστώσι
μ' ευπείθειαν κ' υποταγήν στον Άνακτα να ζώσι.

Αυτός είναι μετά θεόν ο εξουσιαστής των
ο πρύτανης των αγαθών και φύλαξ της ζωής των.
Θείοι κ' ανθρώπινοι ομού, νόμοι σφοδρώς προστάζουν
εις πίστην και υποταγήν μικρούς μεγάλους κράζουν.
Προ πάντων λέγει η Γραφή να κάμνωμεν δεήσεις
υπέρ των βασιλέων μας πάντοτε και επίσης.

Και πας ο ανθιστάμενος τοιαύτης εξουσίας,
εναντιούται φανερά της προσταγής της θείας.
Και πάλιν, να πειθώμεθα σ' αρχαίς υπερεχούσαις,
ως κατά θέλησιν θεού το κράτος κατεχούσαις
Απόδοτε τα Καίσαρος τω Καίσαρι (ο Χριστός μας) φωνάζει
και τω θεώ τα του θεού, αφεύκτως μας προστάζει.

Διότι είμεθα υπόχρεοι εις όλα τα ελέη,
όπου απολαμβάνουμε και γέροντες και νέοι,
ου μόνο να προσφέρωμεν κάθε περιουσίαν,
αλλά και βδελυττώμενοι και κάθε αναρχίαν.
Αυτό είναι θέλημα θεού, αυτό η σωτηρία.
Αυτή είναι η αληθινή πάντων η σωτηρία

...Αυτά ας τα φυλάξωμεν, θεόν ας φοβηθούμεν
και εις τον (Τούρκο) βασιλέα μας πιστώς ας υποταχθούμεν
Ταύτα ποιούντες άπαντες και εμμένοντες εδραίως,
αιώνιων ζωήν θα ζήσομεν και πρόσκαιρην βεβαίως.

Καταλαβαίνετε τώρα γιατί ο χριστιανο-θρεμμένος, ή καλύτερα ο χριστιανο-δεμένος Έλληνας, υπήρξε ο πλέον μακραίωνος σκλάβος όλων των εποχών;! Το συγκεκριμένο χριστιανικό ποίημα, προτείνουμε να μεταφραστεί και να γίνει παγκοσμίως γνωστό, ως... ο ύμνος των χαρούμενων σκλάβων!

Πρόκειται βέβαια, για αρχαία, βρώμικα χαλδαιικά κόλπα, που χρησιμοποιούν την θεολογία, «επί το πολιτικότερον»[7] υποβιβάζο­ντας τον λαό, στο επίπεδο του αποχαυνωμένου κτήνους, που άγεται και φέρεται εύκολα, όταν μπροστά του κουνάς τα φρεσκοκομμένα ελπιδόχορτα της σωτηρίας. Αυτός ο τρελόπαπας της Ιερουσαλήμ, ο Άνθιμος, απειλεί εν τέλει τους Έλληνες, με τον θανάσιμο πνευματικό κίνδυνο της... ελευθερίας!   

Να γιατί οι παπάδες, μαζί με τις ξεσαλωμένες παραδουλεύτρες τους, τους θεολόγους, τους κατηχητές κι εκείνους τους Χατζηαβάτες της εξουσίας, τους ιεροκήρυκες, συνεχίζουν και σήμερα να διδάσκουν τον λαό μας μια θρησκευτική ιστορία απαλλαγμένη από οποιαδήποτε μομφή και ψεγάδι. Να γιατί δάσκαλοι ελευθερωτές σαν τον Κοραή, που τους έδειραν αλύπητα για να παραμερίσουν μπροστά στην αληθινή ιστορία, γνώση και παιδεία, είναι παραπεταμένοι στην σκοτεινότερη αφάνεια. Να γιατί θέλουν να εξουσιάζουν απόλυτα την ελληνική παιδεία, ώστε να εξασφαλιστεί μια νόμιμη επιλεκτική συσκότιση της ιστορίας, που θα παρουσιάζει στα ελληνόπουλα, μόνο το δήθεν ελληνοπρεπές ιστορικό προφίλ τους!

Το ιερατείο, για να εξασφαλίσει το διαχρονικό ακαταδίωκτο, για το μακραίωνο βιασμό του Γένους, περνάει συστηματικά τα Ελληνόπουλα από μια γραμμή παραγωγής πιστών, μετατρέποντας εγκαίρως τα παιδιά μας, σε ηθικο-πνευματικούς δούλους! Η θρηκειο-κεντρική παιδεία, δικαίωμα που κατοχύρωσαν οι παπάδες μετά την επανάσταση του 21, έγινε η σιδερένια πύλη του πνευματικού σκοταδισμού, απ' την οποία περνούν υποχρεωτικά όλα τα Ελληνόπουλα και αλυσοδένονται μεθοδικά, με τον θεολογικό σκοταδισμό.

Έτσι, η παιδεία μεταβάλλεται σε εκπαιδευτική δικτατορία και οι λειτουργοί της, σε έμμισθους αυλικούς της. Για τον λόγο αυτό η παιδεία των ελλήνων σήμερα, δεν περιέχει ούτε ίχνος από την κριτική σκέψη του Κοραή. Γενιά τη γενιά, ο Έλληνας πνευματικά αλυσοδεμένος και ανιστόρητος, κωπηλατεί ασταμάτητα στις "γαλέρες" της ανθελληνικής πολιτικο-θρησκευτικής εξουσίας.

Το καλοθρεμμένο παπαδαριό, αιώνες τώρα ανταγωνίζεται αθέμιτα τις εξουθενωμένες ελληνικές οικογένειες, εκτοπίζοντας ακόμα και πληθυσμιακά τους οικονομικά εξηντλημένους Έλληνες. Οι πολυμελείς οικογένειες των παπάδων, λόγω οικονομικής εξασφάλισης, ανέκαθεν είχαν και έχουν τόσα παιδιά, που τελικά θα πρέπει να γίνει σοβαρά λόγος, για πετυχημένο μοντέλο ευγονικής υπεροχής. Ζούμε κυριολεκτικά ανάμεσα στους πολυπληθείς εξ' αίματος συγγενείς των παπάδων, που επανδρώνουν κατά προτεραιότητα το δημόσιο, την πολιτική και εσχάτως επιτίθενται μαζικά στην παιδεία! Χιλιάδες κρυφο-ρασοφόροι, διορίζονται με χαριστικές διαδικασίες, σε κάθε βαθμίδα της παιδείας, για να ρυθμίζουν αποτελεσματικά την θεολογική δοσολογία στην πνευματικότητα των νέων και να εξασφαλίζουν την πελατειακή σχέση των Ελλήνων με την εκκλησία!

Έτσι μόνο εξηγείται, ο απίστευτος βαθμός αδράνειας του ναρκωμένου έθνους των Ελλήνων! Όλα αυτά τα τρισάθλια πνευματικά σκουπίδια, βαπτιζόμενα εντός θεολογικής δεξαμενής, αποκτούν όχι μόνο λάμψη "θεϊκή", αλλά και δράση μαγγανευτική, που προκαλεί μαζικό θεολογικό εθισμό, ικανό να μετατρέψει ένα αρχαίο περήφανο έθνος ερωτηματοποιών, παραγωγούς τεχνών και αρετών, σε πνευματικούς ζήτουλες και παθιασμένους καταναλωτές χαλδαϊκών σκουπιδιών!

Λέτε λοιπόν να αγνοούν όλα αυτά τα μνημειώδη ιστορικά αίσχη, οι σημερινοί μεγαλο-ιεράρχες της Ελλάδος; Λέτε να μην γνωρίζουν ότι μέγα μέρος των θρησκευτικών προκάτοχων τους, υπήρξαν ελεεινοί υποτακτικοί της οθωμανικής αυτοκρατορίας; Μην αυταπατάσθε, αυτά και πολύ περισσότερα γνωρίζουν οι ρασοφορεμένοι αυτοί απατεώνες. Πρέπει και ο τελευταίος Έλληνας να καταλάβει, ότι κατά κανόνα, οι σημερινοί θεοκάπηλοι παπάδες, είναι «επί το πολιτικότερον», οι συνεχιστές της δουλοφροσύνης, που εξέθρεψαν οι ίδιοι οι πατεράδες τους επί τουρκοκρατίας.

Μετά από τόσες περίλαμπρες εκκλησίες και πολυτελή ιδρύματα, αναρίθμητα προσκυνήματα, αδιατάρακτη εκπαιδευτική δικτατορία, κοινωνικά αξιώματα, πλούτο, σκάνδαλα απερίγραπτου αίσχους, καθημερινές ραδιουργίες και ακολασίες... θέλετε να πιστέψω ότι ακόμα δυσκολεύεστε να δείτε, ποιοι είναι οι βιαστές της ιστορίας και ποιοι έχουν κάνει «πορισμό την ευσέβεια»;

Και επιτέλους, γιατί καυχόμεθα στο δώρο της νοημοσύνης, αν πουθενά δεν μπορούμε πια να διακρίνουμε την υπερβολή; Υπενθυμίζω μόνο, ότι στην Μονή Λειμώνων στην Μυτιλήνη, εκτός των μοναστηριακών κτιρίων στο νησί, έκτισαν με έξοδα των κατοίκων, εκατόν είκοσι πέντε εξωκλήσια και σκοπεύουν να τα κάνουν 365, ώστε ένας άγιος να γιορτάζει καθημερινά! Όλα αυτά... ενώ δίπλα στην Κάλυμνο πεθαίνουν οι ψαράδες απ' τη νόσο των δυτών ή μένουν παράλυτοι επειδή δεν υπάρχει ένας (έστω και φορητός με ελάχιστο κόστος) θάλαμος αποσυμπίεσης! Ούτε καν ένα λειτουργικό ελικοδρόμιο, για την εξυπηρέτηση μεταφοράς των ασθενών και σε περιπτώσεις έκτακτων περιστατικών υγείας, αναγκάζονται, περνώντας απέναντι στην Τουρκία, να ζητούν ακόμα προστασία και περίθαλψη από τους Τούρκους, τους πάλαι ποτέ πολυαγαπημένους φίλους, του πατριάρχη Ιεροσολύμων Άνθιμου! 



ΚΟΡΑΗΣ: «Αδελφική διδασκαλεία»
προς τους ευρισκομένους εις πάσαν την οθωμανικήν επικράτειαν Γραικούς

Όταν ο Κοραής, που βρισκόταν προσωρινά στην Ρώμη, διάβασε το πατριαρχικό προσκλητήριο δουλείας, έγινε έξαλλος και ανέλαβε να απαντήσει στον τουρκολάγνο Άνθιμο των Ιεροσολύμων, με το πρώτο εθνεγερτήριο έργο του. Η συγκεκριμένη απάντηση του Κοραή, είχε σχεδόν χαθεί από προσώπου γης, αφού δεν υπήρχε σε καμιά βιβλιοθήκη της Αθήνας και ανεβρέθη τυχαία σε βιβλιοθήκη της Κοζάνης!

Με την «Αδελφική διδασκαλεία» ο Κοραής έδωσε την πρώτη του δημόσια μάχη κατά της θρησκευτικής δουλοφροσύνης και του τουρκόφιλου ιερατείου: «μάχη εθνεγερτική που ανοίγει τους δρόμους της αντίστασης και του εικοσιένα. Κανένα βιβλίο του Κοραή δεν έχει την πνοή, την δύναμη, την τόλμη, το νεύρο, τον πόνο, την αγανάκτηση και το άχτι της Αδελφικής διδασκαλείας. Κανένα δεν έχει τόση ιστορικότητα μέσα του και δεν κλείνει τόσο πλατιά και τόσο βαθιά τον πόνο και τον πόθο του Γένους για λυτρωμό. Η αδελφική διδασκαλεία είναι σκεπασμένο ηφαίστειο. Σάλπισμα εθνεγερτικό και αντιστασιακό απ' τα πρώτα που ακούσθηκαν πάνω στο νιόσκαυτο τάφο του Ρήγα». Γ. Βαλέτας 1949.

Στην Αδελφική Διδασκαλεία» ο Κοραής εκρήγνυται γράφοντας: «ή έχασε παντελώς η Μακαριότης του τας φρένας ή μετεσχηματίσθη εκ ποιμένος εις λύκον δια να σπαράξει»

Μη έχοντας άλλη εξήγηση βγάζει τρελό τον πατριάρχη. «Η Πατρική Διδασκαλεία είναι γεμάτη με τόσες βλαστήμιες κατά του ορθού λόγου... ώστε είναι αδύνατον να εγεννήθη από τον εγκέφαλο ενός συνετού πατριάρχου»

Ζώντας ο ίδιος στο εξωτερικό και κάνοντας αγώνα να παρουσιάσει τα δίκαια της σκλαβωμένης πατρίδας του, φοβάται: «μήπως οι Ευρωπαίοι, διαβάσουν το μωρόν τούτο σύγγραμμα και συμπεράνουν ότι τέτοια είναι όλων των Ελλήνων τα φρονήματα, πως είμεθα (δηλαδή) όχι μόνο δούλοι αλλά και φίλοι της δουλείας, όχι μόνο δέσμιοι, αλλά ότι καυχώμεθα εις τα δεσμά και την μαστίζουσα ημάς χείρα του τυράννου με ανδραποδώδες σέβας ασπαζόμεθα. Ανάγκη λοιπόν να κηρύξουμε εις όλην την οικουμένη, αντιλέγοντας εις το μωρόν τούτο σύγγραμμα, ότι το κατά των τυράννων μίσος μας είναι ριζωμένο εις τας ημετέρας καρδίας»

Ο Κοραής στο συγκεκριμένο σύγγραμμα απαριθμεί τα πάθη των Ελλήνων, περιγράφοντας τους «αφόρητους φόρους» τους «εκτοπισμούς», τις μετακινήσεις πληθυσμών και τους ασταμάτητους ξεριζωμούς και τους αυτοεξορισμούς των Ελλήνων. «Ας μας πει ο φιλόσοφος αυτός (παπάς) αν ευρίσκεται ή ευρέθη ποτέ καμιά άλλη δημοκρατία, βασιλεία ή τυραννία, όπου να εχύθη τόσο αθώο αίμα, όσον έχυσαν μέχρι τώρα οι Τούρκοι, να επράχθησαν τόσες αρπαγές, ληστείες, καταδυναστεύσεις γυναικών, παιδιών και παρθένων βιασμοί, όσα πράττονται κάθε στιγμή και ώρα εις την Οθωμανική επικράτεια, όχι μόνο απ' αυτόν τον τύραννο αλλά και απ' όλα τα ανδράποδα εκείνα, που του τυράννου την αγριότητα με κολακείες και δώρα ηξεύρουν να εξαπατούν. Που εφάνη ποτέ τόση αχαλίνωτος εξουσία, όση βλέπουμε εις τους δυστυχείς τόπους της Τουρκίας... Φρικτή βλασφημία είναι (λοιπόν) να ονομάζει (ο πατριάρχης) τον Σουλτάνο Πρύτανη των αγαθών».  

Στην συνέχεια, αποκαλεί «φιλότουρκο συγγραφέα» τον πατριάρχη και εξηγεί ότι τα χριστιανικά του επιχειρήματα, είναι μια επιλογή χριστιανικής δουλοφροσύνης, που εξυπηρετούν αυτόν και όχι τον λαό των Ελλήνων.

Αναγκάζεται να απαντήσει στην θεολογική γλώσσα, αντικρούοντας ένα προς ένα τα βιβλικά εδάφια του πατριάρχη και κατορθώνει να δείξει, ότι ακόμα και μέσα από την Καινή Διαθήκη, είναι αδύνατον να στηριχθεί η γελοία αυτή πατριαρχική εντολή εθελοδουλίας!

Αιτία δε της παρανοϊκής αυτής θεολογίας, λέει ο Κοραής, είναι η έλλειψη παιδείας και καταλήγει βροντοφωνάζοντας τα αυτονόητα: «αντί να χτίζουν σχολεία, προτιμούν να ανοικοδομούν ναούς ή να ξεκινούν για την πολυδάπανη προσκύνηση των Ιεροσολύμων, έχοντας την κενοδοξία να ονομάζονται Χατζήδες, ομώνυμοι των ασεβών εκείνων προσκυνητών της Μέκκας»

«Καλά θα έκανε (ο πατριάρχης) να πει κάτι εναντίων των ανάξιων εκείνων ιερέων, που αντί να ζητούν πως να εξαλείψουν τέτοιες δεισιδαιμονίες, απεναντίας σπουδάζουν, πως να τις στηρίζουν στις καρδιές των απλοϊκών. Μετέβαλαν τους οίκους προσευχής σε σπήλαια ληστών, πωλούντες ανερυθριάστως, μυστήρια και ευλογίες, κι αυτές ακόμα τις προς τον θεόν ικεσίες και αντί να αρκούνται εις διατροφάς και σκεπάσματα, νομίζουσι τον βίον αβίωτων αν δεν τρυφώσιν (διαβιούν) ως Σαρδανάπαλοι».[8]

Ο Κοραής γνωρίζει ότι τα συμφέροντα των Κληρικών και των Τούρκων ήταν παράλληλα, γι' αυτό γράφει: «φοβούνται (οι κληρικοί) την καταστροφή των Τούρκων ως ίδιαν αυτών καταστροφή και των Γραικών την ελευθερία (θεωρούν) ως απαρηγόρητον αυτών δυστυχία». Και συνεχίζει. «Αυτοί, (οι κληρικοί) μιλούν εύκολα για ευνομούμενη ελευθερία υπό των Τούρκων, επειδή παρανομίας πράττουσι αφόβως, υπό την άνομον επικράτεια των Τούρκων. Οι μισθωτοί αυτοί ποιμένες, δύνανται να απειλώσι χωρίς αιτίαν, να παιδεύωσι χωρίς έγκλημα, να αφωρίζωσι και να εξεκκλησιάζωσι χωρίς εξέτασιν και κρίσιν όντινα θέλουσι, εν ενί λόγω, να πράττωσι τα των Τούρκων...»

Και καταλήγει μετονομάζοντας την πατρική διδασκαλεία όπως τις αξίζει, σε Σατανική διδασκαλεία: «φρίττουν λοιπόν οι Γραικοί και φράσσουσι τας ακοάς αυτών εις τοιαύτη σατανικήν διδασκαλείαν».

Μ. Καλόπουλος

Πηγή: http://www.schizas.com/site3/index.php?option=com_content&view=article&id=41379:2011-01-11-100000&catid=13:xenos-christianismos&Itemid=194#ixzz1ELGGz4TJ

Τρείς Βόμβες στα θεμέλια του Χριστιανισμού

Τρείς Βόμβες στα θεμέλια του Χριστιανισμού

(καλο μπουρλοτο σε ολους σας)


-Τα χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας

Τα χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας, τα οποία χαρακτηρίστηκαν ως η σπουδαιότερη αρχαιολογική ανακάλυψη του προηγούμενου αιώνα, είναι ένα σύνολο περίπου 900 ιουδαϊκών κειμένων, γραμμένα σε περγαμηνές και παπύρους, στην εβραϊκή, αραμαϊκή και ελληνική γλώσσα, που βρέθηκαν το 1947 κρυμμένα σε έντεκα σπήλαια της ευρύτερης περιοχής του Κιρμπέτ Κουμράν κοντά στη Νεκρά Θάλασσα. Η ονομασία αυτή δεν ανταποκρίνεται πλήρως στην πραγματικότητα, αφού χειρόγραφα δεν ανακαλύφθηκαν μόνο στο Κουμράν, ούτε αποκλειστικά σε παράκτιες περιοχές της Νεκράς Θάλασσας, αλλά και σε άλλες, που καλύπτουν ολόκληρη σχεδόν την έκταση της ερήμου της Ιουδαίας ή ερήμου του Ιούδα, όπως είναι γνωστή από την Παλαιά Διαθήκη.

Η επικρατούσα θεωρία θέλει τα χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας να έχουν συντεθεί από τους Εσσαίους, μια εβραϊκή θρησκευτική ομάδα που έζησε κοινοβιακά σε εγκατάσταση κοντά στις σπηλιές του Κουμράν λίγο πριν ή γύρω στην εποχή του Χριστού. Η θεωρία ανήκει στον αρχαιολόγο και ιερέα Ρολάν Ντεβό, ο οποίος ηγήθηκε διεθνούς ομάδας μελετητών στα 1953 και εντόπισε αντιστοιχίες μεταξύ αρχιτεκτονικών λεπτομερειών της κοινοβιακής εγκατάστασης του Κουμράν και οδηγιών που αναφέρονταν στα χειρόγραφα για διάφορες τελετουργίες. Έτσι, οι εκτενείς δεξαμενές του κοινοβίου θα χρησίμευαν στα τελετουργικά λουτρά που περιγράφονταν στα κείμενα των χειρογράφων.
Τα χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας μιλούν για έναν δίκαιο δάσκαλο και διακεκριμένο μεσσία, για καθαρμό μέσω του νερού και για μια μάχης του φωτός ενάντια στο σκοτάδι. Αλλά όποιος μελετήσει τους παπύρους με σκοπό την αναζήτηση αποδείξεων, για παράδειγμα, ότι ο Ιησούς από την Ναζαρέτ ήταν ο μεσσίας που ανέφεραν οι προφήτες, ή ότι Ιωάννης ο Βαπτιστής έζησε ανάμεσα στους συντάκτες των χειρόγραφων, θα απογοητευθεί ...; Ορισμένες ιδέες που υπάρχουν στους παπύρους εμφανίζονται επίσης στην Καινή Διαθήκη, κάτι που σημαίνει ότι ο ισχυρισμός πως η εμφάνιση του Χριστιανισμού ήταν «θεία αποκάλυψη», δημιουργημένη ολόκληρη θαυματουργικά από τα χέρια του Θεού, είναι σαφώς λανθασμένος ...;
Οι περισσότεροι επιστήμονες συμφωνούν πως οι πάπυροι προηγούνται χρονικώς αυτής της εποχής και κανένας τους δεν παρουσιάζει οποιαδήποτε γνώση του Ιησού Χριστού ή του Χριστιανισμού ...; Ο Χριστιανισμός, κατά ένα μεγάλο μέρος, στερείται πρωτοτυπίας και δεν αντιπροσωπεύει κάποια νέα «θεϊκή αποκάλυψη». Αξίζει να σημειωθεί, πως οι Εσσαίοι αποσιωπούνται εντελώς στα κείμενα, τόσο της Παλαιάς, όσο και της Καινής Διαθήκης.
Για να καταλάβουμε πώς οι πάπυροι επηρέασαν τους πρώτους χριστιανούς, αρκεί να διαβάσουμε την Καινή Διαθήκη. Παραδείγματος χάριν, ο μεγάλος πάπυρος του Ησαΐα, ένα αντίγραφο του οποίου βρίσκεται στην έκθεση των χειρόγραφων της Νεκράς Θάλασσας στο μουσείο του Μιλγουόκι. Γράφτηκε περίπου το 125 π.Χ. και ήταν ο μόνος πάπυρος που βρέθηκε ουσιαστικά άθικτος στις σπηλιές του Κουμράν. Το μεσσιανικό μήνυμά του αναφέρεται στα Ευαγγέλια του Ματθαίου, του Μάρκου, του Ιωάννη και του Λουκά, το αρχαιότερο από τα οποία γράφτηκε γύρω στο 65 μ.Χ. Οι πάπυροι που καλούνται «Υιός Θεού», περιέχουν ένα κείμενο ίδιο με την ιστορία του Ευαγγελισμού στο ευαγγέλιο του Λουκά, ενώ οι πάπυροι με την «Ευλογία των Σοφών», αντηχούν τις μακαριότητες του Ματθαίου στην «Επί του όρους ομιλία».
Είναι εύκολο να καταλάβουμε γιατί η Καθολική Εκκλησία χλώμιασε με την ανακάλυψη αυτών των παπύρων, δεδομένου ότι ήταν και είναι πιθανόν αυτά τα κείμενα να διαβρώσουν τις ίδιες τις βάσεις του Χριστιανισμού. Φαίνεται ότι αυτές οι ειδήσεις όταν γίνονται γνωστές αργά έχουν ελάχιστη επιρροή στο πρόγραμμα αποχαύνωσης του εγκεφάλου που συνοδεύει τη χριστιανική πίστη.
Το τελικό συμπέρασμα είναι ότι η ύπαρξη της Παλαιάς Διαθήκης και άλλων κειμένων βιβλικής λογοτεχνίας όπως τα χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας αποδεικνύουν πώς ο Χριστιανισμός είναι μια εργασία αντιγραφής-επικόλλησης. Αυτά τα κείμενα περιέλαβαν προφανώς κάποιους από τους αρχικούς παπύρους της Νεκράς Θάλασσας, που χρησίμευαν όχι ως «προφητείες», «προεικονίσεις», ή «προαναγγελίες», αλλά ως σχεδιαγράμματα των ήδη υπαρχόντων, παλαιότερων αντιλήψεων που ενώθηκαν και μεταφέρθηκαν στην Καινή Διαθήκη ...;


-Η βιβλιοθήκη του Ναγκ Χαμάντι

Τον Δεκέμβριο του 1945 ένα σύνολο πενήντα δύο θρησκευτικών και ημιφιλοσοφικών κειμένων, κρυμμένων και θαμμένων μέσα σε ένα αγγείο για 1600 χρόνια, ήρθε τυχαία στο φως. Όχι πολύ μακριά από το χωριό Ναγκ Χαμάντι (Nag Hammadi), το αρχαίο Χηνοβόσκιον, στην Άνω Αίγυπτο χωρικοί ανακάλυψαν μια συλλογή βιβλίων γραμμένων στην κοπτική, τη γλώσσα των χριστιανών της Αιγύπτου. Η ανακάλυψη αυτή δημιούργησε μια πραγματική κοσμογονία στη μελέτη των συνθηκών δημιουργίας του πρώιμου Χριστιανισμού και ιδιαίτερα εκείνου του θρησκευτικού φαινομένου που καλούμε με το όνομα Γνωστικισμός.
Το σύνολο των χειρογράφων έχει έκταση 1.200 σελίδων και φυλάσσεται στο Κοπτικό Μουσείο του Καΐρου. Ανάμεσα στα έργα που περιλαμβάνει η συλλογή, το σημαντικότερο όλων, αλλά και αυτό που προκάλεσε τις περισσότερες συζητήσεις και διαφωνίες, είναι αναμφισβήτητα το «Κατά Θωμάν» ευαγγέλιο, τα απόκρυφα λόγια του Ιησού που υποτίθεται ότι κατέγραψε ο απόστολος Θωμάς.
Στο ευαγγέλιο αυτό, βλέπουμε έναν εκδικητικό Ιησού, ο οποίος παιδί ακόμα, εκμεταλλευόμενος τις «θεϊκές» του δυνάμεις, σκορπίζει τον θάνατο στο διάβα του ακόμη και για ασήμαντη αφορμή. Ο Ιησούς του Θωμά, διαφέρει αρκετά απ' αυτόν των Ευαγγελίων της Καινής Διαθήκης, ενώ κάποιες από τις -υποτιθέμενες- ρήσεις του, επιφέρουν έναν επιπλέον πονοκέφαλο για την Εκκλησία (π.χ. «Εάν νηστεύετε, θα φέρετε αμαρτίες πάνω σας, εάν προσεύχεστε, θα καταραστείτε και εάν δώσετε ελεημοσύνη, θα καταστρέψετε το πνεύμα σας ...;»).
Προχωρώντας ένα βήμα πιο πέρα, το χριστεπώνυμο πλήρωμα, είναι βέβαιο πως θα σκανδαλιστεί με το «Ευαγγέλιο της Μαρίας» και το «Ευαγγέλιο του Φιλίππου», καθώς σ' αυτά αφήνονται υπόνοιες, πως Ιησούς και Μαρία Μαγδαληνή, είχαν κάτι παραπάνω από μια σχέση δασκάλου και μαθήτριας.
Φυσικά, η εκδοχή που αναφέρεται στα κείμενα αυτά, σύμφωνα με την οποία ο Ιησούς δεν πέθανε στον σταυρό (ακρογωνιαίος λίθος της χριστιανικής θρησκείας, μαζί βεβαίως με την «ανάσταση», πάνω στα οποία επικεντρώνονται τα «κανονικά» Ευαγγέλια), είναι επόμενο ότι επιφέρει επιπλέον τριγμούς στο χριστιανικό οικοδόμημα.

Η Εκκλησία έχει απορρίψει αυτά τ' «απόκρυφα» κείμενα, ως «αποκυήματα φαντασίας», λες και η φαντασία και τα μυθολογήματα δεν είναι τα βασικά συστατικά και των «κανονικών» κειμένων ...;


-Το ευαγγέλιο του Ιούδα

Στα Ευαγγέλια της Καινής Διαθήκης και στα περισσότερα κείμενα της χριστιανικής παράδοσης ο Ιούδας εικονογραφείται ως η προσωποποίηση του προδότη, του προδότη του Ιησού, που παραδίδει τον κύριό του στις ρωμαϊκές αρχές. Στο ευαγγέλιο του Λουκά αναφέρεται ότι ο Σατανάς μπαίνει στην ψυχή του Ιούδα και τον οδηγεί στην αξιοκαταφρόνητη πράξη του, ενώ στο ευαγγέλιο του Ιωάννη ο Ιησούς απευθύνεται στους δώδεκα μαθητές του λέγοντας ότι ένας ανάμεσα τους, ο Ιούδας, είναι ένας διάβολος. Το τέλος του Ιούδα, όπως περιγράφεται στην Καινή Διαθήκη, είναι τόσο ατιμωτικό όσο και τα έργα του. Λαμβάνει από τις αρχές χρήματα ως αντίτιμο για να προδώσει τον Ιησού και στη συνέχεια ή απαγχονίζεται (κατά τον Ματθαίο) ή σκίζει την κοιλιά του και βρίσκει φρικτό τέλος (κατά τις Πράξεις των Αποστόλων). Στη χριστιανική τέχνη ο Ιούδας κάνει αυτό που του χάρισε την επονείδιστη θέση του στην ιστορία: Προδίδει τον Ιησού με ένα φιλί· το φιλί του Ιούδα (τώρα, τι είδους προδοσία μπορεί να θεωρηθεί, για κάποιον που δεν κρυβόταν και γνώριζαν όλοι, είναι άλλου παπά ευαγγέλιο ...;).
Το ευαγγέλιο όμως του Ιούδα, το οποίο ανακαλύφθηκε τη δεκαετία του 1970 κοντά στην πόλη Ελ Μίνια της Αιγύπτου και ταξίδεψε από την Αίγυπτο στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, μας δίνει μια διαφορετική εκδοχή αυτής της «προδοσίας». Ο συγγραφέας του ευαγγελίου του Ιούδα παραμένει άγνωστος. Το πρωτότυπο ελληνικό κείμενο του ευαγγελίου, στο οποίο βασίστηκε αυτή η μετάφραση στα κοπτικά, θεωρείται ότι γράφτηκε ανάμεσα στην εποχή που διαμορφώθηκαν τα τέσσερα επίσημα Ευαγγέλια και το 180 μ.Χ. από μια ομάδα χριστιανών γνωστικών. Οι μελετητές γνώριζαν την ύπαρξη του ευαγγελίου του Ιούδα από αναφορές σε άλλα αρχαία κείμενα. Η παλαιότερη γνωστή αναφορά στο ευαγγέλιο του Ιούδα υπάρχει σε κείμενο του Ειρηναίου, επίσκοπου Λουγδούνου (Λιόν), το 180 μ.Χ.
Ο Ιούδας ο Ισκαριώτης του ευαγγελίου του Ιούδα είναι μεν ο προδότης του Ιησού, είναι όμως ταυτόχρονα και ο ήρωας του ευαγγελίου. Λέει στον Ιησού: «Γνωρίζω ποιος είσαι και από πού έρχεσαι. Κατάγεσαι από τον αθάνατο κόσμο του Μπάρμπελο. Και είμαι ανάξιος να προφέρω το όνομα του ενός που σε έχει στείλει». Αντίθετα από τους υπόλοιπους μαθητές, οι οποίοι δεν μπορούν να καταλάβουν σε βάθος τον Ιησού και δεν αντέχουν να σταθούν ενώπιον του, ο Ιούδας κατανοεί πλήρως ποιος είναι ο Ιησούς, στέκεται μπροστά του και μαθαίνει από αυτόν. Ο δε Ιησούς, του δείχνει σαφώς την εύνοιά του: «Πήγαινε μακριά από τους άλλους και θα σου πω τα μυστήρια του βασιλείου. Είναι δυνατόν για σένα να το πλησιάσεις, αλλά θα πικραθείς πολύ ...;».
Στο ευαγγέλιο του Ιούδα, ο Ιούδας πράγματι προδίδει τον Ιησού, το κάνει όμως συνειδητά και μετά από παράκληση του ίδιου του Ιησού. Λέει ο Ιησούς στον Ιούδα: «Αλλά εσύ θα τους υπερβείς όλους αυτούς. Γιατί εσύ θα θυσιάσεις τον άνθρωπο που με ενδύει». Σύμφωνα με το ευαγγέλιο του Ιούδα, ο Ιησούς είναι λυτρωτής όχι μόνο επειδή έχει ενδυθεί θνητή σάρκα, αλλά και γιατί μπορεί να αποκαλύψει την ψυχή ή το πνευματικό πρόσωπο που βρίσκεται μέσα σε αυτή, και ο πραγματικός οίκος του Ιησού δεν είναι ο ατελής κάτω κόσμος, αλλά ο θείος κόσμος του φωτός και της ζωής. Για τον Ιησού, στο ευαγγέλιο του Ιούδα, ο θάνατος δεν είναι ένα τραγικό γεγονός ούτε ένα αναγκαίο κακό για να επέλθει η άφεση των αμαρτιών. Αντίθετα από τα Ευαγγέλια της Καινής Διαθήκης, στο ευαγγέλιο του Ιούδα ο Ιησούς γελάει πολύ συχνά. Γελάει με τις αδυναμίες των μαθητών του και με τα παράλογα της ζωής του ανθρώπου.
Σε αντίθεση, επίσης, με τα Ευαγγέλια της Καινής Διαθήκης, στο ευαγγέλιο του Ιούδα, ο Ιούδας ο Ισκαριώτης παρουσιάζεται ως μία απόλυτα θετική μορφή, πρότυπο για όλους όσοι επιθυμούν να γίνουν μαθητές του Ιησού. Στο συγκεκριμένο ευαγγέλιο ο Ιούδας καταρρίπτει τις αντισημιτικές αντιλήψεις. Δεν κάνει τίποτα που να μην του το έχει ζητήσει ο ίδιος ο Ιησούς, υπακούει στον Ιησού και μένει πιστός σε αυτόν. Στο ευαγγέλιο του Ιούδα, ο Ιούδας ο Ισκαριώτης αποδεικνύεται ο πιο αγαπημένος μαθητής και φίλος του Ιησου.

Σχόλιο: Υπάρχουν ακόμα 5 ρολά χειρογράφων της Νεκράς Θαλάσσης τα οποία έχουν κρύψει οι κάτοχοί των και δεν αφήνουν να τα δει κανένας. Αυτά ευρίσκονται στις κρύπτες: του Εβραϊκού Μουσείου του Ισραήλ, του Βατικανού και ενός Συριακού χριστιανικού μοναστηριού. Ποιος ξέρει τι περιέχουν και διατί τα κρύβουν αυτοί που ασπάζονται τις δύο αληθινές και αποκαλυπτικές θρησκείες (μάνα-κόρη, Ιουδαϊσμού- Χριστιανισμού). Το ίδιο είχε γίνει με ένα κείμενο Ευαγγελίου, με συγγραφέα κάποιον Μάρκο από την Αλεξάνδρεια όπως αναγράφει, που είχε ανακαλύψει ο Καθηγητής του Πανεπιστημίου Yale, Morton Smith, στο Μοναστήρι του Αγίου Σάββα στο Ισραήλ. Ήταν πολύ ενοχοποιητικό και μάλλον ήταν ένα αντίγραφο αυτού που χρησιμοποιούσε ο Καρποκράτης (2ος αιών) και η παρέα του, στην οποία επικρατούσε οιαδήποτε σεξουαλική διαστροφή μπορεί ή δεν μπορεί να φανταστεί κανείς. Αυτό όμως τους ξέφυγε διότι ο καθηγητής το είχε ήδη φωτογραφήσει. Μετά προσπάθησαν να διαβάλλουν τον καθηγητή ότι έκανε πλαστές εικόνες και χίλιες δυο αηδίες. (Χριστιανική αλήθεια, βλέπετε)

Πηγή: http://hellenicnationalreligion.blogspot.com/2011/02/blog-post_16.html



Ο Φαέθων Σχολιάζει:

Ότι και να κάνετε όσα τείχη ψεύδους και να σηκώσετε δεν θα μπορέσετε ποτέ να σταματήσετε την ανατολή του πατρός μου ...του φωτοδότη και σκοταδο-διώκτη ΗΛΊΟΥ.

Θα ανατείλει και θα λάμψει, και θα διώξει μια για πάντα την μαυρίλα της αίρεσης σας.

Είσαστε το δηλητήριο του πολιτισμού και είμαστε το αντίδοτο

...και το αντίδοτο πάντα νικάει



Οι λόγοι, που δεν θέλω το μάθημα των θρησκευτικών για τα παιδιά μου είναι:...

Το πεσμένο ηθικό του σημερινού Έλληνα...

Ντρέπομαι...         

Ο
ι λόγοι, που δεν θέλω το μάθημα των θρησκευτικών για τα παιδιά μου είναι, ότι:   

      Ντρέπομαι να τους ειπώ, ότι ο μέγας, άγιος, ισαπόστολος Κωνσταντίνος, βαρύνεται με μερικά προσωπικά εγκλήματα, δηλαδή σκότωσε:
1. Τον γιο του, Κρίσπο.     
2. Τη γυναίκα του, Φαύστα.     
3. Τον πεθερό του, Μαξιμιανό.     
4. Το γαμπρό του, Λικίνιο.     
5. Το γαμπρό του, Βασιανό.     
6. Τον ανιψιό του, Λικινιανό  (12 ετών).
 
     PAIDAKI_-_Ντρέπομαι να τους ειπώ, ότι η θρησκεία, την οποία πιστεύουμε, μας έχει αφορισμένους και το επαναλαμβάνει κάθε χρόνο την Κυριακή τής Ορθοδοξίας το λιγότερο 600 χρόνια. (Σ.σ: Διαβάστε τις ιερές ύβρεις στο βιβλίο Τα υβριστικά κατά των Ελλήνων επίσημα κείμενα τής Ορθοδοξίας, το οποίο μπορείτε να κατεβάσετε δωρεάν κάνοντας κλικ εδώ).

     Ντρέπομαι να τους ειπώ, ότι όλοι όσοι αγωνιστήκαν για την απελευθέρωση αυτής τής χώρας είναι αφορισμένοι από τον «εθνομάρτυρα» πατριάρχη Γρηγοριο Ε΄, που τού έχουμε στήσει και αγάλματα παντού. (Σ.σ. βλ. Τα πλήρη κείμενα των τριών αφορισμών τής Επανάστασης τού ΄21 από τον Γρηγόριο Ε΄ και Οι πραγματικές συνθήκες θανάτου τού Γρηγορίου Ε΄).

  Ντρέπομαι να τους ειπώ, ότι ο βασικός ήρωας τού παραμυθιού τής αγάπης (ο χριστος) μάς αποκαλούσε σκυλιά - Μάρκος 7, 24-28 και Ματθαίος 15,21-28. (Σ.σ. βλ. Ιησούς: Κήρυκας μίσους, διχασμού και ανθελληνισμού).

Ντρέπομαι να τους εξηγήσω, πως ανακηρύχτηκε άγιος ο δολοφόνος τής Υπατίας και μερικών χιλιάδων Εβραίων, επίσκοπος Κύριλλος τής Αλεξάνδρειας. (Σ.σ. βλ. Ένα χρονικό τού διωγμού των φιλοσόφων δια μέσου των αιώνων).

       Ντρέπομαι να τους εξηγήσω την εξύμνηση τής βρωμιάς και κακομοιριάς των αγίων στυλιτών. (Σ.σ. βλ. Χριστιανική παραζάλη θαυμάτων).
     Ντρέπομαι να τους ειπώ, ότι οι πατριάρχες Αβραάμ και Ισαάκ απέκτησαν πολλά αγαθά εκδίδοντες τις κυρίες τους Σάρα και Ρεβέκκα και μας το λένε σαν παρότρυνση στο γάμο μας - Γένεσις 12, 1-20. (Σ.σ. βλ.
Άν είστε γυναίκα και θέλετε να είστε "καλή χριστιανή...").
     Ντρέπομαι να τους εξηγήσω, πως ο ευσεβής Λωτ κατέστησε εγκύους και τις δυο του κόρες - Γένεσiς 19, 31-38. (H αιμομιξία είναι προσόν για την αγιοποίηση; ).

  Ντρέπομαι να τους εξηγήσω, γιατί οι τρεις μισέλληνες άγιοι Βασίλειος,  Ιωάννης και Γρηγοριος είναι προστάτες των γραμμάτων αν και οι χαρακτηρισμοί τους για τους προγόνους μας είναι τόσο βρώμικοι όσο και ίδιοι. (Βλ. Μαζοχιστική απόλαυση ιερών ύβρεων).
  Αδυνατώ να τους δικαιολογήσω, γιατί ο μεγαλοδύναμος κυνηγούσε το Μωυση στο χάνι για να τον σκοτώσει και τις γραφικές σκηνές, που ακολουθούν με την κυρία Μωυσή, Δεββώρα - Έξοδος 4, 24-27.
  Ντρέπομαι να τους ομολογήσω, ότι ο πρώτος τουρκοπατριάρχης Γεννάδιος Σχολάριος έκαψε τα βιβλία τού νεοπλατωνιστή, Γεωργίου Πλήθωνα-Γεμιστού.
 
          Δεν μπορώ να τους δώσω να καταλάβουν, γιατί ο μεγαλοδύναμος διατάσσει τον προφήτη του Ιεζεκιήλ σε κοπροφαγία 190 ημερών και με συνταγή, που θα ζήλευε και ο Τσελεμεντές - Ιεζεκιηλ 4, 1-6 και 8-17. (Σ.σ. βλ. Σε ποιό θεό πιστεύουν;)
     Δεν μπορώ να τους δώσω να καταλάβουν, γιατί ο μεγαλοδύναμος διατάσει τον προφήτη του Ησαια να γυρίζει ξεβράκωτος μες την πόλη για τρία χρόνια - Ησαΐας 20, 2-4.
      Όσο για τα λόγια αγάπης τού σωτήρα μας: «Όποιος δεν μισεί τον πατέρα του και την μάνα του, γυναίκα και παιδιά, αδελφούς και αδελφές και τον εαυτόν του τον ίδιο, δεν κάνει για μαθητής μου» Λουκάς 14, 25-27.
     Τέλος και λίγη αγάπη για τους σκλάβους: «Ο σκλάβος, που δεν εκτελεί τις επιθυμίες τού αφέντη του γνωρίζοντάς τες, θα μαστιγώνεται ανελέητα, αυτός που δεν τις εκτελεί από άγνοια, θα μαστιγώνεται ηπιότερα.» (μην πάρουν και θάρρος και νομίσουν ότι έχουν και δικαιώματα - Λουκάς 12, 47-48 ).
*     *     *    
Έχω ακόμη διακόσιους λόγους να ντρέπομαι για τα πιστεύω μας, αλλά ο περιορισμένος χώρος δεν μού επιτρέπει να επεκταθώ.

Βασίλης Μακρής Λεγραινά Αττικής-
25.9.2010 
http://freeinquiry.gr/tm.php

ΠΗΓΗ: ΑΛΦΕΙΟΣ ΠΟΤΑΜΟΣ

ΣΕ ΠΟΙΟ ΘΕΟ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ;

Ποια είναι η αυθεντική προσωπογραφία

του Γιαχβέ ...του Θεού των χριστιανών? 


Ένας θεολογικός εφιάλτης: Η αυθεντική προσωπογραφία του Γιαχβέ μέσα από την Αγία Γραφή

 

«Ο Ήλιος θέλει μεταστραφή εις σκότος, και η σελήνη εις αίμα, πριν έλθη η ημέρα του Κυρίου, η μεγάλη και επιφανής» (Ιωήλ Β΄ 31).

 

Στο άρθρο αυτό θα προσπαθήσουμε να σκιαγραφήσουμε την προσωπικότητα του θεού του Χριστιανισμού μέσα απ΄ το ιερό του βιβλίο, την Παλαιά Διαθήκη. Αρχικά θα πρέπει να δούμε το πώς ονομάζεται αυτός ο θεός, που πιστεύουν οι Ρωμιοί συμπολίτες μας, αλλά και δισεκατομμύρια ανθρώπων σε όλον τον πλανήτη σήμερα: «Ο Θεός ελάλησεν έτι προς τον Μωυσήν και είπεν προς αυτόν. Εγώ είμαι ο Κύριος και εφάνην εις τον Αβραάμ, εις τον Ισαάκ και εις τον Ιακώβ με το όνομα Θεός Παντοκράτωρ, δεν εγνωρίσθην όμως εις αυτούς με το όνομά μου Ιεοβά» (Έξοδος ΣΤ΄ 2-3). Αν και ο θεός της Παλαιάς Διαθήκης δεν αρέσκεται ν΄ αποκαλύψει το όνομά του, τελικά το λέει. Αυτό είναι το Ιεοβά, Ιεχωβά ή Γιαχβέ. Τόπος κατοικίας του η ουράνια Σιών: «Η πόλις του Κυρίου, η Σιών του Αγίου Ισραήλ» (Ησαΐας Ξ΄ 14). Αυτός είναι και ο θεός των συγχρόνων Νεοελλήνων (καλύτερα Νεορωμιών).


Το όνομα του θεού-Γιαχβέ στην αυθεντική τετραγράμματη εβραϊκή γραφή του.
alt

Στο άρθρο αυτό επίσης θα αποδείξουμε, ότι ο θεός αυτός ξεπέρασε σε παράνοια και σαδισμό τους πιο στυγερούς και παράφρονες εγκληματίες, που εμφανίσθηκαν στην ανθρωπότητα και αποτέλεσε την κύρια πηγή έμπνευσης στους πιστούς του, για τα «ιερά» κακουργήματα και δολοφονίες, που ακολούθησαν καθ΄ όλη τη διάρκεια της αιματοβαμμένης ιστορίας των τριών εβραιογενών θρησκειών, που τον υιοθέτησαν ως θεό τους, κατά χρονική σειρά: του Εβραϊσμού, του Χριστιανισμού και του Μουσουλμανισμού (ο Αλλάχ είναι ουσιαστικά ο Γιαχβέ με παραλλαγμένο όνομα) ...;

Κατ΄ αρχάς ας ξεκαθαρίσουμε τις προτιμήσεις του. Ο Γιαχβέ είναι ο προσωπικός θεός των κύριων τεσσάρων εβραίων πατριαρχών και του λαού τους, δηλαδή των Εβραίων, οι οποίοι αποτελούν τον περιούσιο και εκλεκτό λαό του: «Εγώ είμαι ο Θεός του πατρός σου, ο Θεός του Αβραάμ, ο Θεός του Ισαάκ, και ο Θεός του Ιακώβ» (Έξοδος Γ΄ 6). «Και είπεν ο Θεός προς τον Νώε, και προς τους υιούς αυτού μετ΄ αυτού λέγων. Και εγώ ιδού, στήνω την διαθήκην μου προς εσάς, και προς το σπέρμα σας, ύστερον από σας» (Γένεσις Θ΄ 9). «Επειδή εσύ είσαι ο λαός ο άγιος εις Κύριον τον Θεόν σου, σε εξέλεξε Κύριος ο Θεός σου δια να ήσαι εις αυτόν λαός εκλεκτός παρά πάντας τους λαούς επί του προσώπου της γης» (Δευτερονόμιον Ζ΄ 6). Ο θεός αυτός δεν θέλει επ΄ ουδενί να γίνει θεός των άλλων εθνών, όπως θα δούμε παρακάτω. Τώρα γιατί φόρτωσαν με το ζόρι αυτό τον θεό στις πλάτες των ανθρώπων της Γής, είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα.

alt
Η απεικόνιση του θεού είναι από πίνακα του Μιχαήλ Άγγελου (ιστ΄ αι.). Κατά την εβραϊκή παράδοση οποιαδήποτε απεικόνιση του θεού Γιαχβέ επισύρει τη θανατική ποινή.

Απανταχού η γη γίνεται κληρονομιά των Εβραίων, αφού ισοπεδωθεί και εκδιωχθούν όλοι οι λαοί της και καταστραφούν όλοι οι πολιτισμοί τους. «Θέλετε εκδιώξει πάντας τους κατοίκους της γης απ΄ έμπροσθέν σας, και καταστρέψει πάντας τας εικόνας αυτών, και καταστρέψει πάντα τα χυτά είδωλα αυτών, και κατεδαφίσει πάντας τους βωμούς αυτών, και θέλετε κυριεύσει την γην, και κατοικήσει εν αυτή, διότι εις εσάς έδωκα την γην ταύτην εις κληρονομίαν». (Αριθμοί ΛΓ΄ 52-53).

Προτρέπει δε τον περιούσιο λαό του να κάνει δούλους όλους τους τότε γνωστούς λαούς της οικουμένης: «Ο δε δούλος σου και η δούλη σου, όσους αν έχης από των εθνών πέριξ υμών, εκ τούτων θέλετε αγοράζει δούλον και δούλην» (Λευιτικόν ΚΣΤ΄ 44). Όσα δε έθνη δέν δεχθούν τη δουλεία από τους Εβραίους θα εξοντωθούν από προσώπου γης: «Διότι το έθνος και η βασιλεία τα οποία δεν ήθελον σε δουλεύσει, θέλουσιν αφανισθή» (Ησαΐας Ξ΄ 12).

Ο Γιαχβέ συμβουλεύει τους Εβραίους να δανείζουν τα άλλα έθνη και να μην δανείζονται ποτέ από αυτά, μέχρι κάποια στιγμή να καταφέρουν τελικά να τα κυβερνήσουν: «Διότι Κύριος ο Θεός σου θέλει σε ευλογήσει καθώς υπεσχέθη εις σε και θέλεις δανείζει εις πολλά έθνη, συ όμως δεν θέλεις δανείζεσθαι, και θέλεις βασιλεύσει επί πολλά έθνη» (Δευτερονόμιον ΙΕ΄6). Κάτι που συμβαίνει σήμερα, οπότε όλες σχεδόν οι χώρες επί γης χρωστούν στις πολυεθνικές εταιρείες και σε κάποιους πολύ γνωστούς οίκους ...;

alt

Πλην των Εβραίων όλοι οι λαοί της γης είναι εχθροί του περιούσιου λαού και πρέπει κατ΄ αυτόν να εξολοθρευθούν χωρίς κανένα έλεος: «Και θέλω εξολοθρεύσει τας πόλεις της γης σου, και κατεδαφίσει πάντα τα οχυρώματά σου» (Μιχαίας Ε΄ 11). «Και θέλεις εξολοθρεύσει πάντα τα έθνη τα οποία ο Κύριος ο Θεός σου θέλει παραδώση εις σε. Ο οφθαλμός σου δεν θέλει σπλαγχνισθή δι΄ αυτούς» (Δευτερονόμιον Ζ΄ 16). Έλεος Γιαχβέ μου ...;

Ο Γιαχβέ εναντίον των αρχαίων Ελλήνων

Πρώτοι οι αρχαίοι Έλληνες με την βοήθεια του περιούσιου λαού, πρέπει να σφαχτούν απ΄ το θεό Γιαχβέ: «Και εξεγείρω τα τέκνα σου Σιών κατά των τέκνων σου Ελλάς και θα σε καμω ως ρομφαίαν μαχητού. Και ο Κύριος θέλει φανή επ΄ αυτούς, και το βέλος αυτού θέλει εξέλθει ως αστραπή ( ...; ) και θέλουσι καταναλώσει τους εναντίους, και τους καταβάλει» (Ζαχαρίας Θ΄ 13-14).

«Ουαί εις τους κατοίκους των παραλίων της θαλάσσης, πάροικοι Κρητών ( ...; ). Χαναάν γη των Φιλισταίων, και θέλω σε αφανίσει, ώστε να μην υπάρχη ο κατοικών. Και το παράλιον της θαλάσσης θέλει είσθαι κατοικία και σπήλαια ποιμένων, και μάνδραι ποιμνίων» (Σοφονίας 5-6).

Ο Γιαχβέ εμφανίζεται μέσα στο όραμα του προφήτη Δανιήλ και του εξηγεί, ότι θα σταθεί δίπλα στο πλευρό των Περσών, όταν εκείνοι θα επιτεθούν εναντίον των αρχαίων Ελλήνων. Οι Εβραίοι, με τις επιρροές που είχαν μέσα στην Περσική Αυτοκρατορία, προέτρεπαν τους Πέρσες να επιτεθούν εναντίον της Ελλάδος. Άλλωστε και ο αρχηγός του περσικού στρατού του Ξέρξη, που πολέμησε στις Πλαταιές, ήταν ο εβραϊκής καταγωγής Μαρδοχαίος η Μαρδόνιος («εκ φυλής Βενιαμίν, άνθρωπος Ιουδαίος οικών εν Σούσοις», «Εσθήρ», Α΄ 1): «Ιδού έτι τρεις βασιλείς θέλουσιν εγερθή εν τη Περσία. Και ο τέταρτος θέλει είσθαι πολύ πλουσιώτερος παρά πάντας, και αφού κραταιωθή εν τω πλούτω αυτού, θέλει διεγείρειτο παν εναντίον του βασιλείου της Ελλάδος» (Δανιήλ ΙΑ΄ 2).

Γιαχβέ εναντίον πάντων

Κι άλλοι λαοί απειλούνται με εξολόθρευση απ΄ τον Γιαχβέ: «Πέρσαι, και Κρήτες και Λυδοί και Λίβυες και πάντες οι επίμεικτοι και των υιών της διαθήκης μου, θέλουσι πέσει μετ΄ αυτών εν μαχαίρα» (Ιεζεκιήλ Λ΄ 5).

Στους Αιγυπτίους -έναν απ΄ τους κύριους εχθρούς των Εβραίων- ο Γιαχβέ στέλνει τις γνωστές πληγές. Το μενού αρχίζει με μόλυνση ποταμών, αίμα και ιχθυοκτονία: «και τα ψάρια τα εν τω ποταμώ ετελεύτησαν, και ο ποταμός εβρώμησεν ( ...; ). και ήτο αίμα καθ΄ όλην την γην της Αιγύπτου» (Έξοδος Ζ΄ 21). Ακολουθούν βατράχια σκνίπες και σκυλόμυγες: «και ανάγαγε τους βατράχους επί την γην της Αιγύπτου» (Η 5), «και έγινε σκνίπες εις τους ανθρώπους, και εις τα κτήνη» (Η΄ 17), «και επί τον λαόν σου, και επί τας οικίας σου κυνόμυιαν» (Η΄ 21). Επειδή είδε, ότι αυτά δεν πιάνουν τόπο έριξε στους Αιγυπτίους θανατικό βαρύ και ελκώδη εξανθήματα με άφνονη καούρα ...; «η χειρ του Κυρίου ( ...; ) θανατικόν βαρύ σφόδρα» (Θ΄ 3), «καύσις αναδιδούσα επί, ελκώδη εξανθήματα» (Θ΄ 9). Οι Αιγύπτιοι υπομένουν κι ακολουθεί χαλάζι και πεινασμένες ακρίδες: «και θέλει γίνει χάλαζα εφ΄ όλην την γην της Αιγύπτου» (Θ΄ 22), «ακρίδα, δια να αναβή επί της γης της Αιγύπτου, και να καταφάγη πάντα τον χόρτον της γης» (Ι΄ 12). Για το τέλος φύλαγε την παιδοκτονία: «παν πρωτότοκον εν τη γη της Αιγύπτου θέλει αποθάνει» (ΙΑ΄ 4-6).

Στέλνει και την «αεροπορία» της εποχής τις σφήκες, άμα δει ότι δεν τα βγάζει πέρα με τους εχθρούς τους: «Και προσέτι τας σφηκίας Κύριος ο Θεός σου θέλει αποστείλει εις αυτούς εωσού εξωλοθρευθώσιν» (Δευτερονόμιον Ζ΄ 20).

alt

Βασικό χριστιανικό δόγμα είναι το τρισυπόστατο του Γιαχβέ, «ομάδα ομοούσιος και αχώριστος». Αποτελείται από τον Πατέρα, τον Υιό (Ιησού) και το Άγιο Πνεύμα (ένα περιστέρι) μαζί. Επομένως για τα εγκλήματα της Παλαιάς Διαθήκης ο «κήρυκας της αγάπης» και «γλυκύτατος» Ιησούς δεν είναι καθόλου άμοιρος ευθυνών. Το επιβεβαιώνει εξ άλλου ο ίδιος: «Μη νομίσητε ότι ήλθον καταλύσαι τον νόμον η τους προφήτας· ουκ ήλθον καταλύσαι, αλλά πληρώσαι. Αμήν γαρ λέγω υμίν, έως αν παρέλθη ο ουρανός και η γη, ιώτα εν η μία κεραία ου μη παρέλθη από του νόμου έως αν πάντα γένηται» («Κατά Ματθαίον», Ε΄ 17-18 ), «ευκολώτερον δε εστι τον ουρανόν και την γην παρελθείν η του νόμου μίαν κεραίαν πεσείν» («κατά Λουκάν», ΙΣΤ΄ 17 ). Βλ. Ιησούς: Κήρυκας Μίσους, Διχασμού και Μισελληνισμού

Ο Γιαχβέ εξολοθρεύει και γενοκτονεί με πυρ τους χιλιάδες Φιλισταίους κατοίκους των Σοδόμων και Γομόρρων: «Και έβρεξεν ο Κύριος επί τα Σόδομα και Γόμορα θείον και πυρ παρά Κυρίου εκ του ουρανού. Και κατέστρεψε τας πόλεις ταύτας, και πάντα τα περίχωρα, και πάντας τους κατοίκους των πόλεων, και τα φυτά της γης» (Γένεσις ΙΘ΄ 24-25).

[Από τα πρώτα χριστιανικά χρόνια μέχρι και σήμερα η λέξη «σοδομισμός» εννοεί την παρά φύση (εκ του πρωκτού) σεξουαλική πράξη, υπονοώντας δήθεν τα σεξουαλικά όργια των Σοδομιτών. Πρόκειται για μία εκ των πολλών εννοιολογική παραποίηση λέξης απ΄ το Χριστιανισμό].

Εναντίον των Ασσυρίων ο Γιαχβέ μουγκρίζει σα θηρίο... «ούτως ελάλησεν Κύριος προς εμέ. Καθώς ο λέων και ο σκύμνος βρυχώμενος επί το θήραμα αυτού» (Ησαΐας ΛΑ΄ 4). Στην συνέχεια εξοντώνει 185.000 Ασσυρίους με την βοήθεια κάποιου χερουβείμ: «Και την νύχτα εκείνην εξήλθεν ο άγγελος του Κυρίου, και επάταξεν εν τω στρατοπέδω των Ασσυρίων εκατόν ογδοήκοντα πέντε χιλιάδας» (Βασιλειών Β΄, ΙΘ΄ 35). Θεός φυλάξει ...;

Ο Γιαχβέ εναντίον και των Εβραίων!

Ο Γιαχβέ οργίζεται, παροξύνεται, ζηλοτυπεί και γίνεται πυρ και μανία με τους Εβραίους, που πιστεύουν σε άλλους θεούς: «Διότι αυτοί είναι γεννεά διεστραμμένη, υιοί εις τους οποίους δεν υπάρχει πίστις. Αυτοί με παρώξυναν εις ζηλοτυπίαν με τα μη όντα Θεόν, με τα είδωλα αυτών με παρώργισαν. Και εγώ θέλω παροξύνει αυτούς εις ζηλοτυπίαν με τους μη όντας λαόν, με έθνος ασύνετον θέλω παροργίσει αυτούς. Διότι πυρ εξήφθη εν τω θυμώ μου, και θέλει εκκαυθή έως εις τα κατώτατά του άδου». (Δευτερονόμιον ΛΒ΄ 19-22).

Απ΄ το θυμό του θέλει να φάει την γη, και να κατακάψει τα όρη απ΄ τα θεμέλια. Πείνα και φλογώδεις νόσοι. Θηρία και έρποντα δηλητήρια. Μάχαιρα και τρόμος για τους απίστους, ακόμα και για τα θηλάζοντα βρέφη: «Και θέλει καταφάγει την γην μετά των γεννημάτων αυτής, και θέλει καταφλογίσει τα θεμέλια των ορέων. Θέλω επισωρεύσει επ΄ αυτούς κακά, πάντα τα βέλη μου θάλω εκκενώσει επ΄ αυτούς. Θέλω αναλωθή εκ της πείνης και καταφαγωθή με φλογώδεις νόσους και με πικρόν όλεθρον. Και οδόντας θηρίων θέλω εξαποστείλει επ΄ αυτούς, και φαρμάκιον ερπόντων επί της γης. Έξωθεν μάχαιρα, και έσωθεν τρόμος θέλει καταναλώσει τον τε νέον και την παρθένον, το θηλάζον νήπιον και τον πολιόν γέροντα. Είπα, ήθελον διασκορπίσει αυτούς, ήθελον εξαλείψει το μνημόσυνον αυτών εκ μέσου των ανθρώπων» (Δευτερονόμιον ΛΒ΄ 23-26). Άλαλα τα χείλη των ευσεβών!

Επιστρατεύονται αρρώστιες και χαλάζι για τους απίστους: «Σας επάταξα με ανεμοφθορίαν και με ερυσίβην και με χάλαζαν» (Αγγαίος Β΄ 17).

Οι κατάρες του φθάνουν μέχρι και τετάρτης γενεάς: «Εγώ ο Κύριος ο Θεός σου είμαι Θεός ζηλότυπος ανταποδίδων τας αμαρτίας των πατέρων επί τα τέκνα, έως τρίτης και τετάρτης γενεάς» (Έξοδος Κ΄ 5).

Απίστευτες κατάρες και ατελείωτες απειλές σε έναν ορυμαγδό τριών σελίδων απ΄ το (Δευτερονόμιο ΚΗ΄ 15-68 ), που πραγματικά αξίζει να το διαβάσετε ολόκληρο. Ένας θεϊκός οχετός πραγματικά ατελείωτος ...;

Και όταν βλέπει, πως δεν πείθονται οι άπιστοι με τις απειλές του προχωρά σε μαζικές εκκαθαρίσεις: «Και είπεν ο Κύριος προς τον Μωυσήν. Λάβε πάντας τους αρχηγούς του λαού, και κρέμασον αυτούς ενώπιόν του Κυρίου κατέναντι του ηλίου ( ...; ). Ήσαν δε οι αποθανόντες εν τη πληγή εικοσιτέσσαρες χιλιάδες» (Αριθμοί ΚΕ΄ 4-9). 24.000 νεκροί εβραίοι που δεν τον πίστευαν, μέσα σε μία ημέρα, πάντοτε κατ΄ εντολή του πανάγαθου...

Ο Γιαχβέ μισεί και ζηλεύει τα αγάλματα. Ίσως διότι αυτός δεν είχε ποτέ άγαλμα δικό του. Οι σχολές καλών τεχνών θα πρέπει κάποτε να τον επικηρύξουν: «Αυτοί με παρώξυναν εις ζηλοτυπίαν με τα μη όντα θεοί, με τα είδωλα αυτών με παρώργισαν» (Δευτερονόμιον ΛΒ΄ 21).

Ο Γιαχβέ συνομιλεί με το Σατανά για τις πληγές, που θα βρουν τον Ιώβ. (Μεσαιωνικό χειρόγραφο).
alt

«Και θέλω εξολοθρεύσει τα γλυπτά σου και τα είδωλά σου εκ μέσου σου. Και δεν θέλεις πλέον λατρεύσει το έργον των χειρών σου. Και θέλω ανασπάσει τα άλση σου εκ μέσου σου» (Μιχαίας Ε΄ 14).

«Αλλά ούτω θέλετε κάμει προς αυτούς. Τους βωμούς αυτών θέλετε καταστρέψει, και τα αγάλματα αυτών θέλετε συντρίψει, και τα άλση αυτών θέλετε κατακόψει, και τα αγάλματα αυτών θέλετε καύσει εν πυρί» (Δευτερονόμιον Ζ΄ 5).

Η ζηλοτυπία του ξεπερνά κάθε όριο: «Ούτω λέγει ο Κύριος των δυνάμεων. Είμαι ζηλότυπος δια την Σιών εν ζηλοτυπία μεγάλη, και είμαι ζηλότυπος δι΄ αυτήν εν οργή μεγάλη» (Ζαχαρίας Η΄ 2). «Διότι Κύριος ο Θεός σου είναι πυρ καταναλίσκον, Θεός ζηλότυπος» (Δευτερονόμιον Δ΄ 24).

Η πυρομανία είναι μία απ΄ τις αγάπες του Γιαχβέ: Στη Γάζα και στην Τύρο απειλεί να εξαπολύει πυρ και να τις πυρπολήσει: «Αλλά θέλω εξαποστείλει πυρ εις το τείχος της Γάζης, και θέλει καταφάγει τα παλάτια αυτής ( ...; ). Θέλω εξαποστείλει πυρ εις το τείχος της Τύρου, και θέλει καταφάγει τα παλάτια αυτής» (Αμώς Α΄ 7-10).

Μίσος και πυρπόληση κατά των δασών: «Και το φως του Ισραήλ θέλει γίνει πυρ και ο Άγιος αυτού φλοξ και θέλει καύσει και καταφάγει τας ακάνθας αυτού και τους τριβόλους αυτού εν μία ημέρα. Και θέλει αφανίσει την δόξα του δάσους αυτού και του καρποφόρου αγρού αυτού από ψυχής έως σαρκός» («Ησαΐας» Θ΄ 16-18 ).

«Άνοιξον Λίβανε τας θύρας σου, και ας καταφάγη πυρ τας κέδρους σου ( ...; ) δρυς της Βασάν, διότι το δάσος το απρόσιτον κατεκόπη» (Ζαχαρίας ΙΑ΄ 1-2). Μήπως είναι οικοπεδοφάγος; (Βλ.Η ιεροποίηση του εμπρησμού στο Χριστιανισμό).

 

Είναι και μαχαιροβγάλτης ο Γιαχβέ: «Διότι η μάχαιρά μου εμεθύσθη εν τω ουρανώ ( ...; ). Η μάχαιρα του Κυρίου είναι πλήρης αίματος» (Ησαΐας ΛΔ΄ 5-6).

Είναι και καννίβαλος ο Γιαχβέ ...; Προτρέπει τους Εβραίους να κάνουν ανθρωποθυσίες, να πίνουν αίμα και να τρώνε σάρκες ανθρώπων, τους οποίους λέει να τους θυσιάζουν όπως τα ζώα: «Θέλετε φάγει την σάρκα των ισχυρών, και πίει το αίμα των αρχόντων της γης ( ...; ). Και πίειν αίμα εις μέθην, εκ της θυσίας μου την οποίαν εθυσίασα δια σας. Και θέλετε χορτασθή επί της τραπέζης μου από ίππων και αναβατών, από ισχυρών και από παντός ανδρός πολεμιστού, λέγει ο Κύριος ο Θεός» (Ιεζεκιήλ ΛΘ΄ 18-20).

Απειλές καννιβαλισμού εναντίον των Εβραίων, που τον εξοργίζουν: «Και θέλετε φάγει τας σάρκας των υιών σας, και τας σάρκας των θυγατέρων σας θέλετε φάγει» (Λευιτικόν ΚΣΤ΄ 29). «Και θέλεις φάγει τον καρπόν της κοιλίας σου, τας σάρκας των υιών σου, και των θυγατέρων σου» (Δευτερονόμιον ΚΗ΄ 53). Εδώ ξεπέρασε και τον κινηματογραφικό Hannibal ...;

Είναι και φονιάς παιδιών ο Γιαχβέ, αφού στέλνει δύο αρκούδες, που κατασπάραξαν σαράντα δύο παιδιά, γιατί κορόιδευαν τον ιερέα του Ελισσαιέ: «Εξήλθον εκ της πόλεως παιδία μικρά και έλεγον προς αυτόν. Ανέβαινε, φαλακρέ, ανέβαινε, φαλακρέ! Ο δε εστράφη οπίσω, και ιδών αυτά, κατηράσθη αυτά εις το όνομα του Κυρίου. Και εξήλθον εκ του δάσους δύο άρκτοι, και διεσπάραξαν εξ αυτών τεσσαράκοντα δύο παιδία» (Βασιλειών Β΄ 23-24).

Τα εγκλήματα και οι πρακτικές των πιο παρανοϊκών δολοφόνων της ανθρωπότητας ωχριούν μπροστά στα αποτρόπαια σαδιστικά εγκλήματα και τις παιδοδολοφονίες του Γιαχβέ.

Δημιουργία και προσωπικό απόρρητο

Στη δημιουργία τού ανθρώπου συντελούν κι άλλοι θεοί ...; Τον άνθρωπο, όπως ο ίδιος μας λέει, τον έφτιαξαν πολλοί θεοί μαζί του. Και είναι όμοιοι αυτοί οι θεοί και ο Γιαχβέ μ΄ εμάς τους ανθρώπους: «Και είπεν ο Θεός. Ας κάμωμεν άνθρωπον κατ΄ εικόνα ημών και καθ΄ ομοίωσιν ημών» (Γένεσις Α΄ 26). Επίσης ο Γιαχβέ λέει, ότι ο Αδάμ έγινε ένας σαν κι αυτούς: «Κι είπεν ο Κύριος ο Θεός. Ιδού έγεινεν ο Αδάμ ως εις εξ ημών» (Γένεσις Γ΄ 22). Αν και αλλού λέει, ότι είναι μόνος του: «Ότι εκτός εμού δεν υπάρχει ουδείς. Εγώ είμαι ο Κύριος και δεν υπάρχει άλλος» (Ησαΐας ΜΕ΄ 6). Άγνωσται αι βουλαί του Κυρίου ...;

Είχε ερωμένη και παιδιά ο Γιαχβέ; Βέβαια, είχε ερωτικές σχέσεις με κάποια Άννα, απ΄ την οποία απέκτησε πέντε παιδιά: «Επεσκέφθη δε ο Κύριος την Άνναν και συνέλαβε, και εγέννησε τρεις υιούς και δύο θυγατέρας» (Σαμουήλ Α΄, Β΄ 21). Καρπερός ο μάγκας ...;

Είχε όμως και πολλά εγγόνια «Ιδόντες οι υιοί του Θεού τας θυγατέρας των ανθρώπων ότι ήσαν ωραίαι, έλαβον εις εαυτούς γυναίκας εκ πασών όσας έκλεξαν» (Γένεσις ΣΤ΄ 2). Τελικά δεν ήταν μόνο ο Χριστός υιός του Γιαχβέ, υπήρχαν κι άλλοι γιοί του ...;

Κάνει λάθη ο Γιαχβέ; Μιλάει για δύο φωστήρες, που μας φωτίζουν μέρα και νύχτα, τον Ήλιο και τη Σελήνη. Όμως, ότι η Σελήνη (ο δεύτερος φωστήρας) είναι ετερόφωτη και παίρνει το φως που εκπέμπει απ΄ τον Ήλιο, αυτό δεν το γνωρίζει: «Ας γείνωσι φωστήρες εν τω στερεώματι του ουρανού, δια να διαχωρίζωσι την ημέραν από της νυκτός ( ...; ). Και έκαμεν ο Θεός τους δύο φωστήρας τους μεγάλους, τον φωστήρα τον μέγαν δια να εξουσιάζη επί της ημέρας και τον φωστήρα τον μικρότερον δια να εξουσιάζη επί της νυκτός ( ...; ). Και έθεσεν αυτούς ο Θεός εν τω στερεώματι του ουρανού, δια να φέγγουν επί της γης» (Γένεσις Α΄ 14-17).

Αλλά και για τον Ήλιο δεν γνωρίζει τί του γίνεται, αφού λέει, ότι ο ίδιος σταμάτησε τον Ήλιο να κινείται, για να σφάξουν οι περιούσιοι εβραίοι του τούς Χαναναίους! Λες κι ο Ήλιος κινείται: «Και είπεν ενώπιον του Ισραήλ. Στήθι, ήλιε, επί την Γαβαών και συ, σελήνη, επί την φάραγγα Αιαλών». Κι όμως κινείται ...;

alt Γιαχβέ:
- Λίγο αριστερά, λίγο πιο ψηλά...


Γελοιογραφία εμπνευσμένη από το εδάφιο Α΄ 16 της προς Κολοσσαείς επιστολής του Παύλου. («Ότι εν αυτώ εκτίσθη τα πάντα, τα εν τοις ουρανοίς και τα επί της γης, τα ορατά και τα αόρατα», reverendfun.com.)

Είναι και επιδειξίας ο θεός, αφού έδειξε και τα οπίσθιά του στον Μωυσή: «Και είπεν ο Κύριος, ιδού τόπος πλησίον μου και θέλεις σταθείς επί της πέτρας, και όταν η δόξα μου διαβαίνη, θέλω σε βάλει εις το σχίσμα της πέτρας, και θέλω σε σκεπάσει με την χείρα μου εωσού παρέλθω, και θέλω σηκώσει την χείρα μου και θέλεις ιδεί τα οπίσω μου, το δε πρόσωπόν μου δεν θέλεις ιδεί» (Έξοδος ΛΓ΄ 21-23). Εδώ πολλά θα μπορούσαμε να σκεφτούμε ...;

Ο Γιαχβέ είναι και παλαιστής, ήρθε στα χέρια με τον Ιακώβ παλεύοντας μέχρι πρωίας κι αφού δυσκολεύτηκε να τον νικήσει, τον βάφτισε Ισραήλ δηλαδή «δυνατό»: «Ο δε Ιακώβ έμεινε μόνος και επάλαιε μετ΄ αυτού άνθρωπος ως τα χαράγματα της αυγής ( ...; ). Δεν θέλει καλεσθή πλέον το όνομά σου Ιακώβ αλλά Ισραήλ» (Γένεσις ΛΓ΄ 24-27). Ίσως δεν έφαγε καλό πρωινό πριν την πάλη ...;

Ο Γιαχβέ πάσχει από αμνησία. Στο εδάφιο ΙΗ΄ της Γένεσης λέει, ότι έκανε μαζί τούς πρωτόπλαστους «άρσεν και θήλυ εποίησεν αυτούς» (Γένεσις Α΄ 27). Λίγο παρακάτω μετανοιώνει: «Και κατασκεύασε Κύριος ο Θεός την πλευράν την οποίαν έλαβεν από του Αδάμ εις γυναίκα και έφερεν αυτήν προς τον Αδάμ» (Γένεσις Β΄ 22).

Τιμώρησε σκληρά και καταράστηκε τον Αδάμ και την Εύα με δεινά, που τα κουβαλάμε όλοι οι άνθρωποι μέχρι σήμερα με το προπατορικό αμάρτημα: «Προς δε την γυναίκα είπε. Θέλω υπερπληθύνει τας λύπας σου και τους πόνους της κυοφορίας σου, με λύπας θέλεις γεννά τέκνα». «Προς δε τον Αδάμ είπεν ( ...; ). Κατηραμένη να ναι η γη εξ΄ αιτίας σου, με λύπας θέλεις τρώγει τους καρπούς αυτής πάσας τας ημέρας της ζωής σου ( ...; ). Εν τω ιδρώτι του προσώπου σου θέλεις τρώγει τον άρτον σου» (Γένεσις 16-18 ).





«Και εγένετο εσπέρα και εγένετο πρωί, ημέρα μία», αναφέρεται στα σχετικά με τη δημιουργία του κόσμου εδάφια της «Γένεσης». Η αναφορά αφορά σαφώς ημέρες κι όχι ακαθόριστα χρονικά διαστήματα, όπως προσπαθούν να δικαιολογήσουν οι χριστιανοί θεωρητικοί. Τελευταίους την εβδομάδα της δημιουργίας, και προτού να ξεκουρασθεί, ο Γιαχβέ έφτιαξε τους ανθρώπους: Μαζί άνδρα, γυναίκα (Α΄ 27) ή πρώτα τον άνδρα κι από το πλευρό του τη γυναίκα (Β΄ 18-22), πριν από τα ζώα (Β΄ 4-25) ή μετά τα ζώα (Α΄ 25-27).
alt

Επίσης είναι ρατσιστής και άπονος ο θεός. Όταν η Σάρα, η σύζυγος του Αβραάμ, αποφάσισε να πετάξει στην έρημο το υιοθετημένο της παιδί, που είχε κάνει ο Αβραάμ με την δούλη του την Άγαρ, ο Γιαχβέ έπεισε τον Αβραάμ να το πράξει: «Και είπεν ο Θεός προς τον Αβραάμ. Ας μην φανεί σκληρόν εις τους οφθαλμούς σου περί του παιδίου, και περί της δούλης σου, κατά πάντα όσα είπη προς εσέ η Σάρα άκουσε τους λόγους αυτής ( ...; ). Σηκωθείς δε ο Αβραάμ ενωρίς το πρωί άλαβεν άρτους και ασκόν ύδατος και έδωκεν εις την Άγαρ, επιθέσας αυτά εις τον ώμον αυτής, και το παιδίον και απέπεμψεν αυτήν. Η δε αναχωρήσασα περιπλανάτο εν τη ερήμω Βηρ-σαβεέ» (Γένεσις ΚΑ΄ 9-14).

Για τις μη παρθένες η ποινή, που επισύρει Γιαχβέ είναι θάνατος δια λιθοβολισμού: «και οι άνθρωποι της πόλεως αυτής θέλουσι λιθοβολήσει αυτήν με λίθους και θέλει αποθάνει» (Δευτερονόμιον ΚΒ΄ 21). Ότι γίνεται δηλαδή μέχρι σήμερα στις φανατικές Ισλαμικές κοινωνίες.

Είναι τσιγκούνης και συμφεροντολόγος ο θεός, αφού ζητά από τους πιστούς του Εβραίους διάφορα αγαθά ζώα, άργυρο, χρυσό, χαλκό και σίδηρο: «Και δεν θέλουσι εμφανίζεσθαι ενώπιον του Κυρίου κενοί» (Δευτερονόμιον ΙΣΤ΄ 16). Όπως στις εκκλησίες σήμερα. «Πάντα τα πρωτότοκα όσα γεννώνται μεταξύ των βοών σου και των προβάτων σου τα αρσενικά, θέλεις αφιερώνει εις τον Κύριον τον Θεόν σου» (Δευτερονόμιον ΙΕ΄ 19). «Εμού είναι το αργύριον και εμού το χρυσίον λέγει ο Κύριος των δυνάμεων» (Αγγαίος Β΄ 8 ).

Έχει δε και δικό του θησαυροφυλάκιο (κορβανά), που πρέπει να είναι πάντοτε γεμάτο: «Άπαν δε το αργύριον και το χρυσίον, και τα σκεύη τα χάλκινα και τα σιδηρά, είναι αφιερωμένα εις τον Κύριον, εις το θησαυροφυλάκιον του Κυρίου θέλουσι εισαχθή» (Ιησούς του Ναυή ΣΤ΄ 19).

alt
Ο Γιαχβέ μισεί τις γαρίδες: «Και ταύτα, α φάγεσθε από πάντων των εν τοις ύδασι πάντα όσα εστίν αυτοίς πτερ{για και λεπίδες εν τοις ύδασι και εν ταις θαλάσσαις και εν τοις χειμάρροις, ταύτα φάγεσθε. Και πάντα όσα ουκ έστιν αυτοίς πτερύγια, ουδέ λεπίδες εν τω ύδατι, ή εν ταις θαλάσσαις και εν τοις χειμάρροις, από πάντων, ων ερεύγεται τα ύδατα, και από πάσης ψυχής της ζώσης εν τω ύδατι, βδέλυγμά εστικαι βδελύγματα έσονται υμίν" από των κρεών αυτών ουκ έδεσθε και τα θνησιμαία αυτών βδελύξεσθε" και πάντα όσα ουκ έστιν αυτοίς πτερύγια, ουδέ λεπίδες, των εν τοις ύδασι, βδέλυγμα τούτό εστιν υμίν.».(Δευτερονόμιον ΙΑ΄ 9-12).

Στον Ιεζεκιήλ ο Γιαχβέ δείχνει έντονες τάσεις κοπρολαγνείας, αφού προτρέπει τον προφήτη του να φάει κόπρανα μαζί με το φαγητό του: «Και θέλεις τρώγει αυτούς ως κριθίνους εγκρυφίας, και θέλεις ψήνει αυτούς με κόπρον εξερχομένην από ανθρώπου, έμπροσθεν των οφθαλμών αυτών» (Ιεζεκιήλ Δ΄ 12). Όταν ο προφήτης δικαίως διαμαρτύρεται του κάνει τελικά την παραχώρηση να φάει κόπρανα βοών: «Και είπε προς εμέ. Ιδέ έδωκα εις σε κόπρον βοός αντί κόπρου ανθρωπίνης, και με ταύτην θέλεις ψήσει τον άρτον σου» (Ιεζεκιήλ Δ΄ 15).

Τους Εβραίους στρατιώτες, τους συμβουλεύει να κουβαλούν μαζί τους ένα φτυάρι και να θάβουν τα κόπρανά τους, διότι ο ίδιος ο Γιαχβέ περπατάει ανάμεσά τους στο στρατόπεδο και φοβάται να μην τα πατήσει! «Και θέλεις έχει τόπον έξω του στρατοπέδου, και θέλεις έχεις πτυάριον μικρόν μεταξύ των όπλων σου. Και όταν κάθησαι έξω, θέλεις σκάπτει δι΄ αυτού, και θέλεις στρέψει, και σκεπάσει το εξερχόμενον από σου. Διότι ο Κύριος ο Θεός σου περιπατεί εν μέσω του στρατοπέδου σου» (Δευτερονόμιον ΚΓ΄ 13-14). Όποιος την νύχτα περπατεί ...;

* * *

Θα χρειαζόμασταν πολλές σελίδες, για να καταγράφαμε αναλυτικά την άρρωστη ψυχοσύνθεση και τα κακουργήματα του δυνάστη θεού Γιαχβέ, μέσα απ΄ την Παλαιά Διαθήκη το δήθεν «ιερό» αυτό βιβλίο, αλλά και τα στυγερά εγκλήματα που έγιναν απ΄ τους ταγούς του, Χριστιανούς, Μουσουλμάνους και Εβραίους κατά την διάρκεια των 1.700 ετών, απ΄ την στιγμή της εμφάνισής του μέχρι σήμερα. Για όσους από εμάς, που θέλουμε να σεβόμαστε την ύπαρξή μας ως νοήμονα όντα, ο Γιαχβέ το κωμικοτραγικό αυτό προϊόν της Ασιατικής δεισιδαιμονίας και παραφροσύνης, μπορεί να είναι μόνον ένα μυθολογικό τέρας, πολύ χειρότερο της Μέδουσας, της Λερναίας Ύδρας, της Σκύλλας, ή της Εμπούσσης...

Και παρά τα όσα ειπώθηκαν εδώ για το άθλιο αυτό θεολογικό ανοσιούργημα, οι πλείστοι εκ των Ρωμιών συμπολιτών μας, αλλά και τα δισεκατομμύρια των άνοων Χριστιανών, Μουσουλμάνων και Εβραίων, θα συνεχίσουν να ζούνε εγκλωβισμένοι μέσα στον θεολογικό τους εφιάλτη, για πολλές γενεές ακόμα ...;

Βασίλειος Μαυρομμάτης

 
Αναδημοσίευση από
alt

ΣΚΥΘΟΠΟΛΗ - ΝΑ ΠΩΣ ΕΠΙΒΛΗΘΗΚΕ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

ΣΚΥΘΟΠΟΛΗ - ΝΑ ΠΩΣ ΕΠΙΒΛΗΘΗΚΕ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑΟι περισσότεροι Έλληνες μέσα από την παραπληροφόρηση τής εκκλησίας και της ανθελληνικής πολιτικής εξουσίας αγνοούν παντελώς το τρόπο επιβολής του χριστιανισμού στην πατρίδα μας. Aν τύχει και ρωτήσεις κανένα πιστό θα σου πει ότι οι "ειδωλολάτρες" Έλληνες έγιναν χριστιανοί με τον λόγο του Ιησού και με την διδασκαλία του Σαούλ! Αυτό είναι μεγάλο ψέμα γιατί ο χριστιανισμός επιβλήθηκε δια τής βίας στους Έλληνες και τους Ρωμαίους πολλά χρόνια μετά τον θάνατο του Ιησού και του Σαούλ! Θα δούμε παρακάτω τα ιστορικά ντοκουμέντα που αποδεικνύουν την αλήθεια του θέματος. Θα ήθελα να σημειώσω εδώ ότι η προσωπική μου άποψη είναι ότι ο Ιησούς είναι ένα μυθικό κατασκεύασμα του Κωνσταντίνου.

Η Σκυθόπολις ή Μπετσηάν ή Beit She'an στο Ισραήλ, είναι μια πόλη άγνωστη στους περισσότερους από εμάς. Στη Βίβλο μνημονεύεται ως Βεθσηάν ή Βεθσάν και βρίσκεται 8 χιλιόμετρα δυτικά του ποταμού Ιορδάνη και 28 χιλιόμετρα νότια της λίμνης Τιβεριάδας. Ο Ηρόδοτος μας λέει ότι οι Έλληνες την αποκαλούσαν "Σκυθόπολη" λόγω της κατάληψής της από τους Σκύθες το 631 π.Χ. Ωστόσο, σύμφωνα με τον έγκριτο Ρωμαίο στρατιωτικό και ιστορικό Αμμιανό Μαρκελλίνο, φαίνεται ότι εκεί λειτούργησε το πρώτο στρατόπεδο θανάτου της Ιστορίας, ιδρυθέν περίπου το 341 μ.Χ. από τον Κωνστάντιο τον Β', δευτερότοκο γιο του "Μεγάλου" Κωνσταντίνου - και θύματα δεν ήσαν αυτήν τη φορά Εβραίοι, αλλά Εθνικοί που αρνήθηκαν να ασπασθούν το χριστιανισμό.

Πού αναφέρονται όλα αυτά; Στο 19ο τόμο του έργου του με τίτλο "Res Gestae Libri XXXI". Το έργο αυτό ως τώρα δεν γνωρίζω να έχει μεταφρασθεί στα ελληνικά και, μέχρι τώρα, μοναδικές αναφορές σ' αυτά τα γεγονότα σε ελληνικές πηγές είναι η αναφορά του Ροΐδη στις "Σημειώσεις εις την "Πάπισσαν Ιωάνναν" (σελ. 200) και ένα άρθρο του Παν. Κουβαλάκη στο περιοδικό "Δαυλός" (τεύχος 258, Ιούνιος 2003, σελ. 16866-16870).

Ας δούμε τι γράφει ο Ροΐδης:
Ουχ ήττον επιβαρυντική είναι και η μαρτυρία του Αμμιανού Μαρκελλίνου, ην πιστώς μεταφράζομεν: «Ήρκει να κατηγορηθή τις υπό κακοβούλου κατασκόπου, ότι έφερ περί τον τράχηλον φυλακτήριον κατά του πυρετού ή εφάνη παρακαθήμενος πλησίον τάφου ή ερειπίου, ίνα καταδικασθή εις θάνατον ως ειδωλολάτρης ή νεκρόμαντις. Εκ των απωτάτων άκρων της αυτοκρατορίας, εσύροντο αλυσόδετοι πάσης τάξεως και ηλικίας πολίται, ων οι μεν απέθνησκον καθ' οδόν, οι δε εν τοις δεσμωτηρίοις· οι δε επιζώντες εστέλλοντο εις Σκυθόπολιν, απόκεντρον εν Παλαιστίνη Πόλιν, όπου είχον στηθή τα βασανιστήρια και το σφαγείον. Ο πρώτος βασανισθείς ην ο Σιμπλίκιος, μετά τούτον Παρνάσιος, είτα ο Ανδρόνικος...
Εμπνευστής και οργανωτής του σφαγείου αυτού ήταν, σύμφωνα με τη μαρτυρία του Αμμιανού, ο επίσκοπος Αλεξανδρείας Γεώργιος. Στο 11ο κεφάλαιο του 17ου τόμου του έργου του, ο Αμμιανός αναφέρει: "ο Γεώργιος με τη συμμορία του προχωρούσε στους δρόμους των Ελλήνων της Αλεξάνδρειας κομματιάζοντας ανθρώπους και καίγοντας τα πάντα" και είχε αναρριχηθεί στη θέση του επισκόπου εξοντώνοντας πολλούς ανθρώπους».

Είναι σημαντικό εδώ να τονίσουμε και να αναφέρουμε ότι οι Εθνικοί (κυρίως ελληνόθρησκοι) ήταν ακόμη πλειοψηφία μεταξύ των υπηκόων της αυτοκρατορίας και κατείχαν, λόγω καταγωγής, μορφώσεως και προϋπηρεσίας, όλες σχεδόν τις διοικητικές θέσεις στις ρωμαϊκές επαρχίες. Μην ξεχνάμε ότι εκείνο τον καιρό οι μετέπειτα "άγιοι" της εκκλησίας επεδίδοντο σε έναν αδυσώπητο αγώνα εξόντωσης των "ειδωλολατρών" ώστε να επικρατήσει το δικό τους δόγμα. Ο Γεώργιος λοιπόν, φαίνεται ότι έθεσε ως στόχο την εξόντωση των Εθνικών, αφού η παρουσία τους αποτελούσε εμπόδιο στο στόχο της απόλυτης επικράτησης του Χριστιανισμού. Προσφέρθηκε στον αυτοκράτορα να γίνει "υπερασπιστής του", ζητώντας τη συνδρομή του για να καταπνίξει κάθε συνωμοσία που μπορεί να οργανωνόταν κατά του προσώπου του αυτοκράτορα.

Ο Αμμιανός απορεί (ο.π., 19:12) πως «ο στενόμυαλος Κωνστάντιος, ενώ κώφευε σ' άλλα σοβαρά ζητήματα και ήταν πάντοτε καχύποπτος, στην προκειμένη περίπτωση πείσθηκε πλήρως από το Γεώργιο». Νομίζω ότι κακώς απορούσε ο Αμμιανός, γιατί και ο ίδιος ο αυτοκράτορας επιθυμούσε την εξόντωση των Εθνικών, που με τη μόρφωσή τους σκέπτονταν ανεξάρτητα από τη βούλησή του και δεν υποτάσσονταν τυφλά.

Έτσι, ο Κωνστάντιος δέχθηκε και έστειλε στη Σκυθόπολη τον αρχιγραμματέα του τον Παύλο, αποκαλούμενο και "Τάρτατο", θεωρούμενο ως επαγγελματία εξολοθρευτή και διαβόητο για τη σκληρότητά του. Από κοινού ο Γεώργιος και ο Παύλος οργάνωσαν το στρατόπεδο συγκέντρωσης της Σκυθόπολης.

Αναφέρει ο Αμμιανός: «το θέατρο των βασανιστηρίων και του θανάτου, η Σκυθόπολη, μια πόλη της Παλαιστίνης, έμοιαζε για δυο λόγους καταλληλότερη από κάθε άλλη: ήταν η πιο απομονωμένη και κυρίως βρισκόταν ανάμεσα στην Αντιόχεια και την Αλεξάνδρεια, από τις οποίες προερχόταν ο μεγαλύτερος αριθμός των κατηγορουμένων» (ο.π.).

Η κύρια κατηγορία ήταν βέβαια αυτή της «εσχάτης προδοσίας» και σταδιακά άρχισε να απαγγέλλεται εναντίον όλων των Εθνικών αδιακρίτως. Χαρακτηρίζονταν υπονομευτές του αυτοκράτορα, συλλαμβάνονταν και οδηγούνταν στη Σκυθόπολη, μόνο και μόνο επειδή διατηρούσαν τις θρησκευτικές τους παραδόσεις: «έφτανε να φορά κανείς στο λαιμό του ένα φυλαχτό κατά του πυρετού ή άλλης αρρώστιας ή να κάθεται κοντά σε τάφο για να κατηγορηθεί ότι επικαλείται φαντάσματα και δαίμονες και να θανατωθεί» (ο.π., 19:12, παρ. 14).

Το κολαστήριο άρχισε γρήγορα να δέχεται "πελάτες" όχι μόνο απ' την Ανατολή, αλλά και από όλη την αυτοκρατορία. Γράφει ο Αμμιανός: «Απ'όλο σχεδόν τον κόσμο ευγενείς ή απλοί πολίτες οδηγούνταν αλυσοδεμένοι στη Σκυθόπολη. Μερικοί υπό το βάρος των αλυσίδων και τις κακουχίες της φυλακής πέθαιναν πριν καν δικαστούν» (ο.π., 19:12, παρ. 7).

Ελάχιστοι γλίτωσαν - είτε γιατί "είδαν το φως" (όπως οι "αντιφρονούντες" στη Μακρόνησο) είτε γιατί κατάφεραν να αποδείξουν την αθωότητά τους. Αυτοί οδηγούνταν στην εξορία και οι περιουσίες τους κατάσχονταν, για να τροφοδοτήσουν τα χριστιανικά κοινόβια. Τέτοιας "επιείκιας" έτυχαν και γλίτωσαν το θάνατο (όχι όμως και τα βασανιστήρια) επιφανείς άνδρες όπως ο Σιμπλίκιος, ο Παρνάσιος, ο Ανδρόνικος κ.α.

Ο Παύλος είχε, σύμφωνα με τον Αμμιανό, τόση εξουσία στα χέρια του, ώστε «με μια κίνηση του κεφαλιού του, με ένα του μόνο νεύμα εξαρτιόταν η ζωή όλων όσων περπατούσαν στη γη» (ο.π., 19:12, παρ. 13). Αληθινός πρόδρομος των διοικητών των χιτλερικών στρατοπέδων συγκέντρωσης ο Παύλος...
Η διάρκεια ζωής του σφαγείου της Σκυθοπόλεως παραμένει άγνωστη. Θεωρώ βέβαιο ότι ο Ιουλιανός (ο "παραβάτης"), αν το βρήκε εν ενεργεία, το έκλεισε το 361 μ.Χ. Ωστόσο η ζημιά είχε ήδη γίνει.

Έτσι, για περίπου 20 χρόνια λειτουργούσε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, με θύματα πρωτίστως Έλληνες Εθνικούς (αλλά και άλλους πολυθεϊστές). Η 20ετής λειτουργία αυτού του σφαγείου αποκαλύπτει περίτρανα, πώς επιβλήθηκε ο Χριστιανισμός στον ελληνικό κόσμο, και γιατί ακολούθησε ο Μεσαίωνας. Αποκαλύπτει επίσης και το γιατί τα μετέπειτα αυτοκρατορικά διατάγματα, που θέσπισαν την "επί ελληνισμώ" θανατική καταδίκη, εφαρμόσθηκαν χωρίς την παραμικρή αντίδραση. Αποκαλύπτει και την έλλειψη αντίδρασης όταν, σαράντα χρόνια αργότερα, ο Αλάριχος αποδεκάτισε τις ελληνικές πόλεις, συνοδευόμενος από ορδές μοναχών. Στα γεγονότα εκείνα εξοντώθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες. Όσοι απέμειναν, μπήκαν στο "ποίμνιο" για να σώσουν τις ζωές τους, δεχόμενοι άκοντες-εκόντες την αλλοίωση της εθνικής και πολιτιστικής τους ταυτότητας.

Αυτά που οι ομόθρησκοι σας χριστιανοί, της μικρής ψεύτικης αγάπης και του Μεγάλου αληθινού μίσους έκαναν στην Σκυθόπολη δεν τα βλέπετε;
«η θα γίνεις χριστιανός η θα πεθάνεις» έλεγαν τότε στους Έλληνες προγόνους μας, αυτοί που νομίζετε αδερφούς σας, κι αντί να ανοίξετε τα μάτια σας και να διαβάσετε ιστορία, έχετε πέσει με τα μούτρα μέσα στο πορνογράφημα της δήθεν αγίας γραφής σας!

Τι ήταν η Σκυθόπολις;
Το περιγράφει ο Εμμανουήλ Ροϊδης στην Πάπισα Ιωάννα... «Και ου μόνον κατά των λίθων επέδειξαν τον χριστιανικόν ζήλον των οι ακάματοι εκείνοι ειδωλοθραύσται, αλλά και κατά των δυστυχών εκείνων, όσους υπωπτεύοντο εμμένοντας εις των πατέρων των την θρησκείαν. Ο σφάζων πρόβατον προς οικογενειακήν ευωχίαν, ο προσφέρων άνθη εις του πατρός του τον τάφον, ο συλλέγων χαμαίμηλα εις το φως της σελήνης, ο αρωματίζων την οικίαν του ή φέρων ανηρτημένον περί τον τράχηλον φυλακτήριον κατά του πυρετού κατεμηνύετο υπό κουκουλοφόρων κατασκόπων ως μάγος ή ειδωλολάτρης, κατεβαρύνετο δι αλύσεων και εστέλλετο εις Σκυθούπολιν, όπου είχε στηθεί το χριστιανικόν κρεουργείον. Εκεί συνεδρίαζον ευσεβείς δικασταί, αμιλλώμενοι τις πλείονας ειδωλολάτρας να οπτήσει επί εσχάρας, να βράση εντός ζέοντος ελαίου ή να κατακόψη μεληδόν. Μυριάδες μαρτυρολογίων διηγούνται τας αθλήσεις των χριστιανών ομολογητών, εκ των πληγών των οποίων έσταζε γάλα, και τους εδρόσιζον αι φλόγες, αλλ' ουδείς έγραψεν ακόμη το αψευδές συναξάριον των μαρτύρων εκείνων, οίτινες αντί μυθώδους γάλακτος έχυσαν αίμα αληθές και αντί να δροσίσει κατέκαυσε το πυρ της χριστιανικής ανεπιεικίας, καυστικότερον όν, φαίνεται, του πυρός της πολυθεϊκής ωμότητος».

Σε εκτενέστερη περικοπή ο Ροϊδης επισημάνει: «Κατά τας αρχάς του Μεσαίωνος επί Ουάλεντος, Ουαλεντινιανού και Θεοδοσίου συνεστήθη εν Ανατολή αληθής «Ιερά Εξέτασις», ής αι θηριωδίαι, αι καταπιέσεις και αι σφαγαί δεν έχουσι τι να φθονήσωσιν εις τους Ιεροδικαστάς της Ισπανίας, οίτινες άτομα μόνον κατεδίωκον επί κακοδοξία, ενώ οι Ορθόδοξοι «σωφρονισταί» της Ανατολής προυτίθεντο να εξαλείψωσιν αθρόους από του προσώπου της γης πάντας τους ελληνίζοντας ή φιλοσοφούντας. Τα περί τούτων χωρία των συγχρόνων ιστορικών εξαλείφουσι παν ίχνος αμφιβολίας, διεγείροντα αγανάκτησιν και φρίκην κατά των ελθόντων «βαλείν μάχαιραν και ουχί ειρήνην».

Παρά του χριστιανού χρονογράφου Σωζομένου, ον ουδείς βεβαίως θέλει κατηγορήσει ως συκοφαντούντα τους ομοθρήσκους του, μανθάνομεν ότι «των ελληνιστών μικρού πάντες κατ' εκείνο διεφθάρησαν, και οι μεν πυρί, οι δε ξίφει απολέσθαι προσετάχθησαν. Παραπλησίως δε δια την αυτήν αιτίαν διεφθάρησαν οι ανά πάσαν την αρχομένην λαμπρώς φιλοσοφούντες. Αλλά και εις μη φιλοσόφους, εσθήτι δε τη εκείνων χρωμένους εχώρει ο φόνος- ως μηδέ τους τα- άλλα επιτηδεύοντας κροκωτοίς τριβωνίοις αμφιένυσθαι, δι υπόνοιαν κινδύνου και δέος» (Ερμ. Σωζομένου, "Εκκλ. Ιστορ.", βιβλ. Στ', κεφ. 35).

Αντιλαμβάνεστε τι λέει ο χριστιανός Σωζόμενος; Η τρομοκρατία είχε φτάσει σε τέτοια επίπεδα που οι άνθρωποι φοβόντουσαν τι ρούχα θα φορέσουν για να μην τους περάσουν για φιλόσοφους!!!!

Δεν γνωρίζω πόσοι θανατώθηκαν στο σφαγείο της Σκυθόπολης. Ο Χίτλερ σκότωσε "εκατομμύρια" Εβραίους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης μέσα σε λιγότερο από 5 χρόνια. Δεν έχω κανένα λόγο να θεωρώ απίθανη την εξόντωση εκατοντάδων χιλιάδων, αν όχι εκατομμυρίων Εθνικών, με δεδομένη την κατοπινή έλλειψη αντίδρασης εκ μέρους των Εθνικών στις εναντίον τους βιαιοπραγίες εκ μέρους των Χριστιανών και των βαρβάρων συνεργατών τους (π.χ. Αλάριχος - αυτός μάλιστα καυχιόταν ότι σκότωσε 15 εκατομμύρια ανθρώπους) και το γεγονός ότι αυτό το "σωφρονιστήριο" λειτούργησε για περίπου 20 χρόνια.

Με όλα αυτά, νομίζω ότι ήρθε η ώρα να βάλουμε οριστικά την ταφόπλακα στα μυθεύματα της "ελληνικότητας του Βυζαντίου" και του "ελληνοχριστιανικού πολιτισμού".

ΑΙΑΣ ΑΛΕΥΡΑΣ

ΠΗΓΗ:  http://www.schizas.com/site3/index.php?option=com_content&view=article&id=42446:2011-02-11-140000&catid=13:xenos-christianismos&Itemid=194#ixzz1DlY7sb9G

Διέσωσαν πράγματι οι χριστιανοί την ελληνική γλώσσα;

Διέσωσαν πράγματι οι χριστιανοί την ελληνική γλώσσα;Ένα επιχείρημα των χριστιανών, όταν φτάνει η συζήτηση για την συμβολή τους στην καταστροφή του ελληνικού πολιτισμού, είναι ότι οι παπάδες αν μη τι άλλο διέσωσαν την ελληνική γλώσσα, κατά την διάρκεια της τουρκοκρατίας. Αναρωτιέμαι κατά πόσο ευσταθεί αυτός ο ισχυρισμός.


Ο Μ. Καλόπουλος απαντά:
Όταν έχεις μια σκλάβα παλλακίδα, μπορεί να την καταπιέζεις με χίλιους τρόπους, αλλά ποτέ δεν της χαλάς το σώμα και το πρόσωπο. Έτσι και οι παπάδες διέσωσαν την ομορφιά της ελληνικής γλώσσας, για να επιδεικνύονται στα περίτεχνα θρησκευτικά τους άσματα. Το ίδιο έκαναν και με την αρχιτεκτονική, ώστε να μπορούν να στεγάσουν το μεγαλείο τους, χτίζοντας αναρίθμητους ναούς-παλάτια.

Για να θέσουμε όμως το ζήτημα στην πραγματική του διάσταση, πρέπει πρώτα να απαντήσουμε στις παρακάτω βασικές ερωτήσεις:

Από ποιον κίνδυνο ακριβώς την διέσωσαν;

Μπορεί να θεωρηθεί κάποιος διασώστης μιας γλώσσας, όταν είναι ο ίδιος που την ώθησε βίαια και βάρβαρα στον ακραίο αφανισμό;

Ποιος κατέστρεψε όλες της βιβλιοθήκες των ελλήνων, αρχής γινομένης από τον απόστολο Παύλο που έκαψε τα βιβλία της Εφέσου (Πραξ. Αποστόλων 19.19) λέγοντας πως ήταν βιβλία μαγείας;

Ποιοι ξεκίνησαν τους διωγμούς των κέντρων γλώσσας που ήταν οι βιβλιοθήκες;

Ποιοι κατέστρεψαν το μεγαλύτερο παγκοσμίως κέντρο επιστημών και γλωσσικού πλούτου στην Αλεξάνδρα, σκοτώνοντας και την βιβλιοθηκάριο Υπατία;

Μήπως όμως... μετά την επικράτησή τους, μετανιωμένοι διέσωσαν πράγματι την ελληνική γλώσσα;
Στην πραγματικότητα η ελληνική γλώσσα, από επιστημονικής και φιλοσοφικής πλευράς, παρέμεινε καθηλωμένη στα ιδία επίπεδα που την βρήκε ο ιουδαιο-χριστιανισμός. Όταν η ελληνική γλώσσα πέφτει στα χεριά των χριστιανών, είναι ήδη ένας γίγαντας πνευματικότητας, ένας πανάρχαιος ιαματικός συλλεκτήρας σοφίας και ευεργετικών υποδείξεων, ικανός να πετύχει την απελευθέρωση της παγκόσμιας νοημοσύνης. Ένα ασύλληπτο εργαλείο αφύπνισης και μεταφοράς απειράριθμων και παντοειδών γνώσεων, που στα χεριά των χριστιανών, υποχρεώθηκε να περιοριστεί στον ταπεινωτικό ρόλο του υμνητή των ιουδαϊκών βιβλικών ιδεών και ηρώων!

Υποχρεωμένη μάλιστα, να απορροφήσει σταδιακά τα αναρίθμητα δηλητηριασμένα θεολογικά λύματα και ψευδο-σωτηριακά ευρήματα του ιουδαιο-χριστιανισμού, μετεβλήθη σταδιακά από αξιοθαύμαστο ιαματικό της ψυχής φάρμακο και ευκαιρία απελευθέρωσης, σε εντυπωσιακό και αποτελεσματικότατο μηχανισμό περίτεχνης υποδούλωσης!

Αν αυτή την "διάσωση" εννοούν... τότε έχουν τεράστιο δίκαιο!

Αυτή η "διάσωση" λοιπόν, δεν μπορεί να αποτελεί καύχημα εκείνου που την εγκλώβισε βίαια στις δικές του σκοπιμότητες, και την καθήλωσε σε διαχρονική μονομερή χρήση, άρα αχρήστευση και σκλαβιά. Πρέπει κάποιος να τους ενημερώσει πως όταν ένα εργαλείο απελευθέρωσης, μετατρέπεται σε μηχανισμό υποδούλωσης, πάει καιρός πια που δεν ονομάζεται "διάσωση", αλλά κακοποίηση και διαστρέβλωση!

Είναι περίπου αυτονόητο, πως η γλώσσα που δεν έχει την ελευθέρια να επεκταθεί σε όλους τους τομείς της γνώσης, δεν μπορεί να είναι παραγωγική! Αυτή δε η υποδούλωση, που χυδαία μετονομάστηκε σε "διάσωση", αποδεικνύεται απ' την μακραίωνη απαγόρευση της επέκτασής της σε νέους επιστημονικούς ορίζοντες. Αν στο ίδιο διάστημα των δεκαεπτά αιώνων, οι επιστήμες (που είναι ο φυσικός χώρος της ελληνικής γλώσσας) είχαν αφεθεί ελεύθερες, η ελληνική γλώσσα θα είχε δεκαπλασιαστεί.

Αυτή η μακραίωνη καχεξία, μόνο διάσωση δεν μπορεί να ονομαστεί, αλλά σκαιότατο και ειδεχθές έγκλημα κατά της ανθρωπότητας! Η καθήλωση μια υψιπετούς γλώσσας λοιπόν δεν μπορεί να θεωρηθεί ευεργέτημα, ουτε διάσωση... αλλά ταπεινωτική υποδούλωση ενός εργαλείου νοημοσύνης που προορισμός του ήταν η απελευθέρωση της παγκόσμιας ευφυΐας! Άλλο λοιπόν διάσωση βιτρίνας (φυλακισμένη δύναμη) και άλλο δυναμική άνθηση και καρποφορία που σημαίνει ελεύθερη καλλιέργεια και επέκταση σε νέους άγωστους ορίζοντες.

Οι καταστροφείς του ελληνικού πολιτισμού δεν μπορούν να καυχηθούν για την διάσωση του δυναμικότερου εργαλείου έκφρασης του, που λέγεται ελληνική γλώσσα ή ελληνική γραμματεία! Κυρίως ελέω χριστιανισμού, η ελληνική γραμματεία κατακρεουργήθηκε και μόνο το ένα εκατοστό της έφτασε σε μας. Ξεχνούν οι αναίσχυντοι τα αναρίθμητα μοναστηριακά παλίμψηστα που μετέτρεψαν τα αριστουργήματα των ελλήνων (περγαμηνές) σε ξύσματα για να γράψουν πάνω τους τα δακρύβρεχτα Γιαχβικά άσματα τους; Μόνο εγώ έχω έναν ολόκληρο τόμο (κατάλογο χειρογράφων) από το μοναστήρι της Άγιας Αικατερίνης του Σινά, όπου σε κάθε σχεδόν σελίδα του, σημειώνεται το ανατριχιαστικό έγκλημα, με την στερεότυπη φράση: "αρχαιοελληνικό κείμενο - προσευχή μοναχού ή κείμενο παλαιάς Διαθήκης"!

Αντί λοιπόν με κατεβασμένο κεφάλι, να δεχθούν ότι ιστορικά αποτελούν την αδίστακτη σιδερένια ράβδο που κατασύντριψε σαν ανυπεράσπιστο κεραμικό σκεύος το πλέον περίτεχνο διανοητικό κατασκεύασμα της ανθρώπινης νοημοσύνης, αυτοί ξεδιάντροπα επιχειρούν να φανούν ως οι κατ' εξοχήν διασώστες του!

Θυμηθείτε άλλωστε πως ακριβώς αυτό που έκαναν, είχε προφητευθή από την σκοτεινή δύναμη που ελλοχεύει στην Παλαιά Διαθήκη: «Ζήτησον παρ' εμού, και θέλω σοι δώσει τα έθνη κληρονομίαν σου, και ιδιοκτησίαν σου τα πέρατα της γής· θέλεις ποιμάνει αυτούς εν ράβδω σιδηρά· ως σκεύος κεραμέως θέλεις συντρίψει αυτούς».Ψαλμοί 2. 8-9 Βλέπε και (Ψαλμοί 22.27 // Ψαλμοί 27.8 )

Και το ίδιο ακριβώς επανέλαβε και ο δήθεν φωτισμένος ιδρυτής του χριστιανισμού: «Και εκ του στόματος αυτού εξέρχεται ρομφαία κοπτερά, διά να κτυπά με αυτήν τα έθνη· και αυτός θέλει ποιμάνει αυτούς εν ράβδω σιδηρά». Αποκάλυψη 19:15

«θέλει ποιμάνει αυτούς εν ράβδω σιδηρά, θέλουσι συντριφθή ως σκεύη κεραμέως». Αποκάλυψη 2.27. 

Δεν υπάρχουν λοιπόν λόγια για να περιγράφει το μεγαλύτερο έγκλημα από καταβολής κόσμου, που είναι ακριβώς αυτή η συντριβή της ελληνικής γλώσσας και γραμματείας απ' αυτούς που μέχρι σήμερα επιτρέπουμε να παρουσιάζονται και ως διασώστες της.

Τελικά είναι να θαυμάζει κανείς το θράσος και την ιστορική αλητεία κάποιων. Ε λοιπόν... εγκληματικοί καταστροφείς και κακοποιητές ναι... αλλά με τίποτα διασώστες!  

Μ. Καλόπουλος

Πηγή: http://www.schizas.com/site3/index.php?option=com_content&view=article&id=42442:2011-02-11-100000&catid=13:xenos-christianismos&Itemid=194#ixzz1DklmsmIu

Η Οδύσσεια σε... πέτρινη απεικόνιση! Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ Μυθολογια, πραγματικη ΙΣΤΟΡΙΑ!

Επεισόδια της Οδύσσειας σε αρχαία πινακίδα.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 17/11/2006

2010-07-24 10:00:00Ενα σημαντικό εύρημα από την Ιθάκη, μία πινακίδα που «αφηγείται» με γλαφυρό τρόπο ένα από τα επεισόδια της Οδύσσειας, παρουσιάστηκε στο γερμανικό αρχαιολογικό περιοδικό «Kadmos». Στην πινακίδα απεικονίζεται ένα πλοίο με τον Οδυσσέα δεμένο στο κατάρτι και εκατέρωθεν τερατόμορφα σχέδια, μία τρίαινα και σημάδια πιθανής γραφής Γραμμικής Β.

Το εύρημα, ώς τώρα αχρονολόγητο, βρέθηκε μαζί με άλλες πινακίδες που φέρουν επίσης σκηνές από την Ιλιάδα και Οδύσσεια, στην περιοχή «Αγιος Αθανάσιος» ή «Σχολή Ομήρου» της Ιθάκης κατά τις ανασκαφές που διενεργεί στη θέση αυτή για λογαριασμό του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων η Λίτσα Κοντορλή - Παπαδοπούλου και ο Θανάσης Παπαδόπουλος. Την επιστημονική δημοσίευση του αρχαίου συνυπογράφουν οι δύο Ελληνες αρχαιολόγοι με τον ειδικό σε θέματα επιγραφικής Βρετανό G. Owens.


Πινακίδες με Γραμμική Β στην Ελλάδα έχουν βρεθεί σε προαύλια αρχαίων ανακτορικών συγκροτημάτων. Στη θέση του «Αγίου Αθανασίου» έχει ανακαλυφθεί από το 1996 που ερευνάται, μεγάλη αρχαία κτιριακή εγκατάσταση με δύο άνδηρα που επικοινωνούν μεταξύ τους με λαξευμένες στο βράχο κλίμακες που παραπέμπουν σε ανακτορικού τύπου συγκρότημα.

Αναγνωρίζοντας το υπουργείο Πολιτισμού τη σημασία των ευρημάτων της Ιθάκης προχώρησε στις 20/9/2006 στη δημοσίευση της απόφασης της απαλλοτρίωσης περίπου 25,5 στρεμμ. στην ως άνω περιοχή προκειμένου να συνεχισθεί η αρχαιολογική έρευνα, η οποία όμως γίνεται κάθε χρόνο με ελάχιστα οικονομικά μέσα που προσφέρουν τοπικοί φορείς της Ιθάκης και το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Μία ενίσχυση από την πολιτεία, κάποιες τράπεζες ή επιχειρήσεις θα μπορούσε να φωτίσει μια σελίδα της Ιστορίας της πατρίδας του Οδυσσέα που παραμένει ακόμη στην αχλύ του μύθου.

Η είδηση κυκλοφόρησε το... 2006.

Ερώτηση. Έκανε ο... "κανένας" κάποια κίνηση για τη χρονολόγηση της πινακίδας; Τι τρέμουν; Μήπως τους βγει καμιά χρονολογία μερικών χιλιάδων ετών και γκρεμιστούν όλα τα ψεύδη με τα οποία έχουν χτίσει την ανυπαρξία τους; Και εκείνη την πάλαι ένδοξη και τώρα έρμη τοποθεσία, δεν έχουν το τσαγανό να εξαλείψουν την υβριστική ονομασία..."άγιος αθανάσιος"; Τόσο πολύ τους κάθεται στο λαιμό η "Σχολή Ομήρου";


Υστερόγραφο: Γενιόμαστε Εκ του ενός... οτι και να κάνετε η Α-λήθεια θα βγεί στο ΦΩς

Επιστολή ενός χριστιανού που... αξιοποιεί έμπρακτα τη Βίβλο! Του Μ. Καλόπουλου

(τα ονόματα αποστολέα-παραλήπτη έχουν αλλαχθεί απο εμένα)

Ευσεβέστατη Κυρία Χριστοβλαμενιδου:

Θερμά συγχαρητήρια για την χαλύβδινη πίστη σας στην Αγία Γραφή, και τα χριστιανικά ιδεώδη. Χαίρομαι ιδιαιτέρως που βάζετε στην θέση τους, τους παγανιστές, αμφισβητίες των πιστεύω μας. Είναι πράγματι αξιολύπητοι και βρίσκονται σε τεράστια πλάνη, πιστεύοντας ότι οι ειδωλολάτρες όπως, ο Πλάτωνας, ο Όμηρος, και ο Αριστοτέλης, αλλά και άλλοι σαν κι αυτούς, προάγουν τον πολιτισμό, την σκέψη και την πρόοδο! Όταν εμείς οι πιστοί ακόλουθοι της ιερής Βίβλου, έχουμε μια θεοφώτιστη στάση ζωής, ένα τεράστιο πλούτο ηθικών αξιών, και προ πάντων ισχυρά πρότυπα ζωής, προόδου και καταξίωσης!

Προσωπικά, από την Αγία Γραφή έχω αντλήσει χρήσιμα πρότυπα, και μια από κάθε άποψη βιβλική στάση ζωής, που μου βγήκε σε καλό. Από μικρός είχα την ευκαιρία να δω την θαυμάσια πρακτική πλευρά της πονηριάς και του δόλου, μια και έγινα κάτοχος της πατρικής μας περιουσίας, εξαπατώντας τα αδέλφια και τον πατερά μου, ακριβώς όπως έκανε και ο τρισευλογημένος μας προπάτορας Ιακώβ! Ακολουθώντας μαλιστα το ίδιο βιβλικό παράδειγμα, έκλεψα τα πάντα κι απ' τον πεθερό μου. Αργοτερα με ανάλογες πανουργίες, απέκτησα και τα κτήματα των γειτόνων μου, όπως έκαναν οι εκλεκτοί μας προπάτορες στην Συχέμ και την Χαναάν.

Επαγγελματικά αναρριχήθηκα στην εταιρία μου, επειδή εφήρμοσα την ευφυέστατη βιβλική ιδέα, να πασάρω στον διευθυντή μου την γυναίκα μου, παρουσιάζοντας την κατά τα αβρααμικά πρότυπα, ως εξαδέλφη μου! Αυτός τόσο το ευχαριστήθηκε, που περιχαρώς με διόρισε υπεύθυνο προσωπικού, και γενικώς, η μια επιτυχία διαδέχεται την άλλη.

Σύντομα έγινα εγώ ο διευθυντής αυτής της μεγάλης φαρμακευτικής εταιρίας, μια και ο προηγούμενος ξαφνικά και αναπάντεχα ασθένησε βαριά. Φυσικά η γυναίκα μου που βρισκόταν καιρό στην αγκαλιά του, βοήθησε πολύ σ αυτό, ταΐζοντάς τον τα πλέον "κατάλληλα" φαγητά!

Να μη ξεχάσω να σου πω το σπουδαιότερο! Τώρα που η εταιρία μου ανήκει αποκλειστικά, κατάφερε να πλουτίσει, θεραπεύοντας με τα σκευάσματα της, τις ασθένειες που η ιδία προκάλεσε στην πόλη! Μάλιστα, είμαι ενθουσιασμένη από τα εκπληκτικά αποτελέσματα της δημιουργίας ασθενειών που μόνο εμείς μπορούμε (με το αζημίωτο) να θεραπεύουμε, και σκοπεύω να εφαρμόσω το σύστημα αυτό σε ευρύτερη κρατική και αν είναι δυνατόν σε παγκόσμια πλέον κλίμακα! Καταλαβαίνεις λοιπόν πόσο δίκαιο είχε ο πανέξυπνος προπάτορας μας Ιακώβ όταν έλεγε: αν ο θεός με προστατεύει και μου δίνει ότι επιθυμώ... τότε θα γίνει θεός μου!

Πετυχημένος επιχειρηματίας πια, αλλά και οικογενειάρχης, κρατώ ευλαβικά τα βιβλικά πρότυπα των αγίων Λωτ και Αβραάμ (τους οποίους εμείς οι χριστιανοί ευλαβικά γιορτάζουμε στις στις 9 Οκτωβρίου). Έτσι συνευρίσκομαι ερωτικά και με τις δυο μου κόρες (όπως ο Άγιος Λωτ) που μάλιστα μου γέννησαν και δυο χαριτωμένα εγγονο-παιδάκια! Μετά απ' αυτό, φυσικά και εδίωξα χωρίς κανέναν οίκτο, τα μπάσταρδα που μου είχε γέννησε μια αλλοδαπή χαζογκόμενα (κατά τα πρότυπα της δούλας του Αβραάμ Άγαρ). Η ερωτική μου ζωή έχει εξαιρετική ποικιλία, μια και συνευρίσκομαι ερωτικά έστω και με το ζόρι, και με την ωραιότατη αδελφή μου, κατά τα πρότυπα του Αμνών και της Θήμαρ.

Φυσικά γι' αυτές μου της σεξουαλικές ακαταστασίες, η γυναίκα μου δεν έχει καμία αντίρρηση μια και η ίδια, σε κάθε ευκαιρία ακολουθεί την εντολή του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου που λέει: "Θαυμάστε την γυναίκα του Αβραάμ, που υπακούοντας στις συμβουλές του... εις μοιχείαν εαυτήν εξέδωσεν και βαρβαρικής συνουσίας ανέχετο". Όπως καταλαβαίνεις λοιπόν, με βαρβαρικό ή όχι σεξ, περνάμε όλοι μια χαρά, αξιοποιώντας στις εμπορικές μας ευκαιρίες, την ακατάσχετη σεξουαλικότητά μας.

Βέβαια, κάποιοι πνευματικότεροι μου στην πίστης μας, (υποθέτω επειδή είναι απλώς πολύ γέροι) έχουν τις αντιρρήσεις τους, λέγοντας πως αυτά δεν είναι και τα πλέον σωστά πράγματα, και μου ζητούν να εξομολογηθώ και να ζητήσω άφεση αμαρτιών ...; πράγμα που φυσικά εγώ σαν κάλος χριστιανός το κάνω ευχαρίστως, και σε κάθε ευκαιρία, μια και ανάλαφρος μετά, μπορώ να τις επαναλάβω. Βλέπεις η θρησκεία μας έχει εντολή να μας συγχωρεί εσαεί και αδιαλείπτως (εβδομηκοντάκης επτά) με μοναδική προϋπόθεση, πως δεν θα αμφισβητήσουμε το άγιο πνεύμα! Κι εγώ φυσικά ποτέ δεν αμφισβητώ... το Πανάγιο Πνεύμα... οτι κι αν είναι αυτό!

Επιτρέψτε μου λοιπόν, να σας κρατώ ενήμερη, για την θαυμαστή και πολλά υποσχόμενη καριέρα μου, η οποία ακολουθώντας κατά γράμμα, τις πνευματικές διδαχές των σεβάσμιων πνευματικών μας πατερών και προγόνων: Αβραάμ, Ισαάκ, Ιακώβ, Μωυσέως, αλλα και Αυνάν ...; καθως και όλων των υπόλοιπων αγίων της ορθοδόξου πίστεώς μας ...; απολαμβάνω έναν επίγειο παράδεισο, προετοιμαζόμενος ψυχολογικά και για των αιώνιο παράδεισο, που προσμένει όλους εμάς τους πιστούς της μοναδικής ορθόδοξου χριστιανικής εκκλησιάς.

Ταπεινά ημέτερος, ο εν χριστώ αδελφός σας ...; ΓΙΑΧΒΕΔΙΤΗς

Η αγία γραφή μας διδάσκει... Μέρος Δεύτερο: Ποιους να μισείς

Η αγία γραφή μας διδάσκει... Μέρος Δεύτερο: Ποιους να μισείς 


-Αυτούς που τρώνε καβούρια και γαρίδες. Λευιτικόν 11: 10.

-Αυτούς που θυσιάζουν στο Θεό ελαττωματικά ζώα. Δευτερονόμιον 17: 1.

-Αυτούς που ξαναπαντρεύονται το ίδιο άτομο μετά από διαζύγιο. Δευτερονόμιον 24: 4.

-Τους ομοφυλοφίλους. Λευιτικόν 18: 22.

-Τους υπερηφάνους. Παροιμίαι 16: 5.

-Τις γυναίκες που φοράνε παντελόνια. Δευτερονόμιον 22: 5.

-Τον άνδρα με μακριά μαλλιά ( ο Ιησούς είχε κοντά μαλλιά άραγε; ) Α΄ Πρός Κορινθίους 11: 14, αντίφαση με: Αριθμοί 6: 5, Α΄ Σαμουήλ (ή Βασιλειών), 1: 11, Κριταί 13: 5.

-Αυτούς που αποκαλούν άλλους βλάκες. Ματθαίος 5: 22.

Οφείλομε να πράττομε αυτά;
-Ολόκληρος ο Νόμος της Παλαιάς Διαθήκης εφαρμόζεται και στην Καινή. Ματθαίος 5: 17-19, εν μέρει αντιφάσκον με: Ματθαίος 5: 38-39. Τί λέτε λοιπόν, να πράττομε αυτά που διατάζουν οι νόμοι της Παλαιάς Διαθήκης;;; ...;


Η αγία γραφή μας διδάσκει... Μέρος πρώτο: Ποιούς να σκοτώνεις

Η αγία γραφή μας διδάσκει... Μέρος πρώτο: Ποιούς να σκοτώνεις

-Το άτακτο και ανυπάκουο παιδί. Δευτερονόμιον 21: 20-21.

-Αυτούς που καταρρώνται ή χτυπούν τους γονείς των. Λευιτικόν 20: 9, Έξοδος 21: 15.

-Τους λάτρεις άλλων θεών. Δευτερονόμιον 13: 6-11.

-Τους πνευματιστές και τις μάγισσες. Λευιτικόν 20: 27, Δευτερονόμιον 13: 6-11, Έξοδος 22: 18.

-Αυτούς που δεν πιστεύουν στον Χριστό (παραβολή). Λουκάς 19: 27.

-Αυτούς που εργάζονται τα Σάββατα. Έξοδος 35: 2 (ο Μωυσής σκοτώνει κάποιον γι' αυτόν τον λόγο), Αριθμοί 15: 32-36.

-Αυτούς που κατηγορούνται από δύο μάρτυρες για κακοήθεια. Δευτερονόμιον 17: 6.

-Τα παιδιά και τα μωρά των εχθρών. Αριθμοί 31: 17, Δευτερονόμιον 20: 13, Ψαλμοί 136 (ή 137): 9, Λευιτικόν 26: 29.

-Τους Μοιχούς. Λευιτικόν 20: 10.

-Τους ομοφυλοφίλους. Λευιτικόν 20: 13.

-Τη γυναίκα που δεν είναι παρθένος όταν παντρεύεται. Δευτερονόμιον 22: 13-21.

-Αυτούς που έχουν φονικά ζώα. Έξοδος 21: 29.

-Τους κτηνοβάτες. Έξοδος 22: 19, Λευιτικόν 18: 23, 20: 15-16.


Πραγματικά θεόπνευστες έντολες ...έχω μείνει κάγκελο


ΣΏΣΕ ΤΟΝ ΠΛΑΝΉΤΗ... ΜΠΟΡΕΙς

ΣΏΣΕ ΤΟΝ ΠΛΑΝΉΤΗ... ΜΠΟΡΕΙς


alt


ΓΕΝΝΙΟΜΑΣΤΕ ΕΚ ΤΟΥ ΕΝΟΣ - ΦΑΕΘΩΝ ΖΕΥΞΗς

ΕΛΛΑς.png


Η εσχατολογία των τριών Αποκαλυπτικών Θρησκειών

Πρόλογος

Για όσους δεν ξέρουν ο όρος εσχατολογία αναφέρεται στο τέλος του χρόνου. Σύμφωνα με την άποψη αυτή, που είναι θεολογική κι όχι επιστημονική, ο άνθρωπος και το σύμπαν οδεύουν προς το έσχατο τέλος τους, κατά το οποίο θα επιτευχθεί η τελείωση και η ανακαίνιση των ψυχών!
Είναι αυτό που οι πιστοί δέχονται σαν «συντέλεια του κόσμου» και οι θεολόγοι σαν «θεία κρίση». Τη μέρα εκείνη, πιστεύουν, ότι εκτός από την καταστροφή του κόσμου θα αποδοθεί και δικαιοσύνη!
Ελάχιστες διαφορές βρίσκονται ανάμεσα στις τρεις αποκαλυπτικές θρησκείες, ενώ πολύ περισσότερα είναι τα στοιχεία εκείνα που είναι κοινά και θρέφονται από τις ίδιες ιδεαλιστικές ρίζες που γέννησαν την εσχατολογία τους.
Ακριβώς αυτός ο λόγος μας αναγκάζει, πριν περάσουμε στην εσχατολογία των αποκαλυπτικών θρησκειών να ρίξουμε μία ματιά στις ρίζες του, που λέγεται Ζωροαστρισμός και εμφανίστηκε τον 6ο αιώνα περίπου πριν την νέα χρονολόγηση. Έχω την εντύπωση πως η Ζωροαστρική εσχατολογία είναι σημαντικότερη όλων και γι αυτό δώσαμε ιδιαίτερη έμφαση σε αυτήν.

Ζωροαστρισμός

altΟ Ζωροαστρισμός ήταν η θρησκεία του Ιράν και ο ιδρυτής της ο Ζωροάστρης ή Ζαρατούστρα λέγεται πως γεννήθηκε τον 7ο με 6ο αιώνα. Η γλώσσα του Ιράν τότε ήταν παρόμοια με εκείνη της Βόρειας Ινδίας και γι αυτό στη θρησκεία αυτή πέρασαν πολλά Ινδουιστικά στοιχεία που συναντούμε στην «Αβέστα» και στις «Βέδες». Όμως η θρησκεία φαίνεται να εξαπλώνεται από τον 4ο αιώνα και μετά. Ο Ζωροάστρης ενσάρκωνε την δυϊστική άποψη του κόσμου και του ανθρώπινου πεπρωμένου. Ο Δυϊσμός δέχεται δυο ισότιμες αρχές που είναι ισότιμες μεταξύ τους, Το Πνεύμα και την Ύλη, σε αντίθεση με τον Μονισμό που δέχεται μόνο το ένα από τα δυο (Ιδεαλισμός, Υλισμός). Μια μορφή δυϊστικής αντίληψης είναι η παραδοχή του Καλού και του Κακού. Αυτές οι δυο δυνάμεις μεταξύ τους έχουν ανειρήνευτο αγώνα. Ο Ζωροάστρης δίδασκε ότι υπάρχει ένας θεός υπέρτατος ο Ahura Mazda που αξίζει να τον προσκυνά ο άνθρωπος επειδή μετά θάνατον θα αποδώσει δικαιοσύνη, ανάλογα με το πώς έζησαν τη ζωή τους στη γη.

altΣτον ουρανό ζουν σαν ασώματα πνεύματα και κατά τη μέρα της κρίσης τα νεκρά σώματα θα αναστηθούν και θα ενωθούν με τις ουράνιες ψυχές τους. Τότε οι κακοί θα καταστραφούν δια παντός αφήνοντας τους καλούς να ζήσουν ευτυχισμένοι στον επίγειο παράδεισο. Ο Ahura Mazda είναι ο Δημιουργός του ουρανού και της γης, πηγή του φωτός και ύψιστος νομοθέτης που βρίσκεται στο κέντρο του κόσμου. Πλάι του όμως εμφανίζεται άλλη μια θεότητα που αντιμάχεται το καλό. Αυτή πήρε το όνομα Ahriman. Την εποχή του Ηρόδοτου ο Ζωροαστρισμός ακόμα δεν ήταν γνωστός, παρά μόνο μέσω κάποιων ιερέων που αναφέρονται σαν Μάγοι. Όμως την εποχή του Αριστοτέλη («Περί φιλοσοφίας») ο Ahura Mazda φαίνεται να παίρνει το όνομα Ωρομάσδης και να γίνεται ισότιμος με τον Ahriman.
Αργότερα επηρεάζει τη θρησκεία του Μίθρα, του Ιουδαϊσμού και συνακόλουθα του Χριστιανισμού και Ισλαμισμού. Ο αγώνας του Ahura Mazda ενάντια στον κακό Ahriman, χρησιμοποιούσε πια τις στρατιές του αρχιστράτηγου Μίθρα, όπως ακριβώς και ο πολεμικός θεός Γιαχβέ αργότερα θα χρησιμοποιήσει τις στρατιές του περιούσιου λαού ενάντια στην ειδωλολατρία.
Ο Ζωροάστρης είναι κάτι μεταξύ ιστορικού και μυθικού προσώπου, (μήπως το έργο αυτό το έχουμε ξαναδεί;) Ο Σαόσυαντ (Λυτρωτής) είναι ο σημαντικότερος από τους τρεις γιους του Ζωροάστρη που θεωρείται Σωτήρας του κόσμου!
Μετά το θάνατο οι ψυχές κρίνονται για τρεις ημέρες και ζυγίζονται οι καλές πράξεις με τις κακές στο γεφύρι της κρίσης. Εκεί οι κακές πράξεις που βαραίνουν περισσότερο πέφτουν στην κόλαση και ανάλογα τιμωρούνται. Οι καλές περνούν τη γέφυρα που οδηγεί στον ουρανό, όπου αναπαύονται για πάντα.
alt

Ιουδαϊσμός

altΗ ζωροαστρική επιρροή είναι πασιφανής. Αυτό είναι διάφανο για το σημερινό ερευνητή.
Ο αγώνας του Ahura Mazda ενάντια στον Ahriman ήταν αγώνας των εκλεκτών του θεού ενάντια στους κακούς και ξένους θεούς, ενάντια στην ειδωλολατρία. Ήταν αγώνας με λίγα λόγια του Καλού ενάντια στο Κακό.
Όπως ο Σαόσυαντ, ο εξολοθρευτής του κακού και Σωτήρας του κόσμου, έτσι και η προσμονή του Μεσσία, θα γεννήσει όχι μόνο ελπίδες αλλά εθνικιστικό και θρησκευτικό ζήλο, αναδεικνύοντας τον Ισραήλ κυρίαρχο, όχι μόνο στην περιοχή αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο. Έτσι πίστευαν και έτσι θέλουν να πιστεύουν.

altΤα μυθολογικά στοιχεία στο, αγνώστου συγγραφέα, βιβλίο της Εσθήρ, παραπέμπουν στον αδυσώπητο αγώνα Καλού και Κακού, ανάμεσα στον καλό Ιουδαίο Μαρδούχ (Μαρδοχαίο κατά τη μετάφραση) που αποφεύγει να προσκυνήσει τον κακό βασιλιά Αμάν. Ο Μαρδούχ σώζει τον Ιουδαϊκό λαό, που θέλει να τον αφανίσει ο κακός Αμάν, σφάζοντας πεντακόσιους από αυτούς, τον ίδιο και τους δέκα γιους του. Ο αναγνώστης του μικρού αυτού βιβλικού κειμένου, δε θα δυσκολευτεί να συνδέσει το όνομα Μαρδούχ με το Μαρδούκ και το Αμάν με τον Αριμάν, για να βγάλει τα σωστά συμπεράσματα.
Ένα άλλο βιβλικό κείμενο, που διαφοροποιείται από τα άλλα, είναι ο Εκκλησιαστής. Είναι ένα βιβλίο ακράτητης απαισιοδοξίας που από την αρχή μέχρι το τέλος τονίζεται η ματαιότητα των ανθρώπινων πραγμάτων. Σύμφωνα μ' αυτό, στη ζωή μας δεν υπάρχει κανένας ουσιαστικός σκοπός, ενώ η αδυναμία του ανθρώπου να ορίσει τη μοίρα του είναι εμφανής. Μόνο μια ευκαιρία του δίνεται να την ορίσει: όταν πιστά υπακούει τις θεϊκές εντολές. Γι' αυτό είναι μάταιος ο κόπος του να βρει την παραμικρή αλήθεια, μακριά από τη θέληση του θεού!

Στον Ιουδαϊσμό το τέλος του κόσμου λέγεται acharit hayamim (τέλος των ημερών). Το Ταλμούδ (Avodah Zarah) γράφει ότι αυτός ο κόσμος όπως τον ξέρουμε θα υπάρξει μόνο για 6000 χρόνια. Επομένως το 2009 για τους εβραίους είναι το 5769. Σύμφωνα με αυτόν τον υπολογισμό, λοιπόν, το τέλος των ημερών θα πραγματοποιηθεί το 2240!
Πριν φτάσουμε εκεί όμως θα γίνει μια μεγάλη μάχη στον Αρμαγεδώνα (μη ρωτάτε πού βρίσκεται αυτός) στην οποία θα πεθάνουν πολλοί. Ο Γιαχβέ όμως θα επέμβει και θα σώσει τους Εβραίους. Ο Μεσσίας θα είναι ο εισηγητής της βασιλείας του θεού που την περίοδο του τέλους των ημερών θα κρίνει τους άξιους που θα ζήσουν, όταν ο Γιαχβέ εγκαθιδρύσει τη βασιλεία του επί της γης, καταστρέφοντας τους κακούς στη Γέενα (Seol). Τότε οι δίκαιοι του βασιλείου θα έχουν γραμμένο το θείο γράμμα στις καρδιές τους και δεν θα μπορούν να αμαρτήσουν ξανά. Τότε ο Ισραήλ θα κερδίζει τη μάχη και κυρίαρχος θα στεφθεί νικητής επί των εθνών όλης της γης! Ο μύθος της αιώνιας επιστροφής, θρέφει στη μνήμη την Ελπίδα. Το μέλλον που ο θεός υποσχέθηκε στους εκλεκτούς του είναι ο ακρογωνιαίος λίθος και στην Ιουδαϊκή εσχατολογία. Η τελική μέρα θα είναι μια μεγάλη νίκη και μέρα λύτρωσης για τον εβραϊκό λαό.

Χριστιανισμός
altΗ εννοιολογική εξέλιξη του Μεσσιανισμού ακολούθησε την ιστορική και θρησκευτική πορεία του εβραϊκού λαού. Η μεσσιανική προσδοκία αρχικά αντικαθρέφτιζε την αδυναμία αντιμετώπισης των μεγάλων στρατιωτικών δυνάμεων που απειλούσαν το κρατίδιο του Ισραήλ. Για τόνωση, εσωτερικής κατανάλωσης, το ιερατείο, χρησιμοποιεί την έλευση του Μεσσία, πως τάχα, θα τιμωρήσει στο εγγύς μέλλον τους εχθρούς του. Η «Αποκάλυψη» που είναι το αρχαιότερο Ιουδαιοχριστιανικό σύγγραμμα αναφέρεται στους 144.000 σφραγισμένους από κάθε φυλή του Ισραήλ. Ακόμα και το δεύτερο αιώνα μετά τη χρονολόγηση μας, όταν γραφόταν τα Ευαγγέλια, ο Ιησούς φέρεται σαν λυτρωτής μονάχα του Ισραήλ (Λουκ. 24.21). Όμως αργότερα, ο προσηλυτισμός των Εβραίων της διασποράς για απόδοση δικαιοσύνης από τον πανόπτη Γιαχβέ αναφέρεται σε όλους τους λαούς του κόσμου κι αυτό δημιούργησε θρησκευτικό ρεύμα και ψυχολογία επαναστατική στις κοινότητες όπου διέμεναν. Η Ιουδαϊκή πίστη σφυρηλατημένη από τη μεσσιανική ιδέα σαν προσδοκία για την εφαρμογή της δικαιοσύνης και της λύτρωσης κατέστη ρεαλιστικότερη μόνον έξω από το Ισραήλ και στο βαθμό που στη θέση του Ισραηλιτικού λαού τοποθετήθηκε ο άνθρωπος, σαν ποίμνιο χαμένο, που αναζητά προστασία από το Θείο Ποιμένα, σύμβολο ενός παγκόσμιου θεού. Ο προσηλυτισμός των Ιουδαίων της διασποράς έβγαλε την εβραϊκή σκέψη από το αδιέξοδο της υπερεθνικιστικής συνείδησης, καθιστώντας την έλευση του Σωτήρα προσιτή σε όλους τους πολίτες των ελληνορωμαϊκών επαρχιών. Η «Επιστολή προς Γαλάτες» (2,11-14) είναι πολύ κατατοπιστική που ο Πέτρος φαίνεται να εναντιώνεται για το προσηλυτιστικό έργο του Παύλου που τον καθιστά «εθνικό Απόστολο».
Εδώ το λυτρωτικό μήνυμα του Σαόσυαντ σαν Λυτρωτή και Σωτήρα του κόσμου, μπορεί να έχει ξεχαστεί, όμως εύκολα μπολιάζεται μέσω του Ιουδαϊσμού και της απύθμενης δεξαμενής του συγκρητισμού των άλλων θρησκευτικών δοξασιών της αυτοκρατορίας.

Το θείο πάθος πολλών θεών της Ανατολής διαδέχεται ο θάνατος. Η Ανάσταση ερμηνεύεται σαν Σωτηρία και Λύτρωση. Ο θεός έζησε, έπαθε, πέθανε και αναστήθηκε για να λυτρώσει τον άνθρωπο. Η νίκη του πάνω στο θάνατο, συμβολίζει τη Σωτηρία και οι πονεμένες καρδιές των πιστών της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας έβρισκαν Παρηγοριά για τη ζωή και Ελπίδα μετά το θάνατο.
Οι θρησκείες παγκοσμιοποιούνται και οι Ιουδαιοχριστιανοί μέσα από τις Συναγωγές καραδοκούν, περιμένοντας να οικειοποιηθούν ό,τι τους βολεύει. Ακόμα και στον χριστιανισμό ο Ιουστίνος θεωρεί το «αίμα της σταφυλής» σαν «Δύναμη του Θεού» συνδέοντάς το με το αίμα του Χριστού, αποδεικνύοντας ότι ...; δε γεννήθηκε από άνθρωπο αλλά από το θεό αφού, αντί ανθρώπινου σπέρματος χρησιμοποιήθηκε θεία δύναμη! Ακόμα και στη φράση « ...;δεν θέλει εκλείψει σκήπτρο εκ του Ιούδα, ούτε νομοθέτης εκ του μηρού αυτού ...;» ο Διόνυσος υπονοείται, γιατί αυτός ήταν που γεννήθηκε από το μηρό του Δία!


Με τη λέξη Maschiach (εβρ.) ή Meschiha (αραμ.) εννοούμε αυτόν που πήρε το χρίσμα. Ο Χριστός δηλαδή. Η λέξη Χριστός δεν είναι όνομα, αλλά ιδιότητα. Μετά την ανάληψή του θα επανέλθει (Δευτέρα Παρουσία) για να κρίνει τους ανθρώπους από τις πράξεις της εφήμερης ζωής. Πιστεύοντας στη Δευτέρα Παρουσία, προσπαθούσαν να προσεγγίσουν το μυστήριο των εσχάτων, τον τρόπο δηλαδή με τον οποίο θα ολοκληρωθεί το θείο σχέδιο της σωτηρίας του ανθρώπου και της αποκαταστάσεως της Δημιουργίας στο "αρχαίο της κάλλος".
Οι χριστιανοί πίστευαν ότι το τέλος του κόσμου ήταν κάτι σαν πόνος της γέννας υπονοώντας ότι ο κόσμος εγκυμονούσε την καταστροφή του αλλά κανένας πέρα από το Θεό δεν ήξερε πότε ακριβώς θα συμβεί.

altΟι πρώτοι χριστιανοί είχαν πιστέψει ότι ήταν πολύ κοντά χρονικά το τέλος του κόσμου, πιστεύοντας ότι θα ερχόταν κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Έκτοτε, κάθε λίγο και λιγάκι περιμένουν το τέλος κατά το οποίο οι πεθαμένοι θα αναστηθούν και θα πάρουν τη ψυχή που τους ανήκε για να κριθούν. Οι καλοί θα πάνε στον Παράδεισο, σε κείνο τον κήπο των πρωτόπλαστων για να ζήσουν μια αιώνια ζωή ευτυχισμένοι και απαλλαγμένοι από κάθε βάσανο και αδικία. Οι κακοί θα ριχτούν στη γέεννα του Πυρός, στο Πυρ το εξώτερον, κοινώς στην Κόλαση! Αυτός είναι ένας φριχτός τόπος γιατί τα βασανιστήρια εδώ, από τον Σατανά και το επιτελείο του, δεν έχουν τελειωμό. Ιδιαίτερα ζοφερή είναι η φαντασία των χριστιανών εκείνων που φαντάστηκαν το χώρο αυτό και τα ποικίλα βασανιστήρια που θέλουν να υποστούν οι κολασμένοι από τους φριχτούς δαίμονες στους αιώνες των αιώνων! Ακράδαντα πιστεύω, πως χωρίς τη συμβολή ενός διεστραμμένου νου, ο άνθρωπος δεν θα μπορούσε να διανοηθεί, ζοφερότερο τόπο βασανισμού. Ακόμα και οι εικόνες στις εκκλησιές, τρομάζουν στη θέα των πιστών σκοπεύοντας στην δημιουργική τους φαντασία για το τι περιμένει τον αμαρτωλό σε κείνο τον τόπο βασανισμού, όπου ο πόνος δεν τελειώνει ποτέ!

Όμως, η αλήθεια είναι πως η διδασκαλία αυτή δεν γίνεται επίσημα αποδεκτή από την Εκκλησία γιατί δεν στηρίζεται στην Αγία Γραφή και δεν κηρύσσεται ομόφωνα από όλους τους Πατέρες και για αυτό δεν υπάρχει ενιαία γραμμή (Συμφωνία Πατέρων).

Ισλαμισμός
altΟ Μωάμεθ είναι το μοναδικό ιστορικό πρόσωπο που θεωρείται όχι μόνο ιδρυτής της ισλαμικής θρησκείας, αλλά κυρίως αυτός που επέβαλε κοινό κώδικα συμπεριφοράς ανάμεσα στις εχθρικές φυλετικές ομάδες των Αράβων, ενοποιώντας τους κάτω από μια κοινή ιδέα. Όχι πως αυτός επινόησε τους μύθους που σήμερα πιστεύουν οι ισλαμιστές, αλλά αυτός που κατάφερε με ένα θρησκευτικό κώδικα να τους πολιτικοποιήσει για το συμφέρον της φυλής. Στους πολιτικούς αυτούς χειρισμούς, οι Άραβες είχαν πολλά να διδαχτούν από τον Ιουδαϊσμό που φαίνεται να εξελίσσονται μέσα στον πολιτικό στίβο, σε ένα θεοκρατούμενο πολίτευμα, επιβάλλοντας τον Ιερό Πόλεμο (Τζιχάντ) σαν απαίτηση του θεού. Η υποταγή (ισλάμ) στη θέληση του θεού σε λίγο θα γίνει «παραδοθείτε στον Αλλάχ, αλλιώς είστε χαμένοι»! Οι Μουσουλμάνοι, όπως και οι Εβραίοι, έγιναν απόλυτα εξαρτημένοι από το θεό και καθοδηγημένοι σε ένα κοινό συνασπισμό (Ούμα) σαν εκλεκτός του θεού. Η αγάπη για την πατρίδα γίνεται αναπόσπαστο κομμάτι της πίστης. Ακόμα και η Δικαιοσύνη, σε όλες τις ισλαμικές χώρες σήμερα, καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό και από το κοράνι (Sharia).

altΣτη θρησκευτική φιλοσοφία όμως πολλά είχαν να διδαχτούν από τους χριστιανούς και γι αυτό οι τελευταίοι, αρχικά τους θεώρησαν σαν ακόμα μια χριστιανική αίρεση (Εβωνίτες, Ελχασίτες), όταν ο γαμπρός του Μωάμεθ, ο Οθμάν, τριάντα χρόνια μετά το θάνατό του άρχισε να μαζεύει τα συμπιλήματα των θείων γραφών, όπως και οι χριστιανοί πριν, από τους γνωστικούς. Βέβαια το Κοράνι θα συνταχθεί πολύ αργότερα, όταν ακόμα και ο τελευταίος απόηχος του θείου του Αμπου Λαχάμπ (αδερφός του πατέρα του) αποσοβηθεί. Ο τελευταίος, γνωρίζοντας την οικογενειακή κατάσταση του ανιψιού του φώναζε «Μην πιστεύετε αυτόν τον ψεύτη, είναι απατεώνας!»
Η εσχατολογία του Ισλαμισμού είναι μια από τις τρεις κύριες δοξασίες του Ισλάμ (οι άλλες δυο είναι η μοναδικότητα του Αλλάχ και η Προφητεία).
Μετά την ανάληψη, πάνω στο άσπρο άλογο, ο Μωάμεθ θα καθίσει δεξιά του θεού και κατά την ημέρα της κρίσης, αυτός θα υποδείξει στον θεό, ποιος θα πάει στον παράδεισο και ποιος θα καταδικαστεί στο πυρ της κόλασης.

altΌπως και στον Χριστιανισμό, η κόλαση στον Ισλαμισμό είναι ιδιαίτερα ζοφερή και βρίσκεται πάνω από ένα γεφύρι. Όσες ψυχές πέσουν μέσα θα βασανιστούν, αν και εδώ δεν υπάρχει ανελέητος βασανισμός στους αιώνες των αιώνων όπως στον Χριστιανισμό. Ο Μωάμεθ, επειδή είναι φιλεύσπλαχνος και συμπονετικός, κάποτε θα δείξει έλεος και θα τους συγχωρήσει τις αμαρτίες, σταματώντας τα βασανιστήρια της κόλασης, όμως κανείς δεν ξέρει πότε μπορεί να συμβεί αυτό!
Αν οι χριστιανοί έδωσαν έμφαση στην κόλαση, για να τρομάξουν, αντίθετα, στην Ισλαμική θρησκεία έδωσαν έμφαση στον Παράδεισο για να προσελκύσουν. Η χλιδή και η ακόλαστη ζωή στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, ώθησε τους χριστιανούς στην εκδίκηση της κόλασης, ενώ η σκληρή νομαδική ζωή της ερήμου, έσπρωξε τους Ισλαμιστές να υπογραμμίσουν την υπόσχεση του θεού ότι θα ανταμείψει τους Muslims στους κήπους του Αλλάχ, ζώντας μια πραγματικά ευτυχισμένη ζωή, που ούτε για το πλουσιότερο σαράι μπορούσαν να φανταστούν!

Όλοι οι ευσεβείς θα είναι ξαπλωμένοι σε ανάκλιντρα και με πρόσωπα που θα λάμπουν από ευτυχία, θα πίνουν κρασί σφραγισμένο με μόσχο, ανάμεσα σε παρθένες με πλούσια στήθη που δεν χαλαρώνουν. Οι τελευταίες, τα Ουρί δηλαδή, θα είναι πάντα νέες, όμορφες και παρθένες. Σε κάθε ευσεβή μουσουλμάνο θα αναλογούν 72 ουρί, ενώ οι ίδιοι θα έχουν την εμφάνιση τριαντάχρονου και την ...; ενεργητική δύναμη 100 ανδρών! Για τις μετακινήσεις τους θα χρησιμοποιούν φτερωτά άλογα, από ρουμπίνια ενώ τίποτα κακό δεν θα τους απασχολεί.
alt
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Όπως γράφει και ο Sam Harris στο «τέλος της πίστης» « ...;η πίστη δεν είναι κάτι πολύ περισσότερο από τη σκιά που ρίχνει η ελπίδα μας για μία καλύτερη ζωή πέρα από τον τάφο». Αυτό βέβαια απαιτεί μια ιδεαλιστική οπτική. Όμως ο πιστός, μόνο έτσι μπορεί να εξηγήσει τον κόσμο. Το ιερατείο, της κάθε θρησκείας, με τον τρόπο αυτό ελέγχει το ποίμνιο εξυπηρετώντας τα φιλόδοξα σχέδιά του. Συνηθισμένες έριδες ανάμεσά τους είναι όχι οι ιδέες όπως θα περίμενε κανείς αλλά οι ιδιοτελείς σκοποί. Η Ιερουσαλήμ σαν άγια πόλη και των τριών, όχι και λίγες φορές έγινε το μήλο της έριδος και από τους τρεις διεκδικητές.

altΟι ιδεολογικές τους διαφορές συχνά είναι εγωιστικές και ρατσιστικές που θα έπρεπε να ντρέπονται ακόμα και να τις κατονομάσουν. Έτσι, οι Εβραίοι διεκδικούν την Παλαιστίνη προκειμένου να αναστήσουν το βασίλειο του Δαβίδ. Οι χριστιανοί ερίζουν με τους αιρετικούς για την οικονομική εκμετάλλευση των άγιων τόπων για τουριστικούς και εγωιστικούς λόγους. Παράλληλα θέλουν να εγκαταστήσουν τους Εβραίους στο τόπο τους, γιατί έτσι πιστεύουν θα επαληθευτεί η Αγία Γραφή. Αυτό όμως δημιουργεί πολλά προβλήματα στους Άραβες που πιστοί στις εντολές του Μωάμεθ θέλουν να αφανίσουν πρώτα τους Εβραίους και μετά τους υπόλοιπους αλλόθρησκους, πριν έρθει η μέρα της Κρίσης. Η τζιχάντ είναι εντολή για ιερό πόλεμο που κάθε Άραβας πρέπει να εκτελεί στη ζωή του.

alt
Αντιλαμβάνεται κανείς ότι η Μέση Ανατολή είναι μια πυριτιδαποθήκη που είναι έτοιμη να εκραγεί παρασέρνοντας και τον υπόλοιπο κόσμο. Η Παλαιστίνη, ανέκαθεν ήταν στρατηγικός τόπος που οι μεγάλοι καπιταλιστές ήθελαν να ελέγχουν, προκειμένου να ελέγχουν και τις τιμές των πετρελαίων που πέριξ βρίσκονται. Πίσω από τις θρησκευτικές ιδέες βρίσκονται οικονομικά συμφέροντα. Βάζοντας τη θρησκεία δήθεν σε πρώτο πλάνο των ιδανικών του, οι καθοδηγητές του συστήματος κουνούν τους πιστούς σαν μαριονέτες και οι τελευταίοι, με την μεταθανάτια ελπίδα, προσδοκούν να φανούν εναρετώτεροι απέναντι στο θεό τους, αφήνοντας τους καταπιεστές τους να τους διαφεντεύουν όπως θέλουν!

Αν δεν ξυπνήσουν έγκαιρα, οι πιστοί, που σαν ναρκωμένοι χάσκουν πίσω από την μεταθανάτια ελπίδα, το μέλλον του κόσμου προβλέπεται δυσοίωνο!
Κάτω από αυτή την ρεαλιστική οπτική, οι τρεις αποκαλυπτικές θρησκείες καθίστανται άκρως επικίνδυνες για τον «πολιτισμένο» μας κόσμο! alt

πηγη: http://epic-atheist.blogspot.com/2009/07/blog-post_16.html


Τρεις Αποκαλυπτικές Θρησκείες: Ισλαμισμός